ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่25 END

คำค้น : yaoi y

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ค. 2560 16:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่25 END
แบบอักษร

ฟานล์(เจ้าหญิง)Part

หลังจากที่พวกสเวนแห่กันมาที่ปราสาทแล้วก่อเรื่องขึ้นตอนนี้ผมก็มาอยู่ที่เขตชายแดนป่าแล้วครับ จอมมารบอกว่าเรียนจบแล้วให้ส่งบัตรเชิญแต่งงานมาด้วย ผมที่ได้ยินก็เขินสิครับ แต่ผมก็มีเรื่องเครียดเช่นกัน เพราะว่าผมหน่ะเป็นคนที่จะขึ้นเป็นกษัตริย์ต่อจากพ่อ เมื่อผมขึ้นครอง ผมจะไม่สามารถไปไหนได้นอกจากเมืองตัวเอง และคงไม่ได้แต่งงานกับสเวนแน่นอน เพราะสเวนก็คือคนที่จะขึ้นครองคนต่อไปเช่นกัน  ผมหันไปมองหน้าสเวนแล้วคิดหนักกว่าเดิม 

"เป็นอะไรไปเจ้าหญิงกูอุส่าไปพากลับมา" เสียงสเวนว่าขึ้นพลางหันมามองหน้าผมที่เดินอยู่ข้างๆ

"เปล่าหรอกแค่คิดอะไรนิดหน่อย" ผมว่าพลางเดินนำทุกคนไป

"เดี๋ยวพี่ฟานล์ มาคุยกับพวกผมหน่อยสิ " รานล์ว่าขึ้นมาก่อน ก่อนที่พวกผมจะแยกกัน 

"อื้ม ได้" ผมเดินตามรานล์และคานล์ไปที่แสนจะเงียบสงบไม่เงียบก็แปลกแล้วครับที่สนามฝึกตอนดึกมันจะมีคนได้ยังไง 

ผมมองหน้าทั้งสองคนก่อนที่ทั้งสองคนจะเอามือมาจับไหล่ผม 

"พวกผมรู้หรอกนะว่าท่านพี่คิดอะไรอยู่"คานล์ว่าขึ้นก่อนจะหันหน้าไปมองรานล์ "ถึงท่านพี่จะเป็นว่าที่ผู้ขึ้นครองราชค์คนต่อไปก็เถอะพี่แต่ว่าน่ะพี่อย่าลืมสิยังมีน้องพี่อยู่นะ "คานล์ว่าพลางยิ้มให้ผม 

"พวกนาย รู้หรอ ว่าเค้าคิดเรื่องนั้นอยู่" ผมไม่อยากให้น้องๆมาสิ้นสุดความรักเหมือนผม 

"รู้ดิพี่ฟานล์ถึงจะไม่ฉลาดเท่าพี่ฟานล์แต่ก็ไม่โง่ที่พอเห็นพี่ตัวเองทำหน้ากลุ้มใจเพราะเรื่องตำแหน่งหรอกนะ"รานล์เอ่ยออกมาทำให้ผมยิ้มเล็กน้อย 

"เค้าไม่อยากให้พวกนายต้องมาแบกรับหน้าที่อันหนักอึ้งแทนเค้าหรอกนะ "  ผมว่าขึ้นแต่น้องทั้งสองกับบีบไหล่ผมแน่นขึ้น 

"แค่เท่าที่ผ่านมาท่านพี่ยังเสียสละไม่พอหรอ" คานล์เอ่ยเบาๆพลางทำหน้าเศร้า 

"พวกผมไม่เคยเห็นพี่ฟานล์มีความสุขเท่าตอนอยู่กับคนๆนั้นเลย" รานล์ก็ว่าขึ้นมาเช่นกัน

"ท่านพี่ควรมีความสุขกับตัวเองให้มากที่สุด เพราะความสุขมันหาไม่ได้ง่ายๆนะท่านพี่" ความสุขที่หาได้จากคนๆนั้นหรอ  คงหมายถึงสเวนสินะ

