ชอบเรื่องนี้ก็อย่าลืมกดถูกใจบอกไรท์ให้รู้กันบ้างนะคะ จะได้มีกำลังใจเขียนให้อ่านกันจนจบค่ะ ^_^

วุ่นวายอยู่ในหัว

ชื่อตอน : วุ่นวายอยู่ในหัว

คำค้น : ดอกแก้วในดงโลกีย์, มาเฟีย, สาวน้อย, คอมเพล็กซ์, นิยายอีโรติก, ปนิตา

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 17 พ.ค. 2560 19:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
วุ่นวายอยู่ในหัว
แบบอักษร

​            ที่ชั้นบนสุดของลูฟี่คอมเพล็กซ์ ซึ่งเป็นชั้นของสำนักงานรวมถึงผู้บริหารคอมเพล็กซ์อย่างลูฟด้วย พนักงานออฟฟิศเกือบร้อยชีวิตที่นั่งเรียงรายทำงานกันตั้งแต่เช้า ต่างก็รู้หน้าที่ของตนเองเป็นอย่างดี รวมถึงรู้นิสัยใจคอของเจ้านายตนเองด้วยเช่นกัน ว่าเล่นเป็นเล่น งานเป็นงาน หากผลงานดีรับรองว่ามีค่าตอบแทนให้อย่างสาสม เจ้านายที่ใจกว้างใจถึงอย่างลูฟจึงเป็นที่รักและเคารพของลูกน้องโดยทั่วกัน

            “คุณลูฟครับ สรุปว่าไอ้พวกหมาลอบกัดเมื่อคืนมันเป็นคนของเสี่ยไพศาลที่มาขอซื้อหุ้นคอมเพล็กซ์จากเราไปเมื่อสองวันก่อน แล้วคุณลูฟปฏิเสธไปนั่นละครับ เมื่อคืนผมอยู่ง้างปากไอ้คนที่จับมาได้จนเกือบสว่าง กว่ามันจะยอมเปิดปากพูด” เสียงของเอเดนลูกน้องคนสนิทรายงานข้อมูลที่ได้มาจากปากคนร้ายให้ผู้เป็นนายได้รับทราบ

            “มันนี่เอง หึ” ลูฟส่งเสียงลอดผ่านไรฟันออกมา มือกำเข้าหากันแน่น สายตาที่กำลังมองผ่านกระจกใสออกไปยังท้องฟ้าอันกว้างใหญ่หรี่ลงเล็กน้อย “ตอนนี้มันอยู่ที่ไหน ได้ข้อมูลแล้วบอกฉันด้วย เราจะไปทักทายมันกัน”

            “ครับ คุณลูฟ” เอเดนรับคำก่อนเดินออกไปจากห้อง ปล่อยเจ้าของห้องให้ยืนปรับอารมณ์คิดถึงใบหน้าเรียวสวยของเด็กสาวที่เพิ่งจะได้เจอกันเพียงครั้งเดียว ไม่รู้จักแม้แต่ชื่อของเธอด้วยซ้ำ รู้แต่เพียงว่าทำงานอยู่ที่ลูฟี่ไนท์คลับ จากชุดที่เธอสวมใส่เมื่อคืนเพียงแค่นั้น แต่หญิงสาวกลับมาวิ่งวุ่นวายอยู่ในความคิดของชายหนุ่มตั้งแต่เมื่อคืน

            เอเดนใช้เวลาเพียงไม่ถึง 10 นาทีก็รู้ว่าคนที่เจ้านายต้องการเจอตัวนั้นบัดนี้อยู่ที่ไหน

            กรี๊งงงง....กรี๊งงงง...

            เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานของลูฟดังขึ้น เรียกความสนใจจากเจ้าของห้องให้เดินมารับ

            “ว่าไง” เสียงเข้มกรอกใส่โทรศัพท์ลงไปทันทีที่ชายหนุมยกขึ้นมาแนบหู

            (มันอยู่ที่สนามกอล์ฟแถวชานเมืองครับ) เป็นเสียงของเอเดนที่ส่งกลับมาตอบผู้เป็นนาย

            “ดี..นายไปเตรียมรถได้เลย อีก 5 นาทีฉันตามลงไป นายไปกับฉันแค่สองคนก็พอ” เสียงสั่งการเฉียบขาดตามแบบฉบับของผู้บริหารสูงสุดดังขึ้นก่อนจะวางสายลง

            ลูฟนั่งลงเซ็นเอกสารด่วนอีกสามสี่แฟ้ม เสร็จแล้วจึงเปิดลิ้นชักโต๊ะหยิบบางสิ่งใส่กระเป๋าเสื้อ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป



            ที่สนามกอล์ฟย่านชานเมือง เสี่ยไพศาลกำลังตีกอล์ฟหลุมสุดท้าย โดยมีแคดดี้สาวสุดสวยเดินตามคอยส่งไม้กอล์ฟให้ แถมด้วยบริการซับเหงื่อให้อีกด้วย

            “ดีมากเลย ลื้อบริการได้ถูกใจ เดี๋ยวเสี่ยให้ทิปเยอะ ๆ เลยดีเปล่า” ปากก็พูดไป มือก็ลูบพุงที่ล้ำหน้าของตัวเองไปด้วยตามความเคยชิน

            “ดีสิคะเสี่ย ช่วงนี้หนูกำลังร้อนเงิน แม่หนูไม่สบาย ต้องจ่ายค่ายาอีกเยอะเลยค่ะ” เสียงหวานของแคดดี้สาวส่งถึงเสี่ยไพศาล ตามด้วยยื่นมือที่มีผ้าเย็นไปซับเหงื่อบนใบหน้าและซอกคอให้เสี่ยไพศาล เป้าหมายกระเป๋าหนักของเธอ สายตาของหญิงสาวที่ทอดไปหวานเยิ้มจนน้ำตาลเกือบล่วงลงพื้น

            “อั๊ยหยา! ทำไมลื้อน่าสงสารอย่างนี้วะ งั้นเดี๋ยวตีกอล์ฟกันเสร็จลื้อไปกับเสี่ยสิ เสี่ยจะพาไปเอาตังค์” เสี่ยไพศาลไม่ได้พูดเปล่า หากแต่มือไม้ที่อวบอูมก็ไม่ได้หยุดนิ่ง ไล่สัมผัสมือของแคดดี้สาวลามไปตามแขนอีกด้วย

            แคดดี้สาวขาวสวย จะเรียกว่าเป็นดาวของสนามกอล์ฟแห่งนี้เลยก็ว่าได้ ซึ่งเสี่ยไพศาลต้องโทรมาจองคิวระบุตัวตนเอาไว้ก่อนเลย จึงได้เธอมาเดินตามเช่นนี้ ไม่รู้ใครเข้าทางใคร หรือจะเป็นการวิน-วินกันทั้งคู่ก็ไม่แน่ใจ แต่ต่างฝ่ายต่างมีแววตาเป็นประกายด้วยกันทั้งคู่

            “ไอ้แก่ตัณหากลับเอ๊ย..” เสียงของลูฟสบถขึ้น หลังจากที่ใช้กล้องส่องทางไกลจับโฟกัสไปที่เสี่ยไพศาล จนได้เห็นพฤติกรรมหัวงูเข้า

            “ว่ายังไงนะครับ คุณลูฟ” เอเดนส่งเสียงถามด้วยความสงสัย ไม่แน่ใจว่าเจ้านายสั่งงานอะไรตัวเองหรือไม่ เนื่องจากฟังไม่ชัดนัก

            “ไม่มีอะไร แค่เจอพวกเฒ่าหัวงู”

            “แล้วคุณลูฟ จะไปเจอเสี่ยไพศาลที่หลุมเลยไหมครับ”

            “ไม่! เราไปหาอะไรเย็น ๆ จิบรอในคลับกันดีกว่า” ลูฟพูดจบ ก็หันหลังเดินนำเอเดนเข้าไปในส่วนของห้องอาหารในสนามกอล์ฟตามที่บอก

            และเพียงไม่นานเสี่ยไพศาลก็เดินเข้ามาในห้องอาหาร ตามที่นักธุรกิจหนุ่มใหญ่ได้คาดการณ์เอาไว้

            “อ้าว! อาคุณลูฟ นี่ลื้อก็มาเล่นที่นี่เหมือนกันเหรอเนี่ย บังเอิญจริง ๆ เลยนะ” เสียงของเสี่ยไพศาลดังมาตั้งแต่หน้าประตู เรียกได้ว่าส่งเสียงทักทายชายหนุ่มทันทีที่ได้เห็นหน้าก่อนจะเดินยิ้มเข้ามาจนถึงโต๊ะที่สองหนุ่มนั่งอยู่เสียอีก “ไม่รู้ว่าลื้อก็ชอบเล่นกอล์ฟ ไม่อย่างนั้นอั๊วก็จะได้เชิญมาเล่นด้วยกันยังไงล่ะ”


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว