ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่10

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.3k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ค. 2560 20:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่10
แบบอักษร

​บทที่10

#กาย

        "การมึงติดต่อร้าน☆☆☆ให้หน่อย"

        "เอาไปทำไร"

        "เถอะน่า เร็ว!"

        "เฮียเก็นรู้หรือเปล่า"

        "ถามมากไอ้การ"

        "ครับบบบ"

     ผมกดวางสายทันทีที่มันตอบรับ

 ตอนนี้พวกผมกลับมาจากที่เที่ยวกันแล้วละ ส่วนไอ้คิวก็ไปเรียนหลังจากหยุดยาว มันจึงเป็นโอกาสดีที่ผมจะจัดงานวันเกิดให้มัน

       งานวันเกิดมันต้องมีเค้ก

       "จะทำเองหรือว่าซื้อดี"

  ต้องซื้อสิวะมันไม่ได้สำคัญกับผมถึงขั่นนั้นนี้น่า กายบ่นกับตัวเองในใจ

 #เบเกอรี่

          "ยินดีต้อนรับคะ"

     พนักงานสาวกล่าวต้อนรับอย่างยั่วยวนและมันเข้ากับใบหน้าและหุ่นเซ็กซี่ของเธอจริงๆ แต่ตอนนี้ผมรู้สึกว่ามันดูขัดหูขัดตา

          "รับอะไรดีคะ"

          "เอาเค้กวนิลา แล้วก็ช็อคโกแล็ตครับ"

      พนักงานสาวจัดเค้กใส่กล่องโดยที่ตาก็มองเขาไปด้วย

       ผมยุ่งกับผู้หญิงเยอะก็จริง แต่ไม่ยุ่งกับผู้หญิงนอกผับ

         "ได้แล้วคะ"

      ผมยื่นเงินให้ไป พนักงานสาวก็ทอนเงินมาและแนบกับกระดาษเล็กๆ ที่โชว์เบอร์สิบหลักและหมายเลขที่คาดว่าจะเป็นเบอร์ห้อง

      ผมรับเงินทอนมาโดยไม่ได้สนใจกระดาษใบนั้นแม้แต่นิดเดียว

      "ต้องขอโทษด้วยนะครับ ผมมาซื้อเค้ก....ไม่ได้มาซื้ออย่างอื่น"

      ผมพูดปิดท้ายใบหน้าของพนักงานสาวเจียนลงก่อนจะกลับมาเป็นปกติแล้วฉีกยิ้มให้

      ผมมองเธอผ่านๆด้วยหางตาก่อนจะก้าวเดินออกจากร้านมา

     "หึ ง่าย"

 (บ้าน)

       จัดคนเดียวก็ไม่ไหวป่าววะ ผมนึกในใจก่อนจะกดเบอร์ไปหาเพื่อนเหี้ยสองตัว

       "โรมว่างเปล่า"

       "ไม่ว่างทั้งวันครับ ท่านหญิงแม่ชวนไปดูงานที่ต่างจังหวัดพอดี"

       "ธามละ"

      "เห็นว่าไปดูงานแทนแม่เหมือนกันหวะ มึงมีอะไร"

        "เปล่างั้นแค่นี้นะ"

     ผมกดวางสายก่อนจะโทรไปหาพี่ที่แสนจะเคารพของผม

        "ไอ้เก็นว่างเปล่าครับ"

        "ไม่!!"

        "ห่า!!"

    ผมกดวางสายทันที ก่อนจะกดโทรหาน้องสุดที่รักทีมันไม่เคยเคารพพี่มันเลย 

      เงินโทรศัพท์กูจะหมดก็วันนี้แหละ

        "การครับมึงว่าเปล่าครับ"

        "ว่าง"

        "มาบ้านกูด่วน"

        "โอเค ผมจะเอาแบบร้าน☆☆☆ไปให้พอดี ถามจริงเฮียจะเอาแหวนไปทำไม"

       ใช่ครับร้าน☆☆☆เป็นร้านที่ออกแบบแหวน ร้านนี้เป็นร้านในเครือข่ายธุรกิจผมเองแหละ ก็นะคนมันรวย  (ป๊าบ!!  เกิบลอยมาแต่ไกล)

        คิดกันใช่ไหมว่าสั่งทำแหวนเอาตอนนี้จะทันได้ยังไง ทันอยู่แล้วครับเพราะเครือข่ายผมเขามือโปร สังสัยกันใช่ไหมว่า เอ๊ะ! ทันอะไร ผมเอาให้ใคร เดาเอาเองครับ

        "จะรู้ไปทำไมไอ้การ"

        "อ้าว! ก็กูอยากรู้ไหมครับเฮีย"

        "แค่นี้นะ"

    .........................................

       "โฮ้! งานวันเกิดใครเฮีย"

       "คิว!"

       "คิว?....เฮ้ย! เฮียในมึงบอกว่าไม่ได้รักแล้วนี้กลับมาคบกันอีกเหรอ เรื่องนี้ต้องรายงานเฮียเก็น"

        "พอเลยมึง ไม่ได้คบกันแล้วกูก็ไม่มีวันรักมัน ไปช่วยกันจัดของ"

        "ไม่มีวันรัก....กูจะรอดู"

        "มึงว่าไงนะ"

        "ช่วยกันจัดสิเฮีย มึงจะยืนบื่ออีกนานไหมครับ"

        "หุบปากไปเลยไอ้น้องเวร"

     ผมจัดของไปเรื่อยๆ ไอ้การก็ลงมือทำอาหารของคืนนี้

      "เฮ้อ!เสร็จซักที"

      "จริงสิเฮียมึงสั้งแหวนกี่วง"

      "สอง"

      "โอเคตอนนี้บ่ายโมงกว่าถ้ามึงสั่งแหวนแบบออกแบบเองสองมองก็เสร็จประมาณห้าทุ่มมาส่งถึงบ้านวันนี้ก็ประมาณห้าทุ่มครึ่ง"

      น้องผมฉลาดก็แบบนี้แหละ

      "เฮียจะดูแบบหรือวาดเอง"

      "วาดเอง"

    ผมเก่งด้านนี้นะจะบอกให้ ผมวาดแหวนสองวงใส่รายละเอียดสีแล้วก็เพรชชมพูขนาดเล็กขนาบข้างเพชรสีแดงสดขนาดปลางกลางข้านในสลักชื่อของคนสองคนเอาไว้

        "สวยหวะเฮีย"

        "นั้นมันแน่อยู่แล้ว"

        "เฮียทำขนาดนี้จะขอแต่งงานเลยหรือไง"

        "เอาจริงๆนะการ กูก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน"

        "งั้นผมเอาไปไว้หน้าบ้านก่อนนะเดี๋ยวคนที่ร้านจะมารับ"

        "อย่าทำหายละ"

        "ครับ"

 17.40 น.

       "ไอ้การเช็คของเสร็จแล้วใช่ไหม"

        "เสร็จแล้ว กูอยู่มันจะไม่เป็นก้างเหรอวะ"

        "เห็นบอกว่าจะพาเพื่อนมันมาอีก"

        "งั้น...ไคก็มาหนะสิ"

    ไอ้การพูดเสียงแผ่วเมื่อพูดถึงคนรักเก่าที่ตนพยายามหลบหน้ามาตลอด

        "การ...มึงไหวไหม"

     ผมพูดถามมันเผื่อจะพามันกลับได้ แต่ก็ไม่ทันเมื่อเสียงเล็กๆแหกปากลั่นเข้ามาในบ้านพร้อมเพื่อนสนิทของตน'ไค'

         "พี่กาย!! คิวกับมาแล้ว!"

         "............" ไค

         "............" การ

         "WTF!!!!!"

​ปิดท้ายกับคำด่าน้อยๆจากคิว

ติดตามนิยายไรท์กันนานๆนะคะ

ความคิดเห็น