ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 17

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.2k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ค. 2560 16:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 17
แบบอักษร

17


    สาบานได้ว่านี่คืองานเลี้ยงไม่ใช่สมรภูมิรบ บ้านจัดสรรถูกแปลเปลี่ยนให้เป็นผับ มีทั้งดนตรี คาราโอเกะ ดิสโก้หลายสีหมุนควงไปมาสร้างความคึกคัก ยิ่งไปกว่านั้น สาวๆ ที่เดินแทบเหยียบหัวผม ด้านบนของพวกเธอใส่บิกินนี่โชว์ร่องหน้าอกดูมๆ ด้านล่างแม้จะใส่กางเกงแต่ก็โชว์แก้มก้นเหมือนไม่ได้ใส่ แฟชั่นที่โคตรน่ามอง เอ๊ย น่ากลัว 

 “นี่งานอะไรวะ” อดไม่ได้ที่จะสะกิดถามคนที่พามา ไอ้เม่นยกมือทักทายแทบทุกคนที่เดินผ่าน สาวๆ มันก็ทักครับ มีหอมแก้มบ้าง จูบบ้าง ถามว่าหึงไหม ทำไมต้องหึง บอกว่าอิจฉาซะมากกว่า 

“วันเกิด” ไอ้เม่นว่าสั้นๆ เพราะมันกำลังถูกสาวคลุกวงใน อือฮื่อ ถ้าจะโชว์จูบต่อหน้าผมขนาดนี้ ไม่ลากเข้าห้องเลยละวะ...แต่ก็เอาตามที่มันสบายใจ คิดซะว่าผมไม่ได้มาด้วย เอาเลย เชิญเลย (ไม่ได้พูดกัดฟันนะครับ) 

ผมเดินเลี่ยงๆ มาที่โต๊ะเครื่องดื่ม สั่งแบบเบาๆ มาจิบ นี่ผมคิดผิดใช่ไหมที่มางานนี้ คิดว่าจะมีข้าวฟรีให้กิน แต่ที่เห็นมีแค่กับแกล้ม ข้าวไม่มีปรากฏให้เห็น พอพูดถึงข้าวแล้วก็เริ่มหิว ถ้ารู้ว่าเป็นงานแบบนี้ ตอนเที่ยงจะยัดมาให้แน่นๆ ท้องจะได้ไม่ว่าง 

นั่งมองทุกคนสนุกสนานอย่างเซ็งๆ สาวไซส์โตไม่ได้ทำให้อารมณ์ผมดีสักเท่าไหร่ หรือเพราะโมโหหิวก็ไม่รู้ 

“สวัสดีค่ะ” เสียงทักชิดใบหูทำให้หันไปมอง สาวหน้าตาจิ้มลิ้มยิ้มหวานอยู่ข้างๆ หน้าของเธอแทบจะชนกับหน้าของผมด้วยซ้ำ “ทำไมดูไม่สนุกเลยล่ะคะ” 

“พอดีหิวน่ะครับ” บอกตามตรง แม่คนจิ้มลิ้มทำตาโตก่อนหัวเราะร่วน น่ารักดีนะครับ สเปคไอ้กลอยเลย ตัวเล็กหน้าอกตูม ส่วนสเปคของผมเหรอ...ไม่มีหรอก

“แย่จัง อ้นไม่ได้สั่งข้าวมาด้วย อ้นเจ้าของวันเกิดน่ะค่ะ แต่ถ้าหิว เรามีวิธีนะ” รู้สึกคันหูเลยตอนเสียงนั่นกระซิบข้างหู 

“วิธีไหนเหรอ” อยากบอกปัดเหมือนกัน แต่อย่างน้อยก็มีคนคุย ในเมื่อคนพามามันเอาแต่สนุกกับเพื่อนแล้วก็สาวๆ ไงล่ะ เป็นแบบที่ผมคิดไว้ไม่มีผิด สุดท้ายมันก็ทิ้งให้ผมอยู่คนเดียว 

“ตามมาสิ” สาวจิ้มลิ้มขยิบตาก่อนจูงมือผมเดินผ่านกลุ่มเต้นกลางบ้าน ผมถูกพามาหลังบ้าน ที่นี่มีเครื่องครัว สงสัยจะเป็นห้องครัวละมั้ง “เราต้มบะหมี่ให้ รองท้อง” 

“โห ใจดีอะ” ตาเป็นประกายเลยไอ้ม่าน เจอนางฟ้าเข้าให้แล้ว 

สาวจิ้มลิ้มพอมาอยู่ในแสงไฟปกติดูสวยน่ารักดีครับ ติดตรงที่เธอใส่สั้นไปหน่อย เห็นละหนาวแทน  ผมยืนมองคนน่ารักต้มบะหมี่ด้วยท่าทางจริงจัง ไม่นานชามบะหมี่ก็วางอยู่ตรงหน้า แม้ไม่มีหมู ไม่มีไข่หรือผัก แต่แค่นี้ก็เป็นบุญของท้องแล้ว 

“รองท้อง เวลาดื่มจะได้ไม่เมามาก” ผมยิ้มขอบคุณและพยายามไม่เงยหน้ามองคนที่ใช้แขนค้ำกับโต๊ะแล้วยื่นหน้ามายิ้มหวานให้ กลัวจะโฟกัสผิดจุด มันจะเปลี่ยนไปจากหน้าไปที่หน้าอกแทน 

“ขอบคุณครับ” เอ่ยแล้วค่อยกิน ผมนั่งกินบะหมี่ มีสาวนั่งมอง ความรู้สึกแปลกใหม่ดีเหมือนกัน ปกติไม่เคยมีสาวเข้าหา   “ชื่ออะไรเหรอ แล้วเป็นเพื่อนอ้นที่โรงเรียนหรือมหาลัย” 

“ชื่อม่าน ไม่ได้รู้จักเจ้าของวันเกิดหรอก มากับเพื่อนน่ะ แล้วเธอชื่ออะไรล่ะ” ผูกมิตรไว้ไม่เสียหาย 

“ชื่อม่านเหรอ ชื่อน่ารักจัง เราชื่อยิ้มนะ” 

“ชื่อยิ้มก็น่ารักเหมือนกัน” ชมมา ชมกลับ แฟร์ๆ ครับ “ทำไมผู้หญิงทุกคนถึงแต่งตัวแบบ...เอ่อ” ตอนแรกก็ไม่อยากจะถามหรอกนะครับ แต่มันก็อดไม่ได้ ไหนๆ ก็เริ่มสนิทกันแล้ว 

“ชุดนี้เหรอ” แทบผงะเมื่อยิ้มเล่นดึงสายบิกินี่ขึ้นแล้วปล่อย “มันเป็นงานน่ะสิ เจ้าของวันเกิดเขาชอบ” 

“งาน? ยิ้มไม่ได้เป็นเพื่อนพวกเขาเหรอ” สาวเจ้าพยักหน้าช้าๆ อ่อ มิน่า ถึงกล้าใส่เดินว่อนทั่วงานกัน ได้ค่าจ้างนี่เอง แต่แหม มันเปลืองตัวไปหน่อยไหม ถ้ามองเฉยๆ ก็ว่าไปอย่าง นี่จับได้ ลูบได้ “ไม่รู้สึกแปลกเหรอ ถูกพวกเขาทำแบบนั้น” 

“มันชินน่ะสิ นี่ยังไม่เท่ากับที่เคยทำที่อื่นเลยนะ” สะดุ้งจนไหล่ยกเมื่อยิ้มเล่นยื่นแขนมาพาดบนไหล่แล้วเลื้อยมือลูบอกผมไปมา “ถอดหมดก็เคยมาแล้วนะ” 


บอกได้สองคำคือ ขนลุก 


ผมนั่งตัวแข็งทื่อเมื่อถูกมือไล้ตามอก ไม่ใช่มีอารมณ์อย่างว่านะครับ แต่เริ่มกลัว อยากเดินหนีแต่ก็ทำไม่ได้ จนมีคนเดินมาผมถึงรีบสะบัดยิ้มออกจากตัว แต่คงจะไม่ทันเมื่อไอ้คนมาใหม่กระชากแขนผมให้ยืนขึ้น สีหน้าเหมือนกินรังแตนไปสักสิบอัน

“เจ็บๆ” ผมตีมือไอ้เม่นที่มันบีบข้อมือตัวเองรัวๆ 

“พี่มาทำอะไรที่นี่วะ!” ไอ้เม่นตะคอกจนผมต้องหลับตา “ไอ้อ้นตามหา” พอว่าผมเสร็จมันก็หันไปพูดเสียงแข็งกับสาวจิ้มลิ้มที่ชื่อยิ้ม 

“โห ขัดจังหวะว่ะ” สาวเจ้าสะบัดหน้าเดินกลับเข้าไปในงาน แม่คุณทิ้งระเบิดแบบนี้แล้วหนีไปไม่ได้นะเว้ย 

ผมมองตามหลังบางนั่นจนลับตาก่อนเงยหน้ามามองคนที่มันยังบีบแขนผมอยู่ ไอ้เม่นตอนนี้หน้าตามันโคตรน่ากลัว เหมือนยักษ์ที่พร้อมจะหักคอผมจิ้มน้ำพริก 

“ปล่อยสิ กูเจ็บ” ตีมือมันไปอีกที แต่ก็ดูไม่ได้ผล 

“ทำไมถึงอยู่ด้วยกันสองคน แล้วทำไมถึงให้เขาแตะเนื้อต้องตัว” ไม่ตอบ ไม่ทำ แต่มันถามกลับ แรงบีบที่ข้อมือก็ไม่มีคลายออกแต่อย่างใด “ผมถาม!” 

“ทำไมต้องตะคอกด้วยวะ” ยอมรับว่าตกใจที่เห็นท่าทางมันแบบนี้ ปกติเคยเห็นมันขี้เล่น มีจริงจังตอนไปบ้านยาย แต่คราวนี้มันดูน่ากลัวมากกว่าอีก 

“ผมขอโทษ” ดูเหมือนจะรู้ว่าตัวว่าใส่อารมณ์มากเกินไป ไอ้เม่นยอมปล่อยมือผม แต่ก็ยังไม่เลิกจ้องหน้า “ทำไมพี่ถึงมาอยู่ที่นี่กับแฟนไอ้อ้น” 

“หา? แฟนไอ้อ้น? เจ้าของงานอะเหรอ” เหมือนวิ้งๆ อยู่ในสมอง เมื่อกี้ผมได้ยินจากปากแม่สาวจิ้มลิ้มนั่นว่าพวกเธอถูกจ้างมา แล้วทำไม...หรือผมฟังผิดวะ

“อืม” เสียงตอบนิ่งพอๆ หน้าตา “ผมถามรอบที่สาม ทำไมถึงอยู่ด้วยกันที่นี่”

“กูหิว” ผมบอกพร้อมชี้ไปที่ชามบะหมี่ที่เริ่มอืด “ข้าวก็ยังไม่ได้กิน ในงานนั่นมีแต่เหล้า มึงจะให้กูแดกเหล้าจนท้องทะลุหรือไง” 

“แล้วทำไมพี่ไม่บอกผม” 


นี่ผมผิดเหรอวะเนี่ย


“แล้วมึงอยู่ให้กูบอกป่ะล่ะ มัวแต่จับนม จับก้นผู้หญิงพวกนั้น” พูดเสร็จก็เบ้ปากใส่ พอจะกลับไปนั่งกินก็ถูกรั้งไว้ “อะไร กูจะกินบะหมี่” 

“งั้นกลับ” หน้าตามันเอาจริงครับ แถมดึงผมจนออกไปด้านนอกได้ ผมเห็นยิ้มหันมาโบกมือให้ แต่ถูกไอ้เม่นปิดตาเลยเห็นแค่นั้น แม่ง เป็นบ้าอะไรของมัน “กูกลับล่ะ” มันลากผม (ทั้งที่มือยังปิดตา) ไปบอกลาเพื่อน แต่ดูเหมือนเพื่อนมันไม่เข้าใจ ไอ้เม่นถูกดึงไปนั่งรวมเพื่อน ผมเลยจำเป็นต้องถูกดันนั่งข้างๆ ในเมื่อมันไม่ยอมปล่อยมือผม 

“โหย ไอ้เชี่ยเม่น เปลี่ยนแนวเหรอวะ” ไอ้เด็กฟันเหล็กเอ่ยแซว มือมันดีดน้ำมาใส่หน้า “เปลี่ยนซะพวกกูคิดไม่ถึง”

“ไอ้เสือผู้หญิง หิ้วสาวเข้าโรงแรมเป็นว่าเล่นตั้งแต่มอสี่ มึงแม่งไอดอลกูเลยนะตอนนั้น” ส่วนไอ้ผมตั้ง สงสัยจะทารองพื้นผิดเบอร์ หน้าเทาเชียว ไอ้หน้าเทาพูดจบ ทุกคนก็หัวเราะออกมา “แม้ตอนนี้จะเปลี่ยนแนวมาเป็นผู้ชาย แต่มึงก็ยังถือเป็นไอดอลของกู ไอดอลที่ลองของแปลก” 

“ยอร์ชไปว่าเขาทำไม” คนต้มบะหมี่ให้ผมว่า รอยยิ้มน่ารักที่ส่งมาถูกไอ้เม่นแยกเขี้ยวใส่จนเธอต้องทำหน้าบึ้ง

“ชื่ออะไรเหรอครับ” ไอ้นี่เป็นเจ้าของวันเกิด เพราะยิ้มกำลังนั่งตักมันอยู่ ไหนบอกถูกจ้างมาไงวะ แม่ง หลอกลวง พอผมจะอ้าปากตอบ สาวที่นั่งตักมันก็เป็นคนตอบแทน เล่นเอานิ่งกันทั้งกลุ่ม 

“ชื่อม่าน ชื่อน่ารักมากเลยอะ” ผมแอบเหล่ตามองไอ้เม่นก่อนใครเพื่อน ซึ่งมันก็ตีหน้านิ่งจนผมเริ่มกลัวอีกแล้ว 

“ยิ้มรู้จักได้ไง อ๋อ เมื่อกี้อ้นเห็นแวบๆ ว่าเดินไปหลังบ้าน อย่าบอกนะว่า” ไอ้เด็กอ้นนี่คงไม่โมโหจนจะฆ่าผมใช่ไหม ถ้าหึงหน้ามืดมา ไอ้ม่านตายนะเฮ้ย 

“ไปต้มบะหมี่ให้ ยิ้มบอกแล้วว่างานนี้ไม่มีข้าวเลย” แล้วพวกเขาก็ง้องแง้งกันโดยไม่มีใครสนใจ เออ ดีว่ะ ดูรักกันดี ถ้าไม่ติดว่ามาหลอกผมก่อนนะ คงจะอิจฉาไปแล้ว 

ผมละสายตาจากคู่รักมาสนใจแก้วเหล้าที่ถูกส่งมา พอมือยื่นไปจับ กลับถูกดึงไปจากไอ้คนข้างๆ ไอ้เม่นยกดื่มจนหมดแก้วเรียกเสียงโห่รอบวง บ้ามาก

“เมียมึงเด็ดไหมวะ” อยู่ๆ คำถามนี้ก็ดังขึ้นมา เสียงเฮฮาก็เงียบไปทันที สีหน้าแต่ละคนดูมีความอยากรู้จนหางสั่นระริก   “เขาว่า เอาผู้ชายมันเสียวกว่าผู้หญิงจริงไหมวะ” พอมีคนแรก คนต่อไปก็มาครับ แล้วมันก็มาเรื่อยๆ จนไม่รู้จะตอบคำถามไหนก่อนดี 

“พอๆ หยุด” ทั้งคำถามทีเล่นทีจริง หรือโคตรเหี้ยทำเอาความอดทนผมขาด ผมยกมือขึ้นห้ามแล้วมองกราดไปรอบๆ วง “พวกมึงอยากรู้ เดี๋ยวกูบอกเอง” ไอ้เม่นทำตาโต สะกิดผมยิกๆ ก็มันเล่นเงียบไม่พูด พวกเพื่อนมันก็ได้ทีรัวคำถามจัญไรๆ แบบนั้นมา 

“นายเด็ดป่ะ” นี่คือผู้กล้าคนแรก ไอ้เด็กหน้าเทา (เรียกซะเหมือนอายุเท่ากัน ถือว่าหยวนๆ เพราะผมหน้าเด็ก) 

“เด็ดสิ” ผมว่า มันทำตาโตกันทั้งกลุ่มเมื่อเห็นผมกัดปากล่างแล้วขยิบตา “ถ้าไม่เด็ด เพื่อนพวกมึงจะติดใจเหรอ” พูดปุ๊บ พวกมันก็ร้องอูยกันรอบวง 

“เด็ดจริง งั้นผมขอลองมั่งดิ่” ไอ้ฟันเหล็กยื่นหน้าเข้ามา แต่โดนมือของไอ้เม่นตบเข้าเต็มหัว 

“ลองพ่องมึงสิ นี่แฟนกู” ไอ้เม่นหน้าบึ้งหนักมาก “กลับ พี่ม่านกลับ” 

“อย่าเพิ่งกลับสิวะ พวกกูยังถามไม่จบ”   “จะถามเชี่ยไร ถ้าอยากรู้ก็ไปหาลองเอง อย่ายุ่งกับแฟนกู” 

“หวงเหรอมึง” ดูจากท่าทางและสีหน้าไอ้เม่น ผมว่ามันคงใกล้ถึงจุดพีคแล้ว 

“พอดีเม่นลีลาเด็ดมาก มันมากซะจนไม่อยากได้คนอื่นอีก พอคิดแล้วก็อยากเลยอะ...กลับเถอะ” ผมฉุดแขนไอ้เม่นให้ลุก แต่ถูกมือไอ้หน้าเทาดึงไว้ ไอ้เด็กนี่วอนโดนตีนซะแล้ว “อะไร”

“เด็ดจริงหรือโม้...” 

ฟังไม่จบประโยคผมก็ดึงหน้าไอ้เม่นมาจูบโชว์ เสียงโห่ดังกว่าเดิมอีกหลายเท่า ผมทั้งบด ทั้งจูบ ทั้งดูด เอาให้ตายไปข้างหนึ่ง ถามว่าทำเป็นเหรอ เปล่าหรอก ดูหนังมามากเลยคิดว่าน่าจะใช่แบบนี้ ผ่านไปหลายวินาทีกว่าผมจะผละออกมา 

“ไม่ต้องพูด แค่เห็นก็คงรู้...กลับ” คราวนี้ไม่รอให้ใครดึงได้ทัน ผมรีบลากไอ้เม่นที่ยังนิ่งเป็นหิน ดีที่ขามันยังก้าวตามมา “จะกลับไหม” ถามย้ำจนไอ้เด็กสติหลุดสะดุ้ง ผมเห็นมันจับปากตัวเองแล้วคลี่ยิ้มกว้างออกมา 



“พี่จูบผมอะ” ความรู้สึกช้าจริงไอ้ห่านี่ “พี่จูบอะ จูบผมเมื่อกี้ พี่จูบ...”

“เออ อย่าย้ำ แม่ง” ผมก็เขินเป็นนะเว้ย พอถูกย้ำมากๆ เข้า ดอกยางอายขึ้นเลยครับ “กลับ”

บนรถ ผมนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพที่ผมจูบกับไอ้คนข้างๆ ยังคงทำงานจนต้องหลับตาไปหลายรอบ ไอ้ม่านเอ๊ย มึงกล้าทำไปได้ยังไง บ้าไปแล้ว กล้าจูบต่อหน้าคนอื่น 

“พี่ม่าน” ไอ้เม่นเรียกปุ๊บ ผมก็สะดุ้ง

“อะ อะไร” กลัวมันพูดเรื่องจูบ เพราะผมไม่รู้จะปั้นหน้ายังไงดี 

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ” ถูกมันหัวเราะใส่เฉย “ผมแค่จะถามว่า...” ทำไมมันต้องเว้นวรรคให้ลุ้นวะเนี่ย “พี่อยากกินอะไร”   “ฟู่ว” ถึงกับถอนหายใจออกมา “กูอยากกิน...”

“ถึงกับถอนหายใจ ตอนพูดไม่คิดหนอคนเรา” นั่นไง ว่าแล้วว่ามันต้องรอจังหวะ 

“ก็มึงเล่นไม่ทำห่าอะไรเลย เพื่อนมึงก็ถามแต่ละอย่างโคตรเหี้ยมาก” อารมณ์โมโหยังค้างอยู่ โดยเฉพาะไอ้เด็กฟันเหล็กที่มันอยากลองกับผม คิดได้ไงวะ 

“ขอโทษ ก็เม่นไม่รู้จะต้องทำยังไงนี่นา พี่ม่านอย่างโกรธเม่นน้า” พออ้อนละพูดเสียงอ่อนเชียว น่าหมั่นไส้ 

“มึงเถอะ เลือกคบเพื่อนหน่อย ไอ้พวกนี้แม่งไม่เห็นจะน่าคบ” สภาพวันนี้ผมรู้สึกกลัวนะ งานมันดูมั่วไปหมด เรื่องผู้หญิงไม่กลัวเท่าไหร่ แต่เรื่องยา ผมก็ไม่แน่ใจ เห็นมีพวกตาลอยๆ ด้วย ขืนคบไปนานๆ เกิดโดนหางเลขโดนจับไปด้วย จะซวยเอา

“พวกมันเป็นเพื่อนตอนมอปลาย ก็ไม่ได้สนิทกันมากเท่าไหร่...ขอบคุณที่ห่วงผม” 

“เออ รู้ก็ดี แล้วต่อจากนี้ถ้าจะมาเที่ยวโดยมีไอ้พวกนี้ละก็ กูไม่ไป” เข็ดครับ

“ผมก็ไม่ชวนมาหรอก ถ้ารู้ว่ามีคนจะเคลมพี่ตั้งหลายคนแบบนี้” 

“เคลมเหี้ยน่ะสิ ไม่ๆ” รีบตบปากตัวเองเมื่อพูดจบ รู้สึกว่ากำลังด่าตัวเองเป็นเหี้ยพิกล “พวกมันแม่งปากดี”   “แต่ไม่เท่าพี่ใช่ป่ะ” 

“ปากดีอะเหรอ”

“ฮื่อ ปากหมา” 


 นั่นไง โดนมันเล่นแล้ว


“กูคนจริงเว้ย ม่านคนจริงสองพันสิบเจ็ด” 

“คนจริงที่ไหนได้แค่พูดกันว้า” อ่าว ไอ้นี่มันดูถูกกันนี่หว่า “พี่เด็ดจริงอ่ะ” 

“อะไรเด็ด” 

“เรื่องนั้นอะ” ผมจ้องหน้าคนถาม ไอ้เม่นขยิบตาก่อนมองมาที่เป้าของผม ใช่ มันมองที่เป้าจริงๆ ไม่ได้คิดไปเอง “เด็ดจริงป่ะ”

“เด็ดไม่เด็ดก็เรื่องของกู ตามีก็มองถนนนู้น กูยังไม่อยากตายตอนนี้ไอ้ห่าเม่น” แม้จะรู้ว่ามันก็ผู้ชายเหมือนกัน แต่บางทีมันก็แปลกๆ คือมันอธิบายความรู้สึกไม่ถูก จะเขินก็คงใช่ จะอายก็มีหน่อยๆ แต่น่ากระทืบคงจะมากกว่า 

“พี่เขินแล้วน่ารักว่ะ” ต้องเอนหน้าหลบมือที่ยื่นมาบีบแก้ม ไอ้นี่ลามปาม “กินก๋วยเตี๋ยวแล้วค่อยกลับนะ” 

“เออ หิวไส้จะขาดแล้วเนี่ย หยุดหัวเราะด้วย กูรำคาญ” 

“เขินก็บอก ไหนบอกเป็นคนจริงสองพันสิบเจ็ดไง”

“ไอ้เชี่ยเม่น มึงอยากนอนหยอดน้ำข้าวต้มไหมฮะ” โมโหครับ โมโห แต่ไอ้เม่นเอาแต่หัวเราะไม่มีท่าทางที่จะเกรงกลัวความเอาจริงของผม 

“น่ารักอะ” 

“จะชมทำไมเยอะแยะวะ หิวแล้วเร็ว” 

“น่ารักอะ”   โอ๊ย ไอ้ม่านจะบ้าตายแล้วครับ ใครก็ได้ เอาไอ้เม่นไปเก็บที 

“หุบปาก”

“เกรี้ยวกราดยังน่ารัก” 

เอาตามที่มันสบายใจ ผมนั่งนิ่งให้ไอ้เม่นดึงแก้มเล่น ดูมันทำครับ มือข้างหนึ่งจับพวงมาลัย อีกข้างดึงแก้มผมแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ผมว่ามันเริ่มบ้าแล้วล่ะ บ้ามากจริงๆ ดึงเข้าๆ มันหยิกแก้มผมเลยครับ เออ เอาให้เต็มที่เลยมึง คิดซะว่ากำลังดึงตุ๊กตายาง เอาเล้ย 


...TBC


คนขี้หึง จะหึงได้มากกว่านี้หรือเปล่า อิอิ ขอบคุณค่า

ความคิดเห็น