ปิดปรับปรุงชั่วคราวครับ (งดอัพชั่วคราว) สามารถติดตามผลงานอีกเรื่องของไรท์รอไปก่อนได้ ชื่อเรื่ิอง >>>>Hunter origin (HO) กำเนิดนักล่า<<<<

บทที่ 2 ตอน 3 สูญเสีย

ชื่อตอน : บทที่ 2 ตอน 3 สูญเสีย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 443

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ค. 2560 23:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 ตอน 3 สูญเสีย
แบบอักษร

เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้น

เอนเทียตื่นเเต่เช้าเพื่อเตรียมตัวสำหรับการฝึกฝนของเดลในวันนี้ เเต่เธอก็ต้องเเปลกใจเพราะเมื่อเดินมาถึงบริเวณโซฟา เดลที่ควรจะนอนอยู่ตรงนี้ก็ไม่อยู่ซะเเล้ว เหลือเพียงผ้าห่มกับหมอนที่พับไว้อย่างเรียบร้อย เธอจึงถามหญิงรับใช้ที่กำลังเช็ดถูทำความสะอาดคฤหาสน์ด้วยพลังเวทสายลมอยู่ ได้ความว่าเดลนั้นเดินออกไปที่สวนหลังคฤหาสน์เธอจึงเดินออกไปตาม ก็ต้องพบกับภาพที่ชวนให้สาวๆน้ำลายหก เพราะภาพตรงหน้าคือชายหนุ่มเปลือยกายท่อนบน ผมสีขาวเงางามปลิวไสวดูมีประกายสวยงามสะบัดไปตามเเรงเหวี่ยงของเเขนท่อนบนที่ดูเพอร์เฟค กล้ามเหนือดูสมส่วนเข้ารูป ไหนจะหน้าตาที่งดงามราวกับรูปปั้นเทพถึงจะหลับตาอยู่ตลอดเวลาในระหว่างการฝึกเเต่มันกลับช่วยเสริมให้เขาดูมีความน่าดึงดูดขึ้นมาเเบบเป็นธรรมชาติ หากเมื่อเขาลืมตาขึ้นมาจะเป็นยังไงนะ (เนื่องจากพลังจึงทำให้เดลมีร่างกายที่เติมโตเหมือนชายหนุ่มอายุ 20 ปี ครับ)

เธอพบว่าเดลกำลังบริหารร่างกายของเขาอยู่ ด้วยท่าทางเเปลกๆ เเต่มันกลับทำให้เธอจ้องมองเขาอย่างลืมตัว จนเมื่อเดลสังเกตุเห็นการมาของเธอจึงได้หยุดการบริหาร พร้อมกับเดินเข้ามาหาเธอด้วยท่าทางที่สง่างาม

"ว่าไงภรรยาข้า เจ้าหลงใหลในความสง่างามของข้าเช่นนั้นหรือ? ถึงได้ยืนจ้องตาไม่กระพริบเเบบนี้" เดลอดที่จะเอ่ยอย่างหยอกเย้าไม่ได้ ด้วยท่าทางที่เผลอไผลของเธอมันน่าเเกล้งเป็นที่สุด

"เจ้า อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย ข้าเพียงต้องการเรียกเจ้าไปทานข้าวกับท่านพ่อของข้าเท่านั้น พวกเราจะได้เริ่มการฝึกกันเร็วขึ้น ข้าจะได้รีบๆหมดหน้าที่สักที" เธอมองเดลอย่างค้อนๆพร้อมๆกับสะบัดหน้าเดินเข้าไปภายในคฤหาสน์

เมื่อพวกเขาอาบน้ำชำระร่างกายเสร็จก็เเต่งตัวด้วยชุดฝึกพร้อมเดินทางไปรับประทานอาหารที่ปราสาทของพระราชา

"เจ้าได้ตัดสินใจรึยังว่าจะอยู่ที่นี่เลย หรือเจ้ายังอยากจะออกไปข้างนอกประตูนั่นอยู่" ราชาเอลล์ถามสิ่งที่ค้างคาใจเขาขึ้นมาในระหว่างนั่งทานอาหารกันอยู่

"ข้านั้นต้องขออภัยด้วย ที่ไม่อาจอยู่ ณ ที่เเห่งนี้นานได้ ตัวข้ามีภาระกิจเเละสิ่งที่ต้องสะสางมากมายรอข้าอยู่เกรงว่าจะทำให้ท่านต้องผิดหวัง หากเเต่ข้าจะยังไม่พาเอนเทียออกไปด้วย ขอท่านโปรดวางใจเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยข้าจะกลับมารับตัวนางด้วยตัวข้าเอง" เดลตอบไปด้วยน้ำเสียงจริงใจ มันเป็นเพราะราชาเอลล์นั้นดูจะห่วงลูกสาวของเขามาก เเล้วไหนจะเรื่องที่เเอนตี้ไปบังคับให้เขาต้องยกเธอให้อีก มันทำให้เดลรู้สึกผิดขึ้นมา เนื่องเขามักจะใจอ่อนต่อผู้ที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นเเก่เขาเสมอ เพราะเเววตาน้ำเสียงท่าทางการเเสดงออกทุกอย่างของเอลล์เฒ่านี้ดูจะรักและเอ็นดูเดลเหมือนลูกคนหนึ่งเลยก็ว่าได้

"ฮ่าๆๆ เจ้าไม่ต้องคิดมากเรื่องนั้นหรอก ลูกผู้ชายมักจะมีภาระที่ยิ่งใหญ่เสมอข้าเข้าใจเจ้า ขอเเค่เจ้าทำตามสัญญารักและดูเเลลูกสาวของข้าก็พอเเล้ว อ่อเกือบลืมเจ้าบอกว่าจะทำให้นางรักเจ้าก่อนนี่นะ ฮ่าๆๆๆ วัยหนุ่มสาวนี้ดีจริงๆ" หลังจากกล่าวด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดีราชาเอลล์ก็กระดกไวท์จนหมดเเก้ว พร้อมทานอาหารต่ออย่างเอร็ดอร่อย โดยที่เอนเทียได้เเต่มองดูอย่างจนใจ ยังไงซะเธอก็เป็นภรรยาของเดลเเล้ว แต่เธอเพียงเเค่ยังไม่ได้เปิดใจรับเดลเท่านั้น



วันนี้ทั้งสองก็มาทำการฝึกที่ลานฝึกเช่นเคย เอนเทียยังไม่ให้เดลเริ่มร่ายคาถาเเต่เธอสอนเรื่องระดับของพลัง

"ระดับของพลังเวทนั้นไม่ได้ขึ้นอยู่กับพลัง เเต่ขึ้นอยู่กับความเร็วความชำนาญในการควบคุม ซึ่งหากเด็กที่มีอายุสิบขวบสามารถควบคุมพลังเวทและยังสามารถร่ายคาถาได้รวดเร็วกว่าผู้ใหญ่เด็กก็จะเป็นฝ่ายชนะ พูดง่ายๆคือเวทมนต์นั้นไร้ระดับหากเเต่ขึ้นอยู่กับการฝึกฝนเเละความเข้าใจในพลังของตนเอง ดังนั้นคน คนหนึ่งไม่สามรถสอนความเข้าใจในพลังของคนอีกคนหนึ่งได้ในส่วนนี้เจ้าจะต้องทำความเข้าใจด้วยตัวเอง ข้าเพียงมีหน้าที่ชี้จุดเพื่อที่เจ้าจะสามารถเข้าถึงพลังของตัวเองได้เท่านั้น เอาหละเรามาเริ่มจากเจ้าลองดึงพลังขึ้นมาเเบบนี้ เอ๊ะ!!! เกิดอะไรขึ้นทำไมข้าดึงพลังไม่ได้กัน?" เมื่อเธอจะสาธิตการดึงพลังก็พบว่าพลังเวทของเธอไม่เเสดงผล เเถมเธอยังไม่สามารถสัมผัสถึงมันได้เลย เมื่อเห็นเช่นนั้นเดลก็ลองสัมผัสพลังเวทของเขา เขาก็ต้องเเปลกใจเช่นเดียวกันเนื่องจากเขาไม่สามารถสัมผัสได้ถึงพลังเวทใดๆเลย มีเพียงพลังของเขาเท่านั้นที่สัมผัสได้ (พลังเวทกับพลังกายของเดลเเยกกันนะครับ พวกเอลล์ยังไม่รู้ว่ามนุษย์มีพลังที่พระเจ้าประทานให้ เพราะถูกผนึกเอาไว้ก่อนที่มนุษย์จะได้รับพลังมาครับ)

"ข้าก็เช่นเดียวกัน ข้าขอถามเจ้าได้ไหม ที่นี่มีสมุนไพรหรือยาอะไรที่สามารถผนึกพลังเวทพวกเราได้หรือไม่?" เดลเริ่มสงสัยบางอย่างขึ้นมาจึงถามเอนเทียเพื่อไขความกระจ่าง

"มี เเต่มันอยู่ในป่าที่ลึกมากเเละมีสัตว์อสูรที่ดุร้ายคอยเฝ้าอยู่ หากต้องการครอบครองคนผู้นั้นต้องมีทรัพย์สินมากหรือไม่ก็มีอำนาจในการหาผู้เชี่ยวชาญเวทมนต์เพื่อเข้าไปเอามันออกมาได้" เทื่อได้ยินเช่นนั้นเดลเริ่มมีสีหน้าไม่ดีนัก

"เเย่แล้ว วันนี้พวกเรายังไม่ได้ดื่มกินอันใดนอกจากอาหารบนโต๊ะอาหาร ข้าว่าต้องมีคนคิดไม่ดีบางอย่างอยู่เเน่ๆ พระราชากำลังตกอยู่ในอันตราย!!!" หลังจากที่เดลกล่าวจบก็มี เอลล์ใส่ชุดสีม่วงปกปิดใบหน้า จำนวณมากกระโดดออกมาจากทุกทิศทุกทาง ล้อมรอบทั้งสองเอาไว้ พวกทหารที่เฝ้าอยู่ด้านหน้าต่างถูกสังหารตายทันที

"ฮ่าๆๆๆ ในที่สุดเเผนการก็สำเร็จ อาณาจักรนี้ตกเป็นของข้าเเล้วต้องขอบใจไอ้ราชาหน้าโง่นั่นที่ทำให้ฉันมีโอกาสทำสำเร็จ ส่งข้าไปหาบน้ำตัดฟืนให้ห้องอาหาร เหอะสุดท้ายก็โดนข้าวางยาเอาง่ายๆ"

"คะ โครอิน ทำไม?" เอนเธอเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่เชื่อ

"ข้าจะบอกอะไรให้นะ หนึ่งในกลุ่มที่ร่วมกบฎในครั้งนั้นมีข้าเป็นสมาชิกด้วยไงหละ ตอนเเรกข้ากะจะวางมือไปเเล้ว เเต่มันเป็นเพราะไอ้มนุษย์โสโครกนั่นดันมาเเย่งสิ่งที่ข้าหมายตาเอาไว้ มันจึงทำให้เรื่องเลวร้ายทั้งหมดนี้เกิดขึ้นมายังไงละ เอนเทียหากท่านจะโทษก็จงโทษมันที่เป็นคนทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างนี้เกิดขึ้นมา โดยเฉพาะ นี้"

ปุก!!!!!

หัวของคนที่คุ้นเคยของเธอกลิ้งมาหยุดตรงหน้าของเธอ มันทำให้เธอช็อคเป็นอย่างมากจนเกือบจะล้มทั้งยืนเนื่องจากหัวที่โครอินโยนมา คือใบหน้าขอพ่อเธอที่เมื่อเช้ายังยิ้มแย้มยินดีกับพวกเธออยู่เลย แต่มาตอนนี้เขากลับเหลือเพียงเเค่ส่วนหัวที่ดวงตายังไม่ปิดสนิท มันทำให้เธอช็อคเป็นอย่างมาก พร้อมกันนั้นโครอินก็เข้ามาล็อคตัวเธอพร้อมสั่งทหารที่มีอยู่นับร้อย เข้าสังหารเดล

"ฆ่ามันซะ ใครเด็ดหัวมันมาได้ข้าจะให้มันเป็นเเม่ทัพ" เมื่อสังเสร็จมันก็เดินออกไปพร้อมด้วยทหารคนสนิท

เดลที่ตอนนี้ก็รู้สึกช็อคจนไม่รับรู้ถึงสิ่งรอบข้าง มันเกิดขึ้นอีกเเล้ว ฉันรักษาไม่ได้อีกเเล้ว คนที่ฉันยกย่อง คนที่ฉันสนิททุกคนต้องตาย ตายเพราะฉัน ฉันสูญเสียอีกเเล้ว

ทหารที่ไม่เห็นปฏิกิริยาตอบสนองจากเดลก็เริ่มร่ายเวทมนต์ขึ้นมาทันที มีเวทไฟของทหารคนหนึ่งที่ร่ายเร็วกว่าเพื่อนพุ่งเข้าใส่ร่างกายของเดลอย่างจัง

ตูมมมม!!!!!

"อั๊ก แก!!!!!" เมื่อรู้สึกถึงความเจ็บเดลก็มองทุกคนด้วยสายตาเเห่งความเเค้น

"พวกเเกทุกคนต้องชดใช้" กล่าวจบเดลก็เรียกดีวันที่ไม่ได้ใช้มานานออกมาพร้อมชุดเกราะสีดำของเขา ตอนนี้เดลที่ใส่ผ้าปิดตามีดาบคาตานะถือในมือพร้อมชุดเกราะดูน่าเกรงขามมาก เมื่อทหารที่เห็นการเปลี่ยนเเปลงของเดลก็ตกใจจนยกเลิกการร่ายเวทโดยไม่ได้ตั้งใจ ส่งผลให้เดลมีโอกาสโจมตี เดลใช้ทักษะของเข้าอย่างรวดเร็วโดยใช้เเค่สันดาบเพียงเท่านั้น

ปึกๆๆๆ ปุกๆๆๆๆ ตุบๆๆๆๆ

ทหารยี่สิบนายล้มลงไปกองกับพื้นอย่างรวดเร็ว เเต่ถึงเดลจะเร็วเเค่ไหนเเต่ความเร็วของเขาพวกเอลล์ก็ยังสามารถมองตามทันได้เนื่องจากเอลล์นั้นมีสายตาที่ดีอยู่เเล้วบอกกับเป็นทหารที่ผ่นการฝึกมาเเล้วอย่างดี ทำให้เดลถูกทั้งธนูเวทมนต์ต่างๆจนตอนนี้เขามีธนูเสียบเต็มตัวบาดเเผลหลายเเบบจากเวทมนต์ต่างๆ เลือดอาบท้วมตัวจนดูหน้ากลัว เเต่เดลไม่ได้รู้สึกถึงความเจ็บปวดเลยสักนิดเขายังคงใช้ สันดาบฟาดฟันศัตรูจนล้มไปกองกับพื้นทีละคนๆ เป็นเวลากว่าสองชั่วโมงกว่าที่เขาจะล้มทหารลงได้ (ความสามรถและศักยภาพโดยรวมของเอลล์มีมากกว่ามนุษย์นะครับไม่ต้องเเปลกใจหากเดลมันจะล้มศัตรูลงช้า)

สาเหตุที่เขาไม่ได้สังหารพวกทหารโดยทันทีนั้นไม่ได้เกินจากเขามีมนุษยธรรมอะไรขึ้นมาหรอก หากเเต่เขาต้องการให้พวกมันต้องตายอย่างทรมานมากกว่า เขาใช้ให้ดีวันกลายเป็นมีดพกขนาดเล็ก เเล้วตรงเข้าไปหาทหารเอลล์นายหนึ่ง เขาเริ่มเลาะเอาเส้นเอ็นตามเเขนเเละขาของเหยื่อออกมาทีละคนๆ เเล้วลากร่างที่ยังไม่ได้สติของเหยื่อ ไปตอกขึงฝ่ามือไว้กับต้นไม้บริเวณนั้น จนครบทุกคน

"พวกเเกรออยู่ตรงนี้ก่อน เดี๋ยวฉันขอไปจัดการกับหัวหน้าพวกเเกเเล้วจะกลับมาเล่นด้วย" เดลยิ้มอย่างโรคจิตพร้อมกับความรู้สึกที่สนุกสนานเเบบเเปลกๆเเล่นขึ้นมาอย่างคาดไม่ถึง เมื่อเขามองดูพวกทหารเอลล์ที่เขาดึงเอาเส้นเอ็ดออกเเล้วตอกขึงไว้กับต้นไม้ดูสยดสยองอย่างมาก


ภายในปราสาทราชา เอนเทียตอนนี้เธอเริ่มได้สติขึ้นมาเเล้ว เธอพบว่าโครอินกำลังถอดเสื้อของเธออยู่

"ไม่!!! เจ้าจะทำอะไรปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!" เธอร้องขึ้นมาเเละเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่งการ ที่เธอมักจะใช้กับโครอินจนติดเป็นนิสัย

"ข้าไม่ได้จะทำร้ายท่านนะ ข้ารู้ว่าท่านไม่ได้มีความรู้สึกรักใคร่มนุษย์นั่น เเละเมื่อท่านเป็นของข้าข้าจะยกตำเเหน่งราชินีให้กับท่าน พร้อมกับหัวของไอ้มนุษย์นั่นเป็นของขวัญการครองคู่ของเราเป็นไง"

เผี๊ยะ!!! "เลว เจ้ามันเลวที่สุด เจ้าลงมือสังหารท่านพ่อของข้ายังไม่พอ ยังคิดจะสังหารสามีและต้องการร่างกายของข้าอีก เจ้ายังจะมามอบตำเเหน่งที่ข้ามีอยู่เเล้วให้ข้าอีก เจ้ามันโสโครกยิ่งกว่ามนุษย์ที่เจ้ากล่าวหาว่าร้ายนั่นซะอีก" ไม่รู้ทำไมเธอถึงรู้สึกโกรธขึ้นมาเมื่อคิดว่าเดลจะต้องจากเธอไปด้วยอีกคน

เผี๊ยะ!!!! "นังตัวดีข้ารึ อุส่ามอบโอกาสให้เจ้า แต่เจ้ากับโยนมันทิ้งดี คราวนี้ข้าจะไม่ปราณีเจ้าอีกเเล้ว เจ้าจะได้เป็นเพียงเเค่นางบำเรอเท่านั้น!!!"

โครอินลงมือตบหน้าของเธออย่างเเรง ด้วยที่พลังเวทคุ้มกายไม่มีบวกกับเเรงที่โครอินตบหน้าของเธอ มันทำให้แก้มใสๆของเธอต้องปวมเป่งมีเลือดไหลของจากปาก มันลงมือถอดเสื้อผ้าของเธอพร้อมๆกับลูบไล้ไปตามเรือนร่างของเธออย่างกักขฬะ

"ฮ่าๆๆๆ งดง่ามเหลือเกิน น่าเสียดายที่ข้าไม่ได้เป็นคนเเรกที่ได้ลิ้มลองเจ้า ฮ่าๆๆๆ ขอขาหละนะ"

"ไม่!!!! เดลลล!!!! ช่วยข้าด้วย"

"ฮ่าๆๆๆ ร้องไปเถอะ เธอจะจินตนาการว่ามันจะมาช่วยก็ได้นะ เเต่คอยดูหัวของมันหลังจากที่เราร่วมรักกันเสร็จสิ้นเเล้ว รับลองมันมาให้เจ้าได้ชื่นใจเเน่ ฮ่าๆๆๆ"








ฮัลลลลลลลลล โล่  อิอิค้างสิผมว่านะ เเต่ไรท์ไม่ไหวเเล้ว ทำงานมาเหนื่อยมากอยากพักผ่อน น้ำไม่อาบฟันก็ไม่เเปลง นอนเลยไรเงี้ย!!

เอาเเล้วสิไอ้เดลจอมเสียบ เอ้ยจอมโหดจะออกมาทันไหมหรือว่าเธอจะต้องเสียตัวให้ไอ้หล่อโครอินก่อน ผมว่าก็ไม่เลวนะ ปวดตับดี(หึๆๆๆๆ หัวเราะด้วยความโรคจิต) เด่วพรุ่งนี้จะพยายามมาลงให้เร็วขึ้นละกันนะครับ ไรท์ไม่ไหวจริงๆขอพักผ่อนก่อน

สุดท้ายนี้ขอขอบคุณทุกคนที่ติดตามไรท์เเละยังสนับสนุนไรท์อีกด้วย ขอบคุณนะครับ ไรท์ได้กินกาเเฟอร่อยๆอยู่ตอนนี้ก็เป็นเพราะเหรียญที่ทุกคนสนับสนุนเลยนะครับเนี้ย  เเค่นี้น๊าาา ไรขี้เกียจพิมพ์เเง้วง่วงงงง บ๊ายยยยยยยย^^



ความคิดเห็น