ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่14

คำค้น : yaoi y

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 06 พ.ค. 2560 00:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่14
แบบอักษร

และสุดท้ายการแข่งขันก็จบลงครับเป็นอย่างที่ผมคิดว่าแฝดน้องของผมจะรอดเป็นกลุ่มสุดท้าย  ส่วนอีกวงก็เขตสุวรรณครับ​ 

พวกผมตอนนี้ก็อยู่กันครบกลุ่มเช่นเดิมแล้วครับ 

"อีโกะโก่ะอีดอกตายได้ไงยะ" เชอร์รี่ที่เจอโกะโก่ะก็ถามขึ้นทันที

"โอ้ยชั้นลงแรงจนหมดตัวถ้าอีกฝ่ายไปช่วยทีมมันได้พวกแกจะไม่แย่รึไง ทำแบบนั้นแหละดีแล้ว"โกะโก่ะว่าพลางผลักหัวเชอร์รี่ให้โยกไปมา "เออแล้วเป็นไงชนะไหม" โกะโกะหันมาถามทำให้สเวนหันหน้ามามองพวกผมเหมือนคาดหวังคำตอบ เพราะคนที่ตกสนามจะโดนขังอยู่ข้างล่างไม่ได้เห็นสนามประลองหรือรับรู้ผลอะไรไม่ต่างจากคนที่ตาย 

"ไม่หว่ะแกร" เชอร์รี่ตีหน้าเศร้าทำให้ผมงงเล็กน้อย แต่คนที่ยินอย่างโกะโก่ะและสเวนผิดหวังเล็กน้อย  "ไม่มีทางแพ้อยู่แล้ว นี่ใครยะ" เชอร์รี่รีบทำหน้าเชิงทะเล้นทันทีทำให้พวกที่เหลือเคื่องเชอร์รี่อย่างเห็นได้ชัด "โอ้ยแกรแกล้งนิดเดียวเอง แต่เกือบแพ้แล้วเหมือนกัน" เชอร์รี่ว่าพลางเอามือปัดๆแสดงทีท่าว่าล้อเล่นก่อนจะทำหน้าเครียดพร้อมหันมามองผม 

"หืม?" ผมส่งเสียงเชิงถามง่าอะไรหรอ?ออกมา

"นั่นสิทำไมเธอถึงไม่ตายในเถาวัลของฟลาวกัน"จู่ๆชายร่างเล็กที่ผมได้ต่อสู้ด้วยก็เดินมาหาพวกผมพร้อมกับถามคำถามขึ้น

"อืมทำไม"ชายชื่อฟลาวก็ถามขึ้นเช่นกัน

"อ่อเดี๋ยวฉันจะบอกให้เอาบุญน่ะย่ะ" เชอร์รี่ว่าพลางเดินเข้าไปหาพวกนั้น แต่คนที่ยืนอยู่ด้วยอย่าสเวนและโกะโก่ะกับทำหน้างง ผมเลยแอบกระซิบกับทั้งสองคนเล่าเหตุการณ์คร่าวๆให้ฟัง ทำให้ทั้งสองคนพอเข้าใจบ้างบางส่วน "สภาวะดักแด้เคยได้ยินไหม ฉันหน่ะใช้สภางะนั้นป้องกันการโจมตีของนาย แต่ก็เกือบตายเพราะเถาวัลนั่นดูดรังดักแด้ของฉันหายไปหมดเลย" คนที่ฟังก็พอเข้าใจ

"แล้วหลุดจากเถาวัลได้ไงคนที่มีปืนเป้ฯอาวุธประจำกายไม่น่าจะตัดเถาวัลนั้นได้หนิ" ฟลาวกล่าวก่อนจะทำสีหน้าเครียดอีกครั้ง 

"อั้นนั้นให้เจ้าหญิงอธิบายเถอะฉันไม่อยากเล่าเท่าไหร่" กลุ่มของเขตพฤษาหันมามองผมทันที

"เอ่อ อาวุธประกายของเค้าเองแหละ" ผมว่าพลางกัดนิ้วตัวเองแล้วเขียนลงที่แขนเรียกเคียวกระจกนพรัตน์ออกมา "อันนี้ แหละ "ผมว่าพลางโชว์ให้เค้าดู 

"หืม ที่นายไม่เรียกอาวุธประจำกายออกมาป้องกันเพราะแบบนี้สินะ แต่ถึงขนาดทนการโจมตีแล้วเบี่ยงเบนความสนใจได้ไม่ธรรมดาเลย " ฟลาวว่าก่อนจะหันมามองหน้าผม 

"น่านดิทั้งที่ร่างกายควรอ่อนแอให้สมเป็นเจ้าหญิงแท้ๆแต่ทำไมทักษะการโจมตีถึงสูงขนาดนั้น" ร่างเล็กว่าพลางมองมาทางผมอย่งคาดเค้น

"อ่อ หมามี๊สอนเค้า แล้วก็ลองประยุกต์ดู " ผมว่าพลางยิ้มอ่อนให้"แต่เพราะไม่มีแรงเยอะเลยทำได้แค่ป้องกันตัวหน่ะ" คนฟังพยักหน้ารับบ่งบอกว่าเข้าใจ

"แต่ตอนนั้นที่เกิดระเบิดหละปมแสบทั้งจมูกทั้งปากเลย" คนตัวเล็กเอ่ยถาม

"อ่อระเบิดลูกตาหนูปีศาจผสมพิษกิ้งก่าแดง"ผมชูลูกกลมสีแดงให้พวกนั้นดู 

"อ่อใช่อันที่เจ้าหญิงบอกจะเอาไปทำยาสิน่ะ แต่นี่มันระเบิดหนิไม่ใช่ยาแล้วน่ะ" โกะโก่ะว่าพลางชี้มานี่ยาเม็ดสีแดง 

"อ่าใช่ พอดีมันเป็นตัวผิดพลาดนะ เลยออกเป็นระเบิดไม่คิดว่าจะได้ใช้" ผมว่าพลางเก็บเข้าสร้อยไป

"ไม่เจ็บรึไง ขาตอนนั้นนะ"เสียงเย็นๆของฟลาวถาม 

"เคยได้ยินไหมความหวังมันจะพาเราก้าวไปหน่ะ เค้าก็แค่มีหวังเท่านั้น"  ผมว่าพลางหันไปมองเพื่อนในทีม 

"ความหวังหรอ"ฟลาวกล่าวขึ้น

"อื้มความหวัง " ผมตอบอีกครั้งก่อนจะหันไปหาทุกคน 

"แค่นี้ก็หายงงแล้วใช่ไหมพวกฉันอยากไปพักแล้ว" เชอร์รี่ว่าพลางดึงผมเดินออกมาทันที ผมหันหลังไปก้มหัวเชิงบอกลาก่อนที่จะตามทุกๆคนไป

หลังจากที่ผมเดินออกมาได้ไม่นานผมก็โดนเชอร์รี่กอดไว้แน่นทันที 

"ขอโทษน่ะเจ้าหญิง ถ้าตอนนั้นฉันใจเย็นมากกว่านี้อีกนิด คงไม่เกิดเรื่องขึ้นจนเจ้าหญิงเจ็บตัวขนาดนี้ "ผมสวมกอดตอบอย่างห่วงใยทันที 

"ไม่หรอก เพราะเพื่อนของเราตายไปทั้งคนจะขาดสติไปบ้างก็ไม่แปลก แต่ที่แปลกคงเป็นเค้าที่ยืนนิ่งไม่ทำอะไรเลย" ผมผละจากอ้อมกอดออกมาก่อนจะเช็ดน้ำตาให้เชอร์รี่ แล้วพูดปลอบ "เรื่องของวันนี้เค้าทำตัวของเค้าเองไม่มีใครที่ต้องโทษตัวเอง" เชอร์รี่มองหน้าผมแล้วืำหน้ารู้สึกผิด 

"โอ้ยๆ เอาน่าๆ พอเถอะแกชั้นหิวจะแย่แล้วเนี่ยไหนๆก็ชนะขอจัดของกินชุดใหญ่สักมือแล้วกันน่ะ" โกะโก่ะว่าพลางตบไหล่เชอร์รี่ก่อนจะเปลี่ยนประเด็นเป็นเรื่องของกินแทนทันที 

"อื้มก็ดีน่ะ สเวนดูท่าจะโมโหหิวเหมือนกัน" ผมว่าพลางหันไปมองสเวนที่ทำหน้าบึ้ง 

"5555  ไปแกรไปกินๆเอาให้อารมณ์ดีแล้วไปฝึกกันต่อ" ผมพยักหน้าก่อนจะเดินตามโกะโก่ะที่เดินนำหน้าไปก่อนแล้ว 

หลังจากพวกผมกินกันเสร็จแล้วก็ฝึกกันต่อครับเรียกว่าฝึกก็ไม่ถูกสักเท่าไหร่เพราะมีแต่ผมที่โจมตีทั้งสามคนอยู่ฝ่ายเดียว เนื่องจากทั้งสามคนขอให้ผมฝึกศิลปะป้องกันตัวให้ ซึ่งผมก็ตกลงเพราะในสนามการแข่งขันบางทีอาวุธอาจหลุดมือ

ซึ่งที่ฝึกก็ห้องนั่งเล่นนี่แหละมันพอมีที่อยู่บ้าง

"เข้ามาเลยเจ้าหญิง "โกะโก่ะว่าพลางทำท่าตั้งรับ 

"เค้ามีข้อเสนอ ถ้าโดนเค้าตีบริเวณร่างกายจำพวกหน้าหัวลำตัวหรือสีข้างจะถือว่าแพ้แต่ถ้าตีเค้ากลับได้ก็ถือว่าชนะไปเลย  แล้วคนชนะก็ขอคำขอหนึ่งอย่างอะไรก็ได้โอเคไหม" ผมเสนอออกไปเพื่อสิ่งที่ผมต้องการ

"เค๊/ ตกลง/ อืม" ผมได้รับคำตอบที่พอใจทำให้ผมยิ้มออกมา

"ชั้นก่อนๆ " โกะโก่ะเสนอตัวเองก่อนทันที ผมพยักหน้าพร้อมผายมือเชิงว่าให้ก้าวมาด้านหน้า 

"โอเคเค้าจะบุกละนะ" ผมว่าพลางตั้งท่าบุก ก่อนจะบุกไปหาโกะโก่ะที่ยืนตั้งท่าอยู่ ผมชกหมัดตรงเข้าไปทันทีแต่โกะโก่ะเอามือมาป้องกันทัน ผมเลยเอาเท้าเตะเข้าสีข้างแต่ก็โดนศอกของโกะโก่ะกันไว้ 

"เก่งอยู่หนิ แต่จุดอ่อนของโกะโก่ะคือช่วงล่าง"ผมว่าก่อนจะทำท่าฝาดหางลงที่ขาโกะโก่ะจึงกระโดด แต่ผมก็ได้จังหวะกระโดดลอดใต้ขาแล้วฟันมือที่แผ่นหลังเบาๆ "เค้ายังไม่ได้จะเอาหางฝาดขาเลย นี่คืออีกข้อระแวงเกินไปจนเป็นจุดอ่อน "ผมบอกโกะโก่ะก่อนจะเดินอ้อมไปด้านหน้าแทน

"ว้า แพ้จนได้ ว่าแต่เจ้าหญิงจะขออะไรจากชั้นหล่ะ" โกะโก่ะหันมาถามผมทันที

"อื้อสิ่งเดียวที่เค้าอยากขอจากโกะโก่ะคือ อย่าใช้ท่าที่เสี่ยงชีวิตอีกเลยน่ะ นี่ถือเป็นคำขอเพราะงั้นขอร้องอย่าเสี่ยงชีวิตคนเดียวเลยน่ะ" ผมว่าก่อนจะกระโดดถอยหลังไปสองก้าว

"อื้อชั้นสัญญา"โกะโก่ะว่าพลางเดินถอยหลังไป 

"ต่อไปฉันเอง"เชอร์รี่เดินออกมาด้านหน้าพร้อมกับสีหน้าจริงจัง

"เค้าจะเริ่มละน่ะ"ผมตั้งท่าก่อนจะเดินช้าๆไปหาเชอร์รี่ 

"ทำอะไรหน่ะ ทำไมถึงเดิน" เชอร์รี่ว่าขึ้นแต่ผมทำเป็นไม่สนใจเดินช้าๆต่อไป"ถ้าไม่บุกฉันจะบุกเอง"เชอร์รี่วิ่งเข้ามาหาผมอย่างว่องไว

"ปึก" ใช่ครับผมตีเข้าที่หัวเชอร์รี่เบาๆ ไม่ได้แรงอะไร 

"อ๊ะ ทำไมหล่ะ" เชอร์รี่ทำหน้าสงสัยทันที

"เพราะขาดสติ ขาดการยับยั้งชั่งใจ และใจร้อน ทำให้เชอร์รี่เข้าสู่สภาวะที่ทำให้ตัวเองตกเป็นเหมือนเป้านิ่งของศัตรู " ผมค่อยเอามือออกจากหัวเชอร์รี่ทันที "ช่องโหว่วขอเชอร์รี่จะเปิดให้เห็นเมื่อขาดสติ" ผมบอกอีกครั้งพร้อมทั้งโดดถอยหลัง

"เห้อ โอเค เจ้าหญิงต้องการขออะไรจากฉันหรอ" เชอร์รี่กลับมายืนท่าปกติปละสงบสติอารมณ์ได้ดั่งเดิมแล้ว 

"ขอแค่ให้เชอร์รี่เลิกคิดมากเรื่องในวันนี้แล้วเก็บประสบการณ์ที่ได้ไปฝึกฝนต่อ แค่นี้แหละที่เค้าจะขอ" ผมว่าพลางยิ้มให้เชอร์รี่

"อื้อตกลงฉันจะทำตามที่เจ้าหญิงขอ"เชอร์รี่เดินถอยหลังไปอยู่กับโกะโก่ะแล้วแทนที่ด้วยสเวนทันที

"เค้าไม่ออมมือหรอกนะ" ผมบอกก่อนที่สเวนขะตั้งท่สป้องกัน  ผมพุ่งเข้าไปหาสเวนตวัดขาใส่ช่วงลำตัวก่อนแต่ก็ไม่ได้ผลเพราะสเวนเอามือมากันทันทำให้ผมตวัดหางกะฝาดให้โดนช่วงลำตัวแต่ก็เช่นเดิมกลับโดนกันไว้ด้วยหลังแขน ผมไม่รอให้เสียช่วงจังหวะหมุนตัวหันกลับไปจะชกทันที สเวนเหมือนไหวตัวทันกำข้อมือผมไว้ได้ทันผมเลยเอาเข่าเตรียมจะกระแทกสเวนแทนและด้วยเหตุผลไหนไม่รู้สเวนก็ยังเอามืออีกข้างมากันทัน ซึ่งหมายความว่าเค้าหมดมือกันแล้วผมเลยง้างมือเตรียมจะตีสเวนทันทีแต่ครับแต่ สเวนดันดึงข้อมือผมเข้าไปทำให้ผมเสียหลักก่อนจะ

"ฟอด" เสียงหอมแก้มดังๆขึ้นมา ทำให้ผมผลักตัวออกจากสเวนทันที

"แพ้แล้วน่ะเจ้าหญิง" ผมพยักหน้ายอมรับก่อนจะเดินถอยหลังมาอีกก้าวหนึ่ง

"ขออะไรหล่ะ" ผมถามพลางเอามือจับแก้ม

"เอาไว้คิดออกแล้วจะขอแต่ตอนนี้คิดไม่ออก" สเวนว่าขึ้น

"อีสเวนแกหอมแก้มขาวๆของเจ้าหญิงแล้วยังจะขออะไรอีกยะ" เชอร์รี่รีบพุ่งมาหาสเวนที่ยืนอยู่

"น่านดิเป็นชั้นไม่ขอแล้วแหละ" โกะโก่ะยังว่าต่ออีกคน

"เออ เรื่องของกูฝึกเสร็จก็ควรไปนอนป่ะวะนี่ก็ดึกละ" สเวนว่าขึ้นทำให้ผมรีบวิ่งไปห้องตัวเองทันทีเพราะอายไม่อยากทนอยู่ตรงนั้นแล้ว 

ผมรีบอาบน้ำแต่งตัวจนเสร็จก็มานั่งชั่งใจว่าจะเอายังไงดีควรไปนอนกับสเวนดีไหม ใจผมมันสั่นๆแปลกๆ

"ก๊อกๆ" เสียงเคาะที่บานประตูดังขึ้นผมจึงเดินไปเปิดประตู แล้วก็ต้องพบกับคนที่ฉวยหอมแก้มผมไปสเวนนั่นเอง

"นอนไม่ได้ไม่ใช่ไง่คนเดียวหน่ะมานอนได้แล้วดึกแล้ว"ผมโดนจูงมือออกจากห้องก่อนที่สเวนจะผลักประตูปิดห้องผมไปแล้วพาเดินมาจนถึงห้องของตนเองแทน 

"เอ่อคือ...."ผมทำหน้าตากังวลออกมาขณะนอนบนเตียง 

"กูมีคำถามก่อนจะขอมึง กูถามได้ไหม" สเวนว่าพลางหันหน้ามาทางผม

"อะ...อือได้สิถามมา"ผมตอบไปอย่างตะกุกตะกักเพราะเขิลๆอยู่ 

"ถ้ากูโกหกมึงโกหกหลายๆคนมึงจะยังอยู่กับกูป่ะวะ" สเวนว่าพลางทำหน้าเครียด 

ผมที่เห็นก็พลอยเครียดไปด้วย "ถ้าการโกหกมันคือหนทางที่ดีที่สุด เค้าก็ยังอยู่กับสเวนน่ะ แต่สักวันสเวนแค่ช่วยเล่าความจริงให้เราฟังเท่านั้นเอง"  ผมตอบพลางส่งยิ้มไปให้ 

"อืมขอบใจหว่ะ คำขอของกูที่อยากได้จากมึงที่เป็นเหมือนเจ้าหญิงคือ " สเวนสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะจ้องหน้าผมอย่างอ่อนโยน"อยู่กับกูไปตลอด" สเวนสวมกอดผมอย่างแผ่วเบาทันที บางทีสเวนก็คงอยากจะมีคนที่อยู่คอยเคียงข้าง เพราะถึงภายนอกจะดูแข็งแรงแต่ภายในกลับมีความต้องการที่มากมาย 

"อืม" ผมกอดตอบสเวนก่อนจะหลับตาลงแล้วหลับไป

+++++++++++++++++++++++++++++++++++

เย่มาแต่งต่อให้แล้วแต่คอมเม้นน้อยมากเลยหือๆ

ความคิดเห็น