ชอบเรื่องนี้ก็อย่าลืมกดถูกใจบอกไรท์ให้รู้กันบ้างนะคะ จะได้มีกำลังใจเขียนให้อ่านกันจนจบค่ะ ^_^

งานใหม่ของดอกแก้ว (ต่อ)

ชื่อตอน : งานใหม่ของดอกแก้ว (ต่อ)

คำค้น : ดอกแก้วในดงโลกีย์, มาเฟีย, สาวน้อย, คอมเพล็กซ์, นิยายอีโรติก, ปนิตา

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 06 พ.ค. 2560 21:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
งานใหม่ของดอกแก้ว (ต่อ)
แบบอักษร

            หญิงสาวเดินคิดไปด้วยเพลิน ๆ ก็มาถึงห้องที่มีป้ายผู้จัดการติดอยู่ที่หน้าห้อง

            ก๊อก..ก๊อก..ก๊อก..  น้าจอยยื่นมือไปเคาะประตูห้องตามมารยาท

            “เข้ามาได้” เสียงจากในห้องดังออกมา อนุญาตให้ผู้ที่เคาะประตูเข้าไปได้

            “สวัสดีค่ะ คุณบวร” เสียงโสพิศดังขึ้นทักทายคนที่กำลังก้มหน้าดูเอกสารที่วางกองอยู่บนโต๊ะ จนเจ้าตัวต้องเงยหน้าขึ้นมามองเสียงหวานที่คุ้นหูของเขา

            “โอ้! วันนี้ต้องเป็นวันดีของผมแน่เลย ถึงได้มีนางฟ้ามาหาผมถึงที่อย่างนี้” คุณบวรไม่ได้พูดเปล่า แต่ยังวางปากกาในมือแล้วลุกขึ้นเดินมาสวมกอดโสพิศ แล้วตามด้วยการหอมแก้มนิ่ม ๆ อีกหนึ่งที โดยไม่ทันดูว่ามีเด็กสาวอีกคนที่ยืนอยู่ด้านหลังด้วย จนดอกแก้วถึงกับต้องเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอายแทน และก่อนที่หนุ่มใหญ่จะทำอะไรเกินเลยไปมากกว่านี้ โสพิศก็ส่งเสียงห้ามเอาไว้เสียก่อน

            “อืม..พอก่อนค่ะ วันนี้จอยมีเรื่องจะรบกวนคุณหน่อยค่ะ ไม่รู้ว่าคุณจะช่วยได้ไหม” โสพิศพูดพร้อมกับส่งยิ้มให้กับคนตัวใหญ่

            “เรื่องอะไรครับนางฟ้าของผม”

            “นี่ค่ะ ดอกแก้ว เป็นหลานสาวของจอยเอง” โสพิศถือโอกาสแนะนำหลานสาวให้หนุ่มใหญ่ได้รู้จัก “ไม่รู้ว่าที่นี่พอจะงานให้หลานของจอยทำบ้างไหมคะ แก้วมันกำลังหางานทำช่วงกลางคืนน่ะค่ะ จะให้ไปทำที่อื่น จอยก็ไม่ค่อยไว้ใจพวกเฒ่าหัวงู ยิ่งสวย ๆ อยู่ สู้มาทำกับคุณบวรไม่ได้ เพราะจอยรู้ว่าคุณไม่ใช่คนอย่างนั้นใช่ไหมคะ?” โสพิศบอกวัตถุประสงค์แถมยังพูดดักทางหนุ่มใหญ่เอาไว้อีกด้วย

            “ต้องมีสิครับงานน่ะ นางฟ้าของผมอุตส่าห์มาขอด้วยตัวเองขนาดนี้ ถึงไม่มีตำแหน่งว่าง ก็ต้องเคลียร์ให้ว่างแล้วล่ะครับงานนี้ “

            “จริงนะคะ” โสพิศส่งเสียงตื่นเต้นดีใจถามให้แน่ใจอีกครั้ง ก่อนจะได้รับคำยืนยันจากชายหนุ่มเป็นรอยยิ้ม ผู้ขอความช่วยเหลือจึงได้ให้รางวัลผู้จัดการไนท์คลับด้วยการเขย่งปลายเท้าหอมแก้มไปหนึ่งที

            ในที่สุดดอกแก้วก็ได้งานเป็นสาวเสิร์ฟอยู่ในลูฟี่ไนท์คลับ โดยคุณบวรให้เริ่มงานได้ทันที การชิมลางในวันแรกเล่นเอาดอกแก้วถึงกับหัวหมุนอยู่เหมือนกัน เนื่องด้วยยังใหม่และยังไม่ค่อยมีใครว่างสอนงาน มีแต่คำแนะนำคร่าว ๆ จากกัญญา หัวหน้าเด็กเสิร์ฟก่อนที่จะถึงเวลาเปิดไนท์คลับต้อนรับลูกค้า ซึ่งได้ทยอยกันมาใช้บริการที่คลับแห่งนี้กันอย่างมืดฟ้ามัวดิน จนพนักงานทุกคนงานล้นมือไม่มีเวลามานั่งสอนงานให้เธออีกต่อไป ดอกแก้วจึงต้องช่วยเหลือตัวเองใช้วิธีครูพักลักจำเอาเอง แต่ถึงอย่างไรการทำงานวันแรกของเธอนี้ก็ได้สร้างความหวังให้กับดอกแก้วเป็นอย่างมาก เนื่องจากเงินทิปที่เธอได้นั้นมากสมคำล่ำลือตามที่น้าสาวของเธอบอกไว้จริง ๆ ถึงแม้จะต้องแลกมากับการถูกจับไม้จับมือนิด ๆ หน่อย ๆ หากทว่าประสบการณ์จะสั่งสอนให้เธอหลบหลีกได้เอง หญิงสาวมั่นใจเช่นนั้น



            ตื๊ดดดด...ตื๊ดดดด...ตื๊ดดดด...เสียงโทรศัพท์มือถือของดอกแก้วดังในขณะที่เธอกำลังไขล็อกเกอร์หยิบกระเป๋าและเสื้อผ้าของตัวเองเพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน

            “น้าจอย ตอนนี้งานหนูเสร็จแล้ว จะให้หนูไปรอตรงไหนดีคะ”

            (เอ็งกลับบ้านไปก่อนเลยแก้ว น้ามีงานต่อ มันดึกแล้วเรียกแท็กซี่เอานะ ป่านนี้รถเมล์หมดแล้วล่ะ พี่เจี๊ยบก็คงชะเง้อคอรอเอ็งแล้วด้วย) โสพิศหมายถึงโสภาพี่สาวของเธอ ที่คงรอให้ลูกสาวกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัย

            “อ้าวเหรอ! งั้นก็ได้ค่ะ แล้วน้าจอยจะกลับเมื่อไหร่ รักษาตัวด้วยนะคะน้า”

            (เออ! เอ็งไม่ต้องเป็นห่วงน้าหรอก มันคืออาชีพโว้ย น้าทำมานานรู้จักวิธีป้องกันหรอกน่า เอ็งนั่นล่ะกลับบ้านดี ๆ มันดึกแล้ว อย่าไปแวะที่ไหนอีกล่ะ) โสพิศกำชับหลานสาวให้รีบตรงกลับบ้าน ส่วนตัวเธอเองนั้นวันนี้มีขาประจำมาออฟไปนอกสถานที่ แน่นอนว่าต้องเงินดีหญิงสาวจึงได้ยอมออกไปด้วย



            ดอกแก้วเดินออกมาจากคอมเพล็กซ์ แต่ไม่ได้ยืนรอแท็กซี่อยู่ที่ด้านหน้าคอมเพล็กซ์อย่างที่น้าสาวของเธอบอก ด้วยความเสียดายเงินค่ารถ หญิงสาวจึงได้เดินย้อนกลับไป เพื่อรอรถที่ถนนเส้นตัดกันอีกสายหนึ่ง ถึงจะเสียเวลาเพิ่มอีกนิดหน่อย แต่ว่าสามารถประหยัดเงินไปได้อีกเป็นร้อยเธอก็เลือกที่จะทำ

            ตื๊ดดดด...ตื๊ดดดด...ตื๊ดดดด...

            (แก้วอยู่ไหนแล้วลูก เสร็จงานหรือยัง) เสียงของผู้เป็นแม่ดังออกมาทันทีที่ดอกแก้วหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายออกมากดรับสาย

            “เลิกงานแล้วค่ะแม่ ตอนนี้หนูกำลังรอรถอยู่ค่ะ”

            (มันดึกขนาดนี้แล้ว รถเมล์คงหมดแล้ว นั่งแท็กซี่มาเถอะลูก)

            “ค่ะแม่ เดี๋ยวหนูรออีกแป๊บเดียว ถ้ายังไม่มีรถประจำทางมา หนูจะเรียกแท็กซี่ค่ะ”

            (แล้วนี่หนูรออยู่ตรงไหน เปลี่ยวหรือเปล่าลูก อย่าไปอยู่ตรงที่เปลี่ยว ๆ นะ)

            “ค่ะแม่ แล้วเดี๋ยวเจอกันนะคะ” เสียงตอบรับจากแก้วก่อนที่จะวางสาย



            ดอกแก้วยืนรอรถประจำทางต่อไปอีกสักพัก จึงได้ถอดใจเปลี่ยนเป้าหมายเป็นมองหารถแท็กซี่แทน และไม่นานแท็กซี่ก็มา หญิงสาวรีบยื่นมือออกไปโบกเรียก รถแท็กซี่เคลื่อนมาหยุดอยู่ตรงหน้าหญิงสาว ให้เธอได้ขึ้นไปนั่งจนเรียบร้อย

            “ไปบางกะปิค่ะลุง” เสียงใสบอกคนขับให้รู้จุดหมายปลายทาง

            ในขณะที่รถแท็กซี่กำลังจะเคลื่อนตัวออกไปนั้น จู่ ๆ ประตูรถด้านหลังก็ถูกเปิดออก ตามมาด้วยชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่อย่างชาวต่างชาติขึ้นมานั่งอยู่ข้างดอกแก้วด้วยอีกคน

            “เฮ้ย!...” เสียงอุทานด้วยความตกใจของดอกแก้วดังขึ้น


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว