ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่18

คำค้น : yaoi y

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ค. 2560 01:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่18
แบบอักษร

ผมที่ขึ้นมาบนหอแล้วตรงเข้ามาทำอาหารให้ทุกคนเลยครับเพราะผมรู้ว่าคงใช้แรงกันไปเยอะแล้วเลยทำอาหารให้เลย จริงๆที่ผมสวมหน้ากากส่วนหนึ่งเพราะปิดบังใบหน้าและอีกส่วนหนึ่ง คือผมแค่ไม่อยากให้ใครรู้ว่าเวลาผมใส่หน้ากากผมจะเปลี่ยนนิสัยไป มันไม่ใช่ทุกหน้ากากหรอกครับมันจะเป็นเฉพาะหน้ากากราชวงค์  พอผมทำอาหารให้พวกนั้นเสร็จก็ตรงไปอาบน้ำอีกรอบแล้วเปลี่ยนชุดครับ ผมไม่คิดว่าพวกนั้นจะเอาแผ่นรูปกับเสียงผมกลับมาได้อยู่แล้ว ผมก็แค่อยากให้พวกเค้าจำเท่านั้นเองจริงๆขอดีๆผมก็ให้ได้ แต่แบบนั้นมันเข้าข่ายใช้ผลประโยชน์จากผมฝ่ายเดียว  วึ่งผมไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ 

"แกรก " เสียงเปิดบานประตูออกมาทำให้ผมรู้ว่าพวกเขามาถึงกันแล้ว

"เห้อ ถึงสักที "เสียงของโกะโก่ะดังขึ้นทำให้ผมรู้ว่าพวกเค้ามาถึงแล้วจริงๆ 

"ฉันเพลีย หิวจัง " เชอร์รี่ก็พูดตามออกมา ทำให้ผมต้องเดินออกจากห้องของสเวนมาแล้วตรงไปยังห้องครัวทันที 

"อะนี่ เค้าทำไว้ให้แล้ว" ผมวางไว้หน้าพวกนั้นที่นั่งกันอยู่ พวกนั้นทำหน้าแปลกใจก่อนจะลงมือกินเงียบๆ ผมที่เห็นก็ไม่ได้สนใจอะไรอ่านหนังสือเงียบๆเช่นกัน 

"เอ่อ...เจ้าหญิงกูขอโทษน่ะเว้ย"สเวนที่ดูจะกินข้าวไปนิดหน่อย หยุดกินแล้วหันมาพูดกับผม  ผมเลยต้องหุบหนังสือแล้ว วางลงบนโต๊ะที่มีจานข้าวพวกนั้นอยู่แล้วเดินอ้อมไปนั่งบนตักของสเวนพร้อมค้องคอให้โน้มลงมานิดนึง ทำให้คนที่กลายเป็นที่นั่งทำหน้าอึ้ง และอีกสองคนก็เช่นกัน 

"คราวหลังทำอะไรต้องบอกก่อนไม่งั้นไอ้ที่นั่งทับอยู่เนี่ยขาดแน่"  ผมกระซิบเบาๆก่อนจะลุกขึ้นแล้วหยิบหนังสือไปอ่านต่อ คนที่ผมไปนั่งเมื่อกี้ก็กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ผมที่นั่งรอพวกนั้นกินจนเสร็จ จึงเริ่มคุยแผนกันต่อเพราะถึงจะเหลือเวลาอีก1วันแต่ดูจากการต่อสู้วันนี้ผมบอกได้เลยว่าพวกเค้าไม่สามารถชิงธงมาได้แน่ๆ เลยต้องวางแผนดีๆ  

"ดูจากการต่อสู้วันนี้แล้วเห็นข้อบกพร่องตัวเองบ้างไหม "ผมถามพวกที่เดินกลับมาจากล้างจานโดยมีสเวนถือแก้วน้ำมาให้ผมด้วย ผมรับก่อนจะนำมาวางไว้ที่โต๊ะ 

"อืม ชั้นควงหอกใช้เวลาพอสมควรเลยแล้วการเคลื่อนที่ก็ช้าไป "โกะโก่ะพูดออกมาก่อนผมจึงพยักหน้าให้

"กู ป้องกันไม่ได้ทุกการโจมตี แล้วโจมตีไม่แรงพอ" สเวนก็ว่าออกมาเช่นกัน จริงๆสายป้องกันไม่ต้องเน้นโจมตีก็ได้แต่ถ้าทำได้มันก็จะดีกว่าเพราะอาวุธของสเวนมันสามารถโจมตีได้ด้วย 

"ฉันยิงปืนไม่ได้ถ้าศัตรูไม่อยู่นิ่ง แถมเวลาบินก็เป็นเหมือนเป้านิ่ง" ผมพยักหน้าอีกครั้งทำให้พวกเค้าก้มหน้า

"แล้วทางแก้ไขหล่ะรู้รึป่าว" ผมถามไปอีกทำให้คนทั้งสามเงียบยิ่งกว่าเดิม "ถ้าควงหอกช้าลองลดพลังของหอกลงมาสิ แล้วเคลื่อนไหวช้าหน่ะ ต้องไปวิ่งเพิ่มสักหน่อย  " ผมพูดพร้อมหันไปทางโกะโก่ะทำให้โกะโก่ะพยักหน้า "   ส่วนการป้องกันหน่ะถ้ามันกันได้ไม่ทุกอันลองเป็นองศาดู การโจมตีหน่ะลองพลิกโล่ดูสิมีส่วนแหลมของซี่โครงของโล่อยู่หนิ " ผมว่าขึ้นทำให้สเวนเงยหน้าขึ้นมามองผม "เชอร์รี่ควรฝึกครวนแสงเพื่อให้อีกฝ่ายอยู่กับที่ การบินก็ควรเคลื่อนที่ตัวเองไปด้วยแม้จะเล็งปืน"  ผมว่าพลางเรียกตรวนแสงออกมาให้ดู  เพราะว่าผมอยากให้พวกเขาไปได้ไกล ไกลพอที่หากว่าไม่มีผมจะอยู่ได้สบาย ผมต้องผลักดันพวกเขา 

"วันนี้เหนื่อยแล้ว ขอฝึกพรุ่งนี้ได้ไหมเจ้าหญิง" โกะโก่ะหันมาถามผมอย่างทีเล่นทีจริง

"น่านสิฉันก็ไม่ไหวน้ะขนาดจะขึ้นมายังให้อีโกะโก่ะปบกมาอยู่เลย" เชอร์รี่ก็เสริมแรงสนับสนุนเพื่อนของตนทันที ผมเลยใช้สายตามองไปตามคนพูดเะอดูว่าเหนื่อยจริงไหม และดูๆแล้วพวกนี้คงเหนื่อยจริง

" อื้อ วันนี้เค้าก็เหนื่อยถือเสียว่าพักผ่อนให้เต็มที่แล้วค่อยออกไปฝึกหนักพรุ่งนี้ "ผมว่าก่อนจะเดินเข้าห้องนอนสเวนไป แหมจริงๆมันก็ห้องนอนผมด้วยน่ะ เมื่อคืนหลับได้เพราะเพลียแต่คืนนี้ไม่น่าไหว 

อีกแค่ไม่มีกี่วันการแข่งขันจะจบลงเพื่อให้ทีมผมชนะก็ต้องคิดแผนที่ดี  และเตรียมการให้พร้อม 

 "แกรก " เสียงเปิดบานประตูเปิดออกมาพร้อมกับร่างสูง ของสเวน 

"อาบน้ำแล้วสิ?" สเวนถามผมพลางเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัว 

"อื้อ"ผมตอบกลับไปพลางนั่งคิดแผนการต่างๆต่อ จนสเวนอาบน้ำเสร็จแล้วเดินมาแต่งตัวในสภาพที่มีแค่ผ้าพันเอวไว้ 

"รีบแต่งตัวสิเค้าง่วงแล้ว " ผมว่าพลางมองไปทางอื่นเพื่อหลีกเลี่ยงการมองสเวนที่กำลังเปลือยท่อนบน

"เออๆ รอแปป" สเวนตอบรับมาก่อนจะแต่งตัว จนเรียบร้อยแล้วปีนขึ้นเตียงมา จัดวางท่านอนอย่างคุ้นชิน ร่างบางที่เห็นว่าจุดประจำก็ล้มลงนอนทันทีก่อนจะปิดไฟ 

"นี่เจ้าหญิงโกรธมากรึป่าว ที่พวกเราทำแบบนั้น" สเวนเอ่ยถามพลางพลิกตัวหันข้างมาคุยกับร่างบางที่นอนหนุนแขน 

"ก็โกรธตอนแรกแต่ตอนนี้ก็ดีขึ้นหลังจากได้ระบายอารมณ์" ผมตอบพลางหันหน้าไปหาสเวนเช่นกัน "แล้วโกรธรึป่าวที่เค้าทำขนาดนั้น" ผมถามขึ้นเพราะผมก็ทำเค้าไว้เยอะ

"ไม่หล่ะ เหมือนกูถูกสอนมากกว่าด้วยซ้ำ"สเวนเอ่ยออกมาอย่างหนักแน่น ทำให้ร่างบางที่นอนข้างๆอุ่นใจ 

"ขอบคุณนะที่ไม่โกรธเค้า" เพราะปกติก็ต้องมีบ้างโดนไปตั้ง10รอบ "นี่สเวนทำไมถึงชอบพูดคำกู มึง หรอ"อันนี้ผมถามเพราะแค่อยากรู้เท่านั้นแหละ

"เพราะอะไรหน่ะหรอ บางครั้งการใช้คำพวกนั้นมันทำให้รู้สึกเป็นกันเองมั้งแล้วก็รู้สึกว่าเป็นคำที่ใช้ได้แค่ช่วงนี้"  เสียงทุ้มกล่าวออกมาทำให้ผมที่ฟังเหตุผลก็พอเข้าใจไปด้วย "เจ้าหญิงหละทั้งที่เป็นผู้ชายแต่โดนเรียกว่าเจ้าหญิงนี่ไม่โกรธหรอ"คำถามที่เอื้อนเอ่ยออกมาในยามนี้ผมรู้สึกมันเป็นคำถามที่เราสองคนอยากหาเวลาคุยกันมากกว่า

"ก็ถ้าบอกว่าไม่ให้เรียก ถึงตอนนี้จะไม่เรียกหรอ แล้วความหมายของคำมันก็ไม่เสียหายเค้าเลยไม่เดือดร้อนอะไร" จริงๆผมว่าบางคนอาจลืมชื่อผมไปแล้วก็ได้

"ก็ยังเรียกเจ้าหญิงอยู่ดี มันชินปากวะ" สเวนตอบออกมาก่อนจะยิ้มให้ผม "แล้วทำไมถึงมาที่นครแห่งการศึกษานี้หล่ะ จริงอยู่ที่แม่ของเจ้าหญิงคือผู้ก่อตั้ง แต่ก็เพราะเป็นถึงเชื้อพระวงค์จะจ้างครูไปสอนก็ก็ได้แท้ๆ"  อันนี้ปัจจุบันผมก็ยังไม่รู้เลยว่าทำไมต้องมาเรียน 

"ก็หม่ามี๊อยากให้มาเรียน ก็เลยมา" ผมตอบตามควาทจริงเพราะตั้งแต่เริ่มแม่ต้องการให้ผมมาเรียนที่นี่ "แล้วสเวนหล่ะ ทำไมถึงมาที่นครแห่งการศึกษา" ผมถามกลับไปบ้าง

"เหตุผลของกูอะหรอ จริงๆมันก็เรียบง่ายแค่อยากมาหาประสบการณ์ " คำตอบที่ผมได้มาทำให้ผมสงสัยทันที เพราะมันจะผนวกกับเรื่องที่เค้าโกหกอะไร แต่ก็ชั่งเถอะ ผมรอเคเาเล่าเองดีกว่า

"ประสบการณ์ที่เราได้ทำร่วมกันมันมีค่านี่เนอะ เพราะพอจบไปแล้วเค้าต้องขึ้นครองราชเลย" ผมทำหน้าเศร้าทันที เมื่อนึกว่ามันจะถึงเวลาที่ผมต้องขึ้นครองราชแทนป่าปี๊ 

"เป๊าะ" เสียงดีดหน้าผากเบาๆ ทำให้ผมทำหน้ายู่ใส่คนที่ดีดทันที

"ทุกคนย่อมมีหน้าที่ของตัวเอง แต่อย่าเอาอะไรมาขวางทางแห่งความสุขของตัวเองในปัจจุบัน กว่าจะจบก็ไม่ใช่เรื่องง่ายน่ะเว้ย " สเวนว่าพลางลูบหัวผมทำให้ผมเคลิ้มไปเลย

"นั่นสิเนอะ เค้าไม่น่ามาเครียดกับเรื่องที่ยังไม่ถึงเลย" ผมว่าขึ้น "ขอบคุณที่นอนคุยเป็นเพื่อนน่ะ" 

"เออๆ แต่นี่ดึกแล้ว เจ้าหญิงควรนอนได้แล้ว" สเวนว่าพลางกดหัวผมลงกับแขนของตนเชิงเหมือนอยากจะให้พักผ่อน 

"ฝันดีนะสเวน พรุ่งนี้มีฝักอย่าตื่นสายละเค้าไม่อยากสายไปด้วย" เพราะอะไรหน่ะหรอต่อให้ผมตื่นเช้าแค่ไหนถ้าสเวนไม่ตื่นผมก็แทบจะลุกออกจากเตียงไม่ได้เลย โดนกอดไว้ทั้งคืนยันเช้าเกาะแน่นมาก

"หมายความว่าไงวะ เออๆ ฝันดี" ผมยิ้มรับก่อนหลับตาลงแล้วเข้าสู่ห้วงนิทราพร้อมกับอ้อมกอดอุ่นของชายร่างสูงที่เริ่มง่วงนอนเช่นกัน ทำให้ภายในเวลาต่อมาชายร่างสูงก็เข้าสู่ห้วงนิทราตามร่างบางในอ้อมกอดไป

---------------------------------------

เอ้ย นักเขียนสมองตันมากมาย ขอบคุณคนที่ให้100สนับสนุนน้าาา ถึงไม่รู้ว่ามายังไงก็เถอะแต่ก็ดีใจมากๆเลยที่มีคนชอบอ่านเรื่องของเรา ทั้งที่เราก็แต่งไม่ดีเท่าไหร่ หลายครั้งคิดท้อแต่พออ่านคอมเม้นก็ทำให้มีกำลังใจมากขึ้นจนสามารถมาแต่งต่อได้ ยังไงก็ขอกำลังใจให้นักเขียนอีกเยอะๆน้าาาา 


ความคิดเห็น