facebook-icon

ฟินสุดติ่งมั้ยอ่ะ...ถ้าใช่ กดถูกใจนิยาย ให้ไรท์ด้วยนะคะ ขอบคุณที่ติดตามค่า :)

บทที่ 5 ฤกษ์ไม่ดี...

ชื่อตอน : บทที่ 5 ฤกษ์ไม่ดี...

คำค้น : ล่ารักพิศวาสเร้น, เอลยา, โรมานซ์, อีโรติก, นิยายรัก, นิยายรักสำหรับผู้ใหญ่, สิเน่หาวิวาห์หวาม

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 10k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มิ.ย. 2561 08:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5 ฤกษ์ไม่ดี...
แบบอักษร

มองดูนาฬิกาบ่งเวลาสองทุ่มตามเวลานัดหมาย เรฟีน่าล็อครถเสร็จก็ก้าวเดินหลังตรงเชื่อมั่นเข้าไปภายในผับใหญ่ วิลเลี่ยมลุกขึ้นจากโต๊ะด้านในยกมือเป็นสัญญาณ เรฟีน่ายิ้มบางๆ ให้ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหา

“หวัดดีครับคุณฟิว เชิญนั่งฮะ”

วิลเลี่ยมเอ่ยทักทายด้วยความยินดี

“สวัสดีค่ะวิลเลี่ยม”

“เรียกผมว่า บิล สั้นๆ ก็พอฮะ”

โดยทั่วไปคนชื่อวิลเลี่ยม มักใช้ชื่อสั้นว่า วิล, วิลลี่, บิล, บิลลี่ ประมาณนี้ ร่างสูงโปร่งสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีเข้มกับกางเกงสแล็คสีดำรองเท้าหนังอิตาเลี่ยนมันวับสะท้อนแสงไฟแบบซอฟท์ไลท์ในผับกึ่งร้านอาหาร เรฟีน่ามองไปโดยรอบเห็นคืนนี้ร้านค่อนข้างแน่นขนัดไปด้วยหนุ่มสาว คืนนี้เพิ่งวันพฤหัสบดีเอง ไม่อยากคิดถึงคืนพรุ่งนี้และช่วงเสาร์อาทิตย์เลย ร้านนี้ต้องโทรมาจองล่วงหน้าเท่านั้นจึงจะมีโต๊ะหากต้องการรับประทานอาหาร

แต่ในส่วนของผับด้านในนั้นมีบาร์เครื่องดื่มยาวขนานไปกับความยาวของผนังและมีสตูลให้นั่งเรียงราย ส่วนโต๊ะนั่งเป็นโซฟาสีแดงเข้มรูปครึ่งวงกลม ถูกวางไว้เป็นจุดๆ ตามความเหมาะสม มุมด้านในมีเวทีแสดงดนตรีสดและมีดีเจคอยเปิดเพลงให้ความบันเทิงสลับกันไป ตรงหน้าเวทีเป็นฟลอร์เต้นรำ ด้านข้างฝั่งซ้ายและขวามีบันไดขึ้นไปยังชั้นลอยที่เป็นโซนวีไอพี เป็นห้องกระจกใสมองลงมาเห็นข้างล่าง หากต้องการความเป็นส่วนตัวก็มีม่านให้ดึงปิดได้

“คุณฟิวจะดื่มอะไรดีครับ”

น้ำเสียงนุ่มสุภาพถามขึ้น ทำให้เรฟีน่าหันมามองแล้วยิ้มบางให้ ฮื่อ...ผิวขาวจัด ดวงตาสีฟ้าอ่อน...จมูกมาตรฐานตะวันตก... เวลายิ้มมีเขี้ยวดูน่ารักไม่น้อย รวมๆ แล้วหน้าตาผ่านสเป็ค

“ขอไวน์แดงค่ะ”

เรฟีน่าชอบไวน์แดง ดีต่อหัวใจ โดยเฉพาะหัวใจวัยยี่สิบแปดของหล่อนต้องเลี้ยงดูทะนุถนอมกันหน่อย แอบก้มมองนาฬิกาสองทุ่มครึ่งแล้ว...แคมป์กลับมาหรือยังนะ

ทั้งสองสั่งอาหารและคุยกันเบาๆ เพื่อฆ่าเวลา มารยาททางสังคมนั้นก็ดูเพอร์เฟคและไร้อาการสะดุด ก็เป็นถึงทายาทนายแบงค์นี่นะ... แต่ต้องสี่นัด

นัดแรกทานข้าวฟังเพลง- เพื่อดูมารยาททางสังคมและรสนิยม นัดที่สองช้อปปิ้ง – ดูความสปอร์ตสายเปย์หรือเปล่า เพราะถ้าหาก ขี้เหนียวไม่ใช่สเป๊ค นัดที่สามพบครอบครัว – อาศัยสายตาอันแหลมคมของเหล่าพี่น้องเขี้ยวลากดินของหล่อนช่วยกรั่นกรอง และนัดที่สี่ไปโบสถ์เพื่อวัดใจ

สำหรับข้อที่สี่นี่เรฟีน่าก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะวัดได้จริงหรือไม่เพียงแต่เปรียบเทียบกับวัฒนธรรมไทยของทางมารดา เห็นเขาทำกันน่ะ... ในระหว่างนั้นก็แอบทำการสืบประวัติอย่างถี่ถ้วนทุกด้านอย่างที่กล่าวไว้ข้างต้น หน้าที่การสืบหาประวัตินั้นแคมป์ให้คนของเขาจัดการให้ทั้งหมด

ห้าปีที่ผ่านมา ชายหนุ่มผู้โชคดีที่ได้เดตครบสี่ครั้งนั้น เรฟีน่านับนิ้วทบทวนดูแล้วก็มีเพียงสามคน หากมาตกม้าตายตรงประวัติส่วนตัวนั่นแหละ คนหนึ่งดูเหมือนจะมีประวัติของโรคเบาหวานตามกรรมพันธุ์ คนหนึ่งร้ายเข้าไปอีกหน่อยมีเชื้อโรคลมชักหรือภาษาชาวบ้านว่าโรคลมบ้าหมู ส่วนอีกคนนั้นมือยาวและใจร้อนไปหน่อยคิดจะรวบหัวรวบหางหล่อนก่อนผ่านมาตรฐานจึงถูกแคมป์จัดการถึงกับต้องไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มในโรงพยาบาล

อันที่จริงมาตรฐานและสเป็คทั้งหมดที่หล่อนตั้งขึ้นนั้นก็ล้วนเพื่อลูกทั้งหมด เรฟีน่าไม่ต้องการพ่อ หลังจากตั้งท้องหล่อนก็จะเขี่ยทิ้งทันทีตามแผน ซึ่งแคมป์ได้แต่ส่ายหน้าเขาว่าตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเห็นใครคิดอะไรแผลงและพิเรนเช่นหล่อนมาก่อน แต่ก็ทนเรฟีน่าเซ้าซี้ไม่ได้จึงตกปากรับคำช่วยด้วยความรำคาญเป็นเหตุผลหลัก

“ทานเสร็จเราไปต่อที่ผับด้านในกันไหมฮะ”

วิลเลี่ยมถามขึ้นหลังจากพนักงานเสิร์ฟเก็บโต๊ะเมื่อพวกเขาทานเสร็จ เรฟีน่าจึงพยักหน้า แอบก้มมองดูนาฬิกา เวลาห้าทุ่มแล้วหรือนี่? แคมป์คงไม่มาแล้วล่ะ...

หญิงสาวลุกขึ้นแล้วเดินตามวิลเลี่ยมเข้าไปยังผับด้านใน เขาจองห้องวีไอพีไว้ตรงชั้นสอง พนักงานให้การต้อนรับอย่างนอบน้อมและคุ้นเคยแสดงให้เห็นว่าเขาเป็นแขกประจำของที่นี่

วิลเลี่ยมเชิญให้เรฟีน่านั่งลงตรงโซฟาหนังนุ่มสีช็อกโกแลตในห้องวีไอพี เขาย่อนตัวลงนั่งค่อนข้างใกล้ ดวงตาดูเหมือนจะมีความกรุ้มกริ่มมากขึ้น เรฟีน่าขยับตัวห่างออกมานิดหนึ่งอย่างพยายามไม่ให้เขารู้สึก หากชายหนุ่มก็วางมือพาดยาวไปกับพนักโซฟาเหมือนโอบหล่อนอยู่เนืองๆ ฮื่อ... ตะกี้ยังดีๆ อยู่ พอดึกหน่อยทำไมเหมือนจะมือไม้ยาวขึ้นมาซะงั้น... อย่างนี้ต้องระวังตัวซะแล้ว ระยะเวลาห้าปีนี้ หล่อนได้ถูกแคมป์อบรมเข้มจนเก่งและหูตาฉับไวเรื่องการเอาตัวรอดจากผู้ชายที่หล่อนเดตเป็นอย่างดี

“ดื่มไวน์เหมือนเดิมมั้ยฮะฟิว”

เขาถามสายตาที่ส่งมาดูมีแววหวานเยิ้มยังไงชอบกล

“ขอน้ำผลไม้ดีกว่าค่ะ ตะกี้ฟิวดื่มแก้วหนึ่งแล้ว พอดีขับรถเองไม่อยากโดนตำรวจโบก” หญิงสาวปฏิเสธอย่างสุภาพ เห็นเขาหันไปกวักมือเรียกพนักงานเสิร์ฟประจำห้องเข้ามาสั่ง

“ผมเพิ่งกลับมาจากอเมริกา ไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่เป็นสิบๆ ปี วันหลังถ้าผมอยากจะให้คุณฟิวช่วยเป็นไกด์พาเที่ยว ไม่ทราบว่าคุณจะรังเกียจหรือเปล่า”

เขาชวนคุย เอื้อมมือมาปัดเส้นผมที่หล่นมาปรกหน้าผากให้ เรฟีน่าผงะเล็กน้อยด้วยความเซอร์ไพรส์กับกิริยาที่ล้ำเส้นไปนิดหนึ่งนั้น

“ฟิวไม่แน่ใจว่าจะว่างหรือเปล่านะคะ ช่วงนี้มีงานด่วนงานเร่งเยอะมากเลยที่ร้าน คุณเป็นถึงทายาทนายแบงค์ คนที่อยากพาคุณเที่ยวคงมีเยอะแยะเข้าแถวรออยู่แล้วล่ะค่ะ ไม่เห็นต้องขอฟิวเลย”

เรฟีน่าเอ่ยกับเขาไปตรงๆ วิลเลี่ยมยิ้มกว้างรู้สึกถูกใจหญิงสาวสวยเฉียบสวยจัดสวยคมคนนี้ยิ่งนัก เขาคบหาและนอนกับผู้หญิงมามากมายแต่ละอาทิตย์แทบไม่ซ้ำหน้าแต่ไม่เคยพึงใจใครเท่านี้มาก่อน ท่าทางเชื่อมั่น สบายๆ ดูเป็นธรรมชาติหากแฝงไปด้วยความไว้ตัวอย่างพอดีๆ น่าสนใจยิ่งนัก

วิลเลี่ยมเป็นชายหนุ่มที่รู้ดีถึงความสมบูรณ์แบบเพียบพร้อมของตัวเอง เขาอยากได้อะไรก็ต้องได้ ยังไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนปฏิเสธความต้องการของเขาแม้แต่คนเดียว ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงระดับนางเอก นางแบบ นางงามหรือจะไฮโซแค่ไหนก็ตาม

หญิงสาวสวยอย่างเรฟีน่าก็คงจะไม่แตกต่างกับคนอื่นมากนัก ท่าทางหล่อนก็พึงพอใจเขาไม่ใช่น้อย หากคืนนี้เขาเดินเกมได้ดีหล่อนอาจจะตกลงใจไปกับเขาก็เป็นได้ อย่างไรก็ตามเขามีวิธีที่จะให้หล่อนไปกับเขาอยู่แล้วถ้าหากเขาต้องการ วิลเลี่ยมนึกกระหยิ่มอยู่ในใจ

วิลเลี่ยมเอื้อมมือไปดึงมือบางมากุมเล่น เรฟีน่าเกือบกระตุกกลับ หากนึกขึ้นได้ว่ามันจะเป็นการแสดงกิริยาของไก่ตื่นและความหวาดกลัวซึ่งไม่เป็นการดี จากประสบการณ์นั้นหล่อนต้องยิ้มไว้ก่อน

“มือคุณนุ่มจังนะครับฟิว”

วิลเลี่ยมคงจะเมาหรืออย่างไรเรฟีน่าไม่แน่ใจนักหากท่าทีของเขานั้นเริ่มเปลี่ยนไปจากหนุ่มสุภาพเริ่มกลายเป็นหนุ่มเพลย์บอยในสายตาของหญิงสาว

“เหรอคะ...เอ่อบิลคะ ฟิวขอตัวไปห้องน้ำแป๊บหนึ่งนะคะ”

หล่อนดึงมือออกแล้วลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก...เฮ้อ...หมดกัน เสียเวลาจริงๆ เรฟีน่าส่ายศีรษะ ดีนะที่แคมป์ไม่มาไม่งั้นโดนด่าด้วยสายตายับแน่ฐานตาถั่วอย่างไม่น่าให้อภัยและตัดสินคนเร็วไปหน่อย

อ้าว...ว่าจะเดินออกไปเลย ดันลืมหยิบกระเป๋ามาด้วยซะนี่ เรฟีน่าทำหน้าผิดหวังให้กับตัวเองก่อนจะหันหลังกลับเข้าไปในห้องและจำต้องนั่งลงคุยกับเขาต่ออีกหน่อย   

หญิงสาวก้มมองดูนาฬิกาบ่งเวลาอีกยี่สิบนาทีจะเที่ยงคืน...ได้เวลาแล้ว กฎอีกข้อของหล่อนคือ แต่ละเดตจะต้องไม่เกินเที่ยงคืน ทำราวกับตัวเองเป็นนางซินยังงั้นแหละ...รู้สึกดีไม่น้อยที่ตัวเองเหมือนเป็นนางเอกนิดๆ...คริคริ... หัวเราะเหมือนยายปราริภัทรเพื่อนหล่อนที่อยู่เมืองไทยเสียหน่อย

“เอ่อ...บิลคะ พอดีพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า นี่ก็ดึกแล้วฟิวคิดว่าจะขอตัวกลับก่อน” เรฟีน่าเอ่ยพร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋า เห็นเขายิ้มกริ่มส่งสายตาพราวมาให้

“ได้สิฮะฟิว...งั้นมาชนแก้วกับผมเป็นแก้วสุดท้ายก่อนกลับนะ”

เขากล่าวพลางยื่นแก้วไวน์มาตรงหน้า เรฟีน่าลังเลอยู่นิดหนึ่งเพราะแคมป์สอนไว้ว่าอย่าดื่มเครื่องดื่มที่วางทิ้งไว้หากต้องลุกไปเข้าห้องน้ำ แต่คิดไปคิดมา...เขาคงไม่กล้าทำถึงขนาดนั้นมั้ง? แต่กันไว้ย่อมดีกว่าแก้

“ได้สิคะบิล” เรฟีน่ายิ้มหวานให้เขาเป็นการเบี่ยงเบนความสนใจก่อนจะก้มไปยังแก้วแล้วแกล้งทำกระเป๋าชนจนมันล้มกลิ้งน้ำผลไม้ไหลเปื้อนเต็มโต๊ะไปหมด

“อุ้ย...ขอโทษค่ะบิล ฟิวนี่ซุ่มซ่ามจริงๆ”

หญิงสาวแกล้งทำเสียงตกใจ วิลเลี่ยมรีบบอกว่าไม่เป็นไรพร้อมกับรีบเรียกพนักงานมาจัดการแล้วขอแก้วใหม่ให้หล่อน พนักงานก็ช่างทำงานได้รวดเร็วและมีประสิทธิภาพมากภายในสองนาทีทุกอย่างก็สะอาดเอี่ยมเรียบร้อยดังเดิม วิลเลี่ยมรินน้ำผลไม้ใส่แก้วใบใหม่ให้หล่อน

“ชนแก้วกันก่อนคุณกลับฮะฟิว”

เรฟีน่าเอื้อมมือไปหยิบแก้วมาชนกับเขาแล้วยกขึ้นจิบ

“ดื่มหมดเลยสิฮะฟิว”

เขาคะยั้นคะยอ เรฟีน่าจึงยกดื่มรวดเร็วหมด จากนั้นก็เดินออกจากห้องวีไอพีสู่บันไดลงข้างล่าง วิลเลี่ยมเดินข้างๆ หล่อน เรฟีน่ามองดูนาฬิกาบ่งเวลาเลยเที่ยงคืน...ว้า...ฤกษ์ไม่ดี...

หล่อนได้รับความเชื่อนี้จากคุณแม่ของหล่อน คนไทยเชื่อถือเรื่องฤกษ์ยามกันเป็นส่วนใหญ่ ตั้งแต่จำความได้ คุณแม่ฟารีดาของหล่อนนั้นจะจัดงานอะไรแต่ละทีก็ต้องดูฤกษ์ดูยามเสียทุกครั้งไป

พอเรฟีน่าไปอยู่เมืองไทยสองปีก็ยิ่งพลอยให้วัฒนธรรมนี้ติดหนึบเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของอุปนิสัยและความเชื่อโดยไม่รู้ตัว

เมื่อเดินออกมาจนเกือบถึงรถ...ง่วงจัง...เรฟีน่ายกมือขึ้นขยี้ตาและปิดปากหาว...ศีรษะรู้สึกหนักอึ้ง และรู้สึกเบลอๆ หญิงสาวเดินเซไปพิงกับรถ

“ฟิว คุณเป็นอะไรไปฮะ” เสียงถามของวิลเลี่ยมดังขึ้นใกล้พร้อมกับเข้ามาประคอง เรฟีน่าพยายามจะควบคุมสติเอาไว้ให้ได้นานที่สุด หล่อนเปิดกระเป๋าค้นหากุญแจรถมือไม้เริ่มสั่น

“ดูเหมือนคุณจะไม่สบาย ให้ผมขับรถไปส่งคุณดีกว่าฮะ”

เสียงวิลเลี่ยมดังขึ้นแว่วๆ หากก่อนที่เขาจะทันได้ช้อนร่างหล่อนขึ้น ร่างสูงของวิลเลี่ยมดูเหมือนจะผงะเซไปข้างหลังราวกับถูกกระชากจากมือยักษ์ จากนั้นเสียงตุ๊บตั๊บๆ ก็ดังขึ้น เรฟีน่าหลับตาฟุบอยู่กับข้างรถ นาทีต่อมาก็รับรู้ได้ถึงกลิ่นหอมกรุ่นของบุรุษเพศที่คุ้นชินลอยปะทะจมูกพร้อมกับร่างหล่อนถูกตวัดช้อนขึ้นสู่อ้อมแขนแกร่ง

“พลาดจนได้นะ” เสียงห้าวคุ้นหูดังขึ้น เรฟีน่ายังคงหลับตาพริ้มอยู่พร้อมด้วยอาการร้อนวูบวาบตามร่างกาย หญิงสาวซบหน้าไปกับอกกว้างมือตวัดไปโอบรอบคอแข็งแรงของคนตัวโต...หอมนะนี่...เรฟีน่าเกลือกหน้าไปมากับอกของเขา

คนตัวสูงอุ้มหล่อนเข้าไปวางตรงเบาะหน้าและคาดเข็มขัดให้ เรฟีน่าได้ยินเสียงคุยโทรศัพท์แว่วๆ และเสียงเท้ากระทบร่างกายคนอีกครั้งดังปึ๊กๆ และเสียงสบถรอดไรฟัน...

“ไอ้สัตว์!”

​*****************************

มาแล้วค่ะ พี่แคมป์สุดหล่อ....อร๊ายย...ความฟินกำลังจะเกิดขึ้นแล้วค่ะทุกท่าน เตรียมตัวรัดเข็มขัดแน่นๆ เกาะอะไรได้ก็เกาะนะคะ...เพราะจะฟินจนหลุดโลกไปกับพี่แคมป์และน้องฟิวในตอนต่อไปค่า... :)

ความคิดเห็น