email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep 2 = โอกาสแด่อุจิฮะ

ชื่อตอน : Ep 2 = โอกาสแด่อุจิฮะ

คำค้น : 2

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 564

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ค. 2560 01:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep 2 = โอกาสแด่อุจิฮะ
แบบอักษร

ดวงตาสีรัตติกาลกวาดมองมโนภาพรอบตัว สิ่งที่เขาเห็นนั้นมีเพียง...ความมืด ไม่ว่าจะหันซ้ายแลขวา มองบนลงล่างก็ไม่พบแม้แต่แสงสว่างใดเล็ดลอดมา และที่ที่เขาอยู่นั้น ราวกับว่าเขากำลังจมน้ำ กำลังจมดิ่งลงไปเรื่อยๆโดยที่ร่างกายไม่สามารถขัดขืนต่อแรงดึงดูดนั้นได้

    ‘ หายใจไม่ออก...เรา...จะตายแล้วซินะ หึ...ตายในความมืดก็สมควรแล้ว ’ พลันเปลือกตาก็ค่อยๆปิดลง น้อมรับให้ร่างกายถูกดูดกลืนลงสู่กันบึ้งของความมืดมิดนั้น

    “ซาสึเกะ!!!”

เสียงตะโกนแต่ไกลเรียกดวงตาสีนิลให้เบิกโพลงขึ้นทันที

    “ไอ้งี่เง่า! แกจะตายไปทั้งอย่างนี้เหรอ! แกจะยอมตายทั้งๆแบบนี้เนี้ยนะ!”  

‘ เสียงนี้มัน...นารุโตะ.. เจ้าบ้านั่นทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ’ พลันสายตาก็มองเห็นแสงสว่างหนึ่งที่กำลังแหวกว่ายเข้ามาหาเขา ไม่นานเขาก็รู้สึกถึงแรงกระชากตรงคอเสื้อและได้เห็นหน้าเจ้าของเสียงเต็มตา ตอนนี้นัยน์ตาสีฟ้ากำลังจ้องเขม็งมาทางเขา

    “รู้สึกตัวซะทีซาสึเกะ!! รู้สึกตัวได้แล้ว!!! ตอบฉันมา...ว่าตอนนี้นายเห็นฉันใช่มั้ย!”

ดวงตาสีนิลยังคงจ้องค้างด้วยความตระหนก

    “ ฉัน!!อุซึมากิ นารุโตะ เพื่อนนาย! นายเห็นฉันแล้วใช่มั้ย! ซาสึเกะ!!! ” แววตาวาวโรจสีฟ้าใสที่จ้องเขาอย่างไม่ลดละ กับแรงบีบที่หัวไหล่ที่เขารู้สึกได้เป็นเครื่องยืนยันว่านารุโตะได้อยู่ตรงหน้าเขาจริงๆ รอยยิ้มบางกระตุกขึ้นมุมปาก นัยน์ตาสีรัตติกาลสบกับนัยน์ตาสีฟ้าตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน

    “ ก็แล้วจะทำไม? แหกปากอยู่ได้ เจ้าบ้า...” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่ไม่ทันได้ตั้งตัว เขาถูกไอ้เพื่อนจอมโวยดึงเข้าไปกอด ดวงตาสีนิลเบิกโพลงด้วยความตกใจ หัวใจเต้นระรัวขึ้นทันที เล่นเอาเขาปรับอารมณ์ตามแทบไม่ทัน

    “ได้ยินก็ดีแล้ว...ทุกคนเป็นห่วงนายมากรู้รึเปล่า?” น้ำเสียงอ่อนโยนกับสัมผัสที่ผ่านกายทำให้อุจิฮะเริ่มสับสนระหว่างฝันกับกระแสจิต เพราะอย่างเจ้านารุโตะมันจะมาทำอะไรแบบนี้เหรอ?

นารุโตะคลายอ้อมแขนออกและเปลี่ยนเป็นกอดคอซาสึเกะอย่างรวดเร็ว

“ ฮ่าๆไอ้ขี้ขลาด นี่นายกลัวฉันจนต้องชิงตายก่อนรึไง?” ‘นี่ล่ะมันตัวจริง’ ตาคมเหลือบมองใบหน้าทะเล้นด้วยใบหน้าเฉยชา

    “ อย่าสำคัญตัวผิดไป ถ้าสู้กันจริงๆ...นายแพ้หมดรูปแน่ ” เขาพูดพลางกระตุกยิ้มมุมปาก

    “งั้นก็ดี!ไว้นายหายดี แล้วมาทดสอบฝีมือกัน!” นารุโตะปล่อยจากกอดคอเป็นดึงมือซาสึเกะ ว่ายน้ำขึ้นไปหาแสงสว่างที่อยู่ด้านบน...ภาพแผ่นหลังของเพื่อนรักกับสัมผัสอุ่นที่ผ่านมือขวาช่วยปัดเป่าความสิ้นหวัง และเดียวดายให้สลายไปสิ้น

    เปลือกตาเริ่มเปิดออกอย่างช้าๆพลางกระพริบเพื่อปรับแสง ภาพแรกที่เห็นคือความมืดแต่เป็นความมืดในห้องพักโรงพยาบาล แสงจันทร์แรมสาดส่องลอดหน้าต่างห้องมากระทบร่างของซาสึเกะ ก่อนเขาจะขยับตัวสัมผัสอุ่นที่มือขวาเรียกให้นัยน์ตาสีรัตติกาลหันมามอง ภาพที่เห็นคือเด็กหนุ่มผมสีทองกำลังฟุบหลับข้างเตียงผู้ป่วย โดยมีน้ำลายยืดไหลยาวเป็นทาง ในมือข้างซ้ายของนารุโตะยังคงกุมมือข้างขวาของเขา

    ‘ เจ้าบ้าเอ้ย....’ ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มอย่างห้ามไม่อยู่ แต่ด้วยความอ่อนล้าของร่างกายเขาจึงเข้าสู่ห่วงนิทราอีกครั้ง แสงอาทิตย์แรกของซาสึเกะสาดส่องเรียกเขาให้ตื่นขึ้นรับแสงสว่าง ทันทีที่เขากำลังยันกายให้ลุกขึ้นความเจ็บปวดก็แล่นพล่านไปทั่วร่างกาย จนเขาต้องทรุดลงไปนอนราบเหมือนเดิม การเคลื่อนไหวเมื่อครู่ได้ปลุกนารุโตะให้รู้สึกตัวตื่นจากความฝันที่ตัวเองวาดเป็นตุเป็นตะ ก่อนค่อยๆสะลึมสะลือเช็ดหน้ากับผ้าปูเตียงแล้วเงยหน้าขึ้นมามองซาสึเกะ ที่ตอนนี้ใบหน้าเรียบเฉยนั้น กำลังคิ้วขมวดเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวด

    “ซาสึเกะ!” นารุโตะรีบเข้าไปประคองซาสึเกะทันทีก่อนจะจัดหมอนให้พิง

    “ขอ...น้ำ...” เสียงแหบพร่าเปล่งจากปากบางที่ขยับอย่างยากลำบาก  

    มือเพรียวรินน้ำใส่แก้วก่อนใช้มือขวาประคองศีรษะผู้ป่วยให้ตั้งตรง แล้วจึงใช้มือซ้ายป้อนน้ำให้เพื่อนของเขา มือเรียวยกแตะกุมมือข้างที่ถือแก้วน้ำเพื่อให้นารุโตะยกแก้วน้ำตามความต้องการ เมื่อเพียงพอแล้วมือเรียวจึงผลักแก้วน้ำออกเบาๆ

    “เดี๋ยวฉันจะไปเรียกหมอ นายอย่าเพิ่งขยับจะดีกว่า” นารุโตะวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะข้างเตียง แล้วค่อยๆวางศีรษะของซาสึเกะพิงหมอนที่จัดไว้ ก่อนรีบวิ่งออกไปนอกห้อง โดยมีสายตาคมคอยมองตามเสมอ

    ถึงเวลาที่เขาจะต้องกลับสู่โคโนฮะแล้วเหรอ? ก็คงเป็นแบบนั้น...เพราะมาดาระก็ตายไปแล้ว สิ่งที่เขายังติดค้างคือ ฟื้นฟูวงศ์ตระกูลขึ้นใหม่ และที่สำคัญต้องล้างแค้นพวกที่ต้องทำให้อิทาจิกลายเป็นนินจาถอนตัว! เป้าหมายคือ...ที่ปรึกษาทั้งสองของโคโนฮะ!

    เมื่อข่าวการฟื้นตัวของซาสึเกะรู้ถึงโฮคาเงะแล้ว ซึนาเดะก็เรียกประชุมหัวหน้าหน่วยต่างๆทันที ในตอนนี้ห้องประชุมก็มีผู้นำหน่วยต่างๆ ไดเมียวของโคโนฮะและที่ปรึกษาของโคโนฮะก็ได้รับเชิญเข้าร่วมประชุมเช่นกัน                 “ ที่ข้าได้เรียกพวกท่านมาประชุมในเวลานี้ ก็เพื่อจะขอความเห็นถึงเรื่องคดีความของอุจิฮะ ซาสึเกะ อย่างที่พวกท่านทราบ เดิมทีอุจิฮะ ซาสึเกะได้ถูกลงนามเป็นนินจาถอนตัวที่หนีออกจากหมู่บ้านและติดตามโอโรชิมารูไป และยังเป็นหนึ่งในสมาชิกของแสงอุษาร่วมทำสงครามโค่นล้มโคโนฮะ แต่สุดท้ายเขาก็กลับใจเลือกทางเดินของเขาที่ยังคงกลับมาช่วยเหลือโคโนฮะโดยเอาชีวิตของตนเข้าแลก ข้าอยากให้พวกท่านไตร่ตรองลดโทษของอุจิฮะ พวกท่านจะเห็นว่าอย่างไร?... ” สิ้นเสียงทรงอำนาจ สายตาคมสวยกวาดมองผู้เข้าร่วมประชุมที่มีท่าทีเห็นด้วยกับความคิดของโฮคาเงะ

    “ แต่ว่า...อุจิฮะ  ซาสึเกะ ก็ได้ก่อคดีความไว้ฉาวโฉ่ไม่น้อย ตั้งแต่หนีออกจากหมู่บ้านเพื่อไปหาโอโรชิมารู เข้าร่วมกลุ่มแสงอุษาลักพาตัวร่างสถิตแปดหางซึ่งเป็นน้องชายของท่านไรคาเงะจนนำไปสู่สงคราม และยังเป็นกำลังสำคัญของมาดาระโค่นล้มโคโนฮะ อีกทั้งเป็นผู้ลงมือสังหารดันโซหัวหน้าหน่วยลับของโคโนฮะขณะเข้ารับราชการแทนโฮคาเงะ ถ้าลดโทษจะไม่เป็นการหมิ่นกฎนินจาหน่อยหรือ? ซึนาเดะ ” โฮมุระที่ปรึกษาคนแรกแย้งความเห็นของซึนาเดะ ทำให้คิ้วเล็กขมวดมุ่น

    “ แต่ท่านก็เห็นแล้วว่าอุจิฮะได้ยอมเสี่ยงเอาชีวิตเข้าแลกในนาทีสุดท้าย และเขาก็ไม่ได้ตกเป็นร่างของโอโรชิมารู ซ้ำยังช่วยสังหารให้ ส่วนดันโซเองก็เคยมีคดีก่อกบฏในสมัยรุ่นที่สาม เหตุใดเขาจึงสามารถดำรงตำแหน่งหัวหน้าหน่วยลับได้ล่ะ? ข้าไม่ได้หมิ่นกฎนินจา...แต่เพื่อต้องการให้โอกาสกับทายาทอุจิฮะคนสุดท้ายที่อาจหลงผิดไปในชั่วขณะหนึ่ง ส่วนต้นต่อของสงครามคือมาดาระที่ได้ประกาศต่อหน้าที่ประชุมคาเงะ และท่านคิลเลอร์บีน้องของท่านไรคาเงะก็ปลอดภัยดีไม่ได้รับอัตรายใดๆ ใครมีความเห็นอื่นเชิญว่ามาได้อีก ”

กล่าวจบตาคมสวยก็ตวัดกลับมากวาดมองผู้เข้าร่วมประชุมอีกครั้ง หลังจากจ้องกับดวงตาของผู้แก่ประสบการณ์ที่ได้ตั้งคำถามเมื่อครู่

    “แต่เจ้าจะแน่ใจได้อย่างไร? ว่าอุจิฮะ  ซาสึเกะ จะไม่กลับไปประพฤติตัวเหมือนครั้งก่อนอีก ” ไดเมียวของโคโนฮะเอ่ยปากถามขึ้น

    “นั่นสิซึนาเดะ จะมีอะไรรับประกันได้ว่าอุจิฮะ ซาสึเกะ จะไม่หนีออกจากหมู่บ้านอีก” โคฮารุที่ปรึกษาของโคโนฮะคนที่สองสนับสนุนความเห็นของไดเมียว ซึ่งคนในที่ประชุมก็เริ่มคล้อยตาม

    “ตราบใดที่เขายังตระหนักถึงความสำคัญของหมู่บ้าน และอุสึมาคิ  นารุโตะยังอยู่ อุจิฮะ ซาสึเกะ จะไม่ทรยศต่อหมู่บ้านแน่นอน ข้าขอเอาตำแหน่งโฮคาเงะเป็นเดิมพัน!”

ซึนาเดะกล่าวชัดถ้อยชัดคำ ด้วยแววตามุ่งมั่นที่จะลองเสี่ยงกับสายสัมพันธ์ระหว่างสายเลือดเจตจำนงแห่งไฟโคโนฮะกับตระกูลอุจิวะซักครั้ง เพราะเธอเชื่อมั่นว่านารุโตะมีอิทธิพลมากที่สุดต่อซาสึเกะ

    “ในเมื่อท่านกล้าพูดถึงเพียงนี้ข้าก็ไม่มีอะไรเคลือบแคลงใจ” ไดเมียวว่าพลางยกน้ำชาขึ้นจิบ

    “ อย่างที่ท่านซึนาเดะได้กล่าวไป ร่างสถิตอุสึมาคิ นารุโตะนอกจากจะมีอิทธิพลต่ออุจิฮะแล้ว เขายังสร้างปาฏิหารย์ต่างๆให้หมู่บ้านรวมถึงตระกูลฮิวงะของข้าด้วย ข้าจึงเห็นด้วยที่จะให้โอกาสอุจิฮะ ซาสึเกะอีกครั้ง เพราะเนตรวงแหวนก็ยังจำเป็นต่อกำลังรบของหมู่บ้าน”

 ฮิวงะ ฮิอาชิ ต้นตระกูลเก่าแก่ของโคโนฮะได้ยืนยันความเห็นของโฮคาเงะด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ซึ่งทุกคนในที่ประชุมก็ไม่ขัดข้องกับความเห็นนี้

    “แล้วเจ้าจะตัดสินโทษอุจิฮะอย่างไรล่ะ? ซึนาเดะ..” โฮมุระได้ถามขึ้นอีกครั้ง

    มุมปากสวยฉีกยิ้มเหมือนเป็นคำถามที่ถูกใจ “ เรื่องนี้ข้าได้ตัดสินใจไว้แล้ว อยู่ที่ท่านทั้งหลายจะเห็นด้วยหรือไม่...ก็แค่นั้น ” ทุกสายตาจับจ้องไปยังโฮคาเงะยังสาว(ทั้งที่จริงอายุห้าสิบกว่าแล้ว)


+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++Next

ความคิดเห็น