ฝากคอมเม้นท์ ฝากติดตามนิยายของไรท์ด้วยนะคะ

My Young Wife [ Zayn & Khow Fang ] 12 100%

ชื่อตอน : My Young Wife [ Zayn & Khow Fang ] 12 100%

คำค้น : Zayn, Khow Fang, Love, เมียเด็ก, เซน, ข้าวฟาง, รัก

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.6k

ความคิดเห็น : 57

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ย. 2561 11:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
My Young Wife [ Zayn & Khow Fang ] 12 100%
แบบอักษร

หลังจากที่กลับจากทะเล ผมก็ให้ดิวติดตามข้าวฟ่างมากขึ้นกว่าเดิม ผมไม่ได้กลัวไอ้คิม แต่กลัวว่าข้าวฟ่างจะเป็นอะไรไป ผมไม่รู้ว่าพวกมันจะมาไม้ไหน แต่ผมเลือกที่จะกันไว้ดีกว่าแก้

“ได้อะไรไหม?”

“ดิวไปสืบมาแล้วว่าคนที่ให้ไอ้คิมช่วยนั่นเป็นใคร” ดิววางซองเอกสารสีน้ำตาลให้ผม…

“เธอเป็นแม่เลี้ยงของไอ้คิม แบบประมาณว่าเป็นเด็กเสี่ย พ่อไอ้คิมมันรักและหลงมากเลยได้จดทะเบียนสมรสเป็นเมียถูกต้องตามกฎหมาย แต่ในวงในเขาเม้าท์กันมาว่าเธอกินทั้งพ่อและลูก เลวสิ้นดี”

ผมนั่งฟังดิวพูดเรื่องผู้หญิงคนนั้น มือก็เปิดซองเอกสารดูรูปของผู้หญิงที่ดิวพูดถึง…

เมื่อผมเห็นรูปเธอผมถึงกับนิ่ง ที่ผมสอนที่ผมบอก เธอไม่เคยเอาไปปรับเปลี่ยนพฤติกรรม แต่กลับทำเรื่องไม่ดีมากกว่าเดิม

กันตา

ผมไม่เคยคิดว่ากันตาจะพยายามผลักดันชีวิตตัวเอง โดยการใช้ศักดิ์ศรีความเป็นลูกผู้หญิงด้วยการเอาตัวเข้าแลกเพื่อให้ได้ทุกสิ่งเพื่อให้เทียบกับข้าวฟ่างได้ เธอคงหวังว่าถ้าเธอมีผมก็อาจจะสนใจ แต่กันตาจะรู้ไหมว่าการที่เธอทำแบบนี้มันยิ่งทำให้เธอดูตกต่ำไปกว่าข้าวฟ่างมาก

ทำให้ตัวเองต่ำลง แต่ข้าวฟ่างกลับทำให้ตัวเองสูงขึ้น แค่นี้มันก็เทียบกันไม่ติดแล้ว

“และสิ่งเดียวที่ดิวสืบมาได้คือเธอชอบพี่ ชอบมาก อยากได้พี่”

“พี่ไม่สนใจ” ผมบอกตามตรง

“ดิวไม่รู้หรอกนะว่าเธอเคยมีเรื่องกับข้าวฟ่างเพราะอะไร แต่จากที่สืบมาเธอเหมือนจะเล่นให้ข้าวฟ่างมองหน้าใครในสังคมไม่ได้”

ถ้ากล้าเสี่ยงก็ลองดูสิ

ผมเคยบอกแล้วไงว่าเมียกูใครห้ามแตะ

“พกปืนติดตัวไว้เลย”

“ค่ะ”

กันตา…ในอดีตเธอเคยแพ้ข้าวฟ่างยังไง ปัจจุบันเธอก็คงต้องแพ้แบบนั้น ไม่มีทางอยู่เสมอกับข้าวฟ่างได้หรอก

Khowfang Part

“ปืน เมื่อไหร่ดิวจะมาสักทีอะ นัดไว้บ่าย 3 โมงไม่ใช่เหรอ?”

“นั่นนะสิ เมื่อกี้โทรไปหาบอกว่ากำลังมา สงสัยรถติดล่ะมั่ง”

“อ่า มาเร็วๆ สิดิว ฉันหิวจนไส้จะขาดแล้ว” ฉันบ่นอุบอิบพลางเอามือลูบท้องตัวเอง

อุตส่าห์ไม่ยอมทานข้าวกลางวันเพื่อกินชาบูเลยนะ

“ยืนรอดิวอยู่หน้าร้านนี่ก่อนนะข้าวฟ่าง เราไปเข้าห้องน้ำแป๊บ”

“อือๆ ห้ามไปนานนะ”

“ครับ ^^”

ฉันยืนก้มเล่นโทรศัพท์รอดิวกับปืนอย่างเงียบๆ จนกระทั่ง…

"หวัดดีครับ มาคนเดียวเหรอ? "

