หนุ่มเกาหลี ปะทะ หนุ่มลูกครึ่ง👬 ใครชอบแนวนี้ก็สนับสนุนไรท์ด้วยนะคะ🙇

กระชากหัวใจ ครั้งที่3 : อิม จองมิน [임 정민]

ชื่อตอน : กระชากหัวใจ ครั้งที่3 : อิม จองมิน [임 정민]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 387

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ค. 2560 13:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กระชากหัวใจ ครั้งที่3 : อิม จองมิน [임 정민]
แบบอักษร

กระชากหัวใจ

ครั้งที่ 3 อิม จองมิน (임 정민)



หลังจากที่หนุ่มน้อยฝรั่งหน้าตาที่ค่อนไปทางน่ารักนั้นได้เดินไปตามจุดที่ร่างสูงบอกแล้ว เขาก็ไม่เป็นอันทำงานต่ออีกเลยเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นผิวขาขาวเนียนอย่างกับผู้หญิงซึ่งโผล่จากบานไม้ด้านล่างที่เขาใช้กั้นเป็นอีกห้อง ทำเอาจีซูไม่สามารถละสายตาได้เลยทีเดียว ที่เขาบอกให้อีกฝ่ายไปเปลี่ยนชุดตรงนั้นนั่นก็เพราะห้องน้ำในห้องเขาประตูมันเสียก็ว่าจะให้ช่างมาซ่อมให้วันนี้อยู่พอดี

ครืดดดด

เสียงบานประตูถูกเปิดออกให้คนที่กำลังนั่งมองขาขาวๆของอีกคนซึ่งอยู่ในห้องอยู่นั้นก็ต้องเบนสายตาไปมองคนมาใหม่ที่เปิดประตูพรวดพราดเข้ามาโดยไม่เคาะประตูก่อนซึ่งอเล็กซ์เองที่กำลังหยิบเสื้อตัวใหม่ขึ้นมามองก็ยังได้ยิน

“ทำไมไม่เคาะประตูก่อนล่ะเคย์”จีซูเอ่ยถามลูกพี่ลูกน้องของตัวเองเสียงเรียบเพราะอีกฝ่ายมักจะเป็นแบบนี้อยู่เรื่อยทั้งๆที่อีกฝ่ายก็มีศักดิ์เป็นน้องถึงแม้ว่าจะอายุเท่ากันก็ตาม ซึ่งคัง อินฮวา หรือเคย์ มักจะทำอะไรตามใจตัวเองเสมอโดยไม่คิดถึงคนรอบข้างที่คอยพร่ำบอกอยู่ตลอดเวลา​อย่างเขา

“ทำไมต้องเคาะ ฉันก็เข้าออกห้องนี้เป็นประจำ นายอย่าเรื่องมากจะดีกว่าจี”เสียงของคนสองคนคุยกันอยู่ไม่ไกลทำให้อเล็กซ์ต้องรีบเร่งใส่เสื้อผ้าให้เร็วที่สุด แต่ชุดพวกนี้ก็ซับซ้อนเสียเหลือเกินทำให้คนรนรานยิ่งทำช้าเข้าไปอีกเพราะมือที่กำลังสั่นจนแทบจะควบคุมไม่ได้อีกทั้งหัวใจยังเต้นระทึก...อย่าเดินมาทางนี้นะเพราะเขากำลังโป๊อยู่

“แล้วมีอะไรถึงมาที่ห้องฉัน”จีซูเอ่ยถามอีกคนซึ่งก้าวขายาวๆเดินเข้ามาด้วยท่าทีสบายๆแถมใบหน้าที่ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยนั้นมันคล้ายกับจะกวนเขายังไงยังงั้น

“ไม่มีอะไรหรอกก็แค่อยากจะ...เข้ามานอนเล่น”ว่าจบร่างสูงก็เปลี่ยนทิศทางเดินไปยังโซนห้องนั่งเล่นทันทีอย่างถือวิสาสะ

“เฮ้ยเดี๋ยว!!”จีซูรีบลุกขึ้นร้องท้วงแต่ดูเหมือนจะไม่ทันเพราะอีกฝ่ายเดินเข้าไปเป็นที่เรียบร้อยเสียแล้วก่อนจะตามมาด้วย….

“แว๊กกกกกกก!!!”เสียงของอเล็กซ์

“เฮ้ย!!”และก่อนจะเป็นเสียงของคังอินฮวา

อเล็กซ์ซึ่งท่อนล่างเหลือเพียงกางเกงในอยู่จึงต้องใช้กางเกงกับเสื้อกันหนาวของตัวเองที่ถอดออกไปแล้วมาปกปิดเอาไว้โชคดีที่ท่อนบนเขาสวมเสื้อเชิ๊ตสีขาวตัวในไปแล้วแต่กระดุมก็ยังติดไม่หมดดีเสียเท่าไหร่จึงเผยให้เห็นผิวเนื้อขาวแถวๆช่วงอกจนไปถึงเม็ดองุ่นสีหวานภายใต้เสื้อเชิ๊ตที่โผล่พ้นออกมา ใบหน้าของหนุ่มฝรั่งน้อยนั้นตื่นตกใจสุดขีดทำเอาอินฮวาเองก็ตกใจไม่แพ้กันแต่เหมือนกับว่าเขาจะนึกขึ้นได้ว่าเคยเจอกับไอ้หัวทองโรคจิตคนนี้ที่สนามบินเมื่อวานนี้เอง

“ไอ้ฝรั่งโจรโรคจิต!”ร่างสูงเอ่ยเรียกอีกฝ่ายด้วยอาการตกใจเพราะไม่คิดว่าโลกจะแคบขนาดที่ว่าจะกลับมาเจอกันได้อีกครั้ง

อเล็กซ์เมื่อถูกกล่าวหาอย่างนั้นก็พาลให้นึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานเขาก็ถูกว่าแบบนี้ด้วยผู้ชายตัวสูงสูงไม่ต่างไอ้คนที่ยืนตรงหน้าและหน้าตาก็หล่อโคตรๆอีกด้วย หรือว่ามันจะเป็นคนคนเดียวกันกับไอ้คนใส่แว่นหล่อๆเมื่อวาน

“นาย!”อเล็กซ์ตาโตเรียกอีกฝ่ายกลับด้วยอาการเดียวกันพร้อมกับใช้นิ้วชี้หน้าของคนตัวสูงซึ่งมีใบหน้าที่โคตรหล่อแบบแบดๆเลยเมื่อไม่มีแว่นกันแดดมาปกปิดดวงตาคมดุนั้น

“นี่พวกนายรู้จักกันมาก่อนงั้นเหรอ?”จีซูซึ่งเดินเข้ามาทีหลังเอ่ยถามทั้งสองคนที่ยืนเรียกกันอย่างกับรู้จักกันมาก่อน

“ไม่!/ไม่!”แล้วอเล็กซ์กับหนุ่มเกาหลีหน้าหล่อแต่ดุนั่นก็ปฏิเสธเสียงแข็งพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย ก่อนอินฮวาจะตวัดสายตามองไปยังลูกพี่ลูกน้องซึ่งทำหน้างุนงงมองทั้งสองคนสลับกันไปมา

“เอาไอ้ฝรั่งโรคจิตนี่เข้ามาในโรงเรียนทำไม”ร่างสูงผู้น้องถามญาติของตัวเองด้วยน้ำเสียงขุ่นเขียวใบหน้าถมึงทึงอย่างเห็นได้ชัด แต่คำกล่าวหาของอีกฝ่ายนั้นทำเอาคนที่กำลังยืนโป๊เปลือยท่อนล่างถึงกับยืนไม่ติดที่ทันที

“ฉันไม่ได้เป็นโจรโรคจิต!เมื่อวานฉันเข้าใจผิดฉันก็ขอโทษนายไปแล้วไงเล่า นายจะมากล่าวหาฉันอีกทำไมห๊ะ!ไอ้!...ไอ้หล่อเอ้ย !!!”อเล็กซ์รัวคำพูดภาษาอังกฤษใส่อีกฝ่ายอย่างคล่องปากด้วยความโมโหที่กำลังจะทะลุปรอทได้อยู่แล้ว และที่พูดออกไปนั้นไม่ได้ชมแต่เขากำลังด่าอยู่ต่างหากแต่เพราะไม่รู้จะสันหาคำไหนมาด่าคนหล่อๆอย่างอีกฝ่ายจึงคิดได้แค่นั้น

“หึ ถ้าไม่ได้เป็นโรคจิตก็ควรใส่เสื้อผ้าให้มันดีๆหน่อยเซ่ หรือเป็นพวกชอบโชว์กันน่ะหะ?”อินฮวาเลิกคิ้วขึ้นพูดน้ำเสียงยียวนเชิงกวนประสาท ให้อเล็กซ์ต้องรีบเอาผ้ากุมปกปิดของส่วนล่างตัวเองทันทีเมื่อลืมตัวมัวแต่ด่าอีกฝ่ายด้วยความโมโห

“กะ...ก็ออกไปสักทีสิเฟ้ย ฉันจะได้เปลี่ยนเสื้อผ้าพวกนายจะมายืนดูฉันใส่หรือไงเล่า”หนุ่มฝรั่งหน้าแดงแปรดร้องบอกออกไปทั้งอายทั้งโมโหจนเลือดขึ้นหน้าอยู่แล้ว คังอินฮวาหัวเราะขำอีกฝ่ายในลำคอก่อนจะเดินออกมาโดยมีญาติผู้พี่ตามออกมาด้วยเช่นกัน

“นายรู้จักกับอเล็กซ์ได้ยังไงเคย์”จีซูเอ่ยถามออกมาด้วยความเคลือบแคลงใจ เพราะเขาไม่คิดว่าเคย์หรือคังอินฮวาจะรู้จักกับอเล็กซ์ก่อนเขา

“หมอนั่นฉันเจอตอนอยู่สนามบินหลังจากที่ไปหาแม่ที่ออสเตรเลียพึ่งกลับมา แต่หมอนั่นดันตู่ว่ากระเป๋าของฉันเป็นกระเป๋าของตัวเองซะงั้น ไม่ดูตาม้าตาเรือเลยให้ตายสิ”

“ฉันได้ยินนะ!จะนินทาใครก็หัดคุยกันเบาๆหน่อยเซ่นายน่ะ”เสียงของอเล็กซ์ตะโกนออกมาจากห้องนั่งเล่นให้อินฮวาได้แต่แยกเขี้ยวใส่บานไม้กั้นซึ่งมีหนุ่มฝรั่งตัวเล็กที่กำลังแต่งตัวอยู่ข้างในนั้น

“หุบปากไปเลยไอ้ฝรั่งแคระ”อินฮวาก็ไม่ยอมเหมือนกันจึงสวนกลับไปด้วยถ้อยคำที่เจ็บแสบให้แก่อเล็กซ์ได้ไม่แพ้กัน

“หนอยย อย่าให้ฉันออกไปได้นะนายเจอดีแน่”คำคาดโทษของฝรั่งหัวทองไม่ได้ทำให้อินฮวารู้สึกหวาดกลัวแต่อย่างใดแต่กลับรู้สึกว่ามีอะไรที่น่าสนุกกำลังให้เขาเล่นแก้เบื่อซะแล้ว ซึ่งจีซูก็รับรู้ได้ว่าญาติผู้น้องของตัวเองต้องกำลังคิดอะไรแผลงๆอยู่แน่ๆดูได้จากแววตาคมซึ่งมีแววของความเจ้าเล่ห์อยู่ในนั้นแสดงออกมาอย่างเห็นได้ชัด

.

.

พออเล็กซ์แต่งตัวเสร็จจีซูก็พาตัวเองไปห้องที่จะเรียนและแน่นอนว่าต้องมีร่างสูงของคังอินฮวาเดินตามมาเงียบๆด้วย สายตาของคนที่เดินผิวปากมาตามหลังอย่างคนอารมณ์ดีทำให้อเล็กซ์ต้องหันกลับไปมองตาขวางใส่คนที่เดินตามหลังมา แต่ถึงอย่างนั้นอินฮวากลับตีหน้ามึนใส่เสียอย่างนั้นไม่ได้รู้สึกกลัวแม้แต่นิด

“กรี๊ดดดด นั่น เคย์กับจีนี่นา”เสียงของหญิงสาวร้องดังขึ้นอย่างกับเจอดาราไอดอลก็ไม่ปานทำเอาอเล็กซ์ถึงกับงุนงงกับสถานการณ์เลยทีเดียวว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทุกคนวิ่งมาที่พวกเขาก่อนฝรั่งหัวทองตัวน้อยจะถูกเบียดออกมาจากวงโคจรของจีซูกับผู้ชายปากร้ายอีกคน

“กรี๊ดดด เคย์วันนี้คุณหล่อมากเลย”

“จีวันนี้คุณไปเดทกับฉันนะคะ”และอื่นๆอีกมากมายที่พวกเจ้าหล่อนทั้งหลายสิบคนที่ห้อมล้อมผู้ชายแค่เพียงสองคน พูดจาอย่างกับพวกนี้เป็นคนดังยังไงยังงั้นให้อเล็กซ์ทำเพียงเบะปากใส่ขมุบขมิบปากตามที่คนพวกนั้นพูดอย่างนึกหมั่นไส้

ปึ้ก!

“โอ้ย!”

“เกะกะหลบไปสิยะ!”แล้วก็ตามมาด้วยอีกกลุ่มหนึ่งที่วิ่งเข้ามากระแทกตัวของอเล็กซ์อย่างแรงให้เซจนเกือบล้มพับไปแต่ดีที่มีมือของใครก็ไม่รู้จับประคองเขาเอาไว้ได้ทัน

“เป็นอะไรมั้ย?”เสียงทุ้มเอ่ยถามเป็นภาษาเกาหลีซึ่งเขาเองก็ฟังออกจึงหันไปพยักหน้ารับเบาๆ

“เอ่อ...ฉะ...ฉันไม่เป็นไร ขอบใจนะ”

“หืม?คนต่างชาติงั้นเหรอ?พูดเกาหลีได้ด้วย”อีกฝ่ายเอ่ยทักออกมาด้วยท่าทางอึ้งๆ ให้เขาต้องพยักหน้ารับอีกครั้ง

“อ่า~ก็ได้นิดหน่อย”

“กรี๊ดดดด นั่นแอลนี่นา แอลลล”แล้วก็มีสาวๆส่งเสียงกรี๊ดเรียกคนที่เข้ามาช่วยเขาเอาไว้เหมือนกับที่เรียกสองคนนั้นเปี๊ยบ ทำให้อเล็กซ์ได้แต่กรอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่าย นี่มันโรงเรียนที่รวบรวมเหล่าไอดอลคนดังมาอยู่ที่นี่หรือยังไงกัน อ่า~จริงสิ...เพราะคนดังมาเรียนที่นี่กันเยอะนี่นา เขาลืมไปได้ยังไงนะ แล้วผู้ชายคนที่ช่วยเขาเอาไว้ก็ถูกสาวๆห้อมล้อมอย่างจีซูกับนายคนนั้นเหมือนกัน อเล็กซ์ทำเพียงนั่งรอให้สาวๆพวกนั้นให้ของขวัญกับสามหนุ่มนั่นจนเสร็จด้วยท่าทางเซ็งๆ จริงๆเขารอแค่จีซูเท่านั้นส่วนคนอื่นๆเขาไม่ได้สนใจสักนิดโดยเฉพาะไอ้เกาหลีหล่อปากเสียนั่น

“ไปกันเถอะอเล็กซ์”จีซูเดินเข้ามาหาเขาพร้อมด้วยขนมและตุ๊กตาอีกมากมายในอ้อมแขน ทำราวกับวันนี้เป็นวันวาเลนไทน์ทั้งๆที่มันไม่ใช่

“พวกนั้นเขาสารภาพรักนายงั้นเหรอ?”

“หืม?นายรู้ได้ยังไง ฟังออกงั้นเหรอ”ร่างสูงทำหน้าฉงนเล็กน้อยพลางถามกลับมา

“ก็ฉันดูจากของพวกนี้มันเหมือนกับว่าเอามาสารภาพรักเลย”

“มันกลายเป็นเรื่องปกติของพวกเราไปแล้วล่ะคุณหัวทอง”อยู่ๆเสียงของคนที่ช่วยเขาเอาไว้ก็พูดแทรกขึ้นด้วยใบหน้าที่ยิ้มทะเล้น เหมือนมีความรู้สึกให้เขาต้องหันไปมองข้างหลังว่ามันน่าจะมีอีกคนนึงและมันก็ ใช่! ทำไมซื้อเลขไม่เคยถูกน๊า พอเขาหันกลับไปก็เจอกับไอ้หล่อปากเสียที่มีของขวัญเต็มมือไม่ต่างจากจีซูและคนข้างๆเสียเท่าไหร่ซึ่งก็เดินหน้านิ่งมาเงียบๆไม่ให้ซุ่มให้เสียง

“เอาล่ะถึงห้องเรียนของเราแล้ว”เป็นจีซูที่เอ่ยขึ้น เมื่อถึงห้องเรียนชายคนนั้นซึ่งน่าจะชื่อแอลเพราะได้ยินสาวพวกนั้นเรียกจนแก้วหูแทบทะลุจึงจำได้ส่วนไอ้หล่อปากเสียซึ่งน่าจะชื่อว่าเคย์?หรือเกย์?คนบ้าแปลกยันชื่อก็เดินเข้าไปในห้องเรียนพร้อมๆกับแอล ให้อเล็กซ์ต้องให้ความสนใจมองเข้าไปมันก็เหมือนกับในซีรี่ย์หลายๆเรื่องซึ่งมีนักเรียนกำลังเล่นรอครูอยู่เต็มห้อง แต่เหมือนเขาจะลืมถามจีซูเรื่องของจองมินไปเลยตั้งแต่มาถึง

“เอ้อนี่จี ฉันลืมถามนายอ่ะว่า อิมจองมิน อยู่ห้องไหน”

“หืม?อิมจองมิน? หน้าตาหล่อๆที่พึ่งย้ายมาจากไฮสคูลที่ซิดนีย์เมื่อเดือนที่แล้วน่ะหรอ”

“อืมๆ”อเล็กซ์พยักหน้าแรงๆเป็นคำตอบเพราะที่อีกฝ่ายพูดมานั้นมันถูกเผงทุกอย่าง

“หมอนั่นก็อยู่ห้องเดียวกับเรานี่แหละ แต่แปลกที่หมอนั่นไม่ยักจะสนใจใครเอาแต่เงียบอยู่มุมติดหน้าต่างเพียงคนเดียวจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ นายเป็นเพื่อนหมอนั่นงั้นเหรอ?”

“อืม ฉันย้ายมาเพื่อมาหาหมอนั่นนั่นแหละ”

“อ่า~อย่างนี้เอง ฉันเข้าไปก่อนนะนายก็รอครูอยู่ข้างนอกนี่แหละรอบอกครูอิมฮยอง”พอเขาพยักหน้ารับคังจีซูก็เดินเข้าห้องไป ปล่อยให้เขานั่งรอครูอิมฮยองอยู่ข้างนอกอย่างที่อีกฝ่ายบอก

ไม่นานร่างของครูสาวสุดสวยก็เดินเข้ามาถามเขาคงเพราะเห็นเป็นคนต่างชาติและเป็นนักเรียนเข้ามาใหม่จึงได้ให้ความสนใจเข้ามาถาม พอรู้แล้วว่าเขานั้นมาใหม่ครูก็เลยเดินเข้าไปในห้องก่อนจะประกาศให้เพื่อนๆในห้องทราบก่อนจะเรียกเขาให้เข้าไป อเล็กซ์กวาดสายตามองหาเพื่อนของตัวเองซึ่งนั่งอยู่มุมติดหน้าต่างอย่างที่จีซูบอกจริงๆแถมยังไม่มีการหันมาให้ความสนใจที่หน้าห้องแม้แต่นิด ดวงตาของอีกคนมีแต่ความว่างเปล่ายามที่มองออกไปนอกหน้าต่างนั้น

“นี่คือ อเล็กซ์ โรเจอร์ เขาย้ายมาจากที่เดียวกับอิมจองมินจ้ะ”

คำพูดของคุณครูสาวทำเอาจองมินต้องหันมามองเขาเมื่อทั้งสองคนมองหน้ากันและความรู้สึกของอเล็กซ์มันบอกว่า….จองมินไม่เหมือนเดิม้หมือนกับมีเรื่องเศร้าตลอดเวลา เพราะอีกคนมองเขาด้วยแววตาวูบไหวทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้แต่ทำไมถึงรู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูก ซึ่งทุกคนก็เห็นอย่างเดียวกันและเพราะจองมินไม่เคยแสดงสีหน้าและแววตาอย่างอื่นนอกจากใบหน้าที่เฉยชาก็ทำเอาเพื่อนๆถึงกับตกตะลึงกัน และก็เอาไปคุยกันจนเสียงดังเจี๊ยวจ๊าวกันระนาว

“เอาล่ะๆ อเล็กซ์ไปนั่งกับจองมินก็แล้วกันนะจ๊ะเพราะมันเหลือที่ว่างแค่ที่เดียว”

“ครับ”อเล็กซ์ตอบรับก่อนจะกระชับกระเป๋าของตัวเองเดินเข้าไปหาเพื่อนสนิทที่เคยเรียนด้วยกันตอนอยู่ไฮสคูลที่ซิดนีย์ จองมินเบือนหน้ากลับไปมองที่หน้าต่างเหมือนเดิมทำเอาอเล็กซ์ถึงกับหัวใจกระตุกวูบ ซึ่งทั้งห้องต่างก็เงียบเพื่อรอดูปฏิกิริยาของจองมินผู้เงียบขรึมต่อไป

“จองมิน นายเป็นไงบ้างฉันติดต่อนายไม่ได้เลย นาย...เอ่อ...เป็นอะไรงั้นเหรอ”อเล็กซ์ยังคงทำใจดีสู้คุยกับอีกฝ่ายถึงแม้อีกคนจะทำท่าไม่อยากคุยกับตัวเองก็ตาม

“นายมาทำไม”จองมินไม่ตอบคำถามที่ค้างคาใจของอเล็กซ์แต่กลับตั้งคำถามกลับมาซึ่งก็สามารถเรียกเสียงของคนทั้งห้องได้เป็นอย่างดี เพราะไม่มีใครเคยได้ยินเสียงของอิมจองมินเลยสักครั้งตั้งแต่ที่เขาย้ายมา

“ฉันมาหานาย”

“แล้วคนของนายเขาไม่ได้ตามมาด้วยหรือไง”

“คนของฉัน?”

“อืม...นั่งลงสิ”เพราะอเล็กซ์ยังคงยืนคุยกับเขาจึงทำให้จองมินต้องเอ่ยปากชวนอีกฝ่ายนั่งลง อเล็กซ์ยอมนั่งตามที่อีกคนชวนอย่างว่าง่ายก่อนจะตั้งใจมองเสี้ยวหน้าที่ไม่ได้เจอกันตั้งเดือนกว่าของเพื่อนสนิท โดยครูอิมฮยองซึ่งกำลังจะทำการสอนต่อจึงเรียกให้สนใจที่ตัวเองกำลังจะสอนต่อจากนี้

เวลาผ่านไปจนถึงชั่วโมงว่างซึ่งนักเรียนทั้งห้องก็จับเข่าคุยกันจนเสียงดังเจี๊ยวจ๊าวไปหมด มีก็แต่โต๊ะของจองมินกับอเล็กซ์ที่เอาแต่เงียบใส่กันซึ่งเป็นอิมจองมินเสียมากกว่าที่เอาแต่เงียบใส่อเล็กซ์เพราะอีกฝ่ายเอาแต่ทำหน้านิ่งราวกับไม่มีความรู้สึกจึงทำให้อเล็กซ์ที่มีเรื่องอยากจะถามอีกฝ่ายมากมายต้องทำใจกล้าถามไปเขาก็ไม่รู้หรอกว่าทำไมถึงได้รู้สึกแบบนั้นแต่ท่าทางของจองมินมันไม่เหมือนเดิมเลยจริงๆ

“แล้วนายเป็นอะไรถึงย้ายมา ตั้งแต่ตอนนั้นที่ฉันบอกว่า...”

“เปล่าหรอก ฉันแค่มีบางอย่างที่ทำให้ต้องย้ายมากระทันหันน่ะ อย่าสนใจเลย”จองมินรีบบอกปัดอย่างไม่ต้องการให้เพื่อนรู้อะไรบางอย่างที่ทำให้ตัวเองต้องย้ายมา

“แต่ว่าฉันติดต่อนายไม่ได้เลยนะ นายโกรธอะไรฉันหรือเปล่า”

ปึก!

จองมินกระแทกปากกาที่ตัวเองเขียนอยู่ลงกับโต๊ะอย่างหมดความอดทนและเริ่มรำคานฝรั่งข้างๆที่เคยเป็นเพื่อนเก่ากัน

“เลิกถามนั่นถามนี่ซักทีอเล็กซ์ฉันรำคาน!”จองมืนตะโกนใส่หน้าเขาก่อนจะเก็บสมุดหนังสือเข้ากระเป๋าแล้วลุกออกไปจากห้องอย่างไม่สนใจใคร

ปึง!!

เพื่อนๆทั้งห้องต่างก็มองตามจองมินที่ปิดประตูห้องอย่างแรงเหมือนกับโกรธใครมาเป็นสิบชาติ แต่กับอเล็กซ์นั้นตอนนี้เขากำลังอึ้งและช็อกกับท่าทางก้าวร้าวของจองมินที่เมื่อก่อนมักจะยิ้มและทำตัวน่ารักอยู่เสมอแต่ทำไมตอนนี้อีกฝ่ายถึงได้เปลี่ยนไปมากขนาดนี้กัน….

นายเป็นอะไรกันแน่จองมิน…



To be continue…

■ ทำไมจองมินนางถึงได้อารมณ์แปรปรวนแบบนี้น๊าา ทำเอาอเล็กซ์ทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว และในที่สุดพระเอกนายเอกก็ได้มาเจอกันอีกครั้งงง พระเอก(หล่อปากเสีย) นายเอก(ฝรั่งแคระ) เอาเซ่ จะเชียร์ใครดี อิอิ หล่อปากเสียอย่าหลงฝรั่งแคระของเค้าก็แล้วกันชิชะ

อ่านจบแล้ว เม้นต์+ถูกใจ+☆ เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน๊าา

ความคิดเห็น