"  แล้วรานล์กับคานล์หล่ะ ถ้ามาครองราชแทนเค้า ความรักของน้องๆหล่ะ ความสุขของน้องหล่ะ"  ผมเอ่ยถามพลางคิดตามที่ผมว่า ผมไม่อยากให้น้องผมขาดความสุขไปหรอกนะ 

"พี่ฟานล์ผมบอกเลยนะว่าถึงพวกผมขึ้นครองราชแต่ผมก็ไม่ขาดความสุขหรอกพี่ฟานล์ เพราะคนที่พวกผมรัก เค้าก็คือคนที่พร้อมจะก้าวไปกับพวกผม  " รานล์และคานล์ทำให้ผมดีใจที่มีพวกเค้าเป็นน้องของผมจริงๆ

"ตามนั้นแหละท่านพี่ผมก็บอกอะไรได้ไม่มากหรอกนะเพราะผมก็คิดว่าพี่มีคำตอบของพี่ในตอนนี้อยู่แล้ว ผมแค่อยากบอกให้ท่านพี่ทำตามความรู้สึกของตัวเองก็พอ" สิ้นเสียงของคานล์ผมก็กระโดดกอดคอของพวกนั้นทั้งสองคน

"ขอบคุณนะรานล์คานล์ ฮึกขอบคุณที่ทำเพื่อเค้านะ "ผมร้องไห้อีกแล้วเวลาดีใจทีไรเป็นแบบนี้ทุกที  

"ผมว่าตอนนี้พี่ฟานล์ควรรีบไปได้แล้วนี่ก็นานมากแล้วเดี๋ยวคนรอจะอารมณ์เสียซะก่อน" รานล์ว่าพลางชี้ไปทางที่มีร่างสูงยืนรออยู่ 

ผมละมือก่อนจะก้าวถอยหลังออกมาแล้วยิ้มให้สองแฝดผู้เป็นน้องของผม 

"ในเมื่อรานล์กับคานล์รู้เรื่องของเค้า ก็ไม่มีอะไรต้องปิดบังอีกแล้วเนอะ ขอบคุณอีกครั้งนะสองแฝด "ผมก้มหน้าก่อนจะปาดน้ำตาที่ร้องไห้ไปเมื่อกี้"เค้าดีใจมากนะที่มีน้องที่ทั้งหล่อทั้งเก่งแบบนี้ถึงสองคน อ่อแล้วก็ถ้าเนอร์เป็นอะไรไปละก็ระวังพ่อแม่เค้าจะอาละวาทเอานะถึงจะเป็นเพื่อนของหม่ามี๊กับป่าปี๊ก็คงไม่รอด " ผมพูดจบก่อนจะหันหลังวิ่งไปหาคนที่รออยู่ทันที 

"ตึกตัก ตึกตัก"เสียงหัวใจของผมที่เต้นแรงผมรู้ว่ามันคืออะไร ผมรู้มันเป็นเพราะอะไร เป็นอย่างดี 

"สเวน"ผมโดดเข้าหาร่างสูงอย่างโหยหา ความรู้สึกที่อัดแน่นภายในอกมันบ่งบอกความรู้สึกของผมทั้งหมด

"หึบ หายกังวลแล้วสิ"สเวนเอ่ยถามผมออกมาในขณะที่กอดผมไว้

"อื้อ แต่มีอีกเรื่องที่ยังกังวลอยู่" ผมว่าพลางละออกจากอ้อมกอดของสเวนพลางมองหน้าของร่างสูง

"หือ? อะไรอีกหล่ะ" สเวนเอ่ยถามทำให้ผมหน้าแดงที่จะพูดทันที 

"ก็... ก็ ชั่งมันเถอะ"ผมทำถ้าจะเดิน หนีออกมาทันทีเพราะไม่กล้าที่จะพูดออกไป 

"เดี๋ยวดิ" มือของผมโดนสเวนดึงเอาไว้ก่อนจะกระชากให้ผมหันกลับไปหาเขา

"จุ๊ป" ริมฝีปากหนาประกบเข้ากับริมฝีปากของผมทันที

"ท...ทำอะไรเนี่ย" ผมรีบรั้งมือออกแต่แรงผมก็สู้แรงของสเวนไม่ไหวทำให้ยิ่งดิ้นเขาก็ยิ่งบีบแน่นขึ้นเปล่าๆ

" สงสัยแค่การกระทำมันคงไม่พอวะ " สเวนว่าก่อนจะคุกเข้าลงไป"เป็นแฟนกับกูน่ะเจ้าหญิงของผม" สิ้นคำพูดของเค้าผมก็หน้าแดงยิ่งกว่าเดิม "คำตอบละ" สเวนเอ่ยถามอีกครั้ง

"หึก แน่นอน นึกว่าจะไม่พูดซะแล้ว " ผมโผเข้ากอดร่างสูงอีกครั้งเป็นการยืนยันคำตอบของผม

"ฮิ้วววววว  อีดอกโกะโก่ะมึงดูมีคนได้แฟนหลังจากกลับมาจากปราสาทจอมมารเลยนะยะ ฉันละอิจฉาจริงๆ" เสียงของเชอร์รี่ดังขึ้นพร้อมกับร่างของเธอที่ออกมาจากหลังต้นไม้ ทำให้ผมตกใจทันทีเลยละจากอ้อมกอดของสเวน แต่พอละได้ไม่นานก็โดนกอดจากทางด้านหลังแทน

"โหยมึงไปเจ้าหญิงบ้างก็ได้ กลัวไม่มีคนรู้หรอว่าเป็นแฟนกันแล้วหน่ะ" โกะโก่ะที่อยู่ด้านหลังต้นไม้อีกต้นก็เอ่ยเพิ่มขึ้นมาทันที

"ทั้งสองคนมาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่หน่ะ " ผมที่ตอนนี้ถูกกอดอยู่เลยมีใบหน้าที่แดงจนสองคนนั้นทำหน้าล้อใส่

"แหม่มันก็น่ะพวกชั้นอยู่ตั้งแต่ต้นนั้นแหละ ตั้งแต่พุ่งมากระโดดกอดเลย" เหือกทำไมผมถึงไม่สังเกตให้ดีๆก่อนนะ

"เอาน่าจริงๆพวกฉันแค่รอกลับพร้อมกันเท่านั้นแหละแต่ไม่คิดว่าจะเจอเรื่องชวนอิจฉาแบบนี้" ผมเอามือขึ้นมาปิดหน้าทันทีทนความอายไม่ไหวแล้ว

"มีเรื่องดีๆก็ดีอยู่หรอกแต่ถ้าเราไม่รีบวิ่งเข้าหอละก็ คงได้นอนด้านนอกแน่ๆ " เหือกผมลืมว่าหอห้ามเข้าหลังเที่ยงคืนแล้วนี่อีกไม่ถึง10นาที นี่ถ้าโกะโก่ะไม่พูดขึ้นมาเราคงยังยืนคุยกันต่อแต่ตอนนี้ทุกคนวิ่งเลยครับ

"โหยจะทันไหมเนี่ย"เชอร์รี่วิ่งพลางพูดขึ้นมา 

" เคียวกระจกนพรัตน์ กระจกแห่งความฉับพลัน จงเพิ่มความเร็วให้แก่เรา" ตอนนี้ของัดอะไรก็ได้ที่เพิ่มความเร็วได้ก่อนละกัน 

พวกผมวิ่งกันมาขนถึงหอทันเวลาพอดี 

"เห้อ~นึกว่าจะไม่ทันซะแล้ว ต้องขอบคุณเจ้าหญิง ที่เพิ่มความเร็วให้" เชอร์รี่ว่าขึ้นพลางส่งยิ้มมาให้ผม 

"จะว่าไปแล้ว นี่ก็ดึกแล้ว ชั้นมีเรื่องอยากจะขอเจ้าหญิงสักหน่อย" โกะโก่ะทำหน้าเครียดพลางหันมามองผม "คือว่า ชั้นหิวหน่ะทำอะไรใฟ้กินหน่อยสิ" พอผมได้ยินผมก็ขำเล็กน้อยพลางเดินเข้าห้องครัวไป

ผมทำอาหารให้พวกนั้นทานเสร็จก็แยกย้ายกันไปอาบน้ำนอนครับ การเรียนการสอนจะมีขึ้นหลังจบการแข่งขันของทุกชั้นปีแล้วพรุ่งนี้ผมเลยว่างกัน

แต่ตอนนี้ผมพึ่งจะอาบน้ำเสร็จครับ ผมไม่ได้นอนที่นี่ตั้งหลายคืน คิดถึงเหมือนกันแหะ

"เจ้าหญิง" ผมตกใจเมื่อมีคนมากอดผมจากด้านหลัง "นี่เจ้าหญิง กูโครตดีใจเลยหว่ะวันนี้" ผมเงียบเพื่อรอสิ่งที่ร่างสูงจะพูดต่อ "กูว่ากูรักมึงจนกูปล่อยมึงไปไม่ได้แล้วหว่ะ กูยอมทำทุกอย่างเพื่อมึงเจ้าหญิงของกู"  ผมหันไปยิ้มให้อีกฝ่ายทันทีที่อีกฝ่ายพูดจบ

"ยอมทำทึกอย่าจริงๆน่ะ งั้น จนกว่าจะจบการศึกษาเรื่องอย่างว่าของดไว้ก่อนเนอะ"ผมพูดแล้วยิ้มยิ่งกว่าเดิมให้ชายร่างสูง 

"เห้ย อีกตั้งหลายปีนะเจ้าหญิง " สเวนทำสีหน้าเครียดมองมาทางผมทันที

"หน่าาาานะอีกแค่2ปีกว่าๆเอง ของดีย่อมได้ยาก เคยได้ยินใช่ไหม" ผมว่าพลางเดินขึ้นไปบนเตียงทันที 

"หึ่ม ได้เจ้าหญิง กูรอได้แต่อย่าให้ถึงวันนั้นนะจะเอาให้ท้องเลย" สเวนว่าพลางเดินตามขึ้นมานอนข้างๆผมเช่นกัน"แต่กว่าจะถึงวันนั้นวันนี้ขอกอดคนรักหน่อยแล้วกัน" ผมโดนดึงเอวไปสวมกอดอย่างอ่อนโยนก่อนที่ใบหน้าของร่างสูงที่มาหยอกล้อกับซอกคอของผม 

"อื้อ อย่าคิดจะผอดสัญญานะ อื้อ" ผมร้องท้วงก่อนทันทีกันไว้ก่อน ผมไม่อยากโดนตอนนี้

"ครับๆ นอนเถอะๆ สัญญาว่าจะไม่ทำจริงๆ"ผมพยักหน้าก่อนจะกอดตอบแล้วค่อยๆหลับตาลง

"รักนะ เจ้าชายของเหล่ามาร" ผมพูดออกไปอย่างเบาๆ

"หึๆ รักเหมือนกัน เจ้าหญิงของผม" สิ้นเสียงร่างสูงข้างกายก็ประทับรอยจูบลงบนแก้มนิ่มของคนในอ้อมกอด "ขอบคุณที่ไม่ทิ้งกัน ขอบคุณที่เชื่อใจกัน"

---------------------------------------

จบขร้า จบค้างแมะแต่เค้าว่าจบแบบนี้เบาๆดี ไม่ปวดหัว5555 ขอบคุณคนที่ตามอ่านเรื่องนี้จนจบน้าาาาาา 




ความคิดเห็น