"คะ...คุณ! " ฉันเงยหน้ามองผู้ชายตรงหน้าอย่างตกใจ เขาก้มหน้ามาใกล้หน้าฉันมาก ถ้าฉันเงยหน้าช้ากว่านี้เขาได้หอมแก้มฉันแน่ๆ

"พี่ชื่อคิมครับ เราเจอกันที่ทะเลไง จำได้ไหมครับ? ^^" เขารีบแนะนำตัวเอง และฉันก็จำเขาได้ดี เพราะพี่เซนบอกฉันตอนที่กลับขึ้นห้องว่าเขาคือคนไม่ดี ห้ามเข้าใกล้เด็ดขาด แต่ทว่าตอนนี้เขากลับพยายามเหมือนอยากจะเข้าใกล้ฉัน

ฉันหันมองซ้ายขวาเพื่อมองหาดิวกับปืน เมื่อเห็นเพื่อนตัวเองยังไม่มาก็รีบตอบและเดินหนี

"จำไม่ได้ค่ะ ขอตัวนะคะ" เดินหนีไปก่อน เดี๋ยวค่อยโทรหาปืนกับดิวเอาว่าเปลี่ยนร้านกิน

หมับ!

"จะรีบหนีพี่ไปไหนครับน้องข้าวฟ่าง คุยกับพี่ก่อนสิครับ"

"ปล่อยฉันนะ! " ฉันหันไปตวาดใส่คิมที่จับมือฉันแน่น

บ้าจริง ทำไมต้องมาเจอไอ้บ้านี่ตอนอยู่คนเดียวด้วยเนี่ย

"อย่าเสียงดังสิครับนี่มันกลางห้างนะ ดูสิคนมองเรากันหมดแล้ว" ดูก็ดูไปสิฉันไม่แคร์ ฉันแคร์แค่ว่าต้องห่างๆ จากนาย

"ปล่อยฉัน" ฉันพูดเสียงต่ำเพื่อข่มขู่คนตรงหน้า แต่คนตรงหน้ากลับพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มเสมือนตัวเองกำลังทำเรื่องสนุกอยู่

"พี่ว่าเราไปหาที่ทานอาหารกันดีไหมครับ เราจะได้คุยและทำความรู้จักกันไว้ไง ^^"

"อย่ามายุ่งกับฉัน ฉันมีแฟนแล้ว"

"พี่มาคนเดียวไม่มีเพื่อนทานข้าวเลย พี่รบกวนให้น้องข้าวฟ่างไปนั่งทานข้าวเป็นเพื่อนหน่อยสิครับ" ไอ้บ้านี่มันไม่ฟังที่ฉันพูดเลย พยายามดึงข้อมือฉันให้เดินตาม

"ไม่! ปล่อยมือนายออกจากมือฉันเดี๋ยวนี้นะไอ้บ้า! " ฉันใช้มืออีกข้างที่ไม่โดนจับพยายามแกะมือไอ้บ้าคิมออกจากมือตัวเอง

"ถ้าดื้อพี่จับจูบนะครับ ไปกับพี่ดีๆ ดีกว่าเนอะ จะได้ไม่ต้องเจ็บตัว ^^" รอยยิ้มที่เขาส่งมาให้มันบ่งบอกได้ว่าเขาทำแบบที่พูดกับฉันจริงๆ แน่

ฉันกำลังถูกไอ้บ้าคิมลากแขนให้เดินตามไปร้านอาหารอีกฝั่ง พยายามยื้อแต่ก็แพ้แรงผู้ชายอยู่ดี

หมับ!

มีคนมาจับข้อมือฉันอีกข้าง ฉันหันมอง...

“ดิว” โฮกกกก…แกมาถูกเวลาจริงๆ เลยอ่า

ฉันโคตรรักแกเลยเพื่อนร๊าก T^T

“มึงจะพาเพื่อนกูไปไหน?” ดิวถามไอ้บ้าคิมเสียงนิ่ง ใบหน้าน่ารักปนหล่อของดิวนิ่ง ฉันเดาอารมณ์ไม่ออกว่าตอนนี้ดิวกำลังอยู่ในอารมณ์ไหน

“เพื่อนคุณเหรอครับ”

“เออ! มึงปล่อยมือเพื่อนกูเดี๋ยวนี้!” ดิวตวาดลั่นทำเอาคนรอบข้างมองกันเป็นแถว

“ปล่อยสิ” ฉันพูดขึ้น ไอ้บ้าคิมมันยอมปล่อยมือฉันอย่างว่าง่าย ฉันรีบวิ่งไปเกาะแขนดิวอย่างกลัวๆ

“ไม่เป็นไรนะ” ดิวถามฉัน ฉันได้แต่ส่ายหัวให้

“มีอะไรกันอะ?” ปืนเดินเข้ามาถามอย่างงงๆ

“มึงไปไหนมา ทำไมทิ้งให้ข้าวฟ่างอยู่คนเดียวหะ!” ดิวถามปืนอย่างโมโห ไม่ต้องสงสัยหรอกดิวกับปืนเวลาคุยกันก็คุยกันฮาร์ดคอร์แบบนี้แหละตั้งแต่หลังที่ประกวดดาวเดือนจบ สองคนนี้ก็ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อย

“ไปเข้าห้องน้ำมาคนเยอะมาก แถมยังเจอผู้หญิงที่ไหนไม่รู้เดินถือกาแฟมาชนอีก ดูดิเสื้อเปื้อนเป็นคราบอยู่เนี่ย จนกว่าจะล้างออกแทบตาย เสื้อแพงด้วยนะเนี่ย”

“มีผู้หญิงถือกาแฟมาชนงั้นเหรอ?” ดิวขมวดคิ้วถามปืนอย่างสงสัย แล้วหันไปมองไอ้บ้าคิมที่ยืนยิ้มให้อยู่

“อืม แล้วนี่มีไรกันอะ?”

“ไม่มีไร แค่เจอหมาขโมย” ดิวว่าและจ้องไปที่ไอ้บ้าคิม

“ผมว่าผมขอตัวก่อนดีกว่านะ เพื่อนของน้องข้าวฟ่างมาแล้วด้วย อาจจะไม่สะดวกถ้าเราจะไปทานข้าวกัน”

“มึงอย่ามายุ่งกับเพื่อนกูอีกนะ ถ้ากูเห็นหน้ามึงอีกกูเล่นมึงแน่!”

“ฮึๆ พวกคุณก็ดูเพื่อนให้ดีๆ ก็แล้วกัน อย่าปล่อยให้อยู่คนเดียวอีกเดี๋ยวจะหาว่าไม่เตือน พี่ไปก่อนนะครับน้องข้าวฟ่างเอาไว้เจอกันใหม่ ^^” พูดจบไอ้บ้าคิมก็เดินล้วงกระเป๋าออกไป

“ไอ้นั่นมันเป็นใครวะดิว?”

“พ่อมึงมั่ง! ฝากให้ดูข้าวฟ่างแป๊บเดียวก็ไม่ได้นะมึง!”

“เอ้า! ไรวะ? ด่าพ่อกูเฉยเลย”

“ไม่ทะเลาะกันสิ ฉันหิวมากไปกินชาบูกันได้แล้ว” ต้องห้ามทับสองคนนี้ไม่งั้นได้เถียงกันยาวแน่

“อ่า อิ่ม อืด ตังอยู่ครบ” ฉันลูบท้องตัวเองที่ดูนูนนิดหน่อย คือกินเข้าไปเยอะมากอะ

“สบายใจเลย ตังตัวเองอยู่ครบเนี่ย” ปืนถามฉัน

“จ้า ^^”

ก็ปืนเป็นคนเลี้ยงชาบูนะสิ จะว่าเลี้ยงก็ไม่เชิง โดนดิวบังคับให้จ่ายต่างหาก เหตุเพราะทำให้ฉันโดนไอ้บ้าคิมลากไปนั่นไง

“แล้วนี่จะกลับเลยหรือไปไหนกันอีก”

“ไปนอนเล่นที่คอนโดดิว เมื่อเช้าป๋าบอกว่าจะมารับหลังเลิกงาน”

“แหมๆ เขาดูแลกันดีกันจังเลยเนอะ อิจฉาจัง” ปืนนะชอบแซวฉันอยู่เรื่อยเลย >//<

“ไปกันเหอะข้าวฟ่าง ปล่อยให้มันเพ้อไปคนเดียว อยากนอน” ดิวก็เนอะ

“กินอิ่มแล้วนอนอ้วนนะรู้เปล่า”

“เรื่องของกูปะ มึงกลับไปได้ล่ะ หมดประโยชน์แล้ว”

“ไม่กลับ คืนนี้จะไปนอนด้วย” นี่ก็ปกติเหมือนกันที่ปืนมักไปนอนกับดิว ก็สองคนนี้สายดื่ม ส่วนฉันน่ะไม่ต้องถาม อยากดื่มแค่ไหนผัวไม่อนุญาตก็อดค่ะ

“เรื่องมากวะ ปะข้าวฟ่างให้มันขับรถตามไป”

“อืมๆ”

@คอนโดดิว

“ดิว ถ้าป๋ามาปลุกด้วยนะ ง่วงอะ” หนังท้องตึงหนังตาก็หย่น

“โอเค”

Dew Part

“คืนนี้ไปเที่ยวสาวไหนดี?” ไอ้นี่ก็ชวนแต่เที่ยว

เมื่อก่อนเห็นมันเหมือนคนดีคือมันตอแหล จริงๆ มันก็นักเที่ยวนักดื่มเหมือนลูกคนรวยที่เอาแต่ใช้เงินไปวันๆ

“ไม่ไป ขี้เกียจ”

“น่ะมึงอะ ไปเป็นเพื่อนกูก็ได้ เดี๋ยวเลี้ยงเหล้าเลยเอ้า” เซ้าซี้อยู่ได้

“ไม่ไป กูมีตังแดกเอง จบนะ”

“จะไปไม่ไป”

“ดูปากกูนะ…ไม่ไปโว๊ย” ต้องให้ขึ้นเสียงไอ้ห่านิ

“ทำไมวะ? หรือว่ามึงมีแฟน? แฟนไม่ให้เที่ยวเหรอ?” โอ๊ยฉันชักจะรำคาญไอ้ปืนแล้วนะ

“กูไม่มีแฟน แต่ที่กูไม่อยากไปคือกูเบื่อ แดกเหล้าเกือบทุกวันตับไตกูพังพอดี เรียนหมอแต่เสือกแดกแต่ของไร้ประโยชน์ ต่อไปนี้กูจะไม่เที่ยวแล้ว”

“เป็นคนที่เชื่อถือไม่ได้จริงๆ ผู้หญิงคนนี้” กัดจิกกูอีก

“แล้วแต่มึงจะคิด”

ติ๊งต๊อง! ติ๊งต๊อง!

สงสัยพี่เซนจะมารับข้าวฟ่างแล้ว ฉันลุกไปเปิดประตูก็พบว่าเป็นพี่เซนมารับข้าวฟ่างจริงๆ

“ข้าวฟ่างล่ะ? นี่อยู่กันครบเลยงั้นเหรอ?”

“หวัดดีคร้าบ”

“อืม”

“ข้าวฟ่างล่ะ?”

“นอนหลับอยู่ในห้องค่ะ”

“มารับทีไรก็นอน เฮ้อ…” พี่เซนถึงกับส่ายหน้า ฮ่าๆ ก็ข้าวฟ่างน่ะมารอพี่เซนที่คอนโดฉันเมื่อไหร่มักจะนอนหลับรอนะสิ

“มีเมียเด็กทำใจหน่อยพี่ ฮึๆ” ไอ้ปืนเอ่ยแซวพี่เซน

“กวนตีน” พี่เซนถึงกับยกตีนให้

“เออพี่เซนขอคุยด้วยหน่อยดิ”

“อืม”

ฉันพาพี่เซนมาคุยกันที่ระเบียงนอกห้อง ไม่ลืมล็อกประตูเดี๋ยวตัวเสือกที่ชื่อปืนมันจะแอบฟังเอา

“จะคุยอะไรงั้นเหรอ?”

“วันนี้ดิวเจอไอ้คิมที่ห้าง มันกำลังลากแขนข้าวฟ่างไปไหนไม่รู้ ดีนะที่ดิวไปถึงที่นั่นพอดีเลยพาข้าวฟ่างกลับมาด้วยได้ แต่ตอนนั้นก่อนที่ดิวจะไปถึงไอ้ปืนมันรออยู่กับข้าวฟ่าง มันบอกว่ามันไปเข้าห้องน้ำและมีผู้หญิงถือกาแฟเดินมาชนมัน มันแปลกตรงที่มันดันเกิดเรื่องพร้อมกับไอ้คิมกำลังลากข้าวฟ่างอยู่นะสิ ดิวคิดว่าผู้หญิงที่เดินชนข้าวฟ่างอาจจะเป็นกันตาก็ได้”

พี่เซนถึงกับขมวดคิ้วหน้าเครียด

“ขนาดข้าวฟ่างอยู่ในที่คนเยอะมันยังกล้าทำได้ แสดงว่าพวกมันเตรียมตัวมาดี”

“เราจะเอาไงต่อดีอะ ข้าวฟ่างกำลังไม่ปลอดภัย และดูเหมือนเจ้าตัวจะกลัวไอ้คิมมากซะด้วย”

“ที่ข้าวฟ่างกลัวเพราะพี่บอกเธอว่าไอ้คิมมันเป็นคนไม่ดี ให้อยู่ห่างเข้าไว้ ส่วนเรื่องทำยังไงดี…ไอ้ปืนมันทำตัวเหมือนว่าง เอามันไปฝึกกับไอ้บีกันหน่อยสิ พี่อยากให้มันช่วยดูแลข้าวฟ่างเพิ่มอีกคน”

“ไอ้ปืนเนี่ยนะ!? พี่ก็เห็นว่ามันทำตัวเป็นคุณหนูใช้เงินไปวันๆ ต่อยคนอื่นเป็นรึเปล่ายังไม่รู้เลยนะ”

“พี่คิดว่ามันทำได้ ไปเป่าหูมันก็ได้ หรือไม่ก็จีบมันเลยมันจะได้ยอม” พี่ใช้อะไรคิด ที่ให้ไปจีบไอ้ปืนน่ะ

“ดิวไม่จีบมันเด็ดขาด เดี๋ยวจะลองหาวิธีลากมันไปฝึกกับพี่บีกันให้ได้เลย”

“ขอบคุณมากนะ พี่ขอเคลียร์งานภายในเดือนนี้แล้วพี่จะดูแลข้าวฟ่างเอง”

“ค่ะ ข้าวฟ่างก็เป็นเพื่อนและเป็นพี่สะใภ้ของดิว ดิวไม่ปล่อยให้มันเป็นอะไรไปแน่ๆ”

ก๊อกๆ ก๊อกๆ ก๊อกๆ

ไอ้ปืนเดินมาเคาะกระจกระเบียง -_-+

กึกกกก

“อะไร!?” ฉันเปิดประตูถามมัน เคาะอยู่ได้คนเขากำลังคุยกัน

“ข้าวฟ่างตื่นแล้ว” แค่เนี่ย? ไอ้เวรปืน!

“เรื่องแค่นี้จะมาเคาะประตูเพื่อ? พี่ไปหาข้าวฟ่างเถอะ เรื่องที่พี่ขอให้ช่วยดิวช่วยเต็มที่นะ” ฉันหันกลับไปคุยกับพี่เซน

“ขอบใจ”

“ค่ะ ^^” ฉันยิ้มให้พี่เซน แต่ทว่าไอ้คนที่มาเคาะกระจกมันถามฉันน้ำเสียงติดหงุดหงิด

“ทำไมต้องยิ้มด้วย”

“แล้วมึงยุ่งอะไรด้วยวะ!”

Peun Part

คุณคิดยังไงถ้าเกิดรักเพื่อนสนิทโดยไม่รู้ตัว ผมมองเธอเป็นเพื่อนผู้ชายคนหนึ่งที่ดื่ม เที่ยว ม่อหญิงด้วยกัน แต่มาวันหนึ่งวันที่เธอดื่มเหล้าเมาไม่รู้ตัว เธอเมาซบอกผมและกอดผม ตอนนั้นใจผมเต้นแรงมาก ใจเต้นจนแทบจะหลุดออกมาจากอกได้เลย ผมได้กลิ่นกายอ่อนๆ ของเธอ ตัวเธอหอมมากเลยนะ ตลกตัวเองเหมือนกันที่เพิ่งจะรู้สึกว่าตัวดิวหอม เหอะๆ ผมมักจะพาดิวไปที่บ้านบ่อยๆ ด้วย หลอกล่อว่าที่บ้านผมมีเหล้าดีๆ มากมาย พวกเราสองคนนอนด้วยกันนับครั้งไม่ถ้วน นอนที่หมายถึง นอนเฉยๆ นอนหลับน่ะครับ ผมชอบมองเวลาดิวนอนหลับ เพราะมันทำให้ผมยิ้มก่อนนอน

มันตลกจริงๆ ใช่ไหมล่ะ ที่ผมดันชอบยัยทอมบอยดิว

“ทำไมจะยุ่งไม่ได้ล่ะ กูเป็นเพื่อนมึงนะ” ผมว่า

“ก็ใช่ไง มึงเป็นเพื่อน ไม่ต้องเสือกเรื่องของกูมาก” รู้สึกแปลกๆ แฮะที่โดนตอกกลับแบบนี้

“แล้วกูต้องเป็นอะไรถึงมีสิทธิ์เสือกเรื่องของมึงได้...ผัวเหรอ?” ผมพูดแค่นั้นทำให้ดิว…

ป้าป!

“กวนตีน!” ผมโดนดิวตบหัว พอมันตบหัวผมเสร็จ มันก็ไปนั่งที่โซฟาข้างๆ พี่เซน

ทำไมต้องชอบเข้าใกล้พี่เซนผมไม่เข้าใจเลยวะ ทีกับผมไม่เห็นจะชอบเข้าใกล้เลย

“ฉันกลับก่อนนะดิว ปืน ^^”

“อืม” ผมกับดิวพยักหน้าให้ข้าวฟ่าง

“แล้วนี่มึงจะกลับตอนไหน?” พี่เซนหันมาถามผมเสียงนิ่ง

“อ่อ ผมจะนอนกับดิวน่ะครับ”

“มึงว่าไงนะ!?” อยู่ๆ พี่เซนก็เกิดผีเข้าตะคอกเสียงใส่ผมเหมือนผมทำอะไรผิด

“เอ่อ…ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เดี๋ยวไอ้ปืนมันก็จะแล้วกลับเหมือนกัน” ผมพูดตอนไหนว่าจะกลับ ดิวแม่งมัว

“กูไม่กะ…อุ๊บ!” ผมกำลังจะปฏิเสธในสิ่งที่ดิวพูดก็ถูกดิวยกมือมาปิดปาก

“มึงหุบปากซะ ถ้าไม่อยากเจ็บตัว” เจ็บตัวห่าอะไรอีกล่ะ นอนกับดิวนี่ผมต้องเจ็บตัวเหรอ?

“ก็ดี พี่นึกว่ามันจะนอนที่นี่ ยังไงเราก็เป็นผู้หญิง เข้าใจที่พี่พูดใช่ไหม?” พี่เซนพูดกับดิว

“เข้าใจค่ะ”

“งั้นพี่กลับบ้านก่อน มีอะไรโทรหาได้ตลอด 24 ชั่วโมง” ให้ตายเถอะ อนุญาตให้โทรหาตลอด 24 ชั่วโมงด้วย

เล่นใหญ่มาก

“ค่ะ ขับรถดีๆ นะคะ”

“อืม”

“บ๊ายบาย แล้วเจอกันที่มหาวิทยาลัยน๊า” คงจะมีข้าวฟ่างที่ยิ้มแป้นโบกไม้โบกมือให้ผมกับดิว

“บาย/บาย”

พอข้าวฟ่างกับพี่เซนไป ผมกับดิวก็นั่งที่โซฟาเราสองคนไม่พูดอะไร ได้แต่นั่งมองละครทีวี

“ปกติมึงโทรหาพี่เซนบ่อยไหมวะ?” ผมทำลายความเงียบขึ้นมาด้วยคำถามที่โคตรจะอยากรู้

“ถามทำไม?” ก็อยากรู้ไง

“ถามไม่ได้เหรอ? ไหนมึงบอกว่ากูเป็นเพื่อนไง”

“เกือบทุกวัน” มึงยังไม่เคยโทรหากูทุกวันเลยนะ

อาทิตย์หนึ่งดิวมันโทรหาผมไม่เกิน 3 ครั้ง นอกนั้นผมโทรหามัน ถ้าผมไม่โทรดิวแม่งไม่โทรเลยนะ ถ้ามันไม่มีธุระจริงๆ

แม่ง! หงุดหงิดวะ

“เป็นไร? ทำไมหน้าบึ้ง ไม่พอใจอะไรก็บอกกูมา เห็นแล้วคันตีน” นิสัย!

“ไม่มีไร กูแค่ง่วง”

“ก่อนจะนอนอาบน้ำด้วย ไม่งั้นมึงไม่ต้องมานอนเตียงกู เดี๋ยวเตียงกูจะเหม็นสาบ” ด่าว่ากูขนาดนี้ ไม่คิดว่ากูจะเสียใจมั่งรึไง ห่านเอ๊ย!

“ตอนเมามึงไม่เห็นจะด่ากูเลย เรื่องไม่อาบน้ำอะ”

“ตอนนั้นกูก็ไม่อาบไง แต่ตอนนี้กูอาบมึงก็ต้องอาบ เพราะกูจะไม่ยอมนอนกับคนที่ไม่อาบน้ำแน่ๆ สกปรก” โห้ด่ากูอย่างกับกูเป็นเชื้อโรคเลย

“งั้นมึงลองกอดกับคนไม่อาบน้ำดูไหม แล้วมึงจะรู้ว่าไม่ได้เหม็นสาบอย่างที่คิด” ว่าแล้วผมก็กระโจนใส่ดิว

“โอ๊ย! ไอ้เชี้ยปืนกูหนัก!”

ดิวนอนราบกับโซฟาโดยมีผมที่นอนกอดทับเธออยู่ด้านบน

“เป็นไง ตัวกูหอมหรือเหม็น”

“เหม็น! ลุก กูหนัก!” ดิวดิ้นและพยายามดันตัวผมให้ออกห่าง

“ไม่ลุก ถ้ามึงยังจะบอกว่าตัวกูเหม็น กูก็จะนอนกอดมึงทั้งคืนแบบนี้แหละ” ตัวดิวมันนุ่มนิ่มดี ผมชอบกอดมัน (แอบกอดตอนมันนอนหลับบ่อย ^^)

“ไอ้ห่าเอ๊ย!”

ผลัก! ตุบ!

เป็นผลให้ผมลงไปนอนกองกับพื้นอย่างอนาจ ดิวแม่งเอาแรงควายมาจากไหนวะ ดิ้นและถีบผมจนกระเด็นตกโซฟาได้

“ยัยหมีควาย โอ๊ยยย…เจ็บหลัง” ผมร้องโอดโอยเอามือจับที่หลังตัวเอง หลังกระแทกพื้นดังตุบเลยนะ กระดูกหักรึเปล่าก็ไม่รู้

“ไอ้สำออย!”

ปึก! ตุบ!

เหี้ยไหทถามใจดู ผมเจ็บอยู่ก็ยังมาด่าว่าสำออย ด่าไม่ว่า เสือกถีบผมหงายท้องซ้ำรอยเดิมอีก

อย่าให้กูจับทำเมียได้นะ มึงไม่ได้มาถีบกูแบบนี้แน่ดิว!

“ไปอาบน้ำไป๊!” เป็นแม่กูรึไงถึงกล้าสั่ง

“กูไม่ไป กูจะกลับไปนอนบ้าน!” ผมพูดเสียงติดงอนเพื่อให้มันคิดว่าผมกำลังโกรธมัน ดิวมันจะได้ง้อผมไง คิกๆ

“อืม ล็อกประตูให้ด้วยนะ กูไปนอนละ”

“ไม่รั้งกูสักนิดเหรอ?” กูรอให้มึงรั้งกูอยู่นะ

“รั้งไว้ทำหอยอะไรละ นอนคนเดียวสบายจะตายห่า นอนกลิ้งได้สบาย”

“แต่นี่มันดึกแล้วนะ มึงจะให้กูขับรถกลับจริงๆ อะ” ถามลองเชิงหน่อย

“มึงไม่ต้องกระแดะทำเป็นกลัวขึ้นมา ตอนมึงเมามึงขับรถแบบไม่กลัวตาย ทีนี้ทำเป็นกลัว จะกลับก็รีบๆ กลับไปปะ”

“โอ๊ยๆ กูว่ากูขับรถกลับบ้านไม่ได้แล้ววะ กูรู้สึกเจ็บหลังจี๊ดๆ อะ”

“เรื่องมาก! หุ๊!” ดิวทำหน้าหงุดหงิดใส่ผมแล้วเดินเข้าไปนอน ทิ้งให้ผมยืนโง่อยู่กลางห้อง

ผมเดินตามดิวเข้าไปในห้อง แก้ผ้าอาบน้ำ ผมแก้ผ้าต่อหน้าดิวนั่นแหละ เอาผ้าขนหนูพันเอวแล้วค่อยถอดบ็อกเซอร์ออก ผมก็อายเป็นนะครับแหม เดี๋ยวดิวมันเห็นมังกรผมแล้วน้ำลายไหลขึ้นมาผมก็ซวยนะสิ พอแก้ผ้าเสร็จผมก็ไปอาบน้ำ

“ขยับไปหน่อย กูนอนด้วย” คุณดิวเล่นนอนแผ่หลาอยู่กลางเตียงครองที่คนเดียวเลยครับ

“ทำไมไม่ใส่เสื้อ?” ดิวมันลืมตามองผมแล้วขยับตัวไปข้างๆ นิดหนึ่ง ย้ำว่านิดหนึ่ง

“ร้อน” ผมตอบมัน ขยับตัวดันๆ ดิวให้ขยับไปอีก

“ขยับไปอีกหน่อย กูจะตกเตียงแล้ว”

“หุ๊! มึงนี่ทำตัวน่ารำคาญฉิบหาย นอนไม่ได้ก็ไปนอนพื้นโน้นไป๊!” เรื่องอะไรกูจะไปนอนพื้น

“กูไม่ไป”

“ไม่ไปก็หุบปากแล้วนอนซะ! พรุ่งนี้จะพาไปที่ที่หนึ่งตอนเช้า” พูดเหมือนจะพาไปเดทเลยวะ จะเซอร์ไพรส์อะไรหว่า ตื่นเต้นเว้ย ^^

“เออๆ” นอนที่แคบๆ ก็ได้

ผมนอนแต่ผมยังไม่หลับตาหรอก ผมได้ยินเสียงลมหายใจของดิวที่ดังสม่ำเสมอแสดงว่าหลับไปแล้ว ผมค่อยๆ ลุกขึ้นจับตัวมันขยับไปอีกหน่อยเพื่อผมจะได้นอนสบายกว่านี้ พอจัดที่นอนตัวเองได้ผมก็ล้มตัวนอนแต่ก็ไม่ลืมที่จะแอบกอดดิวและหันไปจูบปากมัน

จุ๊บ!

“ฝันดีนะมึง”

@เช้าวันต่อมา

ผมแต่งตัวหล่อนั่งรอดิวที่เพิ่งลุกไปอาบน้ำ มันตื่นเต้นไปหมดเลยเมื่อนึกถึงคำพูดของดิวเมื่อคืน

'พรุ่งนี้จะพาไปที่ที่หนึ่งตอนเช้า’

ทำให้คนฟังอย่างผมใจเต้นแรงเลยทีเดียว ดิวมันไม่เคยพูดแบบนี้เลย แสดงว่ามันต้องพาผมไปทำอะไรพิเศษๆ แน่ๆ

โอ๊ยยย…ตื่นเต้นโว๊ยยยย ^0^

“แต่งตัวหล่อไปไหน”

“ไม่ต้องชมกูรู้ตัวเองดี ^^”

“หลงตัวเองฉิบ ไปลุก เดี๋ยวไปสาย”

“เราจะไปไหนกันเหรอ?”

“เดี๋ยวก็รู้เองแหละ หุบปากแล้วเดินตามกูก็พอ” ชอบเป็นแบบเนี่ย

“อืม”

ไม่นานรถของพวกเราก็แล่นเข้าไปในบ้านไม่สิ เรียกว่า คฤหาสน์หลังใหญ่ดีกว่า ดิวพาผมมาบ้านใครวะ? บ้านดิวไม่ได้รวยขนาดนี้นิ

“มาหาใครวะ?”

“ตามมาพอ” ตลอดอะ ไม่ชอบบอกอะไรกูเลย

ผมเดินตามดิว มีชายชุดดำต่างก้มหัวให้ดิวกับผมเมื่อพวกเราเดินผ่าน

“พี่บีกันอยู่รึเปล่า?” พี่บีกัน? ใครอีกวะ?

ผมทำหน้างงเมื่อได้ยินดิวเอ่ยถามคนชื่อบีกัน ก่อนจะหันมองรอบๆ บ้านก็เห็นรูปผู้ชายหน้าตาหล่อติดผนัง อย่าบอกนะว่ามาหาไอ้หน้าหล่อในรูปอะ

ทำไมรอบตัวดิวแม่งมีแต่คนหล่อล้อมรอบด้วยวะ เห็นแล้วหงุดหงิดฉิบหาย

“คุณบีกันอยู่ครับ เชิญนั่งรอที่ห้องรับแขกรอก่อนนะครับ เดี๋ยวผมไปตามมาคุณบีกันมาให้ครับ”

“อืม”

“บีกันที่มึงมาหา ใช่คนในรูปนั่นไหม?” ผมถามดิว แล้วชี้ไปที่รูปผู้ชายหล่อคนนั้นเพื่อต้องการความแน่ใจ

“อืม”

สาสสสส…พากูมาหาผู้ชายถึงบ้าน มึงอย่าบอกนะว่าแอบกุ๊กกิ๊กแล้วพากูมาดูเพื่อเปิดตัวอ่า

กูไม่ยอมนะเว๊ย! กูมาก่อน!

“มาหาพี่แต่เช้ามีอะไรรึเปล่าดิว?”

ไอ้เหี้ยยยย!!! หน้าตาหล่อกว่าในรูปอีกอะ กูไม่ยอมนะดิว มึงจะทำกับกูแบบนี้ไม่ได้

“สวัสดีค่ะพี่บีกัน”

“สวัสดีครับ” เห็นดิวไหว้ก็ไหว้ตาม

“หวัดดี ตกลงมีอะไร?” คำพูดเรียบจนขนลุก

ผมว่าพี่เซนน่ากลัวแล้วนะ พี่บีกันคนนี้น่ากลัวว่าอีก มึงคบคนทำไมไม่ดูวะดิว ดูจากฐานะทางบ้าน หน้าตาและชายชุดดำที่เดินอยู่เต็มบ้าน บ่งบอกได้ว่าพี่บีกันคนนี้ไม่ธรรมดา ผมกลายเป็นขี้ไปเลย บ้านรวยนะ แต่บ้านผมไม่ได้น่ากลัวแบบนี้เลย เป็นกันเองทั้งนั้น

“ดิวกูกลัว กูว่าเรากลับกันเหอะนะ” ผมไม่ถนัดเรื่องโหดๆ หรอก ถนัดแต่หว่านเสน่ห์

“มึงหุบปาก กูไม่บอกให้พูดห้ามพูด กลัวอะไรไม่เข้าเรื่อง!”

ก็กูไม่เคยเจอใครที่นิ่งจนน่ากลัวแบบนี้นี่

“อือ” ทำได้แค่พยักหน้าให้

พี่บีกันตวัดสายตามองผมกับดิวสลับกัน ก่อนจะกระตุกยิ้มที่มุมปากแล้วมองหน้าผม

“แฟนเหรอ?” ครับ เอ๊ย! ไม่ใช่! หรือว่าจะใช่ดีวะ ผมพูดในใจ

“เพื่อนดิว”

“เหรอ? เห็นยืนตัวติดกันไม่ห่างเลยถาม”

กูกลัวมึงต่างหากครับพี่

“โอ้ย…ดิวไม่เอามันทำแฟนหรอก เพื่อนกัน” ทำไมมึงพูดจาทำร้ายจิตใจกูแบบนี้ล่ะ กูเสียใจนะ T^T

“ฮึๆ ลืมไปว่าถ้าหล่อไม่ได้ครึ่งไอ้เซน เธอไม่มอง”

พูดแบบนี้หมายความว่าไงวะ?











#จบตอนแล้วนะคะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ^^

อิมเมจปืน

** **

Picture >> Kim Min Jun (www.google.com)

ความคิดเห็น