นิยายของจางบิวตี้หลังจากที่จบจะติดเหรียญนะคะ ถ้าติดตามกันมาตลอดก็อ่านฟรี มาทีหลังก็เสียเงิน เสียกุญแจกันไรงี้ อย่าดราม่าเลยนะคะ เสียสุขภาพจิตป่าวๆ เนอะ 😃😃😃

Monster คู่รอง ( Kla x Seoul ) 1

ชื่อตอน : Monster คู่รอง ( Kla x Seoul ) 1

คำค้น : Yaoi, NC, 18+, SM

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.8k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ค. 2560 19:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Monster คู่รอง ( Kla x Seoul ) 1
แบบอักษร

Monster 1

( Kla x Seoul )

ขาเรียวบางภายใต้กางเกงสกินนี่สีดำเดินลากกระเป๋ามาหยุดรอที่หน้าสนามบินเพื่อรอคนที่บ้านมารับ มือบางค่อยๆหยิบแว่นกันแดดสีชาออกทำให้ดวงตากลมโตปรากฎแก่สายตาคนรอบข้าง กี่ปีแล้วนะที่ ‘โซล’ ไม่ได้กลับมาไทย 7ปี? ไม่สิๆ 10ปีต่างหาก โซลไปเรียนต่อที่อเมริกาตั้งแต่เกรด 7 จนตอนนี้เขาจบปริญญาแล้วพึ่งได้มีโอกาสกลับไทย กลับมาเพื่อช่วยผู้เป็นพ่อบริหารงาน

   "เชิญครับคุณหนู" เสียงของลุงคนขับรถดังขึ้น


        "เรียกคุณโซลเถอะลุงอาจ โซลโตแล้วเถอะ" โซลว่าพร้อมย่นจมูกใส่ชายวัยกลางคนที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆ

       "ก็ลุงชินนี่ครับ" ลุงคนขับรถยิ้มนิดๆ ก่อนจะมาช่วยโซลถือกระเป๋าก่อนที่รถคันหรูจะขับตรงไปยังคฤหาสน์เมฆา หรือในนามของมาเฟียก็คือแก็งค์เมฆานั่นเอง


        "พ่ออออ" พอมาถึงบ้านโซลก็โผเข้ากอดผู้เป็นพ่อทันที ผู้เป็นพ่อกอดตอบลูกชายคนเดียวเต็มรักด้วยความคิดถึง


        "กลับมาเสียทีนะ" ผู้เป็นพ่อลูบหัวลูกชายเบาๆ


        "ก็พ่อตามโซลนี่หน่า ถ้าไม่ตามโซลว่าจะเที่ยวเล่นต่อ" โซลว่ายิ้มๆ


        "พอเลยๆ มาช่วยพ่อบริหารงานดีกว่า"


        "ก็ได้ๆ ว่าแต่...พี่พายุล่ะพ่อ โซลไม่ได้คิดต่อพี่พายุเลย กะจะเซอร์ไพรส์ด้วยที่กลับมา" โซลถามถึงอีกคนที่มีศักดิ์เป็นเหมือนพี่น้องกัน เนื่องจากพ่อของโซลและพ่อของพายุเคยทำธุรกิจร่วมกัน และโซลก็เคยไปเล่นที่บ้านพายุตั้งแต่เด็กๆ เอาจริงๆ การที่โซลถามถึงพายุไม่ได้แปลว่าอยากเจอพายุหรอกเพราะคนที่เขาอยากเจอคือใครอีกคนต่างหาก...สามวันผ่านไป...วันนี้โซลตั้งใจว่าจะมาหาพายุที่บ้าน เนื่องจากเขากลับไทยมาได้สามวันแล้วแต่ก็ยังไม่ได้ติดต่ออีกคนเลย ร่างบางให้ลุงคนขับรถพามายังคฤหาสน์ของแก็งค์มอนสเตอร์ ซึ่งที่นี่ก็ยังเหมือนเดิมเหมือนหลายปีก่อน การที่โซลสามารถเข้ามาในคฤหาสน์ได้ง่ายๆเนื่องจากว่าแก็งค์เมฆาและแก็งค์มอนสเตอร์คุ้นเคยกันดี จดจำกันได้


        "มาหาใคร?" เสียงทุ้มถามขึ้นทำให้โซลที่กำลังยืนหันหลังอยู่ในห้องรับแขกหันไปมอง ร่างบางชะงักไปทันทีเมื่อเห็นคนตรงหน้า ใบหน้าหล่อเหลาติดเย็นชาทำให้ดูมีเสน่ห์ไม่น้อย ไหนจะร่างกายกำยำที่หาไม่ได้จากตัวเขาเอง


        "กล้าสินะ?" โซลพูดชื่ออีกคนขึ้น ‘กล้า’ ขมวดคิ้วนิดๆกับคำพูดของคนตรงหน้าก่อนที่ตาคมจะพินิจพิจารณาคนตรงหน้าอีกครั้งก่อนจะนึกถคงใครบางคน ใครบางคน...ที่เขาไม่ได้เจอเป็น 10 ปี


        "คุณโซล?"


        "นึกว่าจะจำฉันไม่ได้ จะว่าไปนายก็ไม่เปลี่ยนไปเท่าไหร่" โกหกน่ะสิ กล้าเปลี่ยนไปเยอะจนโซลตกใจ เด็กผู้ชายตัวผอมแห้งที่ชอบเดินตามพายุกลายมาเป็นหนุ่มหล่อแบบนี้ได้ยังไงกันนะ


        "ครับ" กล้าตอบรับสั้นๆ ซึ่งนั่นทำให้โซลชักสีหน้านิดๆ


        "พี่พายุล่ะ?" โซลถามถึงอีกคน


        "ไม่อยู่ครับ ไปภูเก็ตเมื่อสามวันก่อน"


        "ภูเก็ต?" โซลเลิกคิ้วเป็นเชิงถามย้ำ


        "ครับ" กล้าตอบสั้นๆ ให้ตายสิ...นี่เขาเริ่มหงุดหงิดแล้วนะ ปากอมอะไรไว้กันทำไมถึงได้พูดน้อย ไม่ค่อยอ้าปากพูดแบบนี้!!


        "เฮอะ นายนี่มัน น่ารำคาญตั้งแต่เด็กยันโต"


        "คุณเองก็เหมือนกัน" โซลเบิกตากว้างทันทีกับคำพูดของกล้า ดะ...เดี๋ยวนะ อีกคนว่าเขาว่าน่ารำคาญงั้นเหรอ!?!


        "นี่นาย! นาย..."


        "ถ้าไม่มีธุระอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อนครับ" พูดจบกล้าก็เดินออกไปทันที โซลมองตามร่างสูงไปอย่างหงุดหงิดใจ ไอ้บ้า...ไอ้...ฮึ่ย์ๆๆ 10 ปีที่ไม่เจอกันไม่คิดถึงเขาบ้างหรือไง ถึงได้เจอกันไม่ถึง 10 นาทีแบบนี้ เฮอะ...คงมีแต่เขาสินะที่คิดถึงอีกฝ่ายแค่ข้างเดียว ใช่...เขาชอบกล้า นี่อย่ามาเบ้ปากใส่กันนะโว้ย ชอบตั้งแต่เด็ก ชอบในความซื่อๆของอีกคนที่มักจะโดนเขากับพี่พายุแกล้ง ชอบจนกลาบมาเป็นรัก เอ่อ...บอกว่าอย่าเบ้ปากไง! แต่เพราะเขาเป็นคนที่แสดงออกในความรักไม่เป็นก็เลยใช้การเอาแต่ใจเรียกร้องความสนใจจากอีกคน แต่ดูสิ่งที่ได้สิ...ความเย็นชา หน้านิ่ง แม่งๆๆ บ้าบอที่สุด!! ...โซลกลับไปแล้วเป็นสิ่งแรกที่ลูกน้องวิ่งมาบอกกล้าที่ห้องทำงาน เขารู้แหละว่าอีกคนต้องหงุดหงิดกลับไปเนื่องจากที่ไม่ได้เจอเฮียพายุแต่กลับเจอเขาแทน ต่างจากเขา...ที่ดีใจที่ได้เจออีกคน 10 ปีแล้วสินะที่ไม่ได้เจอกันเนื่องยากโซลไปเรียนต่อที่อเมริกา 10 กว่าปีแล้วสินะ สำหรับความรู้สึกของเขา ใช่...เขาชอบโซล ชอบในความสดใส ร่าเริงของอีกคน แม้ว่าโซลจะค่อนข้างเอาแต่ใจและชอบแกล้งเขาในตอนเด็กๆ แต่เขาก็ยังชอบ เรื่องนี้ไม่มีใครรู้เพราะเขาไม่เคยบอกใครแม้กระทั่งเฮียพายุเพราะเขาคิดว่าบางที...โซลอาจจะชอบเฮียพายุ ซึ่งนั่นมันทำให้เขาต้องพยายามเก็บความรู้สึกของตัวเองเอาไว้ เขาไม่อยากถูกเกลียด อย่างน้อยก็รักษาความสัมพันธ์แบบนี้กันเอาไว้ก็พอ


        "เฮียกล้าครับวันนี้จะเข้าไปตรวจที่ไนต์คลับหรือเปล่าครับ?" ลูกน้องเข้ามาถามกล้าขึ้น กล้าหันไปมองปฏิทินที่จดแพลนงานเอาไว้ก่อนจะพยักหน้ารับ


        "อืม สักสามทุ่มเดี๋ยวเข้าไป" ลูกน้องพยักหน้ารับก่อนจะเดินออกไป พอลูกน้องเดินออกไปกล้าก็หยิบกระเป๋าเงินของตัวเองขึ้นมาซึ่งเข้าในมีรูปสมัยเด็กของใครอีกอยู่ มุมปากหนากระตุกยิ้มมุมปากนิดๆ กับใบหน้าจิ้มลิ่มของอีกคน โซลไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆ ยังคงน่ารักเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน...โซลกลับมาถึงบ้านด้วยอารมณ์หงุดหงิดนิดๆ ดีนะที่ผู้เป็นพ่อไม่อยู่เพราะเขาขี้เกียจตอบคำถามในเรื่องที่เขาหงุดหงิดนี่แหละ โซลฮึดฮัดนิดๆพร้อมกอดหมอนข้างแน่น ตากลมมองไปยังกรอบรูปข้างหัวเตียงที่มีรูปเด็กสามคนยืนกอดคอกัน ใช่แล้ว...คือรูปเขา พี่พายุและกล้าในตอนเด็ก ซึ่งเขาอยู่ตรงกลาง ตากลมเบนสายตาไปมองรูปคนที่พึ่งทำให้เขาหงุดหงิดใจมาเมื่อครู่อีกครั้ง


        "กล้า...ไอ้คนบ้า ไอ้คนเย็นชา!" โซลว่าออกมาก่อนจะคว่ำหน้ากรอบรูปลงทันที วันนี้เขาโกรธอยู่ ถ้าหายโกรธจะเอามาขึ้นที่หลังละกัน ฮึ่ย์ๆๆ...กลางคืน...ตั้งแต่กลับมาไทยโซลก็ไม่เคยได้ออกเที่ยวกลางคืนเลยทั้งๆ ที่ตอนอยู่ต่างประเทเขานี่มันขาเที่ยวเลย วันนี้โซลเลยได้โอกาสออกเที่ยวกลางคืนบ้าง ตอนแรกพ่อของเขาทำท่าจะไม่ยอมให้เขาออกมาเที่ยวคนเดียว ซึ่งเขาก็ไม่เข้าใจว่ามีอะไรน่าเป็นห่วง ตอนนี้เขาอายุ 22 แล้วเถอะ ไม่ใช่เด็กอายุต่ำกว่า 20 เสียหน่อย สุดท้ายพ่อก็ต้องยอมแพ้เขาคือยอมให้เขาออกมาเที่ยวได้แต่มีข้อแม้ว่าต้องมาที่ไนต์คลับของแก็งค์มอนสเตอร์ เพราะอย่างน้อยหากมีปัญหาอะไรพวกลุกน้องของแก็งค์มอนสเตอร์จะได้จัดการให้เขาได้...พอมาถึงไนต์คลับโซลก็จัดการเดินไปนั่งที่เคาน์เตอร์บาร์พร้อมกับสั่งเครื่องดื่มจากบาร์เทนเนอร์มาจิบเบาๆ พร้อมกับตากลมที่มองสำรวจไปทั่วร้าน จะว่าไปที่นี่ก็ดูดีไม่น้อย มีการตกแต่งอย่างมีสไตล์ อีกทั้งแนวเพลงที่เปิดก็ไม่ได้ปวดหูเกินไปด้วย


          “ขอโทษนะครับ มาคนเดียวเหรอครับ?” เสียงหนึ่งทักขึ้นทำให้โซลหันไปมองทันที ซึ่งโซลก็พอจะดูออกว่าชายตรงหน้าสนใจเขา ซึ่งเขาก็ชินแล้วล่ะ ก็พอจะรู้ว่าตัวเองหน้าตาดีอ่ะนะ เดี๋ยวๆ ทำไมชอบเบ้ปากใส่เขากันเนี่ย ชิ


          “ครับ” โซลตอบสั้นๆ อย่างไม่ใส่ใจนักเพราะอีกคนไม่ใช่สเปคเขาสักนิด ไม่สิ...ไม่มีใครสเปคเขานอกจากใครบางคนอีกแล้วล่ะ เอ๊ะๆ เบ้ปากอีกแล้ว คนไม่เคยมีความรักไม่เข้าใจหรอกเว้ย


          “ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรเหรอครับ? พอจะบอกผมได้มั้ย?” คนข้างๆถามโซลขึ้น


          “โซลครับ” โซลยังคงตอบสั้นๆ เช่นเคย


          “อา...ชื่อน่ารักจังเลยนะครับ ผมชื่อแดนนะครับ” อีกคนแนะนำตัวกลับมาด้วยรอยยิ้ม โซลหันหน้าไปมองอีกคนพร้อมเลิกคิ้ว


          “ผมถามเหรอ?” อีกฝ่ายตาโตทันทีกับคำพูดของโซล


          “ฮ่ะๆ มุขเหรอครับ?” แดนหัวเราะแห้งๆ ออกมาพร้อมกับรู้สึกอับอาย


          “เปล่านี่ครับ ไม่ใช่มุขเลยสักนิด” โซลยังคงตอบหน้านิ่งๆ แดนทำหน้าแหยๆ ก่อนจะขอตัวทันที โซลมองตามชายหนุ่มก่อนจะกระตุกยิ้มออกมา ไก่อ่อนแบบนี้เขาเจอมานักต่อนักแล้ว ลำไยเว่อร์...เหตุการณ์ทั้งหมดเมื่อครู่ตกอยู่ในสายตาคมตลอดเวลา กล้าไม่คิดว่าโซลจะมาเที่ยวที่นี่ ซึ่งตอนที่ร่างบางเดินเข้ามาก็มีสายตาหลายคู่มองไปที่ร่างบางอย่างแสดงความต้องการอย่างชัดเจนจนกระทั่งมีชายหนุ่มคนหนึ่งเข้าไปทัก ซึ่งเขาก็คิดว่าคนอย่างโซลน่าจะเอาตัวรอดจากเรื่องแบบนี้ได้ดี ไม่อย่างนั้นชายคนนั้นคงไม่เดินออกไปแบบหน้าเสียๆ แบบนั้นหรอก กล้ากระตุกยิ้มนิดๆ กับการกระทำของร่างบาง ให้ตายสิ...แสบยังไงก็ยังคงอย่างนั้นสินะ

        “เฮียกล้าครับ ไปดูที่บ่อนหน่อยครับ เหมือนว่าจะมีลูกค้าไม่พอใจการทำงานของพนักงานครับ” เสียงของลูกน้องดังขึ้นทำให้กล้าต้องละสายตาจากโซล ร่างสูงพยักหน้ารับก่อนจะตรงไปยังคาสิโนที่อยู่ชั้นใต้ดินทันที คาสิโนชั้นใต้ดินเป็นคาสิโนระดับวีไอพี หากไม่ใช่คนในแวดวงนี้จริงๆ จะไม่มีโอกาสได้เข้ามาใช้บริการ เพราะคาสิโนที่นี่มีการป้องกันอย่างเข้มงวดมาก…พอร่างสูงของกล้ามายังบ่อนความวุ่นวายภายในก็สงบลงทันที เพราะใครๆ ก็รู้ว่ากล้าเป็นมือขวาของพายุ เรื่องคงามโหดนี่ไม่แพ้กัน แม้ว่าพายุจะเป็นพวกเจ้าเล่ห์ ชอบวางแผน ส่วนกล้าเป็นพวกใช้ความนิ่งสยบทุกอย่าง


          “มีปัญหาอะไรเกิดขึ้นครับ?” กล้าเดินเข้าไปถามลูกค้าคนหนึ่ง


          “ก็ไอ้พนักงานของลื้อน่ะสิ มันโกงอั๊วะ อั๊วะเสียแม่งทุกตา มันเป็นไปไม่ได้” ลูกค้าโวยวายขึ้นพร้อมชี้ไปยังพนักงานคนหนึ่ง พนักหน้าคนนั้นหน้าซีดพร้อมส่ายหน้าปฏิเสธทันที


          “ว่ายังไง? แก้ตัวมา” กล้าพูดกับพนักงานคนนั้น


          “คือผม...เอ่อ...ผม” กล้าส่งสายตาเย็นชาใส่พนักงานก่อนจะเหลือบไปเห็นว่ามีอะไรบางอย่างในกระเป๋าของพนักงาน ร่างสูงกระตุกยิ้มก่อนจะสาวเท้าเดินเข้าไปหา


พรึ่บ

กล้าดึงไพ่ในเสื้อขงพนักงานคนดังกล่าวออกมาซึ่งสร้างความฮือฮาเป็นอย่างมาก


          “โกงแล้วยักยอกเงินงั้นเหรอ?” กล้าถามเสียงเย็น พนักงานคนนั้นรีบคุกเข่าพนมมือไวห้อย่างอ้อนวอน


          “อย่าทำอะไรผมเลยนะครับ ผมผิดไปแล้วๆๆ” กล้ามองพนักงานคนดังกล่าวนิ่งๆ ก่อนจะหันไปหาลูกน้องข้างกาย


          “จัดการด้วย” สิ้นเสียงทุ้ม ลูกน้องก็เข้ามาหิ้วปีกพนักงานคนดังกล่าวออกไปทันที กล้าหันไปหาลูกค้าก่อนจะพูดขึ้น

         “ผมจะชดใช้เรื่องเงินให้ท่านละกันครับ” ลูกค้ายิ้มอย่างพึงพอใจทันที พลางกล่าวชมกล้าไม่หยุด แหงแหละ...ใครๆ ก็รู้ทั้งนั้นว่ากล้าเป็นคนเที่ยงตรงแค่ไหน ผิดก็ว่าตามผิด ถูกก็ว่าตามถูก เพราะแบบนี้ไง กล้าถึงกลายเป็นอีกคนที่น่าเกรงขามรองจากพายุ










...

กล้ากับโซลค่า พอจะรู้นิสัยของตัวละครกันนะคะ แค่นี้ยังไม่สมกับความแสบของโซลหรอกค่ะ ยังไงก็ฝากติดตามด้วยนะคะ

___จางบิวตี้___

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว