ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter1 ความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียก

ชื่อตอน : Chapter1 ความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ค. 2560 11:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter1 ความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียก
แบบอักษร

"อะ อ๊าาา" ร่างบางสมส่วนโยกไหวร่างกายคล้ายกับการขี่ม้าควบท่อนเอ็นแข็งขืนอน่างบ้าคลั่งสองร่างเกี่ยวพันธ์กันรวมเป็นหนึ่งเดียวเหงื่อหยดแล้วหยดเล่าหลั่งไหลออกมาตามกรอบหน้าและลำตัวปะปนกันจนไม่รู้ว่าใครเป็นของใคร

"อ่าาาส์/อ๊า อ๊ากรี้ดดดดดด" และแล้วความลิบลับอันไกลโพ้นก็มาถึงเมื่อสองร่างที่เกี่ยวกระหวัดความรุนแรงได้ถึงจุดมุ่งหมายเสียงหายใจหอบแฮกแข่งกันอย่างไม่มีใครยอมใครหลังจากบทรักจบลงสิ่งที่เธอไม่เคยได้รับจากชายตรงหน้าเลยสักครั้งนั่นคืออ้อมกอดเมื่อความต้องการจบลงก็ต่างแยกย้ายกันกลับมาอยู่ยังจุดเดิมที่เคยเป็นนั่นคือเจ้านายกับลูกน้องเท่านั้น

"จะกลับแล้วหรอคะ ดึกแล้วนะไม่ค้างที่นี่หรอคะ" ฉันเอ่ยถามผู้ชายตรงหน้าที่กำลังสวมใส่เสื่้อผ้าหลังจากที่ถอดมันออกเมื่อ2ขั่วโมงก่อน 

"คุณก็รู้ว่าทำไม" ฉันเม้มปากเข้าหากันเป็นเส้นตรงคำพูดของเขาทำให้ฉันถึงกับจุกเถียงไม่ออกเลยว่าความสัมพันธ์ของเรามันไม่มีอะไรเลยนอกจากการเป็นเจ้านายกับเลขาเท่านั้น มีแค่ฉันเท่านั้นที่แอบรักเขาจนยอมเป็นของเขาทั้งกายและใจส่วนเขาฉันมันก็แค่เป็นที่ระบายความไคร่เท่านั้นไม่มีอย่างอื่นแอบแฝงอยู่

"ถ้าคุณรักผมจริงความสัมพันธ์ของเราคุณต้องเก็บมันไว้เป็นความลับ เพราะถ้าคนรู้เรื่องของเรามันจะจบลงทันที" เขาเชิดใบหน้าฉันขึ้นก่อนจะเอ่ยออกมาตบแก้มเบาๆก่อนจะวางเงินจำนวนหนึ่งเอาไว้ที่หัวเตียง เขามักจะทำแบบนี้เสมอเวลาที่เราสองมีความสัมพันธ์กันจบ ฉันรู้สึกเหมือนกับตัวเองเป็นผู้หญิงขายตัวซึ่งฉันคิดว่าในความคิดของเขาฉันเป็นแบบนั้นแน่นอน แต่สำหรับฉันแล้วทั้งหมดมันคือความรัก เงินทุกบาทที่เขาให้ฉันฉันเก็บมันเอาไว้ในบัญชีไม่เคยใช้เลยสักบาท

          ในอีกหนึ่งความสุขของการทำงานของฉันนั่นคือการเป็นเลขาของคุณทิมผู้ชายที่ฉันรัก ฉันเฝ้าแอบมองและเก็บความรู้สึกเอาไว้จนวันที่เรามีความสัมพันธ์กันวันที่เราเป็นของกันและกันและมันยังคงเป็นมาแบบนั้นตลอด2ปีที่ผ่านมาฉันมีความสุขมากๆถึงแม้ว่ามันจะจอมปลอมฉันรู้ว่าสักวันฉันก็ต้อวไปเมื่อตัวจริงของเขากลับมา ฉันเงยหน้าละออกจากกองเอกสารทันที่รู้สึกถึงมีคนมานืนอยู่ตรงหน้าฉันยิ้มกว้างออกมาทันทีเมื่อรู้ใครคือคนที่อยู่ตรงหน้าแต่กลับต้องหุบลงยิ้มลงอย่างทันทีเมื่อเห็นผู้หญิงข้างกายของเขาเมื่อฉันมองที่หล่อนฉันเห็นรอยยิ้มเยาะเย้ยจากเธอ ถึงแม้ว่าฉันจะรู้สึกไม่พอใจที่เขาออกไปกับผู้หญิงแต่ฉันไม่มีสิทธ์พูดอะไรหรือแม้แต่ความหึงหวงฉันก็ไม่อาจได้รับสิทธ์นั้น

"คุณพิมพ์ผมจะออกไปทำธุระและจะไม่กลับเข้ามาอีกถ้ามีงานอะไรที่ต้องเซ็นพรุ่งนี้ผมจะเข้ามาเซ็นให้" ว่าจบเขาก็เดินออกไปพร้อมกับผู้หญิงคนนั้น ฉันแอบเข้าไปร้องไห้ในห้องน้ำคนเดียวเงียบๆสิทธ์ของฉันมันมีแค่เพียงเท่านี้แค่ร้องไห้คนเดียวเงียบๆไม่มีสิทธ์เรียกร้องอะไรได้มากกว่านี้

