ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่24

คำค้น : yaoi y

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ค. 2560 00:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่24
แบบอักษร

​สเวนPart

​พวกผมได้เตรียมตัวเพื่อที่จะไปช่วยเจ้าหญิงกลับมาแล้วครับ โดยวันนี้ผมนัดกันที่ชายแดนป่าเขตบาดาล 

"แกรพร้อมแล้วใช่ไหม" โกะโก่ะหันมาถามผมที่กำลังเดินไปที่ชายแดนป่า 

"อืมกูพร้อมแล้ว มึงถามแปลกหว่ะกลัวรึไง " ผมต้องพร้อมอยู่แล้วคนที่ผมจะไปช่วยคงรอผมอยู่

"นิดนึงหว่ะแกร นั่นปราสาทจอมมารนะมันก็ต้องมีบ้าง" น่านสิพวกเค้าไม่เคยไปมาก่อนไม่แปลกที่จะกลัว

"อีโกะโก่ะ มึงจะเอาไม้กางเขนไปทำไรเยอะแยะย่ะ ตุ้มหูเอย สร้อยเอย กำไลข้อมือเอย แกคิดว่าพวกมารมันกลัวหรือไงย่ะ" เชอร์รี่ที่มองสภาพเพื่อนตัวเองที่ดูจะมีเครื่องประดับเยอะกว่าปกติมาก

"อ่าวมารไม่ได้กลัวของพวกนี้หรอ" ผมที่เห็นแล้วกลุ้มเลยคับ 

"โว้ยถ้ามันได้ผลจริงเพื่อนมึงนั่นแหละต้องกลัวคนแรก" เชอร์รี่ชี้มาทางผมก่อนจ่ะหันไปคุยกับโกะโก่ะต่อ  

"เออวะ แม่งไม่ได้ผลหรอเนี่ย" โกะโก่ะว่าก่อนจะเดินตามผมมา 

"มารไม่ใช่ผี" ผมว่าไปเหมือนเป็นคำตอบที่แก้ข้อสงสัยให้โกะโก่ะ 

พวกผมเดินมาจนถึงชายแดนป่าเขตเขตบาดาลแล้วครับ แล้วก็มีสิ่งที่ทำให้ผมต้องตกใจ

"มาจากไหนเยอะแยะวะเนี่ย? " ภาพที่ผมเห็นคือกลุ่มคนจากหลากหลายเขตมารวมตัวกันครับ 

"พวกเราก็มาเพื่อที่จะไปช่วยเจ้าหญิงยังไงหล่ะ " ถ้าผมจำไม่ผิดน่าจะชื่อฮอร์คคนที่พวกผมไปช่วยไว้ก่อนหน้านี้พูดขึ้นมา

"พวกมึงรู้ได้ไงวะ?" ผมหันไปหาคนที่ถ้าจะเป็นต้นเหตุ เพราะคนที่มีข้อมูลติดต่อกับเขตอื่นอย่างฮอร์คคงต้องเป็นโกะโก่ะ 

"แกรไปหลายๆคนอุ่นใจกว่าเยอะ" โกะโก่ะว่าขึ้นพลางเดินไปหากลุ่มคนนั้น 

"ไม่ยุติธรรมนะครับถ้าจะไม่ให้เราตอบแทนเจ้าหญิงเลยแบบนี้"  กลุ่มคนที่ผมก็จำไม่ได้แล้วว่าใครพูดขึ้น 

"ตามนั้นแหละ เรารีบไปกันดีกว่า" แฝดคนไหนสักคนว่าขึ้นมา จริงๆผมอยากรู้ว่าไอ้คนที่แยกพวกมันออกนี่แยกได้ยังไง 

"เออๆ เข้าไปลึกกว่านี้หน่อยพลังกูมันเห็นง่าย " ผมบอกให้พวกเค้าเข้าป่าไปลึกกว่านี้หน่อย เพราะตรงนี้ถ้าผมใช้พลังทุกคนในที่นี้รวมถึงทหารยามจะจับจิตมารของผมได้ 

พวกผมเกือบ40ชีวิตเลยเดินเข้าไปในป่าลึกกันครับแต่ก็ไม่ได้ลึกมากเท่าตอนไปชิงธง อ้อผมลืมบอกทีมผมชนะได้ที่1คับ ส่วนวันรับรางวัลอีก1อาทิตย์รอพี่ปีต่างๆแข่งจบถึงจะรับพร้อมกัน 

 "พวกมึงยืนล้อมกูเป็นวงกลมเอาไว้ดิ้" ทุกคนพยักหน้าแล้วทำตามที่ผมบอกโดยการมายืนล้อมรอบผม " จงพาเราไปสู่ปราสาทจอมมาร" ผมกล่าวจบไอมารก็แผ่ออกมาจากตัวผมอย่างล้นหลาม  พร้อมกับพื้นรอบๆเป็นสีม่วง ออร่าค่อยๆปกคลุมกลุ่มคนที่ยืนล้อมรอบผม  พลางเกิดคลื่นสั่นสะเทือนพาเราวาปไปยังปราสาทของจอมมารหรือพ่อของผมนั่นเอง 

"อึก" เพราะผมต้องใช้พลังวงกว้างเลยกินแรงผมไปมาก 

"ว้าวนี่หน่ะหรอปราสาทจอมมารดูหรูกว่าที่คิดแหะ" โกะโก่ะว่าขึ้น 

"มึงเราไม่ได้มาเทียว"เชอร์รี่บอกโกะโก่ะทันที 

ผมเดินนำทุกคนเข้าไปในโถงใหญ่ ทางที่ทอดยาวอย่างคุ้นชินเส้นทางที่สมัยเด็กผมชอบมากที่สุดแต่ตอนนี้ผมกลับไม่อยากผ่านเส้นทางนี้เอาเสียเลย   

"หึมาแล้วหรอเจ้าลูกชาย จะมาทั้งทีดันมาพาเพื่อนมาเสียเยอะเชียว" เสียงทุ้มของชายผู้มีศักดิ์เป็นพ่อของผมเอ่ยทักทันทีที่เจอหน้าผม 

"คนของผมอยู่ที่ไหน" ผมรีบถามหาเจ้าหญิงของผมทันทีที่เจอหน้าเพราะผมไม่อยากให้เจ้าหญิงเป็นอะไรไป 

"รู้สึกว่าคนมันจะเยอะเกินไปน่ะ " สิ้นเสียงคนบนบัลลังค์ก็ดีดนิ้วเกิดออร่าสีม่วงกันระหว่างผมและกลุ่มคนที่มา

"จะทำอะไร" ผมหันไปถามคนที่เป็นต้อนเหตุอยากดุดัน

"ก็แค่ต้องการคุยกับเจ้าไม่ใช่คนอื่น" สิ้นเสียงเพื่อนๆของผมก็หายไป คงหายไปที่ไหนสักแห่งเพราะออร่านั้นเป็นออร่าย้ายมิติ  "เอาหล่ะที่ลูกชายของฉันมาที่นี่คงไม่ได้จะกลับมาหาคนเป็นพ่อของมันเป็นแน่ แต่ก็ขอฉวยโอกาศนี้คุยกับแกสักหน่อย" ผู้เป็นพ่อเมื่อเห็นว่าส่งเพื่อนๆของผมให้ย้ายไปที่อื่นจนหมดแล้วจึงปริปากขึ้น 

"ผมถามว่าเจ้าหญิงของผมอยู่ที่ไหน" ผมถามเสียงแข็งอีกครั้งพลางมองหน้าผู้เป็นพ่ออย่างโกรธเคือง 

"หึ เจ้าหนูนั่นป่านนี้คงอยู่ที่ จุดเริ่มต้นของโลกาแล้วละมั้ง" พอผมได้ยินผมก็แทบจะวิ่งออกไปทันที ทำไมนะหรอเพราะที่นั่นคือที่สำหรับคนเจ็บหรือคนตายไงละ  

"ขอประทานโทษน่ะครับ"ร่างสูงพอๆกับผมมาขวางทางเดินเอาไว้ทำให้ผมไม่สามารถออกไปได้  

"เมอร์เวสคราวที่แล้วเจ้าอาจไม่ตายแต่คราวนี้ข้าจะปิดชีพเจ้าหากยังคงขวางทาง" ผมโมโหมากตอนนี้ใครที่มันมาขวางทางผมคงไม่อยู่ดี 

"ถ้าแกจะไปตอนนี้ฉันว่าไม่ต้องหรอก เสียเวลาเปล่า เพราะเจ้าหนูนั่นคงวนเวียนกับความเป็นความตายอยู่" พอผมได้ยินก็ยิ่งโกรธมากขึ้นทำไม ผมมาช้าเกินไป 

"แก" ผมโมโหจนเผลอตวัดมือเข้าอกของเมอร์เวสที่อยู่ตรงหน้ากระเด็นไปชนกำแพง พร้อมหันไปมองหน้าของผู้เป็นพ่อ" ทำไมต้องฆ่าเจ้าหญิงของผมด้วย อยากให้ผมฆ่าเมียพ่อนักรึไง" ผมตวาดเสียงลั่น 

"หึ ตาสีแดงนั่นคงจะโกรธมากจนควบคุมตัวเองไม่ได้เลยสิถ้า เจ้าหนูนั่นสำคัญกับแกขนาดนั้นเชียว" ผมตอนนี้แทบจะไม่ฟังใครอยู่แล้วแค่ยืนอยู่เฉยๆ ไม่ให้ไม่ชกผู้เป็นพ่อนี่ก็เหลืออดแล้ว 

"ใช่ เค้าสำคัญกับผมมาก เจ้าหญิงทำให้ผมเลือกที่จะเดินต่อไป เลือกที่จะเลิกสนใจเรื่องของพ่อ และเจ้าหญิงคือคนเดียวที่ผมเลือกว่าทั้งชีวิตผมจะปกป้องเค้า "ผมกำมือแน่นด้วยความโกรธ"แต่ตอนนี้ พ่อได้พรากคนสำคัญของผมไป ผมจะพรากคนสำคัญของพ่อไปด้วยเช่นกัน"  ผมใส่พลังไปที่มือเกิดแรงโน้มถ่วงจุดๆหนึ่ง จุดที่เป็นบัลลังค์คู่กับผู้เป็นพ่อ ผู้เป็นคนรักของพ่อ ผู้ที่มาเอาความรักของพ่อไปจากผม 

"อ๊ากกกกกก" เสียงกรีดร้องของหญิงสาวดังขึ้นเมื่อตัวของหล่อนเริ่มมีเลือดออกมาตามร่างกาย 

"หยุด ไอ้ลูกชาย ฉันบอกให้หยุด" เสียงของคนเป็นพ่อดังขึ้นเชิงตวาดแต่ผมไม่ฟังใครอีกแล้วถ้าคนที่ผมรักไม่อยู่คนที่เขารักก็ต้องไม่อยู่เช่นกัน เมื่อคิดได้เช่นนั้นผมก็เพิ่มพลังเข้าไปอีก

"อัก" เลือดเริ่มออกมากขึ้นเรื่อยๆ บ่งบอกว่าหล่อนใกล้จะสิ้นใจ พลังของผมมันมีมากเกินกว่าที่พ่อจะหยุดได้แล้วเขาจึงได้แต่ดูคนรักของตัวเองทรมาณ จนกว่าจะสิ้นลม

"ปึก" จู่ๆก็มีแรงมากระแทกผมจากด้านหลังทำให้ผมเซเล็กพร้อมกับมือเล็กที่รวบเอวผมอยู่ 

"หยุดเถอะน่ะ อย่าทำให้ใครต้องทรมาณไปมากกว่านี้เลย สเวนหยุดเถอะ"เสียงนี้ทำให้ผมลดพลังลงกลับสู่สภาวะเช่นเดิมก่อนจะหันหลังไปหาคนที่กอดอยู่เมื่อสักครู่   

"เจ้าหญิง!!!" ผมรีบสวมกอดคนตรงหน้าไว้แน่นอย่างโหยหา "ไม่เป็นอะไรใช่ไหม" ผมถามร่างบางในอ้อมกอดที่ตอนนี้ต้องละออกมาก่อน แต่ผมก็ยังจับไหล่เค้าไว้ 

"ไม่หนิ ไม่มีใครทำอะไรเค้า " ผมที่ได้ยินคำตอบก็โล่งอกทันที" ปล่อยก่อน เค้าต้องไปรักษาคือภรรยาของจอมมารก่อนเลือดออกมาเยอะมาก" ผมละมือตามที่ร่างบางบอกทันทีก่อนที่ร่างบางจะรีบวิ่งไปหาหญิงที่ทรุดอยู่กับบัลลังค์ 

"แกเกือบทำคนรักฉันตายแล้วน่ะไอ้ลูกชาย" ผมไม่ตอบอะไรทั้งนั้นบังอาจมาล้อเล่นกับคนของผม 

"พ่อหลอกผมหรอ" ผมถามในขณะที่ร่างบางกำลังพยายามรักษาอาการของแม่เลี้ยงผม  

"ฉันไปหลอกแกตอนไหน" คนเป็นพ่อถามออกมาพลางมองไปยังคนรักของตนที่ตอนนี้ดูจะอาการดีขึ้น 

"เอ่อช่วยไปคุยไกลๆได้ไหมคับผมไม่มีสมาธิในการรักษา"ร่างบางใช้สรรพนามแทนตัวว่าผมก่อนจะหันมามองผู้เป็นจอมมาร

" เห้อ ไอ้ลูกชายตามมานี่  ฝากภรรยาฉันด้วย" ผู้เป็นพ่อเดินลงจากบัลลังค์ก่อนจะหันไปพูดกับร่างบาง 

"ครับ" ร่างบางตอบเะียงสั้นๆก่อนจะรักษาต่อทันที 

ผมที่มองร่างบางอยู่เหมือนจะถูกร่างบางจับได้ทำให้ร่างบางพยักหน้าเชิงให้ผมไปคุยกับพ่อผมให้เรียบร้อย ผมเลยเดินออกมาแล้วก้าวตามผู้เป็นพ่อไป จนมาถึงสวนหิน สวนที่แม่ผู้ให้กำเนิดผมชอบมากที่สุด 

" พ่อไม่ได้ฆ่าเจ้าหญิงของผมแล้วทำไมบอกว่าเจ้าหญิงอยู่ที่จุดเริ่มต้นของโลกา" ผมถามตรงๆไปเลยเพราะว่าตอนนี้อยากไปหาร่างบางเต็มทนแล้ว

"หาเวลาให้ฉันบอกได้ไหมล่ะ แกเล่นจะเอาชีวิตเมียของฉัน ฉันก็ร้อนรนไม่มีเวลามาอธิบายให้แกฟัง" ร่างของผู้เป็นจอมมารนั่งที่ม้าหินพลางหันมาตอบผม

" อธิบายมาสิ" ผมว่าอีกครั้งทำให้ผู้เป้นพ่อยิ้มเล็กน้อย 

"ก็เจ้าหญิงของแกอยากช่วยคนเจ็บฉันเลยให้คนพาไปที่นั่น  แต่ยังไม่ทันได้อธิบายแกก็ติต่างไปเองจนเกิดเรื่อง"  พอผมได้ยินคำตอบออกมาเท่านั้นแหละผมพอจะเดาออกเลยว่าร่างบางคนทนเห็นคนเจ็บตายไปต่อหน้าไม่ได้ 

"เจ้าหญิงเป็นคนแบบนั้นแหละ" ผมว่าพลางจะเดินกลับเข้าโถงใหญ่ 

"แกคงได้คนที่จะมาเป็นคู่ชีวิตของแกแล้วสิน่ะ" เสียงทุ้มแกร่งเ่อยถามในขณะที่ผมกำลังจะเดินไป 

"ครับ ผมได้คนที่สำคัญสำหรับผมแล้ว " ผมตอบเสร็จก็รีบเดินไปทันทีไม่หันกลับมามองข้างหลังที่มีผู้เป็นพ่ออยู่อีกเลย  

"เห้อ เจ้าลูกชายโตพอจะมีเมียแล้วหรอเนี่ย" เสียงทุ้มใหญ่เพ้อออกมา"นี่ลูกชายคุณมันแสบมากเลยน่ะ ผมว่ามันได้เชื้อคุณมาแน่ๆ แต่ว่า ผมก็ดีใจน่ะที่คุณได้นำพาเจ้าลูกชายตัวแสบนี่มาให้ผม เอวาน " เสียงี่ต้องการจะสื่อถึงคนที่ลาลับไปแล้วยังคงเอืื้อนเอ่ยอยู่ที่สวนหินที่ที่เคยเป็นที่ชื่นชอบของคนรักเก่า 

-----------------------------------------------------------------------------

เมาต่อให้แล้วน่ะฝากคอมเม้น ติดตาม กดไลค์ เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยน้าาาา

ขอให้สนุกกับการอ่าน และขอบคุณคนที่เข้ามาอ่านเรื่องนี้ทุกคน  

ใครมีอะไรแนะนำก็แนะนำได้ใครมีอะไรติเตือนก็ติเตือนได้เลยจร้าาา พร้อมจะแก้ไขให้เลย



ความคิดเห็น