BabyBabydoll

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านค่ะ🙏🏻 ขอบคุณทุกคอมเม้นทั้งติชมค่ะ💌 ขอบคุณกุญแจทุกดอกค่ะ🔐 ขอบคุณเหรียญทุกเหรียญด้วยค่ะ💰 ฝากนิยายทุกเรื่องของเบบี้ด้วยนะ แอร้ยยย!รักเยย💋

ชื่อตอน : EP.16(100%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 87.8k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ค. 2560 21:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
EP.16(100%)
แบบอักษร

​1เดือนผ่านไป........

"ฉันกับลูกคิดถึงคุณเสมอนะคะแดเนียล ฮื่อๆ"ของขวัญกระซิบผ่านหูของแดเนียลอย่างนี้ทุกๆวัน ทั้งตอนที่เธอตื่นมาตอนเช้า และก่อนเข้านอน เธอทำแบบนี้มาเป็นเวลา1เดือนเด็มๆแล้ว 

ตั้งแต่วันนั้น.....ที่เขาสู้กันกับเจอาร์และนิต้า แดเนียลก็เจ็บหนัก ถึงแม้ว่าจะผ่ากระสุนออกมาได้แล้ว แต่สมองเขาที่โดนตีอย่างแรงก็บวมช้ำอย่างหนัก ไหนจะแผลบอบช้ำตามร่างกายยิ่งส่งผลให้เขาฟื้นตัวช้าเข้าไปอีก....

"เมื่อไหร่คุณจะฟื้นสักทีคะ ฉันรอคุณมานานมากแล้วนะคะแดเนียล ฮื่อๆ ตื่นสักทีสิคะ ฉันเหงา! ฉันคิดถึงคุณมากแค่ไหนคุณรู้บ้างไหม"ร่างบางดึงมือหนาขึ้นมาแนบแก้มอย่างอ้อนวอน

"ทำไมคุณทิ้งฉันไว้คนเดียวแบบนี้! ....คนนิสัยไม่ดี! คนเลว! ฮื่อๆๆ ฉันบอกให้คุณตื่น! ตื่ืนขึ้นมาหาฉันกับลูกเดียวนี้!"บางอารมณ์เธอก็ร่ำไห้ ด่า ว่าเขาบ้าง ทุบตีเขา พยายามทำทุกๆทางเผื่อให้เขาฟื้น แล้วแต่อารมณ์ฮอร์โมนของเธอที่ขึ้นๆลงๆเพราะอยู่ในช่วงแพ้ท้องด้วย

"ฟื้นสักทีเถอะที่รัก คุณรู้ไหมว่าฉันจะขาดใจตายตามคุณไปอยู่แล้วนะ ฮื่อๆ "แล้วเธอก็ก้มลงกอดร่างหนาพร้อมกับซบหน้าลงที่อกเขาอย่างคุ้นเคย

"วันนี้คุณขวัญกลับไปพักที่บ้านเถอะครับ กำลังท้องควรพักผ่อนให้เพียงพอนะครับ"ไรอันเดินเข้ามาในช่วงเช้าๆของหนึ่ง

"คุณไรอัน! คุณฟื้นแล้วหรอค่ะ ฉันทราบจากไนท์ว่าคุณบาดเจ็บสาหัสต้องพักฟื้นอีกนาน อยากจะไปเยี่ยมคุณเหมือนกันแต่ฉันก็ต้องมาเฝ้าแดเนียลซ่ะก่อน"ของขวัญที่กินนอนที่โรงบาลตลอด1เดือนพอๆกับแดเนียล เธอไม่เคยจากเขาไปไหน ยกเว้นแต่ไปหาหมอตรวจครรภ์ตามปกติ เสื้อผ้าของใช้ป้ามาเรียก็คอยเอามาบริการให้เธอตลอด วันๆเธอได้แต่นั่งมองหน้าหนวดเคราครึ้มๆของเขา อารมณ์ดีๆเธอก็จะโกนหนวดให้เขา อารมณ์ไม่ดีก็ร้องไห้ด่าว่าเขาแบบนี้เป็นประจำ

"ผมต้องขอโทษคุณขวัญด้วยนะครับที่ไม่ได้อยู่ดูแล เลยทำให้คุณขวัญและนายต้องบาดเจ็บหนักกันขนาดนี้ ขอโทษด้วยครับ"แล้วไรอันก็โค้งตัวคำนับสาวรางบางที่นั่งกอดแขนแดเนียลอยู่

"ไม่เป็นไรค่ะ คุณไรอันอย่าทำแบบนี้เลยคะ คุณเองก็บาดเจ็บ ไม่มีใครอยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นหรอกค่ะ อย่าโทษตัวเองเลยนะคะ"เธอไม่อาจรับคำขอโทษจากเขาได้ เพราะเขาไม่ใช่คนผิดอะไร จะผิดก็คงผิดที่2ผัวเมียนั่นต่างหาก

"ครับ.....คุณขวัญจะไปทำธุระอะไรไหมครับ เดี๋ยวผมจะเปลี่ยนเวรมาเฝ้านายให้แทนครับ"ไรอันรู้มาว่าของขวัญอยู่ที่นี้ตลลอดก็กลัวเธอจะเบื่อ เผื่อเธออยากจะออกไปสูดอากาศหายใจที่สวนในโรงพยาบาลบ้าง หรือช็อปปิ้งร้านค้าในโรงพยาบาลบ้าง

"ถ้างั้นขวัญขอออกไปเดินเล่นยื่ดเส้นยื่ดสายหน่อยแล้วกันนะคะ นั่งทั้งวันแล้วเมื่อยก้นจะแย่.....ฝากแดเนียลด้วยนะคะ"เธอหันมายิ้มให้ไรอันแล้วจึงหยิบกระเป๋าเดินออกไป 


"ขวัญ!......ไม่นะ! อย่ายิง!"

"นายครับ! นาย! นายฟื้นแล้วใช่ไหมครับ!"เมื่อไรอันได้ยินเสียงเหมือนละเมอของแดเนียล ที่ตะโกนเรียกชื่อของขวัญออกมา เข้าก็รีบวิ่งมาดูเจ้านายทันที พร้อมกับเขย่าร่างหนาเบาๆเพื่อให้เจ้านายเขาตื่นจากนิทราที่หลับมาอย่างยาวนานสักที

"ไอ้.....ไรอัน!"แดเนียลที่ค่อยๆกระพริบตาเพื่อปรับแสง แล้วเขาก็มองเห็นคนที่ยืนจ้องมองเขานั้นคือบอดี้การ์ดคู่ใจของเขานั้นเอง เขาเรียกชื่อไรอัน ทั้งๆที่ไม่มีเสียงออกมาแม้แต่น้อย

"เห้ย! ใครอยู่ข้างนอกวะ ไปตามหมอมาเร็ว! นายฟื้นแล้วเว้ย!"ไรอันที่เห็นแดเนียลรู้สึกตัวอย่างแน่ชัดแล้ว เขาดีใจตะโกนบอกลูกน้องหน้าห้องดังลั่นไปหมด

"ขวัญล่ะ! ของขวัญอยู่ไหน!...."แดเนียลหันซ้ายหันขวามองรอบห้องก็ไม่เจอเมียรักของเขาเลย

"ใจเย็นๆครับนาย คุณขวัญลงไปทำธุระข้างล่าง อีกเดี๋ยวคงขึ้นมาครับ"ไรอันกดร่างแดเนียลที่พยายามจะลุกขึ้นไว้ให้นอนลงอยู่เหมือนเดิม

"ขอหมอตรวจก่อนนะครับ"ก่อนที่2หนุ่มจะได้พูดอะไรกันไปมากกว่านี้ คุณหมอก็เดินเข้ามาพอดี

"อื่มมมม.......ความจำเป็นปกตินะครับ แขนขาก็มีกำลังดี อาจจะแค่ทำกายภาพเบื้องต้นนิดหน่อยให้กล้ามเนื้อมีแรงมากกว่านี้ นอกนั้นก็เป็นปกติครับ มีอะไรเพิ่มเติมแจ้งพยาบาลข้างหน้าไว้ได้เลยนะครับ ....ถ้าไม่มีอะไรแล้ว หมอขอตัวก่อนครับ"คุณหมอเทสร่างกายของแดเนียลเกือบทุกส่วน ก็ได้ผลลัพธ์ที่น่าพอใจ เขาจึงสั่งยาเพิ่มอีกอีกนิดหน่อยแล้วก็ไป

"ไอ้ไรอัน เมื่อไหร่ขวัญจะมา ขวัญเขาปลอดภัยดีใช่ไหม"แดเนียลจำได้ว่าก่อนเขาจะสลบไปของขวัญอยู่ในอ้อมกอดเขา เธอร้องไห้ตัวสั่นตลอดเวลา เขาพยายามกอดเธอให้แน่นที่สุดเพื่อจะปกป้องเธอ แต่แล้วเขาก็รู้สึกเหมือนตาจะลืมไม่ขึ้น แล้วเปลือกตามันก็ค่อยๆดับลงๆ

"คุณขวัญปลอดภัยดีครับ เดี๋ยวเธอก็มา ผมว่านายจิบน้ำอีกหน่อยนะครับ จะได้ชุ่มคอเสียงไม่แห้ง เผื่อเวลาง้อเมียเสียงจะได้นุ่มๆน่าฟังกว่านี้"ไรอันแซวเจ้านายขำๆ เรื่องระหว่างแดเนียลและของขวัญนั้นโด่งดังมาก ลูกน้องเขาต่างเล่าถึงความโหดเหี้ยมของเจ้านายตัวเองกันอยากมันส์ปาก เขาเองพอได้ฟังก็ยังรู้สึกหดหู่และสงสารของขวัญไม่ได้เลย ไม่รู้ว่าเจ้านายไปหลงเชื่อคำไอ้เจอาร์เจ้าเล่ห์นั้นได้ยังไง

"รอดตายมาก็ปากดีเชียวนะมึง แล้วมึงฟื้นมานานแล้วหรอ เป็นไงมั้งวะ ยังเจ็บอยู่รึป่าว"แดเนียลถามพร้อมกับมองไรอันตั้งแต่ศรีษะจรดเท้า เขาไม่ได้เห็นไรอันเป็นแค่บอดี้การ์ดหรือลูกน้อง แต่เขาเห็นไรอันเป็นเหมือนน้องของเขามาตลอด

"ผมฟื้นได้ประมาณ2อาทิตย์แล้วครับ พอมีแรงวันนี้ก็รีบมาหานายเลยครับ"

"เอออออ .....แล้วมิกิเป็นไงบ้างวะ ท่านอาโนมาตามมิกิกลับไปรึยัง แล้วมิกิท้องได้กี่เดือนแล้วนะ กูหลับมานานเท่าไหร่แล้ววะเนี้ย ป่านนี้มิกิท้องโตแล้วมั้ง!"แดเนียลถามไรอันเมื่อนึกถึงเรื่องระหว่างไรอัน มิกิ และท่านอาโนออกมาได้ ไม่รู้ว่าลูกน้องเขาแก้ปัญหาไปยังไงบ้างแล้ว

"คุณมิกิยังอยู่ที่บ้านนายครับ ท่านอาโนไม่ได้มารับตัวคืนครับ แต่ประกาศตัดพ่อตัดลูกกับเธอ และตอนนี้ท้องก็เริ่มออกมากแล้ว"ไรอันพูดถึงเมียสาวที่ท้องเริ่มออกอย่างเห็นได้ชัดแล้ว เขาเลยไม่อยากให้เธอออกไปไหน อยากให้เธอพักผ่อนเยอะๆ

ในขณะที่2หนุ่มคุยกันถึงมิกินั้น มีสาวร่างบางอีกคนที่ยืนพิงประตูฟังอยู่ด้วยน้ำตานองหน้า เธอกลับเข้ามาได้ยินพวกการ์ดตรงหน้าลิฟท์คุยกันว่าเจ้านายฟื้นแล้ว เธอได้ยินก็ยิ้มหน้าบาน ไม่มีข่าวอะไรที่จะดีที่สุดเท่าข่าวนี้อีกแล้ว แต่พอเธอเดินมาถึงประตูหน้าห้องที่ปิดไม่สนิท เธอก็ได้ยินชายคนรักถามหาผู้หญิงคนหนึ่ง ที่กำลังตั้งท้อง เขาพูดถึงเธอด้วยความห่วงใย ซึ่งผู้หญิงคนนั้นคือว่าที่คู่หมั้นของเขา! ไม่ใช่เธอ! มือบางค่อยๆลูบท้องตัวเองเบาๆ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาเรื่อยๆอย่างห้ามไม่อยู่ เธอกัดริมฝีปากกลั้นเสียงสะอื้นจนปากแดงช้ำ สองเท้าเล็กๆค่อยๆเดินถอยหลังแล้ววิ่งออกไปจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด

"ไอ้ไรอัน! ทำไมเมียกูยังไม่มาสักทีวะ!"

*เย้!! ปั๋วฟื้นแย้วววววววว

**ตื่นมาเมียก็หาย อุ๊ปปปปส์!!

***ไม่เอานะ! ไม่ด่าไรท์นะ! เขาไม่ได้ทำไยนะ! 


ความคิดเห็น