ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 5 I think I love you *NC-18*

ชื่อตอน : Chapter 5 I think I love you *NC-18*

คำค้น : temg,gtop,คู่หมั้น,nc

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ม.ค. 2563 17:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 5 I think I love you *NC-18*
แบบอักษร

 

 

Chapter 5 

I think I love you 

ร่างเล็กที่ใส่เสื้อตัวบางที่เห็นไปถึงไหนต่อไหน กางเกงยีนส์รัดติ้ว หมวก givenchy ถูกสวมใส่ บนเรือนผมสวยสีลูกกวาดนั่น ก้มๆเงยๆมองกระดาษสีขาวที่อยู่ในมือ เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเขาเข้าไปหาชเว ซึงฮยอนที่บริษัทแต่คุณดาร่าเลขาสาวบอกเพียงว่า 

“ท่านประทานกลับแล้วค่ะ” 

เหลือบมองนาฬิกาข้อมือเรือนหรูที่บ่งบอกเวลา 6 โมงเย็น นึกโทษตัวเองที่มาค่ำจนเกินไป เขาจึงสอบถามหาที่อยู่คนตัวโต นั่นจึงเป็นที่มาของกระดาษที่อยู่ในมือเขานี่แหละ 

ชเว ซึงฮยอนอยู่คอนโดเดียวกับเขา มิหนำซ้ำชั้นเดียวกันอีกด้วย 

*!!!* ให้ตายสิ ถ้าโลกมันจะกลมขนาดนี้ ห้องวีไอพีชั้นบนสุดที่ราคาแพงหูฉี่มีเพียง 5 ห้องเท่านั้น 1 ในนั้นคือห้องของเขา ด้วยความที่วิวสวย รวมถึงระบบรักษาความปลอดภัยที่ให้ความเป็นส่วนตัวสุดๆ มีลิฟท์ล็อคสำหรับบุคคลที่พักห้องวีไอพี  ซึ่งคนทั่วไปไม่สามารถขึ้นมาได้ ทำให้จียงรีบตัดสินใจซื้อ แต่ไม่คิดเลยว่าคอนโดที่เขาอยู่นั้นมีคุณชายชเว เป็นเจ้าของ! 

จียงก้าวอาดๆเข้าลิฟท์ พนักงานทักทายเขาเพียงเล็กน้อยเพราะเขาเป็นถึงลูกค้าชั้นวีไอพี จียงส่งยิ้มหวาน เมื่อลิฟท์ปิดตัวลงใบหน้าสวยก็ขมวดคิ้วดังเดิม ยังไงเขาก็ไม่มีทางหมั้นแน่ๆ เสือผู้หญิงแบบนี้...ไม่เป็นอีกครั้งหรอกเหรอที่คนๆนี้จะทำให้เขาต้องเจ็บเจียนตายอีก กว่าเขาจะก้าวผ่าน 2 ปีแห่งความเจ็บปวดนั้นมาได้ เขาไม่อยากกลับไปอยู่ในวังวนนั้นอีก 

“คนอย่างแกควรสำนึกไว้ นี่สามีฉันส่วนแกน่ะชู้ 

*!! ใครเขาจะเอาผู้ชายด้วยกันมายกย่องเป็นแฟน เดินไปไหนมาไหน ไม่อายตายเลยเหรอ!!!”* 

 

ยังไงเสียธรรมชาติผู้ชายกับผู้หญิงมันก็ของคู่กัน เรื่องความรักผู้ชายกับผู้ชายคงเป็นไปได้ยาก 

VIP 1 

 

*ก็อกๆ ก็อกๆๆๆ* 

จียงรัวมือเคาะประตูเมื่อเห็นว่าคนในห้องไม่มีท่าทีจะเปิดง่ายๆ 

“จะเคาะอะไรนักหนาวะ....” ปลายเสียงแผ่วเมื่อร่างสูงเปิดประตูมาเจอร่างบางคนที่เขาคิดถึงมาตลอดทั้งวัน 

“คุณชเว..ผมมีเรื่องสำคัญจะคุยกับคุณ” ร่างเล็กพูดอย่างมาดมั่น 

“เข้ามาก่อนสิ” ร่างสูงเปิดประตูกว้างผายมืออย่างเชื้อเชิญ ร่างเล็กลังเลพักหนึ่งก่อนก้าวเข้าห้องหรูไป 

ห้องของชายหนุ่มตกแต่งด้วยสีดำเป็นส่วนใหญ่ เตียงนอนขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง ไม่รวมเครื่องเสียงโฮมเทียร์เตอร์ครบชุด สิ่งอำนวยความสะดวก และของตกแต่งที่หรูหรา แต่สิ่งที่แปลกตาร่างเล็กคงเป็นเจ้าหมีหน้าตาประหลาดนั่น..แบร์บริค...ช่างขัดกับบุคลิกของร่างสูงจริงๆ 

“ถ้าสำรวจห้องผมเสร็จแล้ว ก็ช่วยพูดธุระคุณมาได้เลย” จียงผละจากความคิด หน้าเห่อแดงนึกเขินอายนักที่แสดงออกว่าตัวเองสำรวจห้องของคนแปลกหน้าเสียขนาดนั้น ซึงฮยอนนั่งลงตรงข้ามเขาพาดแขนเรียวยาวเข้ากับโซฟา ไขว่ห้าง ท่วงท่าสง่า ทำเอาจียงประหม่า 

“เอ่อ..ขอโทษที่เสียมารยาท” 

“ช่างเถอะ” ร่างสูงพูดอย่างไม่ใส่ใจ จียงเงยหน้าขึ้น วันนี้ร่างสูงมีท่าทีแปลกๆ เหมือนไม่พอใจอะไรเขาซักอย่างหรือบางทีอาจรู้แล้วเรื่องที่ต้องหมั้นกับเขาเลยหงุดหงิด...หรือเปล่า 

“ผมมาคุยเรื่องการหมั้นของเรา” 

“หมั้น?” 

“ใช่...คุณไม่รู้?” จียงพูดเสียงแผ่ว 

“หึ..แล้วยังไงครับ” ร่างสูงตอบรับอย่างไม่ยี่หระ ไม่มีท่าทีแปลกใจเสียอย่างใด เดาไม่ออกเสียจริงคนๆนี้ 

“ผมไม่เต็มใจหมั้นและคิดว่าคุณก็คงไม่เต็มใจเหมือนกัน...วันมะรืนที่ครอบครัวของพวกเรามีนัดทานข้าวกัน ผมคิดว่าผู้ใหญ่คงจะคุยกันเรื่องหมั้น ถ้าหากเราทั้งคู่ปฏิเสธ...” 

“ทำไมถึงคิดว่าผมไม่อยากหมั้นกับคุณล่ะครับ” ยังไม่ทันที่ร่างเล็กจะพูดจบร่างสูงก็พูดตัดบทขึ้น คนๆนี้หรอกเหรอที่จะเป็นคู่หมั้นของเขาคนที่คุณแม่ปลื้มนักปลื้มหนา....หึ ถ้าคุณแม่รู้ว่า 

ว่าที่ลูกสะใภ้ของคุณแม่ 

มั่วซะขนาดนี้...แล้วมันจะเป็นยังไงนะ 

“ผมเป็นผู้ชาย..” 

“ผมไม่รังเกียจหรอกครับที่คุณจะเป็นผู้ชาย ถ้าคุณไม่รู้พี่ชายคนโตของผมก็แต่งงานกับผู้ชาย” 

“ผมทราบ..แสดงว่าคุณเต็มใจจะหมั้นกับผม!?” ร่างเล็กมีท่าทีประหลาดใจ 

“หรือคุณไม่เต็มใจกันล่ะ ฐานะ หน้าตา ชาติตระกูล ผมคิดว่าเราก็เหมาะสมกันดี” 

“แต่เราไม่ได้รักกัน ผมไม่ได้รักคุณ และที่สำคัญเราไม่เหมาะสมกัน คุณบ้าไปแล้วหรือไงคุณชายชเว!!” นี่เขากำลังถูกล้อเล่นหรือไง ผู้ชายที่ใช้ผู้หญิงเปลืองขนาดนี้ยอมหมั้นกับเขาที่เป็นผู้ชาย! 

“แล้วใครกันที่เหมาะสมกับคุณ? ทง ยองเบอย่างนั้นหรือไง!!” ไม่รู้เพราะอะไรร่างสูงตะคอกใส่ร่างเล็ก เรื่องที่เขาได้รู้มาทำเอาเขาใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ตลอดเวลาตั้งแต่วันที่เจอที่สถานสงเคราะห์นั่นเขาไม่เคยลบภาพคนตรงหน้าออกจากความคิดได้เลย แม้แต่ตอนร่วมรักกับผู้หญิงเขาก็อดจินตนาการไม่ได้ว่าร่างที่ดิ้นเร่าๆอยู่ใต้ร่างเขาเป็นควอน จียง 

“ถ้าผมบอกว่าใช่แล้วคุณจะทำไม! ปฏิเสธการหมั้นของเราซะ” ร่างเล็กเริ่มหาทางที่จะไม่หมั้น หากคนตรงหน้าจะเข้าใจผิดเขาเรื่องยองเบ แล้วทำให้ยกเลิกหมั้นเขาก็ยินดีให้คนตรงหน้าเข้าใจผิด....เขาไม่อยากเจ็บอีกแล้ว...มีคนรักเป็นผู้ชายอย่างนั้นเหรอ?..หมั้นทั้งๆที่ไม่ได้รักอย่างนั้นเหรอ...ไม่มีทาง! 

“ผมกับยองเบ เรารักกัน และคุณกำลังจะทำให้ความรักของผม..โอ้ย!!” เป็นร่างสูงที่ทนฟังไม่ไหว ดึงแขนร่างเล็กกระชากเข้ากระแทกอกแกร่ง รักกับทง ยองเบ อย่างนั้นเหรอ? เฮอะ.. 

“ถ้าเป็นของเหลือจากคุณชายทง คงไม่เป็นไรหรอกครับ ผมไม่ถือ” 

“ต่ำ!” 

“ใครกันแน่ครับที่ต่ำ เป็นถึงคุณหนูตระกูลควอนผู้ยิ่งใหญ่ แต่ลดตัวลงไปคบกับลูกชายบุญธรรม หรือจะเรียกให้ถูกเด็กกำพร้าที่ตระกูลทงเก็บมาเลี้ยง” 

“เพี๊ยะ!” 

“นี่คุณปกป้องมันถึงขึ้นตบผมเลยเหรอ ลืมอะไรไปหรือเปล่าว่าผมเป็น 

ว่าที่คู่หมั้น 

คุณนะ” 

“ใครบอกว่าผมจะหมั้นกับคนอย่างคุณ คนชั่วๆอย่างคุณน่ะ ผมไม่อยากได้มาทำพันธ์หรอก!” 

“ทำไม!? ต้องคนชาติตระกูลต่ำๆอย่าง ทง ยองเบอย่างนั้นเหรอ ถึงจะคู่ควรเป็นผัวของคุณ” 

“ถอนคำพูดของคุณเดี๋ยวนี้!!” 

“ถ้าผมไม่ถอน คุณจะทำอะไรผม อย่าคิดว่าผมจะให้คุณตบผมเป็นครั้งที่สอง” 

“คุณไม่มีสิทธิ์กล่าวถึงยองเบแบบนั้น ถ้าคุณไม่เต็มใจจะหมั้นกับผมให้ลงที่ผม อย่าก้าวก่ายถึงยองเบ” 

“มันเป็นพระเจ้าหรือไง ทำไมผมจะพูดถึงมันไม่ได้!! วันนั้นที่ผับพี่เท็ดดี้ คุณจูบกับยองเบ นี่ขนาดว่าที่สาธารณะยังโจ่งแจ้งขนาดนี้ ถ้าที่ลับตาคนจะขนาดไหน เอากันไปกี่ครั้งแล้วล่ะ มันให้ถึงใจขนาดไหน ลองผมบ้างไหมล่ะ คุณว่าที่คู่หมั้น” 

“สกปรก! ความคิดของคุณสกปรกที่สุด!!!” 

“ถ้าผมสกปรก คุณก็คงไม่ต่างกัน มั่วกับทง ยองเบไปกี่ครั้งกัน ฮ้า!! ” 

“ผมไม่เคยมีอะไรกับยองเบ เราเป็นเพื่อนกัน” 

“เพื่อน? แต่จูบกันดูดดื่มยังกับผัวเมีย งั้นถ้าผมเป็นเพื่อนคุณผมก็จูบคุณได้น่ะสิ” 

“ไอ้บ้า ใครจะปะ...อุ๊บ....” 

“อืม....” เสียงครางจากจูบดูดดื่มเล็ดลอดออกมา ร่างสูงพามือสะเปะสะปะไปทั่ว ควอน จียงรู้ตัวอีกทีก็ตอนที่มือร้อนแตะตรงส่วนอ่อนไหวของเค้าน่ะแหละ 

“อ๊ะ!” 

“ไงล่ะ ความรู้สึกไวเหมือนกันนี่” 

“เอามือออกไป” จียงพูดเสียงลอดไรฟัน โกรธจนหน้าแดง ไม่เคยมีใครล่วงเกินเขาถึงขนาดนี้มาก่อน 

“ถ้าผมบอกว่าไม่ล่ะ ผมบอกแล้วไง ว่าผมน่ะให้คุณได้ 

“ถึงใจ” 

กว่า ทงยองเบเยอะ คืนนี้จะเป็นคืนที่เราจะมีความสุขกันที่รัก” ซึงฮยอนกระซิบที่ข้างหู ขบเม้ม ใช้คำพูดอย่างกักขฬะ จียงสะอื้นฮักยามเมื่อตัวเขาถูกผลักลงเตียง เขาพึ่งสำนึกได้ก็ตอนนี้ว่าไม่ควรบุกเข้ามาหาซึงฮยอนถึงห้อง น่าจะรอไปซึงฮยอนที่บริษัทหรือไม่ก็นัดเจอที่ไหนซักแห่ง แต่มาคิดตอนนี้คงไม่ทันแล้ว คิดได้ดังนั้นน้ำตาก็เอ่อคลอท่วมหน้า 

“ยองเบ...ฮือ....ช่วยด้วย” 

“อยู่กับผม อย่าบังอาจเรียกชื่อมัน!!” 

“ปะ..ปล่อย..ผม..ได้โปรด”ร่างเล็กน้ำตานองหน้า พูดขอร้อง ไม่ได้ทำให้สติของซึงฮยอนคืนมา ภาพคืนวันที่จียงกอดจูบกับทงยองเบที่ผับก่อนจะหายไปด้วยกันทั้งคืน ทำเอาเขาคุมสติไม่อยู่ กล้าดียังไง คู่หมั้นของเขาต้องไม่สำส่อนอย่างนี้! 

“อยู่กับผม ผมบอกให้คุณเรียกชื่อผม อย่าคิดลองดีกับผม ควอน จียง” ซึงฮยอนไม่ปราณีเลย ข้อมือเล็กถูกเข็มขัดเส้นหนาของซึงฮยอนรัดรึงติดไว้กับหัวเตียง นั่นเท่ากับว่าควอนจียงทำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่จะต่อสู้ 

ร่างสูงก้มลงดูดกลืนเม็ดทับทิมที่ตั้งชันทั้งสองข้าง แปลกขนาดควอนจียงไม่ได้ทำอะไรก็ทำให้เขามีอารมณ์ถึงเพียงนี้ อาภรณ์ของร่างเล็กถูกมือหนากระชากออกไปอย่างไม่เหลือชิ้นดี เปิดเผยทุกส่วนให้ร่างสูงได้ลิ้มลอง ทั้งขบเม้น ดูดกลืน สร้างรอยแดงไปทั่ว 

“อ๊ะ! ฮ้า! อ๊ะ....หยะ..หยุด...” ร่างของจียงสะท้านไม่หยุด 

“แน่ใจหรอว่าจะให้หยุด หืม? คุณหนูควอน” มือหนากอบกุมส่วนอ่อนไหวที่ตอนนี้มีน้ำปริ่มเยิ้มเพราะแรงอารมณ์ 

“เรียกชื่อผม” ซึงฮยอนเร่งจังหวะมือ 

“ยะ..ยองเบ...ช่วยดะ...อ๊า!..” ซึงฮยอนกำมือแน่น ไม่ปล่อยให้ร่างเล็กได้ถึงปลายทางแห่งความปรารถนา 

“กล้านักนะ บอกให้เรียกชื่อผมไง ซึงฮยอน จำไว้ ชเว ซึงฮยอนคู่หมั้นของคุณ!” 

ร่างสูงขยับมืออีกครั้ง คราวนี้เรียกเสียงกรีดร้องของร่างเล็ก ไม่ไหวไม่ไหวแล้ว ศีรษะสวยส่ายไปมา 

“ง่ายไปหน่อยไหม อย่าพึ่งสิครับคนดี” 

ซึงฮยอนหยุดการกระทำทุกอย่างแล้วพูดกับจียงอย่างใจเย็น ร่างเล็กที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ต้องเบิกตากว้างเมื่อร่างสูงปลดกางเกงสแล็กเนื้อดีออกจากตัว แก่นกายใหญ่โตผงาดตามแรงอารมณ์ จียงเบือนหน้าหนี แต่ถูกซึงฮยอนบีบกรามผินหน้าสวยให้หันหน้ามาประจันหน้ากับอาวุธรักของตน 

“อือ..อุ๊ก!” จียงแทบสำลักลมหายใจตัวเองยามแท่งร้อนกระแทกเข้ามาที่ช่องปากเขา มันกระทุ้งกระแทกลึกสุดความยาวไปจนถึงลำคอ จียงรู้สึกหูอื้อ ตาลาย เค้ากำลังจะตาย ซึงฮยอนไม่ปราณีเลย ไม่มีคำว่าอ่อนโยนอยู่ในการกระทำใดๆที่เกิดขึ้น ณ ตอนนี้ จียงคิดว่าตัวเองน่าจะตายได้แล้ว แต่เหมือนสวรรค์จะเห็นใจ 

ร่างสูงถอนแก่นกายออก แต่มันยังไม่จบแค่นั้น เมื่อแรงอารมณ์ของร่างสูง สูงขึ้นจนสะกดไม่ไหว เขาคิดว่าจะเล้าโลมคนตรงหน้าก่อน แต่กลับทำไม่ได้ในเมื่อคนตรงหน้าเย้ายวนเหลือเกิน สุดท้ายก็เป็นเขาเองที่ทนไม่ไหว 

“อา..ให้ตายสิจียง หน้านายเร้าอารมณ์เป็นบ้า” 

ซึงฮยอนยกขาเรียวเล็กขึ้นพาดบ่า จัดท่าทางให้เขาที่ แก่นกายใหญ่โต จ่อตรงปากทาง ไม่มีการเตรียมพร้อมไม่มีการเล้าโลมใดๆ อาจเพราะการร่วมรักครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ซึงฮยอนร่วมรักกับ 

ผู้ชาย 

จึงไม่มีความจำเป็นที่จะอ่อนโยนด้วยอย่างผู้หญิง แล้วยังไงล่ะก็ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่เหรอที่ครวญครางอยู่ใต้ร่างของเขาไม่ต่างจากผู้หญิง 

“ไม่!!! อย่า!!! อ๊า!!!...” ซึงฮยอนโหดร้ายนักกดลำแท่งเข้าไปทีเดียวจนมิด  ช่องทางรักของจียงฉีกขาด แต่ ณ ขณะนี้ซึงฮยอนมีแต่อารมณ์ปรารถนาทั้งนั้นไม่มีแม้แต่เวลาจะมาฉุกคิดว่าการกระทำรุนแรงของตนนั้นสร้างความเจ็บปวดกับร่างเล็กแค่ไหน 

“อืม...อา...ซี๊ดดด...แน่นดีจริงๆจี...ยง”เสียงขาดกระท่อนกระแท่นตามแรงอารมณ์และจังหวะกระแทก 

“จะ..เจ็บ...ฮือ..อ๊ะ..เจ็บ...” จียงร้องครวญอย่างน่าสงสาร หยาดน้ำตาร่วงรินลงจากดวงตาสวย เขายอมแล้ว ยอมแล้วจริงๆ ร่างสูงแข็งแรงกำยำนัก เจ็บเหลือเกิน...ร่างบางถูกพลิกกลับหันหลัง ร่างสูงตามสอดแทรกกอดรัด ขบเม้มสร้างรอยแดงไปทั่ว เนื้อตัวบางบิดพลิ้วสั่นไหวไปตามแรงกระแทกขึ้นลง จียงเพียงรอว่าเมื่อไหร่เขาจะพ้นจากนรกนี้เสียที ทำไมพระเจ้าถึงโหดร้ายกับเขานัก เขาทำอะไรผิดนักเหรอ 

เวลาผ่านไปนานหลายชั่วโมงที่ร่างสูงร่วมรักกับร่างแบบบางตรงหน้า  จียงน่ารัก น่าใคร่ เสียจนเขายั้งอารมณ์ไม่อยู่ เสียงครางสุขสมดังมาจากด้านหลังไม่หยุด ช่องทางรักที่ไม่เคยมีใครรุกล้ำฉีกขาด กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งแต่ ณ เวลานี้ ทั้งคู่หาสนใจไม่แรงปรารถนาที่ทั้งคู่มีนำพาทั้งสองด่ำดิ่งจนถึงแรงปรารถนาที่ลึกที่สุด สะโพกหนากระแทกกายหนัก สองสามทีก่อนจะหลั่งลาวาอุ่นร้อนเข้าใส่ช่องทางรักด้านหลังของจียงอย่างแรง 

“อ๊า!!!!” 

“จียง! อืม...” 

ร่างสูงทิ้งตัวลงทาบทับร่างบาง เสียงลมหายใจหอบแรงก่อนจะผ่อนเป็นเบา จียงสลบไปแล้ว ร่างสูงถอนกายออก ปริมาณน้ำรักที่มากกว่าปกติ ล้นอกมาจากช่องทางรักไหลรินรดตามเรียวขา แต่แทนทีจะเป็นสีขาวขุ่น น้ำรักที่ซึงฮยอนเห็นนั้นกลับเป็นสีแดงข้น ซึงฮยอนเบิกตากว้าง.. 

จียงยังบริสุทธิ์ 

...ตาคมเหลือบมองร่างบางอย่างสำนึกผิด เนื้อตัวบอบบางนั้นเต็มไปด้วยรอยขบกัด ที่เขาเป็นคนสร้าง ข้อมือเล็กที่ถูกเข็มขัดรัดนั้นช้ำจนเป็นสีม่วง ซึงฮยอนมือสั่นปลดเข็มขัดที่เขารัดมือร่างเล็กไว้ กดจูบแผ่วเบาอย่างทะนุถนอม นึกโทษตัวเองที่มัวแต่โกรธร่างเล็กจนไม่ยอมฟังสิ่งใด เพียงได้ยินชื่อทง ยองเบ วินาทีนั้นสติซึงฮยอนก็ขาดสะบั้น เขายอมรับว่าเขาไม่พอใจที่ร่างเล็กเห็นคนอื่นสำคัญกว่าเขา เขาอยากให้คนตรงหน้ามองเขาเพียงคนเดียว แต่เขามีสิทธิ์อะไรล่ะ? พอได้ยินเรื่องหมั้น เขาจึงรู้ทันทีว่านี่จะเป็นวิธีผูกมัดร่างบางตรงหน้าให้อยู่กับเขา ต่อให้มันเลวทรามแค่ไหน หากมันจะทำให้คนตรงหน้าอยู่กับตนได้เขาก็จะทำ ซึงฮยอนเดินเข้าไปในห้องน้ำหยิบกะมังกับผ้าขนหนูเนื้อนุ่มเช็ดตัวร่างบาง เช็ดคราบคาวรัก ปรนนิบัติร่างเล็กอย่างที่ไม่เคยทำให้ใครในชีวิต 

“ควอน จียง  ชั้นไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้คืออะไร แต่ถ้ามันคือความรัก มันคงเป็นรักแรกพบ รักตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้สบตานายวันนั้น” ร่างสูงเอ่ยกระซิบแผ่วเบา ล้มตัวนอนข้างๆรั้งกายบางมากกกอด กดจูบบนหน้าผากนวล ยกยิ้มละมุนก่อนจะผลอยหลับไป 

TBC... 

ความคิดเห็น