ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

ตอนที่1 เจ็บมาก

                    เกาะกีตอ   ยะลา หลายปีต่อมา 

 "ตื้ด...."สมาร์ทโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกทรงกลมสั่นดัง

 สาวใหญ่วัยห้าสิบสองค่อยๆวางถ้วยกาแฟที่จะนำไปให้สามีลงบนโต๊ะเล็กใกล้ตัวลงก่อน จากนั้นนางก็เดินกลับไปคว้าสมาร์ทโฟนขึ้นมากดรับ

  [ฮัลโหลค่ะ  จากไหนคะ  ] 

[ดิฉันโทรจากโรงพยาบาลค่ะ คุณเป็นแม่ของคุณอันโตนิโอใช่หรือเปล่าคะ]

 [ค่ะ ใช่ค่ะ ] 

[ดิฉันโทรมาแจ้งค่ะ คุณอันโตนิโอประสบอุบัติเหตุ ตอนนี้กำลังอยู่ใน ห้องฉุกเฉินค่ะ] [อะ..อะไรนะ!!]เนื้อตัวและมือของนางสั่นเทา  

ใจคนเป็นแม่เต้นรัวเมื่อได้ยินข่าวร้ายจากโรงพยาบาลโทรมาแจ้ง  พอดีกับที่สามีกำลังรอรับกาแฟจากภรรยา  เขาชะเง้อมองผ่านมาทางประตูเห็นภรรยากำลังจะล้มลงเหมือนคนหมดแรง  อลันรีบลุกจากเก้าอี้ วิ่งเข้าประคองร่างภรรยาด้วยความรวดเร็ว

  "ซอล!!คุณเป็นอะไร  เกิดอะไรขึ้น ใครโทรมา" 

"พี่อลัน...ลูก...ลูกอยู่โรงพยาบาล!!ฮือ..."เสียงร่ำไห้เสมือนใจจะขาด  เมื่อรู้ว่าลูกประสบอุบัติเหตุ  นางสั่นเทาจนถึงกับเป็นลมคาอกสามี

 "ซอล!!ซอล!!"  อลันรีบช้อนอุ้มภรรยานอนบนโซฟาตัวยาว พร้อมส่งเสียงเรียกแม่บ้านให้มาดูแลปฐมพยาบาลเบื้องต้น ยาดมยามหม่องครบมือ ส่วนตัวเขารีบออกจากเกาะตรงไปที่โรงพยาบาลก่อน เพื่อไปดูลูกชาย  ใจคนเป็นพ่อสั่นสะท้านไม่น้อยที่ได้รับข่าวร้าย  ถึงใบหน้าจะดุเคร่งขรึมแต่ทว่าในใจของอลันนั้นจะขาดเสียให้ได้   

ไม่นานเขาก็ถึงโรงพยาบาลเอกชนในช่วงตะวันคล้อยต่ำ   ชายวัยห้าสิบเจ็ดแต่แข็งแรงดีอย่างกับหนุ่มๆเดินอย่างเร่งรีบไปที่ห้องฉุกเฉิน เขารีบสอบถามพยาบาลที่เดินออกมาจากห้องฉุกเฉินด้วยน้ำเสียงกระวนกระวาย 

"คุณพยาบาล!!ลูกผมเป็นยังไงบ้างครับ " 

"ใจเย็นๆนะคะ  ตอนนี้คุณอันโตนิโอ ปลอดภัยแล้วค่ะ อยู่ที่ห้องพิเศษค่ะ" 

"ทางไหนครับไปทางไหน"

 "ทางนี้ค่ะ"     

 อลันรีบเดินไปตามทางที่นางพยาบาลบอก  ฝีเท้าของก้าวฉับๆแววตาคมเข้มไม่คลาดจากแผ่นหลังคุณพยาบาลจนถึงห้องพิเศษที่ลูกชายนอนพักรักษาอาการบาดเจ็บ   

 ในขณะที่บนเตียงคนไข้ ผู้ประสบอุบัติเหตุเป็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ หน้าตาหล่อเหลาราวกับนายแบบ   

อันโตนิโอนั่งแผนหลังพิงหมอน ข้างกายเขามีคุณพยาบาลสาวสวยคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง   

"อาการโดยรวมก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงนะคะ"เธอยิ้มหวานให้คนเจ็บแค่เพียงศีรษะแตกเล็กน้อยมีผ้าก๊อตแปะเพียงแผ่นเดียวเท่านั้น 

"จะไม่มีได้ยังไงครับคุณพยาบาล ผมรู้สึกร้อนไปหมด หรือว่า ผมจะเป็นไข้ด้วย ลองจับดูสิครับ"ไม่ทันขาดคำก็คว้ามือเรียวบางขึ้นมาเกาะกุมแล้ววางทาบอกกล้ามเนื้อหนาแน่น แล้วเลื่อนขึ้นมาทาบที่ข้างแก้มสาก  ก่อนที่เขาจะช้อนสายตาคมกริบจ้องดวงหน้าสวยๆของคุณพยาบาลสาว 

"ตัวผมร้อนใช่มั้ยครับ"บีบมือบางเบาๆ ~นุ่ม~

 "มะ..ไม่นี่คะ"นางพยาบาลเขินอาย ยืนบิดไปบิดมาเมื่อปะทะแววตาคมกริบ  ใจของเธอเต้นรัวไม่น้อยเหมือนต้องมนต์  คนตัวสูงรีบดึงนางพยาบาลชิดขอบเตียง วงแขนใหญอ้อมไปทางด้านหลังสวมกอดเอวคอด แล้วพิงศีรษะไว้บนลาดบ่าเล็ก 

"แต่ผมปวดหัวมากเลยนะครับคุณพยาบาล  หัวผมอาจจะโดนกระทบกระเทือนก็ได้ ปวดจังเลยครับ"~หอมวะ ตัวก็นุ่ม~ 

"เอ่อ..ถ้าอย่างงั้นทานยาดีกว่าค่ะ รอแป้บนึงนะคะเดี๋ยวดิฉันจะจัดยาให้คุณอันโตนิโอทาน" 

"เรียกผมซีดีกว่าครับ..ฟังดูไม่ห่างเหิน"ยกยิ้มมุมปากโปรยเสน่ห์ 

"ค่ะ  รอสักครู่นะคะ" 

"อย่าพึ่งไปครับคุณพยาบาล   ผมรู้ลึกเจ็บหน้าอกขึ้นมาอีกแล้วครับ"เขาคว้ามือบางมาลูบคลำที่แผงอกหนาแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อสวยงาม 

"เจ็บเหรอคะ.."ใจเธอสั่น 

"ครับ..เจ็บ..เจ็บมาก..ผมหายใจไม่ออก"ค่อยๆเลื่อนใบหน้าจากบ่ามาซุกทรวงอกอวบอิ่ม 

"คุณซีคะ  คือ..ว่า..เอ่อ..."ร่างบางหวั่นไหว ใจละลายแล้ว 

"อยู่นิ่งๆครับ  ผมกำลังเจ็บ "~อืมใหญ่~ แอบสูดกลิ่นกายสาวเข้าปอด     

 ในขณะที่อันโตนิโอกำลังออดอ้อนคุณพยาบาล ใช้ความหล่อและคารมณ์บาดใจหลอกล่อให้เธอหลงเสน่ห์  ร่างสูงใบหน้าเกรงขามเปิดประตูเข้ามาเห็น  การกระทำของลูกชาย  

 "เจ็บ...มาก...มั้ย.."  

"เจ็บครับ  ผมร้อนไปหมดแล้วครับคุณพยาบาล" อันโตนิโอยังซุกหน้าพูดอยู่บนอกอวบโตเหมือนคนหายใจติดขัด 

"ไอ้ซี!!แกทำบ้าอะไรของแก!!"เสียงกร้าวแข็งตะคอกลูกชายพร้อมส่ายหน้า คาสโนว่าตัวท้อบหันไปตามเสียงเข้มดุคุ้นหู 

 "พ่อ!!" 


                     

            ไม่ใช่นักเขียนค่ะ เป็นคนที่ชอบวาดวิมานในอากาศ  

    ชอบเพ้อฝัน เลยบรรยายออกมาเป็นตัวหนังสือให้เพื่อนๆได้อ่าน 

    หวังว่าคงสร้างรอยยิ้ม อาจถึงขั้นเพิ่มเสียงหัวเราะให้เพื่อนๆได้นะคะ   

        ขอบคุณกำลังใจและแรงสนับสนุนที่มอบให้  

         จะคอยปรับปรุงและพัฒนาแบบหัวชนฝาอยู่เสมอ   

                  คลิ้ก facebook  

         พูดคุยทวงถามอัพนิยาย อะไรก็ได้ค่ะที่เพจคลิ้กfacebook 

  

           ผลงานE book  

  

               

# mia,เมีย 

     ลิขิตรักไร้เดียงสา 

     เสน่หาวิวาห์จำยอม  

        ขอบคุณที่สนับสนุนผลงานค่ะ  

  

  

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น