นิยายของจางบิวตี้หลังจากที่จบจะติดเหรียญนะคะ ถ้าติดตามกันมาตลอดก็อ่านฟรี มาทีหลังก็เสียเงิน เสียกุญแจกันไรงี้ อย่าดราม่าเลยนะคะ เสียสุขภาพจิตป่าวๆ เนอะ 😃😃😃

ชื่อตอน : Monster 3

คำค้น : Yaoi, NC, 18+, SM

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.6k

ความคิดเห็น : 36

ปรับปรุงล่าสุด : 17 พ.ค. 2560 14:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Monster 3
แบบอักษร

Monster 3

สรุปไม้กลายเป็นหนึ่งในสมาชิกแก็งค์มอนสเตอร์โดยปริยาย ซึ่งการเข้ามาของสมาชิกใหม่สร้างความงุนงงให้กับลูกน้องคนอื่นๆมากๆโดยเฉพาะกล้า


        "ทำไมเฮียถึงรับไอ้เด็กนั่นง่ายๆครับ?" พายุถามขึ้นอย่างสงสัยทันทีขณะที่กำลังคุยงานกับพายุในห้องทำงานของผู้เป็นนาย


        "กูแค่อยากจะจับตาดูมันว่ามันเป็นใครกันแน่" พายุว่าพลางยักไหล่นิดๆ


        "แล้วที่ว่าจะพามันไปภูเก็ตด้วยจะดีเหรอเฮีย?" ใช่...พายุจะเอาไม้ไปภูเก็ตด้วย เนื่องจากครั้งนี้เขาต้องไปดูแลรีสอร์ทที่นั่ยเป็นเดือนกว่าจะได้ขึ้นมาเมืองนี้อีก ซึ่งงานทางนี้ก็ไม่น่าเป็นห่วงเพราะมีกล้าคอยดูแลให้อยู่


        "แน่นอน เอามันเข้าแก็งค์มาแล้วกูต้องจับตามองมันอย่างไม่ให้คลาดสายตา" พายุว่าก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากนิดๆ ถามว่าเขามั่นใจแค่ไหนว่าไม้เป็นคนของแก็งค์อื่นที่ถูกส่งมาก็บอกเลยว่าไม่มั่นใจ เพราะถ้าเป็นแบบนั้นอีกคนก็แสดงเก่งเกินไปแล้ว แต่ในวงการมาเฟียทุกสิ่งไม่สามารถไว้ใจหรือเชื่อใจได้เพราะฉะนั้นเขาก็จะคอยจับตามองอีกครไว้ก่อน ถ้าเป็นคนจากแก็งค์อื่นส่งมาสอดแนมจริงๆ เขาก็พร้อมจะสั่งเก็บได้ทุกเมื่อ!


        "ผมเคารพในการตัดสินใจของเฮียครับ" กล้าตอบรับแม้ว่าในใจจะคัดค้านก็ตาม แหงแหละ...เขาต้องห่วงความปลอดภัยของผู้เป็นนายอยู่แล้ว ยิ่งเขาไม่ได้ดูแลด้วยตัวเองด้วย ยิ่งไม่อยากไว้ใจ แต่อย่าพึ่งมองเขาด้วยสายตาแบบนั้น เขาไม่ได้คิดกับเฮียในฐานะนั้นเว้ย แต่ในฐานะลูกชายของลูกน้องพ่ออีกคน ในฐานะคนสนิทหรือในฐานะที่อีกคนนับเขาเป็นน้องชาย เขาก็พร้อมที่จะมอบชีวิตให้กับแก็งค์มอนสเตอร์และผู้เป็นนาย...ทางด้านของไม้...เมื่อคืนไม้ได้ที่ซุกหัวนอนสมใจ ซึ่งตามที่ตกลงกับอีกคนคือเขาจะมาเป็นลูกน้องแก็งึมอนสเตอร์ทส่วนอีกคนก็ให้ที่อยู่ ให้ข้าวเขากินก็เพียงพอ ไม้ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังตัดสินใจผิดหรือเปล่าแต่สิ่งที่เขารู้คือ...พ่อคงไม่ตามหาเขา หรือไม่มีทางตามเขากลับไปแน่นอน เผลอๆอาจจะชอบเสียด้วยซ้ำที่ตัวปัญหาของบ้านอย่างเขาไปพ้นๆเสียที


        "ไอ้เด็กใหม่ เฮียพายุให้มาเรียก" เสียงของลูกน้องคนหนึ่งดังขึ้นทำให้ไม้ที่กำลังกินข้าวอยู่เงนหน้ามองนิดๆ


        "อืมๆ เดี๋ยวไป"


        "มึงจะเดี๋ยวไม่ได้ กฎของที่นี่คือเฮียเรียก มึงต้องไปทันที" อีกฝ่ายว่าอย่างไม่สบอารมณ์นิดๆที่ไม้ดูไม่ค่อยแคร์ผู้เป็นนาย


        "แต่กูกินข้าวอยู่" ไม้ตอบเสียงเรียบๆ ไม่ได้กวนตีนแต่อย่างใดแต่เพราะหน้านิ่งๆของเขามันทำให้อีกฝ่ายหงุดหงิดมากขึ้น


        "อย่ามากวนตีน มึงเป็นเด็กใหม่ให้มันรู้กฎ รู้ข้อบังคับบ้าง อย่าคิดเหิมเกริม" ไม้ขมวดคิ้วนิดๆกับท่าทางและคำพูดของอีกคน แม่ง...จะแดกหัวเขาให้ได้


        "กูเปล่าทำ" ไม้ยังคงตอบหน้านิ่งๆแต่มันช่างดูกวนตีนไม่น้อยในสายตาคนอื่น


        "มึงนี่มัน..."


        "ไอ้พี!"


        "เฮียพายุ" พีหันไปตามเสียงเรียกทันที พายุเดินไปหาพีและไม้ก่อนจะเลิกคิ้วเป็นเชิงถามว่ามีปัญหาอะไรกัน


        "ไอ้นี่สิเฮีย เป็นเด็กใหม่แต่แม่งไม่ฟังคำสั่ง" พีได้ทีก็ฟ้องพายุทันที พายุเหลือบสายตาไปมองไม้ซึ่งอีกคนมองกลับมานิดๆก่อนจะตอบออกมา


        "ก็กินข้าวอยู่" พายุกระตุกยิ้มนิดๆทันทีกับคำตอบของไม้ เออ...เข้าใจละว่าทำไมไอ้พีเดือด แม่งกวนตีนหน้านิ่งจริงๆ


        "แล้วไงอีกไอ้พี?"


        "ก็ผมไม่พอใยที่มันไม่ยอมไปหาเฮียด้วยเหตุผลแบบนี้แถมยังกวนตีนหน้านิ่งๆใส่" ไม้ขมวดคิ้วนิดๆกับคำพูดของพี กวนตีนอะไรวะ? กูทำหน้าปกติเถอะ


        "เข้าใจละ งั้นมึงมีอะไรก็ไปทำซะ เดี๋ยวไอ้นี่กูจัดการเอง" พูดจบพีก็เดินออกไปทันที พายุเดินเข้าไปหาไม้ก่อนจะพูดขึ้น


        "แดกเสร็จแล้วเตรียมตัวไปกับกู" ไม้เงยหน้าขึ้นมามองอีกคนอย่างไม่เข้าใจ


        "ไปไหน?"


        "ภูเก็ต" ไม้ทำหน้าตกใจนิดๆกับสิ่งที่ได้ยิน เดี๋ยวนะ...ภูเก็ตงั้นเหรอ? มันไม่ไกลไปหน่อยหรือไง บางที...ไม่ๆๆ เขากำลังคิดว่าผู้เป็นพ่อจะมาตามเขากลับไปอีกงั้นเหรอ เหอะๆ ช่างเข้าข้างตัวเองอะไรแบบนี้ พ่อของเขาไม่มีทางตามเขากลับไปแน่ ก็ดี...ไปอยู่ที่ไกลๆเลยยิ่งดี


        "จะไม่ถามหน่อยหรือไงว่าไปทำไม?" พายุพูดขึ้นอีกครั้ง


        "กูมีสิทธิ์ถามหรือไง ยังไงลูกน้องก็ต้องทำตามที่หัวหน้าบอกอยู่แล้ว" ไม้ว่าพลางยักไหล่เหมือนไม่สนใจแต่ในความจริงก็อดหวั่นๆขึ้นมาไม่ได้ เขากำลัวตะไปจากที่นี่จริงๆสินะ...เวลาผ่านไป...ตอนนี้ไม้ก็มาถึงภูเก็ตแล้ว ร่างโปร่งอดตื่นเต้นขึ้นมาไม่ได้เมื่อมองไปรอบๆแล้วพบกับน้ำทะเลสีครามทั้งสองข้างทาง ไม้จำไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายที่มาะเลมันตั้งแต่เมื่อไหร่ ป.2? ไม่สิ อาจจะ ป.1 ก็ได้ เหอะๆ นานมั้ยล่ะ? พายุพาไม้มายังบ้านตากอากาศที่เขาซื้อเอาไว้เพราะช่วงนี้ต้องมาทำกิจกานรีสอร์ทที่นี่และมาอยู่ที่นี่บ่อยมาก ที่นี่มีลูกน้องของแก็งค์มอนสเตอร์อยู่หลายสิบชีวิตซึ่งแต่ละคนก็มักจะเป็นคนในท้องที่เสียส่วนใหญ่


        "มาแล้วเหรอครับเฮีย" อ้น ผู้ช่วยพายุประจำที่ภูเก็ตถามขึ้นเมื่อเจอพายุ ใบหน้าบ่งบอกถึงความดีใจที่พายุมา


        "อืม...เออ จัดห้องให้มันด้วย" พายุว่าพร้อมชี้ไปทางไม้


        "มันคือใครครัยเฮีย?" อ้นถามอย่างสงสัยทันที เพราะลูกน้องในแก็งค์ใหญ่ที่มักจะมาพายุก็มีแค่กล้าเท่านั้น ส่วนคนอื่นๆก็คุ้นหน้าคุ้นตากันดี ยกเว้นคนตรงหน้านี้


        "เด็กใหม่น่ะ บอกกฎของที่นี่และงานให้มันด้วย" พูดจบพายุก็เดินเข้าบ้านไป อ้นหันมามองไม้นิดๆพร้อมมองด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรเท่าไหร่ แหงแหละ...ดูหน้าแม่งนิ่ง หยิ่ง ดูกวนตีนชิบหายเลย!


        "กฎของที่นี่ก็ไม่มีอะไรมากแค่เชื่อฟังเฮียก็พอ อ่อ...แล้วในฐานะที่มึงเป็นเด็กใหม่ก็ต้องเชื่อฟังพวกกูด้วย" อ้นพูดขึ้นพร้อมมองหน้าไม้ ไม้มองอีกคนกลับนิ่งๆ ซึ่งนั่นทำให้อ้นรู้สึกว่าไม้กำลังกวนตีนเขาอยู่


        "มองหน้ากูทำไม เข้าใจก็ตอบรับสิวะ!" อ้นขมวดคิ้วมุ่นพร้อมพูดอย่างไม่สบอารมณ์


        "ทำไมต้องตอบรับ เข้าใจก็คือเข้าใจ" ไม้ว่าหน้านิ่งพร้อมทำท่าจะเดินหนีเพราะรู้สึกเมื่อยล้านิดหน่อยกับการเดินทางมาภูเก็ต แต่มีหรือที่อ้นจะยอม อีกคนเดินมาดักหน้าไม้พร้อมผลักไหล่ร่างโปร่งทันที


        "มึงกวนตีนกูเหรอวะ?" ไม้ขมวดคิ้วทันทีกับคำพูดของอีกคน


        "เปล่า"


        "แต่สิ่งที่มึงคำมันคือการกวนตีน มึงอย่าคิดว่าการที่เฮียพามึงมาแล้วมึงจะทำอะไรก็ได้นะเว้ย!"


        "กูไม่เคยคิดและไม่คิดที่จะคิด นี่ใช่มั้ยสิ่งที่มึงจะพูด  กูเข้าละ ขอตัว" พูดจบไม้ก็เดินเลี่ยงอีกคนไปทันที อ้นมองตามไม้อย่างไม่พอใจพร้อมกับคิดว่ายังไงเขากับอีกคนก็คงอยู่ร่วมกันอย่างสงบๆไม่ได้แน่ๆ


