ธัญวลัย | นิยาย นวนิยาย นิยายออนไลน์ เขียนนิยายออนไลน์

. .
คำเตือน!!⚠️
นิยายเรื่องนี้สร้างขึ้นมาเพื่อความบันเทิงเท่านั้น
ไม่มีเจตนาจะทำให้เหล่าศิลปิน ดารานักแสดง หรือ ผู้มีชื่อเสียงเสียหายแต่อย่างใด
กรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่าน และ ขอไม่แนะนำ ผู้ที่มีอายุต่ำกว่า18ปี
เนื่องจากมีคำพูดและเนื้อหาที่ค่อนข้างหยาบคายเยอะมาก
หากใครไม่ชื่นชอบ กรุณาเลื่อนผ่าน งดดราม่า!⚠️
. .
- ออสติณติระวราหะ -
00 : 45 น.
~ อุ๊แว๊!!!!~ อุ๊แว๊!!!!! ~
เด็กน้อยในผ้าขนหนูสีขาวผืนใหญ่ส่งเสียงร้องไห้จนมีคราบน้ำตาเปรอะเปื้อนอาบแก้มเล็กๆ ทั้งสองข้าง
เจ้าของร่างสูงในชุดนอนสีดำสนิท ช้อนตัวร่างน้อยๆนั้นขึ้นมาโอบอุ้มพร้อมกับแกว่งแขนเบาๆเพื่อให้เด็กน้อยสงบลง
แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังไม่ได้ผล อาจจะเป็นด้วยวัยของเขาด้วยที่เริ่มจะงอแงเป็นพิเศษ
~อุ๊แว๊!!!!! ~ อุ๊แว๊!!!!!! ~
- เรย์ญา -

โอ๊ย!!!!!
- เรย์ญา -

รำคาญ!!!!
- เรย์ญา -

ร้องแหกปากอยู่ได้!
- เรย์ญา -

ฉันจะหลับจะนอนก็ร้องไห้อยู่นั่นแหละ!
- เรย์ญา -

ไม่รู้จะร้องอะไรกันนักหนา!!
- ฬีวาฬ -

// ถอนหายใจพร้อมกับชำเรืองมองคนที่นอนปิดหูอยู่ข้างๆ
~ อุ๊แว๊!!!! ~ อุ๊แว๊!!!!! ~
- เรย์ญา -

// ลุกพรวดขึ้นมานั่งทันทีด้วยความรำคาญ
- เรย์ญา -

นี่!!!
- เรย์ญา -

คุณหาอะไรมายัดใส่ปากเด็กนี่ได้มั้ยห๊ะ!
- เรย์ญา -

ฉันจะนอนฉันรำคาญ!!
- ฬีวาฬ -

เรย์
- ฬีวาฬ -

นี่เรย์พูดแบบนี้ออกมาได้ยังไงห๊ะ
- ฬีวาฬ -

แทนที่เรย์จะช่วยกันมาโอ๋ลูกบ้าง
- ฬีวาฬ -

ลูกร้องไห้จนหน้าแดงตัวแดงขนาดนี้
- ฬีวาฬ -

เรย์ยังกล้ามาพูดแบบนี้หรอห๊ะ
- เรย์ญา -

มันร้องแล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน
- เรย์ญา -

ถ้ามันร้องคุณก็หาอะไรยัดใส่ปากมันสิ!
- เรย์ญา -

มันจะได้หยุดร้อง!
- เรย์ญา -

แค่ฉันคลอดมันออกมาฉันก็เจ็บจะตายห่าอยู่แล้ว
- เรย์ญา -

นี่ยังจะมาสร้างความรำคาญให้ฉันอีกรึไง
- เรย์ญา -

// ถอนหายใจฟึดฟัด
- ฬีวาฬ -

เรย์ ลูกพึ่งจะได้2อาทิตย์เองนะ
- ฬีวาฬ -

เรย์ก็รู้ว่าลูกต้องตื่นขึ้นมาร้องไห้เพราะถึงเวลากินนมตลอดอยู่แล้ว
- เรย์ญา -

ถ้ามันอยากกินนม
- เรย์ญา -

ทำไมไม่ไปชงมาให้มันกินล่ะ
- เรย์ญา -

นมผงก็ซื้อไว้ให้แล้ว
- เรย์ญา -

จะปล่อยให้มันแหกปากอยู่ทำไม
- ฬีวาฬ -

นี่เรย์คิดอะไรอยู่
- ฬีวาฬ -

ลูกยังไม่ถึงเดือนเลยเรย์จะให้ลูกกินนมผงได้ยังไง
- เรย์ญา -

แล้วจะให้มันกินนมอะไรถ้าไม่ใช่นมที่ซื้อมาให้
- เรย์ญา -

แล้วก็หยุดคิดด้วยว่าจะให้มันมากินนมฉัน
- เรย์ญา -

อย่าได้หวัง
- ฬีวาฬ -

เรย์!
- ฬีวาฬ -

นี่ลูกทั้งคนนะ! ใจคอจะทำแบบนี้กับลูกตัวเองได้ลงคอหรอ!
- ฬีวาฬ -

ไม่สงสารลูกบ้างรึไง!
- เรย์ญา -

ลูกที่ฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดมา
- เรย์ญา -

ทำไมฉันตัองสงสาร!
- เรย์ญา -

ถ้าใครไม่อยากเลี้ยงก็ไม่ต้องเลี้ยง บริจาคให้หมามันเลี้ยงนู่น!
- ฬีวาฬ -

เรย์ญา!!!
- เรย์ญา -

อย่ามาขึ้นเสียงใส่ฉันนะคุณฬีวาฬ!!!
- เรย์ญา -

ถ้าคุณทนไม่ได้ก็เตรียมไปเซ็นใบหย่าที่อำเภอ!
- เรย์ญา -

แล้วก็ใสหัวกลับบ้านนอกคอกนาของคุณซะ!
- ฬีวาฬ -

.................. // ขบฟันแน่น
- เรย์ญา -

เงียบทำไมล่ะ
- เรย์ญา -

หึ แสดงว่าก็ยังอยากเกาะฉันกินอยู่สินะ
- เรย์ญา -

จำใส่สมองของคุณไว้นะคุณฬีวาฬ!
- เรย์ญา -

ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อบังคับให้ฉันแต่งงานกับคุณล่ะก็.....
- เรย์ญา -

อย่าหวังว่าฉันจะคว้าคนอย่างคุณมาเป็นสามีเลย!
- ฬีวาฬ -

ถ้าพี่ไม่โดนคุณลุงบังคับ....
- ฬีวาฬ -

....ก็อย่าหวังว่าพี่จะแต่งกับเรย์เหมือนกัน
- เรย์ญา -

คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดกับฉันแบบนี้นะคุณฬีวาฬ!!!!
- ฬีวาฬ -

// มองก่อนจะลุกขึ้น
- เรย์ญา -

นี่คุณจะไปไหน!
- ฬีวาฬ -

// มองนิ่ง
- เรย์ญา -

ฉันถามว่าคุณจะไปไหน!!
- ฬีวาฬ -

พี่จะพาลูกไปข้างล่าง
- ฬีวาฬ -

จะได้ไม่ต้องรบกวนเรย์ไง
- เรย์ญา -

หึ
- เรย์ญา -

ก็ดี
- เรย์ญา -

งั้นก็ไสหัวไปทั้งสองคนนั่นแหละ
- เรย์ญา -

ฉันจะได้สบายหูสักที! // ล้มตัวลงไปนอนอีกครั้ง
- ฬีวาฬ -

// ถอนหายใจพร้อมกับส่ายหน้าไปมา
. . . .
00 : 50 น.
เด็กน้อยตาใสแป๋วจ้องมองคนที่กำลังยิ้มหวานให้อย่างสนใจ
- ฬีวาฬ -

เป็นยังไงลูกหืม
- ฬีวาฬ -

ทำไมหนูไม่นอนคะคนดีของป่ะป๊า
- ฬีวาฬ -

งอแงใหญ่เชียวนะช่วงนี้
- ฬีวาฬ -

จ้องป่ะป๊าไม่วางตาเลย // ก้มลงจูบลงไปบนเปลือกตาเล็กเบาๆ
- ป้าเย็น -

คุณวาฬ // รีบวิ่งเข้ามาหาคนที่กำลังนั่งอุ้มลูกน้อยบนโซฟา
- ฬีวาฬ -

// หันไปส่งยิ้มให้
- ป้าเย็น -

คุณวาฬคะ
- ป้าเย็น -

ทำไมคุณวาฬยังไม่นอนอีกล่ะคะ
- ฬีวาฬ -

ออ วาฬนอนไม่ค่อยหลับน่ะค่ะป้าเย็น
- ฬีวาฬ -

ยัยหนูเองก็ยังไม่หลับด้วย
- ฬีวาฬ -

วาฬก็เลยพาเดินลงมาเล่นด้านล่างซะหน่อย
- ป้าเย็น -

แต่นี่มันจะตีหนึ่งแล้วนะคะคุณวาฬ
- ป้าเย็น -

พรุ่งนี้คุณวาฬต้องตื่นแต่เช้าไปทำงานนะคะ
- ป้าเย็น -

ป้ากลัวคุณวาฬจะเพลียเอา
- ป้าเย็น -

ทั้งไม่ได้พักผ่อนทั้งยังต้องเลี้ยงคุณหนูเล็กด้วย
- ฬีวาฬ -

ไม่เป็นไรหรอกค่ะป้าเย็น
- ฬีวาฬ -

ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ
- ฬีวาฬ -

แล้วป้าเย็นล่ะคะทำไมถึงยังไม่นอนอีก
- ป้าเย็น -

ป้า......
- ป้าเย็น -

ป้าแค่ได้ยินเสียงคุณวาฬแล้วก็คุณเรย์ทะเลาะกันน่ะค่ะ
- ป้าเย็น -

ป้าก็เลยกะว่าจะออกมาดู
- ป้าเย็น -

ก็เลยเจอคุณวาฬนั่งอยู่ตรงนี้พอดี
- ฬีวาฬ -

// ยิ้มอ่อนๆ
- ป้าเย็น -

คุณวาฬ...
- ป้าเย็น -

คุณวาฬโอเคอยู่ใช่มั้ยคะ
- ฬีวาฬ -

ทำไมป้าเย็นถึงคิดว่าวาฬจะไม่โอเคล่ะคะ
- ฬีวาฬ -

สำหรับวาฬวาฬชินแล้วล่ะค่ะ
- ฬีวาฬ -

แต่วาฬแค่สงสารลูก
- ป้าเย็น -

ป้าเข้าใจคุณวาฬนะคะ
- ป้าเย็น -

แต่ป้าอยากให้คุณวาฬอดทนนะคะ
- ป้าเย็น -

อยากให้คุณวาฬคิดถึงคุณหนูเล็กให้มากๆ
- ป้าเย็น -

การเป็นครอบครัวมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยค่ะ
- ป้าเย็น -

แต่ป้าก็อยากให้คุณวาฬอดทน
- ป้าเย็น -

ครอบครัวที่สมบูรณ์ต้องประกอบไปด้วย พ่อ แม่ แล้วก็ลูก
- ป้าเย็น -

ป้าเชื่อนะคะว่าคุณหนูเล็กก็คงอยากมีครอบครัวที่สมบูรณ์พร้อมหน้าพร้อมตากัน
- ฬีวาฬ -

// ถอนหายใจออกมาอีกครั้ง
- ฬีวาฬ -

ค่ะป้าเย็น
- ฬีวาฬ -

วาฬจะอดทนให้มากกว่านี้
- ป้าเย็น -

ป้าว่าคุณวาฬแล้วก็คุณหนูเล็กขึ้นไปพักผ่อนเถอะนะคะ
- ป้าเย็น -

นี่ก็เริ่มดึกมากแล้ว
- ฬีวาฬ -

// พยักหน้าเบาๆ
- ฬีวาฬ -

ค่ะป้าเย็น
- ฬีวาฬ -

เอ่อป้าเย็นคะ
- ป้าเย็น -

คะคุณวาฬ
- ฬีวาฬ -

พรุ่งนี้ก็วันจันทร์แล้ว
- ฬีวาฬ -

เรย์ก็คงจะไปมหาวิทยาลัย
- ฬีวาฬ -

วาฬเองก็ต้องไปทำงาน
- ฬีวาฬ -

พรุ่งนี้วาฬขอให้ป้าเย็นช่วยเลี้ยงยัยหนูแทนสักวันได้มั้ยคะ
- ป้าเย็น -

ได้อยู่แล้วค่ะคุณวาฬ
- ป้าเย็น -

ป้าเต็มใจช่วยคุณวาฬทุกอย่างเลยค่ะ
- ป้าเย็น -

คุณหนูเล็กหน้าตาน่ารักน่าชังจริงๆ
- ป้าเย็น -

ถ้าคุณท่านกลับจากสิงคโปร์มา
- ป้าเย็น -

คงจะเห่อหลานน่าดูเลยค่ะ // ยิ้มให้
- ฬีวาฬ -

แล้วคุณพ่อท่านจะกลับมาเมื่อไหร่คะป้าเย็น
- ป้าเย็น -

ป้าเองก็ยังไม่แน่ใจค่ะว่าคุณท่านจะกลับมาเมื่อไหร่
- ป้าเย็น -

ได้ยินคนขับรถคุณท่านพูดแว่วๆว่าน่าจะเดือนหน้าค่ะ
- ฬีวาฬ -

// พยักหน้าเบาๆ
- ฬีวาฬ -

งั้นวาฬขอตัวพายัยหนูขึ้นไปนอนก่อนนะคะป้าเย็น
- ป้าเย็น -

ค่ะๆคุณวาฬ
. . .
. . .
06 : 00 น.
ร่างสูงในชุดสูททำงานสีน้ำตาลอ่อนเดินอุ้มเด็กน้อยช้อนไว้ตรงกลางอกลงมาจากบันไดบ้านช้าๆ
ก่อนจะมองซ้ายมองขวาไปมาสลับกัน
- ป้าเย็น -

อ้าวคุณวาฬ
- ป้าเย็น -

เอาคุณหนูเล็กมานี่เลยก็ได้ค่ะ ป้าจะอุ้มให้
- ฬีวาฬ -

ขอบคุณนะคะป้าเย็น // ค่อยๆวางหนูน้อยลงไว้บนมือเบาๆ
- ป้าเย็น -

คุณวาฬจะออกไปทำงานแล้วใช่มั้ยคะ
- ป้าเย็น -

ป้าชงกาแฟไว้ให้คุณวาฬอยู่บนโต๊ะแล้วค่ะ
- ฬีวาฬ -

ขอบคุณอีกครั้งนะคะป้าเย็น..แล้ว........
- ป้าเย็น -

คุณเรย์ใช่มั้ยคะ
- ฬีวาฬ -

// พยักหน้าเบาๆ
- ป้าเย็น -

คุณเรย์แต่งตัวใส่ชุดนักศึกษาออกไปตั้งแต่เช้ามืดแล้วค่ะ
- ฬีวาฬ -

นี่เรย์เขาออกไปตั้งแต่เช้ามืดเลยหรอคะ
- ป้าเย็น -

ใช่ค่ะคุณวาฬ
- ป้าเย็น -

คุณวาฬมีอะไรรึป่าวคะ
- ฬีวาฬ -

เปล่าค่ะป้าเย็น
- ฬีวาฬ -

งั้นยังไงวันนี้วาฬฝากยัยหนูด้วยนะคะ
- ฬีวาฬ -

เลิกงานแล้ววาฬจะรีบกลับ
- ป้าเย็น -

ได้ค่ะคุณวาฬ
. . . . .
. . . . .
08 : 30 น.
AUSTIN SCHOOL 🏫
รถสปอร์ตคันหรูสีดำสนิทขับเคลื่อนเข้ามาจอดหน้าตึกคณะบริหาร
ทันทีที่เครื่องยนต์รถดับลง ประตูทางด้านขวามมือก็ถูกเปิดออก ปรากฎให้เห็นเจ้าของร่างสูงผม สีบลอนทองอ่อนๆ ผมสั้นทรงเหมือนผู้ชายในชุดสูทสีน้ำเงินเข้ม
เขาเดินอ้อมมาประตูทางด้านซ้ายก่อนจะเปิดประตูรถหรูออกช้าๆ
เมื่อประตูรถหรูถูกเปิดออก เจ้าของขาเรียวยาวก็ค่อยๆก้าวลงมาจากตัวรถทันที
ร่างบางในชุดนักศึกษารัดรูปพร้อมกับกระโปรงทรงเอ ปล่อยผมดำยาวตรงให้พริ้วไหวไปตามแรงลม
เรียวปากกระจับอวบอิ่มที่ถูกแต่งแต้มด้วยลิปสติกสีแดงสดราคาแพง ฉีกยิ้มบางๆให้คนที่เปิดประตูให้
- เรย์ญา -

ขอบคุณนะคะเบลล์ที่มาส่งเรย์
- มาเบลล์ -

ทำไมต้องขอบคุณด้วยล่ะคะ
- มาเบลล์ -

ในเมื่อเบลล์ก็มาส่งเบลล์ทุกวันอยู่แล้ว
- เรย์ญา -

ก็เรย์คิดว่าเรย์ลบกวนเบลล์มากเกินไปน่ะสิคะ
- เรย์ญา -

ทั้งมาส่งที่มหาลัย
- เรย์ญา -

แถมยังต้องมารับอีก
- เรย์ญา -

เบลล์ลำบากแย่เลย
- มาเบลล์ -

ลำบากอะไรกันล่ะคะที่รัก
- มาเบลล์ -

มารับแฟนมาส่งแฟนตัวเองนี่ไม่ถือว่าลำบากสำหรับเบลล์เลยนะคะ
- เรย์ญา -

เบลล์นี่น่ารักที่สุดเลยค่ะ // ยื่นมือไปหยิกแก้มคนตรงหน้าเบาๆ
- มาเบลล์ -

เบลล์น่ารักสู้ไอ้ฬีวาฬนั่นได้รึป่าวคะ
- เรย์ญา -

// ถอนหายใจออกมาช้าๆ
- เรย์ญา -

เบลล์จะไปพูดถึงเขาทำไมล่ะคะ
- เรย์ญา -

พูดมาแล้วเรย์ก็อารมณ์เสีย
- มาเบลล์ -

เบลล์ดีใจนะที่เรย์ยังรักแค่เบลล์
- เรย์ญา -

จะให้พูดกี่รอบๆเรย์ก็รักแค่เบลล์ค่ะ
- มาเบลล์ -

แต่มันน่าเสียดายตรงที่พ่อของเรย์ไม่ชอบเบลล์แต่ชอบมันนั่นสิคะ
- เรย์ญา -

อย่าน้อยใจสิคะเบลล์
- เรย์ญา -

// ยกนาฬิกาขึ้นมาดู
- เรย์ญา -

นี่ก็ใกล้เวลาเบลล์ไปทำงานแล้วนิคะ
- เรย์ญา -

เรย์ว่าเบลล์รีบไปทำงานเถอะนะคะเดี๋ยวจะสายเอา
- มาเบลล์ -

ก็ได้ค่ะ
- มาเบลล์ -

เลิกเรียนแล้วเบลล์มารับนะ
- เรย์ญา -

ค่ะเบลล์
- เรย์ญา -

ขับรถดีๆนะคะ
ร่างเพรียวบางเจ้าของเรือนผมดำสนิทยืนมองรถคันหรูขับออกไปจนสุดสายตา
- คลีน -

ยัยเรย์
- เรย์ญา -

// หันไปมองตามเสียงเรียก
- เรย์ญา -

อ้าวพวกแก
- เรย์ญา -

มากันตั้งแต่เมื่อไหร่อ่ะ
- คลีน -

ก็มาถึงกันเมื่อกี้เนี่ยแหละ
- คลีน -

รถที่ขับออกไปเมื่อตะกี้....
- คลีน -

นั่นมันรถแฟนเก่าแกนิ
- ซีนนี่ -

ยัยเรย์แกอย่าบอกนะว่าแกให้พี่เบลล์มาส่งอ่ะ
- เรย์ญา -

// ยืนถอนหายใจอีกครั้ง
- เรย์ญา -

ใช่นั่นพี่เบลล์
- เรย์ญา -

อีกอย่าง
- เรย์ญา -

พี่เบลล์ไม่ใช่แฟนเก่าฉัน
- เรย์ญา -

แต่พี่เบลล์คือแฟนของฉัน เป็นแฟนปัจจุบันของฉันย่ะ
- เจแปน -

ยัยเรย์ แล้วดูแกพูดเข้า
- เจแปน -

แกแต่งงานมีผัวเป็นตัวเป็นตนแล้วนะ
- เจแปน -

แถมแกก็มีลูกแล้วด้วย
- เจแปน -

แกพูดแบบนี้ออกมาได้ไง
- เรย์ญา -

นี่!
- เรย์ญา -

สรุปพวกแกเป็นเพื่อนฉันอยู่มั้ยเนี่ย
- เรย์ญา -

เด็กนั่นฉันไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเกิดมาด้วยซ้ำพวกแกก็รู้
- เรย์ญา -

ฟังนะ
- เรย์ญา -

ฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดมา
- เรย์ญา -

ทำไมฉันจะต้องนับมันว่าเป็นลูกด้วย
- คลีน -

นี่แกบ้าไปแล้วรึไงเนี่ย
- เรย์ญา -

เลิกพูดถึงมารผจญอย่างสองคนนี้สักที
- เรย์ญา -

พูดขึ้นมาทีไรฉันก็ปวดหัว
- เจแปน -

ฉันนับถือหัวใจพี่วาฬเขาเลยนะเว้ยที่เขาทนแกได้ขนาดนี้อ่ะ
- ซีนนี่ -

นั่นน่ะสิ
- ซีนนี่ -

ฉันนี่โคตรจะนับถือพี่เขาเลย
- ซีนนี่ -

ถ้าวันนึงพี่เขาเกิดไม่ทนแกขึ้นมาแล้วแกจะทำยังไง
- เรย์ญา -

ก็ดีน่ะสิ
- เรย์ญา -

ไม่ทนฉันแล้วตอนนี้ยิ่งดี
- เรย์ญา -

จะได้ไสหัวไปไกลๆฉันสักที
- เรย์ญา -

แล้วถ้าจะดียิ่งกว่านี้นะ
- เรย์ญา -

ก็หอบเด็กนั่นกลับบ้านนอกด้วยยิ่งดีใหญ่เลย
- คลีน -

ยัยเรย์
- เรย์ญา -

พอ
- เรย์ญา -

เลิกพูด
- เรย์ญา -

ฉันขี้เกียจจะฟัง
- เรย์ญา -

รำคาญหูจะตายอยู่แล้ว
- เรย์ญา -

รำคาญเสียงเด็กนั่นตั้งแต่เมื่อคืนนี้ยังไม่พอ
- เรย์ญา -

นี่ฉันยังต้องมาฟังพวกแกบ่นอีกหรอเนี่ย
- คลีน -

แล้วแกไม่เห็นคนอื่นเขานินทาแกบ้างรึไง
- คลีน -

คนทั้งมหาลัยนินทาแกโครมโครม
- คลีน -

ว่าแกมีผัวมีลูกแล้ว ยังไปอี๋อ๋อกับแฟนเก่าอ่ะ
- เรย์ญา -

ก็พวกปากหอยปากปู
- เรย์ญา -

พวกมันไม่มีอะไรทำมันก็จ้องหาแต่เรื่องจะนินทาคนอื่นนั่นแหละ
- เรย์ญา -

สาระแนเรื่องคนอื่นเป็นกิจวัตรประจำวัน
- เจแปน -

แต่ฉันว่าแกเลิกยุ่งกับพี่เบลล์เถอะ
- เจแปน -

แล้วไปโฟกัสลูกกับผัวแกดีกว่า
- เจแปน -

ถ้าเขารู้ว่าแกสวมเขาให้เขาเขาจะรู้สึกยังไง
- เรย์ญา -

แล้วยังไง ฉันแคร์ที่ไหน
- เรย์ญา -

เขาไม่ใช่คนที่ฉันอยากจะแต่งงานด้วยตั้งแต่แรกอยู่แล้วพวกแกก็รู้
- เรย์ญา -

คนที่ฉันอยากให้มาเป็นสามีที่ถูกต้องตามกฏหมายของฉันที่สุด
- เรย์ญา -

นั่นคือพี่เบลล์เพื่อนของเขาไม่ใช่เขา
- เรย์ญา -

แล้วเด็กบ้านั่นมันก็ทะลุถุงยางมาเกิด
- เรย์ญา -

ฉันไม่ได้ต้องการให้มันเกิด
- เรย์ญา -

พวกแกพอเลย
- เรย์ญา -

ยิ่งพูดฉันยิ่งปวดหัว
- เรย์ญา -

เห็นท่าวันนี้ฉันจะเรียนไม่รู้เรื่องเพราะพวกแกเนี่ยแหละ // เดินขึ้นตึกไปด้วยความอารมณ์เสีย
- คลีน -

เห้อ // สายหัวไปมา
- ซีนนี่ -

ฉันสงสารพี่วาฬแล้วก็หลานเลยอ่ะแก
- ซีนนี่ -

ยัยเรย์เพื่อนพวกเราก็จริงนะ
- ซีนนี่ -

แต่ฉันว่าเพื่อนเราก็พูดก็ทำเกินไป
- เจแปน -

ฉันนี่ยอมรับหัวใจพี่วาฬเลยอ่ะ
- เจแปน -

พี่เขายิ่งเป็นคนไม่ค่อยพูด
- คลีน -

คนไม่ค่อยพูดนี่แหละฉันยิ่งคิดว่าอันตราย
- คลีน -

บางทีพี่เขาอาจจะกำลังเก็บรายละเอียดอยู่ก็ได้
- ซีนนี่ -

ถ้าวันนึงพี่วาฬไม่ทนยัยเรย์ต่อไปแล้วนี่ฉันจะไม่แปลกใจเลย
- เจแปน -

ถ้าไม่ใช่เพราะอยากให้ลูกมีแม่ อยากให้ครอบครัวสมบูรณ์แบบ
- เจแปน -

ฉันว่านะพี่วาฬคงหอบกระเป๋ากลับบ้านไปตั้งแต่คำว่า ไสหัวไปแล้วแหละ
- คลีน -

แต่มันก็เป็นเรื่องของครอบครัวเขา
- คลีน -

เราจะไปยุ่งทุกอย่างคงไม่ได้
- คลีน -

ฉันว่าเราขึ้นตึกกันเถอะ
- คลีน -

ใกล้ถึงเวลาเรียนแล้ว
. . . . . .
. . . . . .
- WARATIN GR -
ก๊อกๆๆๆ
- บลู -

// เปิดประตูเข้ามา
- บลู -

ขออนุญาตนะจ๊ะท่านประธานสุดหล่อ
- บลู -

พอดีฉันมีเอกสารสำคัญมาให้เซ็นน่ะ
- บลู -

โอ้โห
- บลู -

นี่แกได้นอนบ้างมั้ยวะเนี่ย
- บลู -

ตาปรือเชียว
- ฬีวาฬ -

ก็พอจะได้นอนบ้างแหละ
- บลู -

ใช้คำว่าพอจะได้นอนบ้างแหละ
- บลู -

แสดงว่าได้นอนน้อยแหงๆ
- บลู -

เลี้ยงลูกอ่อนก็แบบนี้แหละแก
- บลู -

เหนื่อยเป็นธรรมดา
- บลู -

ฉันก็พอจะรู้นะว่าทำไมแกมาทำงานทีไรถึงเหนื่อยขนาดนี้
- บลู -

นี่คุณเรย์เขาไม่เลี้ยงลูกช่วยแกเลยหรอ
- บลู -

หรือว่าเอาแต่เวลาไปอี๋อ๋อกับไอ้เพื่อนสารเลวนั่น
- ฬีวาฬ -

// ถอนหายใจอีกครั้ง
- ฬีวาฬ -

ชั่งเขาเถอะบลู
- ฬีวาฬ -

เขาจะทำอะไรก็เรื่องของเขา
- ฬีวาฬ -

แต่มีเรื่องเดียวที่ฉันอยากจะให้เขาทำมากที่สุด
- ฬีวาฬ -

คือฉันอยากให้เขาสนใจลูกบ้าง
- ฬีวาฬ -

ลูกยังเล็ก ลูกคงจะต้องการแม่มากที่สุด
- ฬีวาฬ -

แล้วนอกนั้นฉันจะไม่ขอก้าวก่ายอะไรเขาเลย
- บลู -

ไม่ก้าวก่ายเรื่องของเขาเลย
- บลู -

แบบที่ว่า เขาจะไปไหนมาไหนกับไอ้เบลล์ก็เรื่องของเขาหรอวะวาฬ
- ฬีวาฬ -

อื้ม
- ฬีวาฬ -

ก็คงจะแบบนั้น
- บลู -

ถามจริงเถอะ แกสองคนไม่ได้รักกัน
- บลู -

ทำไมไม่หย่ากันให้จบๆเลยวะ อยู่ทรมานตัวเองทำไม
- ฬีวาฬ -

.... แล้วใครบอกฉันไม่รักล่ะบลู
. . . . . . .
- ไรท์เตอร์ -

น้ำจิ้มเล็กๆน้อยๆ
- ไรท์เตอร์ -

เปิดตอนแรกไว้เฉยๆ
- ไรท์เตอร์ -

ขออนุญาตแต่งเรื่องเก่าให้จบก่อน5555
- ไรท์เตอร์ -

ใครที่อ่านบทนี้บทแรกแล้วไม่โอเคแนะนำให้ผ่านไปได้เลยนะค้าบบบบ

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน

ความเร็วในการอ่านแบบอัตโนมัติ

เสียงข้อความ

EPISODE 1.

ความคิดเห็นปักหมุด

ความคิดเห็นทั้งหมด ()