"หึ เป็นไงล่ะฉันบอกแล้วว่าคนอย่าเธออย่าหัวสูงนักเลยคนอย่างท่านประธานน่ะหรอจะมาสนใจหรือจริงจังกับผู้หญิงอย่างเธอ เก็บความฝันลมๆแล้งๆไว้กับตัวเองเถอะ" ฉันไม่โกรธที่เธอพูดแบบนั้นเพราะเธอเป็นเพื่อนฉันและอีกอย่างมีแค่เธอเท่านั้นที่อยู่เคียงข้างฉันมาตลอด ฉันสวมกอดเธออย่างแน่นเธอเองก็กอดตอบฉันเช่นกัน

"ฮึกแก ฉันเสียใจ ฉันเจ็บปวดไปหมดฉันไม่อยากรักเขาอีกแล้วฉันอยากตัดใจจากเขา ทำไมฉันต้องรักเขาด้วยฮือๆ"

"ความรักมันไม่เข้าใครออกใครหรอกนะ ไม่มีสามารถกำหนดมันได้ แต่ก็ต้องจำเอาไว้ว่าเขามีคนรักอยู่แล้วคนผิดมันคือแก"

"ฉันรู้แกฉันรู้ แต่ไม่ว่าจะทำยังไงฉันก็ไม่สามารถตัดใจจากเขาได้เลยสักที" ฟักแฟง เธอเป็นเพื่อนสนิทฉันปากร้ายใจดีนั่นแหละเธอเธอคือเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันความลับทุกอย่างของฉันเธอรู้หมดฉันไม่เคยปิดบังอะไรกับเธอเลย เธอเองก็เหมือนกันความลับที่เธอไม่เคยบอกใครฉันเองก็รู้มัน



     วันนี้จู่ๆฉันก็เกิดอาการหน้ามืดตามัวจนไม่สามารถที่จะลุกจากที่นอนได้ปกติฉันไม่ใช่คนที่จะป่วยง่ายๆฉันเลยโทรบอกกับผู้ช่วยของฉันให้จัดการเอกสารที่ต้องให้เจาเซ็นแทนเพราะฉันไปทำงานไม่ไหวจริงๆ ฉันหลับไปอีกครั้งตื่นขึ้นมาอีกทีมองเวลาที่หัวเตียงเกือบ2ทุ่มแล้วฉันหยิบโทรศัพท์ที่หัวเตียงที่สั่นอย่างบ้าคลั่งมากดรับสายทันทีที่รู้ว่าปลายสายโทรมา

"ค่ะ"

(ผู้ช่วยคุณบอกว่าคุณป่วยเป็นอะไรมากหรือเปล่า วันนี้ผมยุ่งทั้งวันเลยไม่มีเวลาไปหา)

"ไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ พรุ่งนี้จะกลับไปทำงานเหมือนเดิม" ฉันเอ่ยตอบกลับไป ฉันไม่รู้ว่าเขามีสีหน้าอย่างไรตอนที่ถามฉัน แต่ ฉันยิ้มไม่หุบเลยที่อย่างน้อยเขาก็ยังคงห่วงฉันบ้าง

(ถ้าไม่ไหวผมอนุญาตให้หยุดอีกวันก็ได้ ผมไม่ได้ว่าอะไร)

"ขอบคุณค่ะ" เขาวางสายไปแล้วแต่ฉันยังคงนั่งยิ้มมองหน้าจอที่ดับมือสนิทไปแล้วอย่างอารมณ์ดี ฉันออกมาเที่ร้านประจำที่มากินบ่อยๆสั่งอาหารที่ชอบกินเพราะตั้งแต่บ่ายยังไม่มีอะไรตกถึงท้องฉันเลย

"แกงเขียวหวานมาแล้วค่ะ" พนักงานมาเสิร์ฟอาหารโปรดที่ฉันชอบกินมันประจำแต่วันนี้ฉันกับรู้สึกแปลกๆกับอาหารเพราะจู่ๆฉันกลับรู้สึกเหม็นมันอย่างบอกไม่ถูก

"ขอโทษนะคะ มันบูดหรือเปล่าคะทำไมมันรู้สึกเหม็นๆ" ฉันเอ่ยถามอย่างสุภาพฉันกินที่นี่เป็นประจำแต่วันนี้ฉันรู้สึกกลิ่นอาหารมันแปลกไป

"ไม่นะคะเราเพิ่งทำเสร็จเมื่อกี้เลยค่ะ" จู่ๆหัวใจฉันกลับเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูกเมื่อมีคำๆนึงผุดขึ้นในใจ 'ท้อง' ฉันรีบจ่ายเงินค่าอาหารก่อนจะมุ่งตรงไปยังร้านขายยาก่อนจะซื้อของที่ต้องการ

   ฉันกลับมายังคอนโดหลังได้ของที่ต้องการและจัดการมันเรียบร้อยแล้วฉันขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำร่วมชั่วโมงเมื่อผลที่มันออกมาทำให้ฉันแทบช็อค

'สองขีด'

นั่นหมายความว่า 'ฉันท้อง'




#เรื่องเก่ายังไม่ทันจบเปิดเรื่องใหม่อีกละ5555555 ยังไงก็ฝากด้วยเด้ออออ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว