email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ยังไม่พร้อมให้อ่าน

บทที่ 6 ธามหิน

ชื่อตอน : บทที่ 6 ธามหิน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ส.ค. 2561 23:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 1,362
× 6,300
แชร์ :
บทที่ 6 ธามหิน
แบบอักษร

วันอังคาร...หลังเลิกเรียน


วันนี้ก็เป็นอีกวันหนึ่งที่ธามต้องเรียนและก็ทำงานอย่างหนักจนเขาไม่มีเวลาไปทำงานอดิเรกที่เขาชอบทำเป็นประจำเลย งานอดิเรกที่ว่าทุกคนก็คงจะทราบกันดีอยู่แล้ว คงไม่มีอะไรจะมาเปลี่ยนแปลงหัวใจของเขาให้หันไปชอบอย่างอื่นได้หรอก... ตอนนี้ร่างบางก็กำลังเดินกลับหอมาอย่างช้าๆ เขาทั้งรู้สึกเหนื่อยและก็รู้สึกเพลีย วันนี้เลย์เพื่อนสนิทของเขาก็ยังบอกกับเขาเหมือนเดิมว่าต้องไปทำธุระกับแม่


แกร็ก...


เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้น พร้อมกับร่างของธามที่เดินเข้าไปในห้องอย่างช้าๆ เขาทิ้งตัวลงไปที่เตียงนอนของเขาทันที


"เฮ้ออออ"


"ทำไมงานแม่งเยอะจังว่ะ..."


"อะไรๆ ก็เอามาแต่ให้กูช่วยทำ"


ธามนอนบ่นคนเดียว เพราะวันนี้ทั้งวันเขาก็โดนแต่เพื่อนในห้องเอางานมาให้ช่วยทำ ตามจริงเขาก็ไม่ใช่ว่าไม่อยากช่วยหรอกนะ แต่เขาก็เหนื่อยเป็นเหมือนกันและถ้าจะปฏิเสธคำขอร้องจากเพื่อนมันก็ยังไงๆอยู่ เดี๋ยวคนอื่นก็จะมองเขาไม่ดีอีก


"เบื่อ....ทำไมต้องเกิดมาเก่งด้วยว่ะ..." ร่างโปร่งพูดชมตัวเอง คนทั้งห้องต่างก็รู้ดีว่าเขาเป็นคนเก่ง เพราะธามชอบยกมือตอบคำถามที่อาจารย์ถามทุกครั้งเวลาอยู่ในห้อง


Rrrrrrrr


สักพักเสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น ร่างบางจึงรีบลุกขึ้นนั่งแล้วล้วงเอาโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของเขาออกมาดูทันที


'โอ...'


พอเห็นว่าเป็นเพื่อนสนิทที่โทรเข้ามาเขาจึงได้กดรับแล้วยกขึ้นมาแนบหู


"ฮัลโหล"


"ธามมมม มึงรีบมาแก้งานเลขด้วยเลย ก่อนที่อาจารย์เขาจะโยนงานมึงลงถังขยะ" เสียงปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงที่รีบร้อน


"เดี๋ยวๆ อะไรวะ!? " ตอนนี้ร่างโปร่งรู้สึกตาสว่างขึ้นมาทันที ถึงเขาจะยังไม่เข้าใจเรื่องที่เพื่อนของเขาโทรมาบอกก็ตามทีเถอะ


"งานเลขมึงอ่า มึงทำแบบนี้ใครจะไปตรวจว่ะ"


"แล้วไหนมึงบอกว่ามึงไปทำธุระ? "


"เออออ มึงรีบมาก่อนเหอะ กูให้เวลา 10 นาที มาที่ตึกคณะให้เร็วที่สุด....ตี๊ด" พูดจบโอก็กดตัดสายทันที


"อะไรวะ? " ธามพูดออกมาด้วยความงง ก่อนที่เขาจะหยิบแค่กุญแจห้องกับโทรศัพท์ยัดใส่กระเป๋ากางเกงแล้วเดินออกจากห้องไป


ร่างโปร่งเดินเข้าไปในลิฟต์อย่างรีบร้อน เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาทำงานผิดตรงไหน เมื่อตอนเช้าเขาก็ยังจำได้ว่าเขาทำถูกต้องทุกอย่าง


ตึ๊ง...


เสียงพร้อมกับประตูลิฟต์ที่เปิดออกธามก็รีบวิ่งออกไปทันที


พลั่ก!


"โอ๊ย! " ร่างบางเอาแต่รีบร้อนจนเขาวิ่งไปชนเข้ากับร่างของชายร่างสูงคนหนึ่ง แต่เขาก็กลับต้องเป็นคนที่ล้มลงเอง ธามเงยหน้าขึ้นไปมองคนที่เขาวิ่งชน


"ไอ้คนที่มันเมินเฉยเราตอนนั้นนี่...ชิ!" ธามพูดในใจ เพราะเขาเคยถามชายหนุ่มคนนี้ในลิฟต์เมื่อก่อนหน้านี้ว่าจะให้ช่วยยกของไหมแต่ชายหนุ่มร่างสูงก็กลับเมินเฉยไม่ยอมหันมาคุยกับเขาเลยสักคำ... ชายหนุ่มยื่นมือมาข้างหน้าเขาเชิงจะช่วยดึงลุกขึ้น แต่ธามก็ไม่สนใจเขารีบลุกขึ้นเองทันที


"ขอโทษ! " ร่างบางพูดกระแทกเสียงพร้อมกับทำหน้าไม่พอใจ ก่อนจะรีบเดินออกไปทันที ตอนนี้เขาก็ลืมไปเลยว่าเขาต้องไปที่ตึกคณะ และตอนนี้ท้องฟ้ามันก็เริ่มจะเปลี่ยนเป็นสีส้มบ้างแล้ว....


10 นาทีผ่านไป...


ธามวิ่งมาหาเพื่อนของเขาที่ยื่นรออยู่หน้าตึกคณะด้วยความเหนื่อย


"มีไรว่ะ? " ธามพูดเสียงติดหอบ


"ก็งานมึงอ่ะ อาจารย์เขาบอกว่าให้มึงไปดูงานบนห้องด่วน" โอพูดบอกเพื่อนของเขาตามที่เขาโดนอาจารย์พูดบอกมา เพราะว่าในระหว่างที่เขานั่งรอให้แม่มารับไปทำธุระ อาจารย์ก็เดินมาบอกเขาพอดี


"แล้วอาจารย์อยู่ไหน? " ธามถาม


"ห้องพักแกนั่นแหละ"


"เครๆ " ธามพูดพร้อมกับจะเดินเข้าไปในตึก แต่เขาก็นึกอะไรได้เลยหันกลับมา


"แล้วไหนมึงบอกว่าจะไปทำธุระ? "


"ก็แม่กูบอกว่าจะมารับ แต่ตอนนี้ก็ปาไปครึ่งชั่วโมงล่ะ ยังไม่มาเลยเนี่ย..." โอพูดบอก


"อ่อๆ งั้นกูไปแก้งานก่อนนะ" ธามพูดบอกเลย์ก็เลยพยักหน้า ร่างโปร่งก็เดินเข้าไปในตึกที่ตอนนี้ก็แทบจะไม่มีคน ส่วนท้องฟ้าก็เริ่มมืดลงเรื่อยๆ ไฟในตัวอาคารก็ถูกเปิดให้สว่าง


แกร็ก...


เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้น พร้อมกับธามที่ค่อยๆ เดินเข้าไปในห้อง เขามองไปก็เห็นอาจารย์หนุ่มที่อายุน่าจะประมาณ 30 กำลังนั่งคุยอยู่กับใครคนหนึ่งที่นั่งหันหลังอยู่ อาจารย์หนุ่มคนนี้ก็หน้าตาดีใช้ได้ครับถึงจะมีอายุนิดหน่อย แต่หุ่นกับหน้าตาก็ไม่ธรรมดาเลยครับ ธามเดินเข้าไปพร้อมกับอาจารย์ที่หันหน้ามองมาหาเขา


"อ้าว...นี่ไงคนที่เลย์อยากเจอ" พอได้ยินชื่อของคนที่อาจารย์หนุ่มพูด ร่างบางก็รีบขมวดคิ้วเข้าหากันทันทีและมันยิ่งทำให้เขาชะงักไปกว่านั้นก็ตรงที่ชายหนุ่มหันหน้ามามองเขา


"เลย์! "


ธามตะโกนชื่อของคนที่เขาไม่อยากจะเจอออกมาทันทีที่เห็น ร่างสูงยกยิ้มมุมปากก่อนจะหันไปคุยอะไรสักอย่างกับอาจารย์ ส่วนตอนนี้ร่างบางก็กำลังยืนตาค้างอยู่ เพราะเขาไม่คิดว่าจะเจอแฟนเก่าของเขาอยู่ที่นี่


"งั้นก็เชิญตามสบายเลยนะ" อาจารย์หนุ่มพูดก่อนจะลุกขึ้นเดินมาหาธามพร้อมกับยิ้มให้ แล้วจึงเดินผ่านออกไปนอกประตูพร้อมกับปิด


"เอ่อออ อาจารย์ครับ..." ธามพยายามจะเรียกคนที่เดินออกไปเพื่อที่จะถามว่ามันหมายความว่ายังไง แต่ก็ไม่ทันถามอาจารย์ก็เดินออกไปก่อน ธามหันกลับมามองคนที่อยู่ข้างหลัง เขาก็เห็นร่างสูงกำลังลุกขึ้นพร้อมกับเดินตรงมาหาเขา เขาจึงรีบทำท่าจะเปิดประตูหนีออกไปทันที


หมับ!


ธามชะงักทันทีเพราะว่าตอนนี้ก็กำลังมีคนจับข้อมือของเขาไว้อยู่


"มึงคิดว่าจะหนีกูพ้นหรอธาม? " เลย์พูด ร่างบางเลยหันมามองคนที่จับแขนของเขาไว้อยู่พร้อมกับขมวดคิ้ว


"ไม่ได้หนี..."


"แค่ไม่อยากเจอ" ธามพูดออกมา แต่มันก็ทำให้ชายหนุ่มบีบข้อมือของเขาแรงขึ้นทันที


"อึ่ก..." ร่างของธามปลิวมาตามแรงกระชากของร่างสูง


"ปล่อยนะ! " เขาพยายามใช้มือดันอกของคนตรงหน้าออก


"มึงต้องกลับไปเป็นคนของกู! " เลย์พูดเสียงดัง จนทำให้ร่างบางตกใจ


"ไม่! " ธามตะโกนตอบปฏิเสธก่อนที่เขาจะใช้เท้าของเขาเหยียบไปที่เท้าของชายหนุ่ม


"โอ๊ย! " เลย์ปล่อยแขนออกจากร่างบางทันทีเพราะเขารู้สึกเจ็บที่เท้า พอได้จังหวะแล้วธามก็รีบวิ่งหนีออกไปทันที...




โทรศัพท์ไรท์บินแล้วววววววว กว่าจะซ่อม....

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว