ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่20

คำค้น : yaoi y

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ค. 2560 23:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่20
แบบอักษร

​ตอนนี้ก็เช้าแล้วคับบอกเลยว่าเช้ามากด้วยเพราะพระอาทิตย์ยังไม่ขึ้นเลย ที่ต้องออกมาเช้าขนาดนี้ไม่ใช่เพราะไรครับ พวกผมต้องรีบเคลียที่พักแล้วพุ่งไปคว้าธงให้ได้ก่อน ส่วนเมื่อวานกับดักที่วางไว้กมีมารมาตกบ้างบางตัวระดับก็ตามที่คาดไว้พวก1-2เท่านั้น 

"แกจุดพักต่อไปที่เราหาได้อีกไกลมากเลยใช่ไหมล่ะแล้วยิ่งเข้าไปลึกมากเท่าไหร่ระดับของมารก็ยิ่งเยอะ เมื่อคืนดูๆ แค่1-2ระดับก็จริงแต่ถ้าวันนี้เราไม่ได้ธงไปเราต้องแย่แน่ๆ" โกะโก่ะว่าขึ้นในขณะที่พวกผมกำลังวิ่งกันอยู่คับ 

"น่านสิ ดูจากระยะทางหากเราวิ่งไปวิ่งกลับอาจจะทันก่อนเย็นอยู่หรอกแต่ถ้าใช้เวลาหาด้วยกลัวว่าจะไม่ทันเอาหน่ะสิ" ก็จริงๆครับเพราะเข้าป่าไปอีกน่าจะไกลกว่าจะเจอธง แถมถ้าให้วิ่งไปวิ่งกลับร่างกายต้องไม่ไหวแน่ๆ แค่นี้ก็เริ่มเหนื่อยแล้ว 

"งั้น เราจะเอาไงดีวะ" สเวนเอ่ยถามพลางวิ่งนำคนอื่นต่อไป  

"เค้าว่าน้ะ บางครั้งเราก็ต้องพึ่งดวงกันบ้าง" ผมว่าขึ้นทำเอาทุกคนขำ

"นั่นสิย่ะใครจะไปทำนายอนาคตได้ จะเกิดอะไรเราก็จะสู้ไปด้วยกันเนอะ " เชอร์รี่ว่าขึ้นทำให้ผมยิ้มขึ้นมาทันที 

"ตูม" จู่ๆเสียงระเบิดก็ดังมาจากข้างหน้าพวกผมครับทำให้พวกผมรีบวิ่งไปดูกันทันที 

"อะไรวะ" สเวนที่อยู่ข้างหน้าส่งเสียงออกมาเหมือนสงสัยทำให้ผมที่อยู่ข้างหลังสเวนยื่นหน้าไปมองเช่นกัน      

"น่าจะเขตวิหคพราย แต่สู้อยู่กับอะไรกันเหมือนว่าจะไม่มีอะไรตรงนั้นเลยน่ะ" เสียงโกะโก่ะที่อยู่หลังจากผมว่าขึ้น ผมที่มองอยู่ก็สงสัยเช่นกันก่อนจะมองรอบๆ  

"นั่นมันต้นภูตกินซากหนิ" ผมว่าพลางชี้ไปทางต้นไม้ที่เหมือนเหล่าภูตที่กำลังร้องไห้และโหยหวนอยู่ 

"สงสัยจะเข้าไปในเขตของมันเข้าสิน่ะ" เชอร์รี่พูดขึ้นมา

"เอาไง จะปลอยพวกนั้นไว้แล้ววิ่งต่อหรือจะเข้าไปช่วย "  สเวนถามพลางหันหน้ามามองผมเพื่อให้ผมตัดสินใจ 

"เราไม่ควรทิ้งพวกนั้นเอาไว้มันอันตรายถ้ามารมาเจอเข้าพวกนั้นตายแน่ๆ" ผมมองไปยังกลุ่มคนที่กำลังโดนภาพหลอนทันที  

"เอาหล่ะในเมื่อเราจะช่วยพวกนั้นแล้วคำถามต่อไปเราจะช่วยพวกนั้นยังไง"เชอร์รี่ถามขึ้นทำให้ผมยิ้มขึ้น เมื่อทุกคนตัดสินใจจะช่วย 

"กลุ่มเราไม่มีธาตไฟก็จริงแต่กลุ่มเรามีคนใช้ภาพมายาได้เหมือนกันหนิ "ผมว่าจบหันไปมองเชอร์รี่ที่ยืนอยู่หลังสุด "ใช้กระสุนภาพหลอนทำให้พวกนั้นออกนอกอาณาเขตของต้นภูตกินซากก็พอ " เชอร์รี่ที่ได้ยินก็พยักหน้า ก่อนจะเอาปืนสไนเปอร์ออกมา 

"งั้นก็ง่ายหน่อย จัดเลยยัยเชอร์รี่" โกะโก่ะว่าพลางตีหลังเพื่อนเพื่อเป็นสัญญาณ 

"มันจะยากตรงที่เวลาเหยื่อของต้นภูกกินซากมันหนีออกนอกอาณาเขตนี่แหละมันจะระเบิดผลของต้นออกทำให้เรียกมารหรือสัตว์ป่าออกมา " ผมว่าขึ้น 

"งี้ก็ไม่ต่างจากไอ้พวกหนูปีศาจเลยดิ"สเวนว่าก่อนจะมองมายังผม 

"ก็มีทางอยู่ เดี๋ยวเค้าจะตัดผลมันเองระหว่างนี้ให้เชอร์รี่พาทุกคนออกมา แล้วให้พวกสเวนกับโกะโก่ะไปรับ"  ผมเรียกเคียวกระจกนพรัตน์ออกมาเตรียมการทันที "งั้นเรามาช่วยพวกนั้นกัน" เชอร์รี่เล็งเป้าไปยังกลุ่มคน5คนที่มีทั้งอยู่บนฟ้าและบนพื้นกำลังเหมือนร่ายสกิลอยู่  

"ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง" เสียงยิงปืนรัวๆของเชอร์รี่ดังขึ้นทำให้พวกผมเตรียมตัวตามหน้าที่ของตัวเอง   ผมมองไปยังผลของต้นภูตกินซากมันมีอยู่9ลูกพอดีเท่ากัยอาวุธผม แปลว่าผมจะพลาดไม่ได้เด็ดขาด 

"ตัวแรกขยับแล้วเจ้าหญิง "เสียงโกะโก่ะดังขึ้นเพราะมีคนออกจาอาณาเขตไปแล้ว ผมควบคุมอาวุธไปตัดตัวแรกได้สำเร็จ  

"ฉึก ฉึก ฉึก" ผมตัดขาดอีกสามตัวได้สำเร็จรวมกับเมื่อกี้เป็นสี่ตัว 

"เห้ยระวังเจ้าหญิง"สเวนตะโกนมาทำให้ผมหันไปมอง แล้วก็พบกัยขนนกเหล็กที่พุ่งมาทางผม มันเป็นขนนกของวิหคพราย แต่คงโดนภาพมายาของต้นภูตกินซากทำให้มีลูกหลงมาทางผม

"พรึบ" ผมเอนตัวหนีแต่ขนนกบาดเข้าที่หน้าของผมทำให้เลือดไหลออกมานิดหน่อย 

"ฉึก ฉึก ฉึก ฉึก " ผมเพ่งสมาธิกับอาวุธของตัวเองก่อนเพราะตัวผลของต้นมันเริ่มขยับ ทำให้ผมตัดออกไปได้อีก4ลูก เหลือเพียงลูกเดียว พออีกลูกกำลังขยับผมก็เตรียมจะเล็งมันทันที 

"ฟรึบ"เสียงของลมที่พัดกระจกของผมออกทำให้พลาดเป้า ไปลมที่ว่าก็เป็นลมของกลุ่มคนที่โดนภาพมายาเช่นเดิม 

"แย่แล้ว เค้าพลาด" เสียงผมดังขึ้นเมื่อเห็นว่าผลมันกับลังจะระเบิด 

"แผละ" ผมตกใจทันทีที่ผลกับไม่ระเบิดแต่กับโดนหอกของโกะโก่ะแทงทะลุไปก่อนอย่างฉิวเฉียด 

"เห้อ ทันเวลา" โกะโก่ะพูดขึ้นทำให้ผมปาดเหงือตัวเองทันที 

"ขอบคุณน่ะ  เค้าไม่น่าทำพลาดเลยเกือบพาซวยแล้ว" ผมว่าก่อนจะเรียกเก็บกระจกจากที่ไกลทันที เพราะถ้าเข้าไปในเขตคงโดยภาพมายาไปด้วยแน่ โกะโก่ะก็เช่นกันเก็บหอกตัวเองทันทีจากที่ไกล

"เจ้าหญิงไม่ผิดหนิ อีที่ผิดเนี่ยพวกนี้ต่างหากนอกจากจะให้ช่วยแล้วยังมาสร้างภาระอีก " โกะโก่ะว่าพลางมองไปยังกลุ่มคนที่นั่งทรุดอยู่ข้างหลัง "แล้วจะเอาไงกับพวกนี้หล่ะโดนกระสุนอีเชอร์รี่ไปใช้เวลาเท่าไหร่กว่าจะเป็นเหมือนเดิม" โกะโก่ะถามต่อทันที 

"ถ้ารอจริงๆ ที่ยิงไปยาวประมาณ4ชั่วโมง" เชอร์รี่ตอบกลับมา 

"เราไปพวกมันไว้ไม่ได้หรอกเพราะถ้าปล่อยให้รอถึง4ชั่โมงก็คงไม่ต่างจากติดอยู่ในเขตของต้นไม้นั่นเท่าไหร่" ผมที่ฟังอยู่ก็พยักหน้า 

"เค้ารักษาให้เอง " ผมว่าพลางหันไปมองสเวน "ฝากอุ้มหน่อยได้ไหมเมื่อกี้ใช้พลังไปเยอะแล้วด้วย กลัวว่าถ้าใช้อีกจะเดินไม่ไหว" ผมถามสเวนเพราะผมคงต้องพึ่งสเวนแบกไป

"เออๆ เดี๋ยวกูอุ้มเจ้าหญิงไปเองแล้วให้โกะโก่ะนำหน้าแทน "ผมพยักหน้ารับก่อนจะเรียกเคียวกระจกนพรัตน์ออกมาอีกครั้ง 

"เคียวกระจกนพรัตน์ กระจกแห่งความบริสุทธิ์ จงชำระล้างมลทิลแก่พวกเขา ณ ที่นี้  " กระจกประกายแสงสีขาวสาดส่องทำให้คนพวกนั้นหลุดออกจากภาพมายาที่เคยโดน แต่ร่างของผมที่ทั้งวิ่งทั้งควบคุมกระจกทั้งใช้พลังก็ไม่อาจจะยืนไว้ได้อีกต่อไปทำให้ร่างของผมทรุดลง 

"ฟึบ" สเวนเข้ามาประคองข้างหลังผมไว้ได้ทันทำให้ผมตอนนี้มีสเวนช่วยอยู่ 

"เห้อ พวกนี้นี่มันภาระของเราจริง"  สเวนว่าพลางอุ้มผมขึ้นไหล่โดยมีคนช่วยเป็นโกะโก่ะ ทำให้ผมตอนนี้มานั่งบนไหล่ของสเวนเรียบร้อยแล้ว 

"อ๊า อย่าโทษพวกเค้าเลยน่า "ผมว่าก่อนจะเอาคางเกยที่ศรีษะของสเวน 

"อึก" เสียงของกลุ่มคนเขตวิหคพรายที่รู้สึกตัวดังขึ้นพวกผมจึงหันไปมอง

"ไงย่ะ สร้างเรื่องเดือดร้อนให้เราจริงๆ" เชอร์รี่ว่าขึ้นทำให้คนพวกนั้นทำหน้ารู้สึกผิด

"นี่เค้าถามหน่อยสิ ไม่รู้หรอว่าต้นไม้นั้นถ้าเข้าไปในเขตจะทำให้เกิดภาพมายาหน่ะ" ผมถามพวกคนที่กำลังทำหน้าเศร้า 

"อืมรู้สิแต่ เพราะมีแรงระเบิดผลักให้พวกเราเข้าไปในเขตนั้นทำให้เราโดนภาพมายา" ชายคนหนึ่งที่ท่าทางจะเป็นหัวหน้ากลุ่มเอ่ยขึ้น 

"แรงระเบิด งั้นระเบิดนั่นก็ไม่ได้เกิดจากพวกนายหน่ะสิ แล้วเป็นอะไรไหม "  ผมยังคงถามต่อพลางคิดว่าระเบิดมาจากใคร ใครเป็นต้นตอ 

"ถ้าแรงระเบิดหน่ะชั้นว่าชั้นรู้ ตอนมาคอยรับพวกนี้ ที่พื้นมีเห็ดระเบิดอยู่น่าจะมีใครไปเหยียบมันเข้า"โกะโก่ะเหมือนรู้ว่าผมคิดอะไรอยู่เลยตอบให้

"อื้มพวกเราไม่เป็นอะไรมาก แล้วเจ้าหญิงหล่ะ" ชายคนเดิมถามผมทำให้ผมยิ้มให้เค้า ก่อนจะตอบคำถาม

"อ่อเค้าใช้พลังเยอะไปเลยไม่มีแรงจะเคลื่อนที่หน่ะ ไม่มีอะไรหรอก "  สเวนที่อยู่ข้างล่างผมทำหน้าเซ็งทันที 

" อ่า พวกเราต้องขอขอบคุณพวกเจ้าหญิงมากน่ะ ผมชื่อฮอร์ค เป็นหัวหน้าทีมนี้ถ้ามีโอกาศให้พวกเราได้ช่วยเจ้าหญิงคืนพวกเราจะไปช่วยแน่นอน" ชายที่ชื่อฮอร์คกล่าวออกมา แต่เอ่ะพวกนั้นทำไมถคงเรียกผมว่าเจ้าหญิง 

"นี่ทำไมถึงเรียกเค้าว่าเจ้าหญิงหล่ะ"ผมเอ่ยถามก่อนที่เราจะแยกกัน 

"อ่อ คนในกลุ่มผมมีทั้งรูปทั้งไฟล์เสียงของเจ้าหญิงเลย ผมก็เลยรู้จักคุณไง " ผมที่ได้คำตอบจากชายคนนั้นทำให้ผมหน้าแดงขึ้นทันที ของน่าอายนั่นมันของแจกให้คนที่โดนพวกผมหลอกในการแข่งขันครั้งที่สองหนิ 

"เจ้าหญิงดังมากน่ะเนี่ย"โกะโก่ะว่าขึ้นทำให้ผมหันควับไปมองโกะโก่ะทันที 

"เพราะใครหล่ะ"ผมสบัดหน้าหนีโกะโก่ะเชิงงอนทันที 

"ขอโทษค่ะดิชั้น และพรรคพวกจะไม่ทำอีกแล้ว อย่างอนเลยน่ะเจ้าหญิงทางที่ดีอย่าหยิบไอ้หน้ากากสีดำนั่นมาใส่อีกเลยจะดีมาก" ผมที่ได้ยินก็หลุดขำออกมาทันที 

"งั้นพวกผมต้องขอตัว "ทีมของฮอร์คบินขึ้นไปบนฟ้าทันทีที่เอ่ยลา พวกผมก็เช่นกัน วิ่งเข้าป่าเพื่อหาธงต่อไป 

"ยังไงเราก็ต้องได้สักธง "เชอร์รี่กล่าวก่อนจะวิ่งตามพวกผมมาจะบอกพวกก็ไม่ถูกสิผมขี่หลังสเวนอยู่นี่หน่า 

"สเวนเหนื่อยไหม" ผมก้มหน้าลงไปถามสเวนเผื่อเค้าเหนื่อยผมจะได้ลงเพราะตอนนี้พลังผมก็พอกลับมาบ้างแล้วแค่อาจต้องรอผมบ้างก็เท่านั้น 

"เออ ขี่หลังไปเถอะ กูรู้ยังไงต่อให้ลงตอนนี้ก็ช้ากว่าเดิม" สเวนตอบออกมาอย่างรู้ทันทำให้ผมยิ้มขึ้นมาทันที 

"ขอบคุณน่ะ" ผมเอ่ยพลางกอดสเวนแน่นขึ้นเพราะกลัวตกไม่ได้คิดอะไรเลยน้ะจริงจริ๊ง 

พวกผมก็วิ่งยาวเลยครับเพราะนี่พระอาทิตย์ขึ้นแล้วแปลว่าพวกผมเหลือเวลาอีกไม่มากแล้วถ้าไม่รีบจะไม่ทันเอา

--------------------------------------------------------------------------------------

ขอบคุณคนที่ให้คะแนนสนับสนุนแก่นักเขียนฝึกหัดอย่างเราน่ะ แล้วก็ขอบคุณคอมเม้นที่มาเม้นให้เรามีกำลังใจเขียนต่อ จนถึงตอนที่20 บอกเลยการแต่งนิยายสดไร้ซึ่งพล๊อตนั้นยากมากเพราะต้องคุมอารมณ์ตัวเองให้ดี แต่ก็ดีใจที่ยังมีคนอ่านมากมายขนาดนี้ ถ้ามีใครช่วยติเตือนหรือให้คำแนะนำเรื่องการเขียนได้นักเขียนคนนี้ก็จะดีใจมากเลย ขอบคุณที่เข้ามาอ่านเรื่องนี้น้าาาาาาาาา 

อ้ออีกอย่างหนึ่ง ที่นักเขียนคนนี้จะบอกคือ

อีกไม่นานเค้าจะเปิดเทอมุ้าเนื้อเรื่องมันยังไม่จบก็คงไม่มีเวลามาอัพทุกวันแบบนี้ ขอให้รีดเดอร์ทุกคนเข้าใจหน่อยเนอะ แหะๆ  อยากให้ทำใจรออ่านอย่าทิ้งเรื่องนี้น้า

---------------------------------------------------------------------------------------

ความคิดเห็น