email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep 5 = ประกาศสัตย์สาบานและงานเฉลิมฉลอง =

ชื่อตอน : Ep 5 = ประกาศสัตย์สาบานและงานเฉลิมฉลอง =

คำค้น : 5

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 644

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ค. 2560 01:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep 5 = ประกาศสัตย์สาบานและงานเฉลิมฉลอง =
แบบอักษร

เวลาผ่านไปจนถึงวันที่เด็กหนุ่มอุจิฮะจะต้องเข้าพิธีสำคัญ ซึ่งงานในวันนี้ได้จัดขึ้นอย่างใหญ่โต ชาวบ้านในโคโนฮะต่างหลั่งไหลไปที่บ้านของโฮคาเงะ เพื่อดูพิธีประกาศสัตย์สาบานที่นานๆทีจะเกิดขึ้น แต่ที่น่าสนใจก็คือเด็กหนุ่มผู้เหลือรอดจากการสังหารล้างตระกูล

    สายลมพัดเอื่อยให้พอคลายร้อน ผมสีนิลประกายน้ำเงินปลิวไสวตามแรงลมพลางสายตาคมก็กวาดมองประชาชนที่อยู่เบื้องล่างที่มารวมตัวกันเป็นหลายหมื่นหลายพันคน เสียงเซ่งแซ่ดังอื้ออึงไปทั่วบริเวณ พลันไดเมียวโคโนฮะก็ก้าวออกมาข้างหน้า

    “ เบาเสียงลงหน่อย!!! ชาวโคโนฮะเอ๋ย! บัดนี้!คือช่วงเวลาของการทำพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ ที่นานปีจะมีมาให้เห็น ในช่วงเวลาต่อไปขอให้ทุกท่านอยู่ในความสงบ!” สิ้นเสียงประกาศของไดเมียวทุกอย่างก็สงบลง

    เหล่าโจนินเข้าล้อมรอบตัวซาสึเกะทั้งแปดทิศ และถัดจากโจนินไปก็มีที่ปรึกษาของโคโนฮะ ซึนาเดะและชิสึเนะ ล้อมเป็นสี่เหลี่ยมซ้อนอีกชั้น โจนินทั้งแปดเริ่มเขียนอักขระบนพื้นส่วนที่ปรึกษาโคโนฮะ ท่านโฮคาเงะและผู้ติดตามก็เริ่มประสานอิน

    “ จำเป็นจะต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ?” นารุโตะกระซิบถามซากุระ ขณะที่สายตายังจับจ้องการกระทำของพวกผู้ใหญ่

    “ นั้นน่ะซิ...พวกเราก็ทำอะไรไม่ได้ซะด้วย ทางเบื้องบนเขาตัดสินแบบนี้แล้วหนิ” นัยน์ตาสีชาทอดมองไปยังชายหนุ่มที่ตนหลงรัก ซึ่งทั้งเธอและนารุโตะได้รับสิทธิให้สามารถเข้าร่วมในบริเวณพิธีได้ จึงสามารถเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างได้ชัดเจน

    “ คาถาลับโคโนฮะ สัจจะสำแดง!” สิ้นเสียงของผู้ทรงคุณวุฒิทั้งสี่ และเหล่าโจนิน โล่พลังสีเหลืองนวลก็ล้อมรอบเด็กหนุ่มตระกูลอุจิฮะ

    ร่างโปร่งยังคงยืนนิ่ง ไม่มีอาการแสดงว่าหวั่นวิตก หรือหวาดกลัวแต่อย่างใด พลันปากบางก็เริ่มขยับออกเสียง “ ....ฉันคือ อุจิฮะ ซาสึเกะ มีชีวิตเพื่อล้างแค้น....ใครก็ตามที่สร้างความเจ็บปวดให้กับฉันและวงศ์ตระกูล มันผู้นั้นจะต้องชดใช้ด้วยชีวิต....ฉันจะไม่ยอมตกอยู่ใต้อำนาจใครง่ายๆ....จะไม่ยอมให้ใครมาหลอกใช้....ไม่ให้ใครมามองว่าเป็นหมาขี้แพ้....อนาคตของฉันจะยังคงเป็นของฉัน....คนสำคัญของฉัน และบ้านเกิดฉัน...แม้จะต้องแลกด้วยชีวิตก็จะต้องปกป้องไว้ให้ได้....ด้วยเกียรติของสายเลือดอุจิฮะ”

สิ้นคำกล่าวจากเด็กหนุ่มนิ้วชี้ก็ถูกยกขึ้นมากัด ก่อนที่เจ้าตัวจะปล่อยให้หยดเลือดตกบนพื้น แล้วดวงตาสีรัตติกาลก็ปิดลง เหล่าผู้ทรงคุณวุฒิทั้งสี่เริ่มประสานอินอีกครั้งขณะที่เหล่าโจนินยังคงรักษาโล่พลังนั้นอยู่

    “ ทำไม?...หมอนั้นพูดอะไรแปลกๆ” เด็กหนุ่มผมทองเริ่มถามเพื่อนสาวอีกครั้ง

    “ ฉันได้ยินมาว่า คาถาลับนี้จะทำให้ผู้โดนคาถาพูดความจริงในใจออกมา เหมือนๆกับคาถาย้อนเวลา แต่คาถานี้ผู้ถูกคาถาจะยังคงมีสติอยู่”

    “ คาถาลับ ผนึกสัจจะ!” สิ้นเสียงผู้ทรงคุณวุฒิสี่ท่าน ก็เกิดแสงสว่างสีเขียวอ่อนปรากฏเป็นรูปสุนัขตัวใหญ่มหึมา ด้านหลังของเด็กหนุ่มเนตรวงแหวนก่อนที่หางของสุนัขตัวนั้นจะตวัดโอบรัดร่างโปร่งที่ยืนนิ่งอยู่

    ร่างของเด็กหนุ่มอุจิฮะค่อยๆลอยคว้างเข้าไปในกลางตัวของสุนัขตัวนั้น แม้ร่างบางนั้นจะยังคงนิ่งอยู่แต่ร่างเพรียวที่อยู่ข้างๆบริเวณพิธีกลับเริ่มซวนเซ  มือแป้นยกขึ้นกุมศีรษะ จังหวะการหายใจเริ่มแปรปรวนจนเด็กสาวที่ยืนอยู่ข้างๆรู้สึก  จึงเข้าไปจะช่วยประคอง

    “ เป็นอะไร?...นารุโตะ” ซากุระถามพลางช่วยพยุงมาพิงเสาด้านหลัง                

 “ รู้สึกแปลกๆ....เหมือนหายใจไม่...ออก แล้วก็...ปวดหัว” จังหวะการหายใจของเด็กหนุ่มเริ่มถี่ขึ้น สีหน้าก็บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

    เมื่อเห็นอาการไม่ดีมือเรียวสวยจึงรูดซิปเสื้อตัวนอกลง แล้วใช้จักระจากฝ่ามือตรวจบริเวณแผงอกของเด็กหนุ่ม  ‘ขืนปล่อยไว้ขาดอากาศตายแน่...แต่ว่า สาเหตุมาจากอะไรล่ะ? ก็นารุโตะยืนอยู่ข้างเราตลอดนี่ ปกติก็แข็งแรงดี...เกิดอะไรขึ้นกันนะ!?’ นัยน์ตาสีชาหันไปมองร่างโปร่งที่อยู่ในโล่พลัง

    ตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นทันทีเมื่อเห็นบางอย่างลอยออกมาจากปากของร่างโปร่ง ทั้งที่ตัวเขาก็ยังคงลอยนิ่งอยู่กลางลำแสงรูปสุนัขใหญ่ แต่ก็ต้องละสายตาเมื่อร่างที่อยู่ข้างๆกลับคดตัว ท่าทางของเด็กหนุ่มผมทองเหมือนกำลังเจ็บปวดทรมาน มือทั้งสองข้างขยุ้มเส้นผมสีทองเพื่อบรรเทาอาการเจ็บปวดภายในกะโหลก ลมหายใจเริ่มขาดช่วง เหงื่อไหลอาบใบหน้ากลม เสียงครางข่มความเจ็บปวดเล็ดลอดออกมาเป็นระยะ

    “ นารุโตะ!” ซากุระรีบตรวจดูอาการของเพื่อนเธอทันที และลงมือรักษาบริเวณศีรษะที่มีมือหนากุมอยู่ สักพักมือที่ขยุ้มเส้นผมจนหนังศีรษะเกือบหลุด ก็คลายลง ร่างกายที่ดูทุรนทุรายก็เริ่มสงบนิ่ง และลมหายใจก็ค่อยๆผ่อนจนเป็นปกติ

    “ ซากุระ! ช่วยดูอาการของซาสึเกะด้วย!” โฮคาเงะออกคำสั่งกับศิษย์ของเธอด้วยท่าทางอ่อนแรงจากการใช้จักระไปมาก พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นร่างเด็กหนุ่มอีกคนที่กำลังเหนื่อยหอบ โดยศิษย์ของเธอกำลังจัดให้เขาได้พิงเสาก่อนรีบมาตรวจดูอาการของซาสึเกะ ‘คงเป็นผลจากการทำพันธสัญญาคราวก่อน นารุโตะจึงพลอยได้รับผลกระทบไปด้วย’

    “ท่านไดเมียวขอท่านจัดการเรื่องพิธีต่อจากนี้ด้วย...”

    ไดเมียวที่นั่งในที่ร่มพยักหน้ารับ ก่อนเดินไปยืนต่อหน้าประชาชน “ท่านทั้งหลาย!!บัดนี้!การทำพิธีประกาศสัตย์สาบานได้เสร็จสิ้นแล้ว ขอทุกท่านที่อยู่ในที่นี้ร่วมเป็นพยาน ว่าอุจิฮะ ซาสึเกะ ผู้ที่เคยหนีจากหมู่บ้านได้ประกาศตนจะปกป้องหมู่บ้านด้วยชีวิต!!!” สิ้นเสียงของไดเมียวประชาชนชาวโคโนฮะต่างโฮ่ร้องด้วยความยินดี

    หลังจากเสร็จพิธี  โฮคาเงะได้เรียกพบทีม 7 หน่วยคาคาชิ ซึ่งสมาชิกประกอบด้วย ซากุระ นารุโตะ และซาสึเกะ ตอนนี้ทั้งหมดได้ประชุมอยู่ในห้องทำงานของโฮคาเงะ

    “ อาการดีขึ้นรึยัง ซาสึเกะ นารุโตะ คาคาชิ ”

    “ ดีขึ้นแล้วล่ะครับ....” คาคาชิ

    “หายเป็นปลิดทิ้ง!ซากุระจังเนี่ยรักษาเก่งจริงๆ” นารุโตะ

    “ ........” ซาสึเกะ

    “ จากนี้ไปทีมเจ็ด เตรียมพร้อมรับภารกิจ!” ซึนาเดะมองเหล่าสมาชิกทีม7 ด้วยสายตามุ่งมั่น โดยเฉพาะนารุโตะที่ดูคึกคักเมื่อได้ยินคำว่าภารกิจ  “ ให้พวกเธอออกเดินทางไปคุ้มกันเหล่าพ่อค้าเร่ที่แคว้นคิริ”

    “ หา!! คุ้มกันพ่อค้าเหรอ!? ภารกิจระดับC ชัดๆ” แน่นอนว่าเสียงโวยจะมาจากไหนไม่ได้นอกจากเด็กหนุ่มเจ้าของพลังสถิตร่าง เรียกหมัดลุ่นๆจากเพื่อนสาวที่ยืนอยู่ใกล้เขาอัดเข้ากลางท้อง เล่นเอาเจ้าคนปากดีจุกจนตัวงอ

    “ หัดฟังซะก่อนซิ!....แสดงว่า ต้องไม่ใช่พ่อค้าธรรมดาใช่มั้ยค่ะ? อาจารย์” ซากุระโวยนารุโตะ ก่อนหันไปถามซึนาเดะ

    “ หึ ใช่แล้ว...พ่อค้าที่จะให้พวกเธอไปคุ้มกัน เป็นพ่อค้าที่ทางหมู่บ้านโคโนฮะจ้างมาน่ะ...เป็นพ่อค้าเร่ที่จัดเต็นท์เครื่องเล่นใหม่ๆ เขามีชื่อว่า มุโรอิ  คิโจ อายุราวๆ30ต้นๆ  เป็นที่รู้จักของไดเมียวหลายแคว้นเลยล่ะ และตอนนี้คณะของเขาก็แวะพักที่แคว้นคิริ”

    “แล้ว...หมู่บ้านเราจ้างพวกนั้นมาทำไม?” นารุโตะถาม ขณะที่ในหัวเริ่มวาดภาพพ่อค้าที่จัดเครื่องเล่น เพราะเป็นชื่อแปลกที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน               

  “ก็เพราะอีกหนึ่งอาทิตย์ จะจัดงานฉลองใหญ่ที่หมู่บ้านเราน่ะซิ...เห็นว่าจะให้พวกนินจาได้พักงานเป็นพิเศษด้วย” โจนินคาคาชิเอ่ย

    “ จริง! จริงเหรอ!ป้าซึนาเดะ!!” เด็กหนุ่มผมทองหันไปถามโฮคาเงะด้วยดวงตาเป็นประกาย

    โฮคาเงะยังสาวยิ้มก่อนพยักหน้าเป็นการให้คำตอบ

    “ เย้!! ไชโย!!! งานฉลองๆๆรักป้าซึนาเดะที่สุดเลย!” เด็กหนุ่มเฮลั่นก่อนจะวิ่งมา หมายเข้าไปกอดผู้ที่เขานับถือเป็นป้า  แต่ก็ถูกมือเรียวสวยของผู้อาวุโสนั้นดันหน้าผากเอาไว้ก่อน

    “ ว่าแต่...เนื่องในโอกาสอะไรหรือค่ะ?” เด็กสาวเจ้าของเรือนผมสีชมพูเอ่ยขึ้น

    “ นั่นซิ! ทำไมต้องจัดงานฉลองใหญ่โตล่ะป้า?” นารุโตะเลิกตะเกียดตะกายที่จะกอดท่านโฮคาเงะ แล้วเอ่ยถามด้วยสีหน้าฉงน

    “ เป็นการฉลองชัยชนะจากศึกใหญ่ และให้วันหยุดงานพิเศษกับนินจาหนึ่งวัน ในงานจะมีร้านค้าจากนอกหมู่บ้านเข้ามาตั้งขาย มีเต็นท์เครื่องเล่นมากมาย และเต็นท์การแสดงก็จะมาร่วมด้วย....แล้วก็ในวันงานจะให้ร้านค้าทุกร้านในหมู่บ้านบริการให้กินฟรีทั้งวัน” โฮคาเงะอธิบายโครงร่างของวันงานให้ฟังด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

    “ กินฟรี!!ป้าซึนาเดะรู้ใจจังเลย!” เด็กหนุ่มผมทองว่าก่อนจะถือโอกาสสวมกอดตอนที่ซึนาเดะเผลอ

    ทันใดนั้นกำปั้นจากผู้เป็นป้าก็เสยเข้าใต้คางของนารุโตะ ส่งผลให้เด็กหนุ่มกระเด็นทะลุหลังคาและทยานขึ้นสู่ท้องฟ้าจนลับตา  โดยมีสายตาของสมาชิกร่วมทีมมองตามด้วยความอึ้งไปกับพลังบ้าเลือดของท่านโฮคาเงะรุ่น 5

    “ เอาล่ะ...ฝากภาระกิจนี้ด้วย” ซึนาเดะกำชับพลางสลัดมือแก้เมื่อย

    “ครับ/ค่ะ” คาคาชิและซากุระขานรับคำ ส่วนซาสึเกะก็มองด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามเดิม  ก่อนที่พวกเขาจะทำความเคารพและออกจากห้องทำงานไปเตรียมตัวออกเดินทาง  แต่สิ่งที่ควรทำตอนนี้คือ....ตามหาร่างของนารุโตะที่ไม่รู้ว่าจะปลิวไปตกที่ไหน ไม่ซิ!ที่แน่ๆจะยังคงมีชีวิตหรือครบ32ประการอยู่รึเปล่านั้นซิ?

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++Next



ความคิดเห็น