        "กูจะทำให้มึงรู้ว่ามึงไม่ควรมากวนตีนคนอย่างกู" อ้นว่าพร้อมกำมือแน่นอย่างเครียดแค้น...ทางด้านของไม้...ร่างโปร่งเดินเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ ซึ่งน่าจะเป็นบ้านพักของพายุ เขาไม่สนหรอกว่าอีกคนจะว่าไงแต่ตอนนี้เขาเหนื่อย เขาล้า เขาอยากพัก ซึ่งเขายังไม่รู้ว่าตัวเองต้องพักที่ไหนทำให้เลือกที่จะเดินเข้ามาในบ้านใหญ่


พรึ่บ

ไม้ทิ้งตัวลงกับโซฟาก่อนจะหลับตาลงทันที...พายุทีพึ่งลงมาจากชั้นบนของบ้านก็เลิกคิ้วนิดๆที่เห็นใครบางคนนอนอยู่ที่โซฟาในห้องรับแขกของเขา ซึ่งลูกน้องทุกคนจะรู้ดีว่าถ้าไม่มีธุระด่วนหรือเขาเรียกก็ไม่สมควรจะเข้ามาบ้านใหญ่ซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนตัวของเขา พายุค่อยๆสาวเท้าเข้ามาที่โซฟาพร้อมพินิจพิจารณาใบหน้าขาวของอีกคนนิดๆ


        "มึงเป็นใครกันแน่" พายุพึมพำออกมาเบาๆก่อนจะมองหน้าอีกคนอีกครั้ง ใบหน้าขาวใส คิ้วเรียวดวงตากลมที่มีขนตายาวเป็นแพ จมูกโด่งที่รับกับปากบาง ดูดี...อีกคนดูดีไม่น้อย ไม่น่าจะมาเป็นลูกน้องมาเฟียแบบนี้ได้ ถ้าเหตุผลที่คนตรงหน้าบอกเขาว่าถูกไล่ออกจากบ้านแปลว่าอีกคนชีวิตคงมีปัญหาไม่น้อย แล้วถ้าให้เดา...คงซ้อนปัญหาต่างๆไว้ใต้ใบหน้าเรียบนิ่งสินะ


          “มองอะไรวะ?” ไม้ที่ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาถามขึ้น พายุกระตุกยิ้มนิดๆกับคำถามของอีกคน


        “กูมองไม่ได้หรือไง?” ไม้ขมวดคิ้วกับคำพูดของร่างสูงก่อนจะลุกขึ้นนั่งแล้วมองหน้าอีกคนอย่างไม่สบอารมณ์นิดๆ เมื่อกี้ก็ไม่สบอารมณ์จากคนเป็นลูกน้อง นี่ก็จะมาไม่สบอารมณ์กับคนเป็นนายอีก เหอะๆ


          “เหอะ” ไม้สบถออกมานิดๆก่อนทำท่าจะลุกเดินหนีแต่มือหนาก็คว้าข้อมือบางก่อน


          “อะไร?”


          “จะนอนก็นอนกูก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่” พายุว่าพร้อมยักไหล่นิดๆ


          “ก็นี่มันบ้านมึงไม่ใช่หรือไง ไหนล่ะบ้านลูกน้องอย่างกู?” ไม้ถามถึงที่พักของตัวเองเพราะเบื่อที่จะปะทะคารมกับคนตรงหน้าแล้ว ทั้งเหนื่อย ทั้งล้าไปหมด อ่อ...ง่วงด้วย


          “ไอ้อ้นไม่ได้พามึงไปหรือไง?”


          “ถ้าพาไปจะถามมั้ยล่ะ?” ไม้ถามกลับพร้อมขมวดคิ้ว พายุกระตุกยิ้มนิดๆกับคำพูดของอีกคน เออ...กวนตีนนี่


          “กูว่า เก่งๆอย่างมึงคงเดินหาเองได้มั้ง อ่อ...แต่ถ้าหาไม่ได้ จะมานอห้องเดียวกับกูก็ได้นะ กูไม่ว่า” พายุว่าพร้อมกระตุกยิ้มส่งท้ายก่อนจะเดินออกไป  ไม้ขมวดคิ้วมุ่นมองตามอีกคนอย่างไม่พอใจทันที จังไรสัส!














...


ไม้นี่ไม่ยอมใครจริงๆบอกเลยค่ะ ดื้อด้านบวกกวนตีนหน้านิ่ง 55555 เนื้อเรื่องกำลังเริ่มต้นนะยังไง ฝากติดตามด้วยเน้ออออออ

___จางบิวตี้___

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว