ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 24 แม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ค. 2560 10:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 24 แม่
แบบอักษร


​.......นางไปแล้ว ยอมเสี่ยงเผาตัวเองเพื่อหนีจากข้า

ข้ามองนางไฟพลุ่งลุกท่วมตัว ตะลึงและเจ็บปวดเกินกว่าจะหลบกรงเล็บของนางข้าล้มลง มองนางดิ้นทุรนทุราย จิตใจด้านชั่วร้ายยินยอมปล่อยให้นางเจ็บปวดกับความโง่เขลาที่เสี่ยงใช้มนต์ชั้นสูง

... แต่นางมองข้าด้วยสายตาเจ็บปวด มองด้วยน้ำตาหยดนั้น

ข้าตัดสินใจใช้มนต์บรรเทาไฟให้นาง ปล่อยนางไป แล้วมานอนคอหอยเปิดเลือดอาบรอการฟื้นสภาพ ครุ่นคิดว่าข้าทำอะไรผิด คิดว่าทำไมถึงเสี่ยงชีวิตหลายครั้งเพื่ออมตะหญิงตนเดียว เพื่อที่อาจจะตายเพราะนางในสักวันหนึ่ง

.... เหมือนพ่อกับแม่ของข้า

ข้าทำทุกอย่างเพื่อให้ได้นางมา แย่งชิง สร้างเสริมอำนาจให้มั่นคงมาหลายทศวรรษ รอคอยการมาถึงของคู่ชีวิต แต่นางเลือกที่จะไป...


"ไอ้เด็กงั่ง!!" เสียงอมตะหญิงตนหนึ่งลอยมาจากมุมห้อง ข้าหลับตาลง เตรียมพร้อมรับมือกับความซวยที่พระเจ้าจะประทานมา

​สุนัขตัวเมียสีดำขนาดมหึมาเดินเข้ามานั่งข้างๆ เอียงคอมองหน้าข้าแบบสมเพช ก่อนกลายร่างเป็นฟีบี้ในชุดเหลือง-ชมพูแปร๋นภาพลักษณ์สาวผมบลอนด์สมองเบาหวิว

... ข้ากรอกตาในใจ

"ข้าอุตส่าห์ถ่อมาจากทุ่งเอลิเซี่ยม จะไม่ทักแม่หน่อยหรือ" นางบิดหน้าข้าไปมา  เอานิ้วแยงเข้าไปที่ปากแผล จิ้มจึกที่คอหอย ข้าเกร็งกรงเล็บ อยากคำราม แต่คอหอยเหวอะแบบนี้คงทำไม่ได้

นางยิ้มเยาะกับสภาพช่วยตัวเองไม่ได้ของข้า แสงมนตราเปล่งวูบ ข้าเกร็งไปทั้งตัว ขบวนการฟื้นฟูของข้าเร่งเร็วขึ้น ... แน่นอนว่าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดอย่างที่เคยเป็นมาตลอด

... แม้แต่ตัวข้ายังสงสัยว่าอะไรทำให้นางเกิดมาเป็นแบบนี้เอง หรือเจออะไรที่ทำให้ธรรมชาติจิตใจของนางบิดเบี้ยวขนาดนั้น การมีชื่อเสียงเล่าลือในหมู่แม่และเด็กในฐานะปิศาจร้ายหลอกกินตับเด็กดื้อไม่ใช่เรื่องโกหกเสียทั้งหมด ชีวิตวัยเด็กของข้าไม่โสภาและไม่น่าพูดถึงนัก

ขบวนการเสร็จสิ้น แต่ข้ายังนอนเงียบ นางมองหน้าข้า พ่นเสียงหึ

"สะใภ้ข้าควรลงมือหนักกว่านี้นะ ปลิงโสโครกเจ้าน้ำตาอย่างเจ้าจะได้ตายไปเสีย" คำพูดประโยคนี้จากปากของร่างคล้ายฟีบี้ทำให้ข้าคำราม หันไปแยกเขี้ยวใส่นาง แต่เคยได้บทเรียนหลายครั้งจนรู้ดีว่าไม่ควรโง่โจมตีแม่ตัวเอง

นางถีบที่ซี่โครงข้า ... ไม่เบานัก "ข้าไม่ได้เลี้ยงเจ้ามาให้เป็นไอ้แหย ถ้าอ่อนแอแบบนี้ก็ไปตายเสียเถอะ สมควรแล้วที่นางจะไป..."

".... ตาแก่เฮงซวย พ่อที่น่ารังเกียจของเจ้ายังอดทนมากกว่าเจ้า...." พ่อของข้าแย่งนางมาจากเฮคาที

"ตื่นเสียที เจ้ามีทางเลือกที่จะทิ้งคู่ชีวิตหรือ?" นางเตะข้าอีกที คราวนี่ที่หัว

ข้าปิดตา นิ่งเงียบ รับรู้ว่านางจากไปแล้ว...


..... มีแวมไพร์กลุ่มหนึ่งวาร์ปมาในอาณาเขต ข้าผลุดลุกเตรียมสู้

สายฟ้าผ่าเปรี้ยงเข้าหัวข้า ข้าทรุดลง มึนงง เถาวัลย์กลุ่มหนึ่งผุดมารัดข้อเท้าข้าไว้

"ข้าลืมบอก เฮคาทีฝากเตือนเรื่องไอ้โฟเบียส แต่เดี๋ยวเจ้าอาจจะได้เจอมันแล้วล่ะ ... ขอให้สนุก ลูกรัก" .... นางจากไปพร้อมเสียงหัวเราะคิกคัก สาแก่ใจที่ได้ "อบรม" ข้าอีกครั้ง


ข้าหลั่งน้ำตาเลือดในใจขณะร่ายมนต์สลายเวทย์กักขังของนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า


_____________________________________________

ข้าคว่ำหน้ากับเตียง ซุกหน้ากับหมอน อยากจมหายไปไม่อยากเงยขึ้นมาเผชิญความจริงอีก... แวมไพร์ตัวนั้นเพิ่งเช็ดตัวให้ข้าเสร็จ มันให้เลือดข้า ฉุดข้าออกมาจากสภาพเป็นผักลวก ทำให้ข้าไม่อาจปฏิเสธเลือดและเซ็กส์จากมัน

​".... อย่าร้องไห้น่า" มันลากเสียงแบบหงุดหงิด ข้ากางกรงเล็บจิกที่นอน มือเรืองแสงพร้อมร่ายเวทย์ แต่ตัดสินใจนอนนิ่งน้ำตายังคงไหล

มันนั่งดูดเลือดจากถุง ขย้ำ ปาทิ้ง กัดถุงใหม่ ข้านอนร้องไห้ เราจมกับความคิดของตัวเอง


'... ตัวข้ามีทางเลือกไหม? '

​​

​ไอ้ปลิงดูดเลือดจากถุงหมด ข้าได้ยินเสียงขยำถุง แล้วเงียบ .... 

​.....

"ขอ... โทษ ..."  มันบอกเสียงแผ่วเบาพร้อมกับการถอนใจ ข้าผ่อนลมหายใจตาม น้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง คราวนี้ด้วยเหตุผลที่แตกต่าง

​มอร์เดร็ตคลานมากอดข้าไว้จากทางด้านหลัง ราวกับกลัวข้าอาละวาดอีก ค่อยๆเล่าให้ข้าฟัง เรื่องการลวงท่านพี่ให้ไปเสี่ยงชีวิตกับบรรณาการของอาร์เทมิส พิธีกรรมสังเวยหัวใจแด่มหาเทพซิเป โทเทค เรื่องความจำเป็นที่ข้าต้องผูกติดกับมัน ต้องกินเลือดมันคู่กับอาหารอื่น บอกข้าว่าเป็นธรรมชาติหวงคู่ของแวมไพร์เพศชายที่รุนแรงกว่าเผ่าพันธุ์อื่น

​​.... ข้าจิกกรงเล็บกับแขนมันจนเลือดอาบ มันสะดุ้ง แต่รัดข้าแน่นขึ้น

​แล้วมันก็เล่าเรื่องกุญแจในอกข้า ....


"..................." 


ข้าร่ายสายฟ้าฟาดติดๆกัน ส่งร่างของมันกระเด็นไปปะทะผนังห้อง มันมองหน้าข้าแล้วยิ้มแหย ข้าฟาดซ้ำอีกครั้งอย่างโมโหจัด... 

.... ​กุญแจในอกข้าเป็นของขวัญจากมอรโม่แม่ของมัน เล่าลือกันในหมู่ผู้ใช้เวทย์ว่ามันคือกุญแจที่จะไขไปสู่ห้องลับที่เก็บเวทย์มนต์ของเฮคาที


ตอนนี้ข้ากลายเป็นเป้าหมายการถูกฆ่าแหวะอกชิงกุญแจจากผู้ใช้เวทย์ทั่วโลก


__________________________________________


หมายเหตุ

ทุ่งเอลิเซียม (Elysium หรือ Elysian fields) คือสถานที่ที่ดวงวิญญาณของวีรบุรุษและผู้เกี่ยวข้องกับเทพเจ้าจะไปอยู่หลังความตาย 


เฮคาที (Hecate) เทพีแห่งเวทย์มนต์ เป็นเทพีที่เหล่าผู้ใช้เวทย์มนต์ พ่อมด แม่มด หมอผีบูชา ด้วยความที่สามารถท่องเที่ยวไปได้ทั้งสวรรค์ โลกมนุษย์ ไปจนถึงนรก รูปลักษณ์ขององค์เทพีจึงอาจปั้นออกมาเป็น 3 รูป คือ  Selene ดวงจันทร์แห่งสวรรค์ Artemis ดวงจันทร์แห่งโลก Persephone ดวงจันทร์แห่งนรก

​รูปปั้นของเทพีเฮคาทีมักถือคบไฟคู่ (นางเคยใช้คบไฟช่วยดีมีเตอร์ส่องหาเพอร์เซโฟเน่ในนรก) งู กริช และกุญแจที่จะไขสู่ความรู้และความลับ สัตว์สัญลักษณ์คือสุนัขและเพียงพอน

เทพีเฮคาทีมีภาพลักษณ์เป็นมิตร บางบทบาทเหมือนคุณป้าใจดีช่วยเหลือคนอื่น ไม่มีพิษมีภัยนะคะ มีอีกหน้าที่หนึ่งคือเป็นเทพีที่คอยดูแลเด็กๆด้วย (แต่ดันมีมอร์โม่เป็นบริวาร) นางได้ชื่อว่าโสด แต่มีบางตำนานบอกว่านางมีคู่รักหลายคนมอร์โม่ก็เป็นหนึ่งในนั้น


ตามรูปคือ Triple Hecate และกุญแจจำลองค่ะ




ความคิดเห็น