ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่17

คำค้น : yaoi y

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ค. 2560 18:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่17
แบบอักษร

ในระหว่างที่ผมเดินกลับมาหลังจากไปส่งคะแนนที่นครกลางเรียบร้อยแล้ว กรรมการบอกว่าจะประกาศผลหลังจากรวบรวมคะแนนเสร็จ 

"เห้ยๆ พวกมึงเอารูปเจ้าหญิงกับไฟล์เสียงมาให้กูดูหน่อยดิวะ " ผมที่เผลอเดินผ่นเลยหันไปมองอย่างอดไม่ได้ ถึงมันจะเสียมารยาทที่ผมหันไปหาแบบทันทีก็ตาม อะไรคือรูปกับไฟล์เสียงของผมฟ่ะ  แต่พอผมมองดีๆแล้วนั้นมันพวกคนที่ผมเอาปลอกแขนมาหนิ

"เออ เอามาแลกดูกัน " ผมที่ตอนนี้ได้แต่อดทนและอดใจรอ ให้ไปถึงเขตตัวเองโดยไวที่สุด ถ้าถามว่าที่ผมเดินผ่านพวกนั้นทำไมไม่มีคนทักหน่ะหรอครับ เพราะผมสวมชุดคลุมสีดำปิดทั้งตัวเลยไงหล่ะ แหมผมก็อายนะเพราะผมได้ยินว่าเค้าถ่ายทอดสด แล้งมีคนมาดูอยู่ที่นครกลางก็เยอะ คนที่ดูในPCก็น่าจะมีพอๆกัน 

ผมจ้ำอ้าวเดินอย่างไวแต่เหมือนมันไม่ค่อยทันใจผมเลยในตอนนี้ เมื่อผมมาถึงที่เขตก็ยังมีคนต่อแถวกันอยู่แต่เหลือน้อยกว่าตอนแรกมากแล้ว 

"เอ้านี่ค่ะ แผ่นภาพที่มีไฟล์เสียงของเจ้าหญิงอยู่ในนั้นค่ะ" โกะโก่ะยื่นแผ่นสี่เหลี่ยมที่ไม่ใหญ่มากฝห้กับชายคนหนึ่ง ก่อนที่ชายคนนั้นจะรับมาแล้วกดฟังทันที ผมที่อยู่ไม่ไกลเลยเพ่งดูของที่มือของชายคนนั้น นั่นมันผมที่ใส่ชุดวันนี้แถมกำลังทำหน้าตายั่วยวนอีกตังหาก 

"ขอบคุณนะ แล้วมาหาอีกในฐานะที่ไม่ใช่ศัตรู หล่ะ" เฮือกนั่นมันเสียงผมหนิ ผมที่พอได้ยินแล้วก็แอบเคืองเล็กน้อย ผมล้อเล่นเอาจริงๆผมเคืองมาก  ถ้าจะทำก็ควรบอกผมสักหน่อยไม่ใช่แอบทำแบบนั้น  ผมเลิกสนใจแล้วเดินขึ้นหอพักไป ตรงยังห้องพักของตนเองแล้วล๊อคห้องตัวเองที่เคยมาอยู่ก่อนจะเปลี่ยนชุดอาบน้ำแล้วใส่ชุดสำรองที่มีในห้องไว้ก่อนจะหลับไปเพราะความเพลีย 

"ปึงๆ " เสียงกระแทกของบานประตูดังขึ้นทำให้ผมตื่นขึ้นแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร แล้วนอนต่อ

"ปึง ๆ" เสียงยังคงดังอย่างต่อเนื่องก่อนจะหายไป  คงจะไปหากุฎแจสำรองแต่บอกเลยว่ามันอยู่ที่ผม ก่อนหน้าที่เข้าห้องมาผมไปเก็บน้ำเก็บอาหารในตู้เย็นรวมถึงบัตรเงินที่เป็นส่วนกลางไว้แล้วครับ แล้วนี่ก็เช้าแล้วคงจะหิวกัน แต่ผมไม่สนหรอก กว่าจะถึงการแข่งสุดท้ายก็อีกตั้งสองวัน ปล่อยให้หิวจนสำนึกไปเถอะ 

"ปึงๆ เจ้าหญิง เปิดประตูหน่อย" เสียงตะโกนออกมาทำให้ผมสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรตรงไปยังห้องน้ำอาบน้าแต่งตัวจนเสร็จ พอผมหิวก็เอาของกินออกมาจากสร้อย พวกนั้นไม่สามารถทำภารกิจได้ในระฟว่างแข่งขันอยู่แล้วย่อมทำให้ตอนนี้หิวเป็นแน่ หรือถ้าจะไปขอใครกินก็เชิญ 

ผมนั่งปรุงยาภายในห้องของตนอย่างสบายใจแล้วนึกแค้นเพื่อนของตนที่เอาเค้าไปใช้ประโยชน์  

ส่วนผลคะแนนก็ออกมาแล้วครับ พวกผมได้2100 คะแนน แพ้ทีมคานล์ กับรานล์ไป50แต้ม ซึ่งที่เหลือคะแนนก็จะห่างจากพวกผมสองอันดับแรกมาก 

"นี่เจ้าหญิง ขอร้องหล่ะชั้นหิวจะแย่อยู่แล้วช่วยหาอะไรให้กินหน่อย หรือขอเงินสักหน่อยก็ได้" โกะโก่ะว่าออกมาแต่ผมก็ไม่สนใจนั่งปรุงยาต่อ 

"เจ้าหญิงให้พวกฉันทำอะไรก็ได้แต่ฉันหิวข้าว" ผมที่ได้ยินก็กระตุกยิ้มขึ้นมาอย่างพอใจกับแผนที่ได้แอบวางไว้ในสมอง ผมเปิดประตูออกมาทันทีพร้อมเห็นทั้งสามคนยืนหน้าซีดที่ผมจ้องอย่างกดดัน  ผมถือหนังสือออกมาจากห้องแล้วเดินไปยังครัวเพื่อทำอาหารที่น่าจะเยอะเป็นพิเศษให้พวกเค้า เพื่อให้พวกเค้าอิ่มก่อนที่จะทำตามแผนของผม  พอผมทำเสร็จก็เอาไปวางไว้บนโต๊ะ ก่อนที่พวกนั้นจะลงมือทานกัน 

"เค้ามีข้อตกลงง่ายๆถ้าชนะเค้าได้เค้าจะปล่อยไปเรื่องที่เอารูปและเสียงเค้าไปโดยไม่ขอก่อนเค้ามีโอกาศให้คนละ10ครั้ง แต่ว่าทั้ง10ครั้งของแต่ละคนไม่มีใครสามารถชนะได้ เค้าอยากให้ทุกคนไปบอกคนที่เอาภาพและเสียงของผมมาคืนหรือถ้าทำไม่ได้ก็ช่วยไปอยู่กับกบในบึงบัวเหมันสักคืน " ผมยิ้มร้ายให้พวกเค้าทันที เพราะอะไรหน่ะหรอผมหน่ะแค่นึกสนุกก็เท่านั้นเอง  จริงๆครั้งนี้หน่ะผมติดต่อพวกรานล์และคานล์เอาไว้แล้วว่าให้ช่วยจัดสถานที่ โดยสถานที่หม่ามี๊ก็เป็นคนอนุมัติ "ไม่ให้ปฏิเสธครับ" ผมว่าพลางเดินเข้าห้องของสเวนไปทันทีเพื่อไปเอาชุดออกสนามของผมมาโดยผมคิดแล้วว่าจะใส่ชุดไหนในการสู้ครั้งนี้   ผมเดินออกมานอกห้องโดยใส่ชุดคลุมไว้เพื่อใม่ให้เด่นมากแล้วมองไปยังทุกคนว่าเราจะไปกันแล้ว  ทุกคนก็เดินตามผมมาครับ 

"เราจะแข่งที่นี่ ป่าแห่งชีวิต  " สนามในครั้งนี้เป็นป่าครับเพราะเป็นที่ของหม่ามี๊เลยของ่าย ได้ยินมาว่างั้น "เริ่มการแข่งขันเลยแล้วกัน"ผมว่าพลางถอดชุดคลุมออก เผยชุดสไตล์เดรสสีฟ้าอ่อนโดยแหวกกระโปรงยาวมาถึงขาอ่อนของผม ผมจะทำให้เห็นว่าถึงใส่ชุดแบบนี้ที่พวกเค้าอยากให้ผมใส่เวลาอยู่ในสนามรบหน้ากลัวแค่ไหน  

"งั้นไม่เกรงใจละน้ะเจ้าหญิง"โกะโก่ะเรียกหอกออกมาพร้อมตรีศูรทันที พร้อมหมุนพร้อมกันก่อนจะวิ่งมาทางผม 

"หมุนได้ตั้งสองอันแหน่ะ " ผมว่าพลางยิ้มให้โกะโก่ะก่อนจะเรียกเคียวกระจกนพรัตน์ ออกมา "รอบแรก ยังต้องปรับอีกเยอะเลยน่ะ" ผมสวมหน้ากาก สีดำของราชวงค์ขึ้น หน้ากาก ที่ปิดคลุมทั้งใบหน้า มีเพียงดวงตาเท่านั้นที่เผยให้เห็น บนหน้ากากจะมีตราราชวงค์ของรุ่นสู่รุ่น ส่วนของผมหน่ะรุ่นที่29  ชื่อคือ วีสะนว  

"แย่แล้วสิ พี่ฟานล์เอาจริงอย่างนี้ได้ตายชัว" คานล์ว่าออกมาทำให้เชอร์รี่และสเวนหันไปทำหน้างง 

"เห้อ คิดหรอว่าพวกนายจะชนะพี่ได้ตอนสวมหน้ากากหน่ะ น่ากลัวจะตายไป" รานล์เอ่ยพลางมองยังพวกสเวน 

"หืม? ทำไม"สเวนถามอย่างสงสัย 

"รอดูไปเถอะคนที่ล้มพี่ได้ตอนใส่หน้ากากหน่ะมีแค่หม่ามี๊เท่านั้น เพราะขนาดพวกเราหรือป่าปี๊ก็ยังไม่ชนะ" พอทั้งคู่ได่ยินคานล์เอ่ยออกมาทำให้กลืนน้ำลายทันที "จริงๆ คนที่ได้ขึ้นครองราชคนต่อไปต่อจากพ่อก็พี่ฟานล์นั่นแหละ ถึงจะดูน่ารักแต่ก็น่ากลัวมาก" 

 "เสาน้ำ" โก่ะโก่ะร่ายเสาน้ำขึ้นมาบังทางทันทีที่เจ้าหญิงทำท่าจะบุกเข้ามา เพราะตัวเองยังหมุนหอกไม่เสร็จ 

"ช้าจังเลยน้า" เสียงเย็นดังขึ้นเหนือหัวของโกะโก่ะทำให้ร่างที่อยู่ด้านล่างต้องเงยหน้าขึ้นไปมอง ก็ต้องพบกับร่างบางที่ยืนอยู่บนกระจกของตนอยู่เหนื่อหัวของตัวเอง "แฟลช ไลท์" เสียงร่ายคาถาปรากฏแสงใส่คนที่เงยหน้าขึ้นมามองทำให้หอกและตรีศูรหลุดออกจากมือ  "ว๊า อาวุธหลุดมือหล่ะ" ร่างบางก้มลงไปเก็บก่อนจะปาใส่ร่างของเจ้าของอาวุธจนสิ้นลม 

"นั่นไงหล่ะ ถึงอาวุธท่านพี่จะไม่มีแต่ของศัตรูก็เหมือนของท่านพี่นั่นแหละ"คานล์ว่าพลางเอามือมาปาดเหงื่อออกจากความกลัวจนเหลื่อไหล 

"เอาหล่ะคนต่อไป "เสียงเย็นของร่างบางเอ่ยขึ้นทำให้คนที่ยืนอยู่ข้างสนามมองหน้ากัน   

"ฉันเอง ฉันจะหยุดเจ้าหญิงเอง" เชอร์รี่ว่าพลางเดินไปข้างหน้าพน้อมเรียกปืนพกออกมา 

"งั้นเริ่มเลยแล้วกัน"  ร่างบางว่าพลางวิ่งเข้ามาหาเชอร์รี่ทันที 

"หึ่ย เร็วจัง" เชอร์รี่กลางปีกบินขึ้นสู่ท้องฟ้าทันที 

"บินได้ไวดี" ร่างบางว่าพลางมองไปบนฟ้าตามร่างที่พึ่งบินขึ้นไป 

"ฉึก " เสียงของคมมีดที่ตัดปีกสวยของคนที่อยู่บนฟ้าอย่างเลือดเย็นดังขึ้น ใช่แล้วเคียวกระจกพุ่งไปตัดปีก ของเชอร์รี่จนเชอร์รี่ร่วงลงมาบนพื้น 

"อึก ทำไมถึงได้ควบคุมได้ดีขนาดนี้กันย่ะ "เชอร์รี่ที่ได้รับบาดเจ็บจากการตกจากที่สูงทำใหลุกขึ้นอย่างยากลำบาก 

"อีก9ครั้ง  " "ปัง" ร่างบางใช้ปืนยิงคนที่นอนบนพื้นจนสิ้นลม พร้อมหันมามองสเวน" เหลือนายแล้วสเวน" เสียงเย็นยังคงกล่าวออกมาทำให้คนที่ถูกเรียกหวาดกลัวเล็กน้อย 

"เห้อ โอเคกูขอโทษที่ไม่ห้ามพวกนั้น " สเวนว่าพลางยกมือขึ้น 

"หึๆ อีก9ครั้ง " ร่างเรียวว่าขึ้นก่อนที่เคียวกระจกนพรัตน์ทั้ง9จะตัดร่างของชายที่พูดออก 

พวกสเวนโดนฆ่าไปเรื่อยๆจนสุดท้ายก็ครบ10ครั้ง 

"อึกๆ จบแล้วสิน่ะ ชั้นทนไม่ไหวแล้ว" โกะโก่ะที่นั่งอยู่กับอีกสองคนที่อาการแย่พอกัน 

" เหอะๆ มันจะไม่มีคราวหลังแน่ๆฉันบอกเลยฉันกลัว" เชอร์รี่ว่าพลางเอามือมาลูบหน้าตัวเอง 

"กูขอบอกเลยว่ากูจะไม่เชื่อพวกมึงอีก " สเวนพูดทันทีก่อนจะลุกขึ้นแล้วหันหน้ามาหาร่างบางที่ยังใส่หน้ากากอยู่ 

ร่างบางถอดหน้ากากออกก่อนจะเก็บเข้าสร้อยเช่นเดิม "อย่าลืมทำตามสัญญาน่ะ "ร่างบางพูดก่อนจะเดินกลับหอไป 

"555 พวกนายนี่ซวยจริงๆ ไปทำอิท่าไหนให้พี่ฟานล์โกรธกันนะ แต่ชั่งเหอะกลับเขตกันคานล์ "รานล์ว่าก่อนจะพาแฝดตัวเองกลับหอไปเช่นกัน 

"พวกมึงกุว่าเราต้องได้นอนที่บึงบัวแน่เลย " โกะโก่ะว่าพลางมองหน้าอีกสองคน 

"เออ มึงคิดว่าไอ้30คนจะยอมคืนหรอไม่มีทาง" สเวนหันกลับมาพูดก่อนจะเดินที่จากทางเดินแล้วท่าทางจะกลับหอเช่นกัน 

"อีโกะโก่ะ แบกฉันไปทีฉันยืนไม่ไหว" เชอร์รี่ทำท่าเหนื่อยอ่อนก่อนจะพูดกับเพื่อนของตน 

"เอออิดอกเป็นภาระชั้นจริงๆ" โกะโก่ะอุ้มเชอร์รี่พากลับหอตามอีกสองคนก่อนหน้านี้ไป 

------------------------------------------------------------

กรีสสมองตันถ้าหยุดแต่งจะโกรธไหม ฝากคอมเม้นหน่อยเนอะ อยากให้ทุกคนช่วยแนะนำเค้าด้วยเค้าก็ไม่ได้แต่งเก่งยังอยากหาประวบการณ์เพิ่มฝากติเตือนหน่อยเนอะ  



ความคิดเห็น