ฝากคอมเม้นท์ ฝากติดตามนิยายของไรท์ด้วยนะคะ

My Young Wife [ Zayn & Khow Fang ] 11 100%

ชื่อตอน : My Young Wife [ Zayn & Khow Fang ] 11 100%

คำค้น : Zayn, Khow Fang, Love, เมียเด็ก, เซน, ข้าวฟาง, รัก

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.2k

ความคิดเห็น : 61

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ย. 2561 10:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
My Young Wife [ Zayn & Khow Fang ] 11 100%
แบบอักษร

~ ลัลล้า ~

~ ลัลล้า ~

ดีใจและตื่นเต้นสุดๆ ฉันกำลังจะไปเที่ยวทะเลกับพี่เซนสองต่อสอง หุ๊ๆ นานๆ ทีพี่เซนจะมีเวลาว่างพามาเที่ยวที่ไกลๆ ฉันกำลังนั่งรถไปที่โรงแรม รถของโรงแรมมารับที่สนามบิน ที่นี่คือภูเก็ต ฉันเพิ่งเคยมาที่ภูเก็ตครั้งแรกที่นี่สวยมาก น้ำทะเลก็น่าเล่น ฉันเตรียมชุดว่ายน้ำมาเยอะแยะเลย จะใส่เล่นน้ำไม่ซ้ำวันเลยคอยดูเถอะ

“ยิ้มอะไรนักหนา”

“หนูมีความสุขค่ะ ^^” ฉันพูดกับพี่เซนสายตาก็มองวิวนอกรถ

“ท่าจะบ้าแฮะ” พี่สิบ้า คนเขาดีใจที่ได้มาเที่ยว ไม่เหมือนตัวเองหรอกที่นั่งเงียบตั้งแต่อยู่กรุงเทพฯ อะ ไม่รู้จะคีบลุคตัวเองไปไหน ดุด้วย ดุฉันตั้งแต่เช้าเพราะฉันไม่ยอมตื่นไง โดนดีดหูด้วยฉันอะ แต่ก็ไม่เป็นไร เพราะฉันดื้อไม่ยอมตื่นเอง ไม่โกรธ ^^

“ป๋า ถ้าถึงโรงแรมแล้วหนูขอเล่นน้ำเลยได้ไหมคะ?”

“อืม” ตอบแค่นี้เองเหรอ ดีเหมือนกันแฮะจะได้ไม่มีปัญหามาก คิกๆ

“ห้ามแต่งตัวโป๊”

“คะ?”

“ไอ้ชุดนุ่งน้อยห่มน้อยของเธอน่ะ ห้ามใส่เด็ดขาดเข้าใจไหม?” ไม่เข้าใจค่ะ เพราะหนูเตรียมแต่ชุดที่ป๋าไม่ชอบมาทั้งนั้นเลย แฮร่ๆ โดนฆ่าหมกทะเลแน่ๆ ฉัน ถ้าพี่เซนเห็นชุดที่ฉันเอามาด้วยแต่ละชุดนะ ได้ปวดหัวแตกแน่ๆ ฉันน่ะแอบเอาชุดที่พี่เซนเลือกให้เอามาออกไปครึ่งกระเป๋า แล้วแอบเอาชุดที่ตัวเองชอบใส่มาแทน ก็มาเที่ยวทะเลใครเขาใส่กางเกงขายาวกันเนอะ

“ค่า”

ไม่ถึง 10 นาที พวกเราก็มาถึงโรงแรม พี่เซนไปเช็คอิน ส่วนฉันนั่งถ่ายรูปอัพลงอินสตาแกรมค่ะ

“ขึ้นห้อง อย่ามัวแต่ถ่ายรูป” โดนดุอีกล่ะ ขนาดเพิ่งมานะเนี่ย

“ค่ะๆ อันนี้กระเป๋าหนู เดี๋ยวหนูถือไปเองค่ะ”

“ที่โรงแรมมีคนช่วยขนกระเป๋า ส่วนกระเป๋าสะพายก็ถอดมา ฉันจะถือให้”

“ค่ะ” ฉันถอดกระเป๋าสะพายให้พี่เซนถือ ส่วนตัวเองก็ Live สดลง Facebook

“รีบๆ เดินอย่ามัวแต่ถ่ายวิดีโอ!” น่าน โดนดุอีกแล้ว =_=!

ดุได้ดุดี สามีใครเนี่ย

“แค่นี้ก่อนนะทุกคน เดี๋ยวข้าวฟ่างมา Live ใหม่ค่ะ จุ๊บๆ”

หลังจากที่เข้ามาในห้องพักฉันก็อ้าปากค้างกลางอากาศเกือบนาทีได้ ห้องหรูมาก กว้าง วิ่งเล่นยังเหนื่อยเลย วิวนอกระเบียงก็เป็นทะเล โอ้โห้...มีผัวรวยมันดีแบบนี้นี่เองค่ะทุกคน

“มาจัดของข้าวฟ่าง เดี๋ยวค่อยไปยืนดู”

“ค่า”

ฉันจัดของบางส่วนเท่านั้นแหละ เอาชุดที่พี่เซนบอกว่าผ่านไปไว้ในตู้เสื้อผ้า ส่วนชุดที่ถูกห้ามเก็บไว้ในกระเป๋านั่นแหละค่ะ เพื่อความปลอดภัยว่าจะไม่โดนเอาไปทิ้งถังขยะ

พอจัดของเสร็จฉันก็มานั่งชมวิวที่ระเบียงกับพี่เซน พอดีมีโต๊ะเก้าอี้ให้นั่งชมวิวน่ะ

“โรงแรมหรูมากค่ะป๋า พักคืนละพี่บาทเหรอคะ?”

“หมื่นสอง”

“หะ! ...มะ...หมื่นสอง!!?” พระเจ้า ค่ากระเป๋า ค่ารองเท้า ค่าขนมของฉันพอๆ กับราคาพักต่อคืนของโรงแรมเลยนะ

เสียดายอ่า T_T

“อืม”

“แล้วเราพักกันกี่คืนคะ?”

“5 คืน”

5 คืน คืนละหมื่นสอง 12,000*5 = 60,000 บาท!

พระเจ้าช่วยกล้วยทอด! ค่าขนมของฉันทั้งเดือนยังไม่ได้เท่านี้เลยนะ ม่ายยยย...พี่ต้องเอาค่าห้องพักมาบวกค่าขนมให้หนูสิ : (แต่ก็ช่างเถอะ ฉันจะใช้พื้นที่ใช้ทุกอย่างให้คุ้มราคาคืนละหมื่นสองเลยคอยดู

“จริงๆ จะเอาห้องแพงกว่านี้ แต่เต็ม เลยได้ห้องนี้” จะเอาแพงกว่านี้อีก ตายๆ อวดร่ำอวดรวยทำไมคะคุณ

“หนูว่านอนห้องพันกว่าบาทก็ได้นะคะ” ส่วนเงินที่เหลือโอนเป็นค่าขนมหนูก็ได้ค่ะ ^^

“ฉันอยากให้เธอได้สิ่งที่ดีที่สุด”

โอเคจบค่ะ

งื้อออ...ป๋าหนูน่ารักที่สุดเลย >3<

ฉันนั่งยิ้มแฉ่งให้พี่เซนเมื่อได้ฟังเหตุผล หันกลับไปมองวิวที่เป็นน้ำทะเลกว้างไกล เราพักอยู่ชั้นที่ 20 และได้ฝั่งวิวสวยๆ ด้วย เห็นผู้คนเล่นน้ำ ถ่ายรูป และเห็นผู้หญิงสวยๆ ใส่บีกีนี่สวยๆ นอนอาบแดดอยู่ที่สระน้ำโรงแรมข้างล่าง…

อยากลงไปทำแบบนั้นมั่งจัง

ว่าแล้วฉันก็เดินเข้าไปในห้องเปลี่ยนชุด เพื่อจะลงไปเล่นน้ำนอนอาบแดดเหมือนคนอื่นๆ

“จะไปไหน?” พี่เซนถามฉันเสียงนิ่ง เข้ามานั่งข้างในเมื่อไหร่อ่า

“ไปเล่นน้ำที่สระโรงแรมข้างล่างนี่ค่ะ ^^” ฉันตอบน้ำเสียงสดใส แต่ทว่าพี่เซนกลับนิ่งและกวาดสายตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ฉันรู้สึกว่าตัวเองจะโดนฆ่าทางสายตายังไงไม่รู้แฮะ แต่ฉันก็ยังยืนยิ้มสวยๆ ให้พี่เซนนะ จนสะดุ้งกับประโยคเย็นเฉียบของพี่เซน

“ถ้าจะไปเล่นน้ำก็ไปเปลี่ยนชุด!”

“ตะ...แต่...หนูเปลี่ยนแล้วนะคะ” ฉันเพิ่งเปลี่ยนออกมาเองนะ

“ชุดเนี่ยนะที่จะใส่ไปเล่นน้ำ?” พี่เซนเดินเข้ามาถามฉัน จ้องหน้าฉันอย่างเอาเรื่อง แต่ฉันมักจะใช้หน้าตาอันน่ารักใสซื่อของตัวเองเพื่อเอาตัวรอด

“ใช่ค่ะ ^^ สวยไหมคะ? หนูเพิ่งไปซื้อมาใหม่กับดิวก่อนที่ป๋าจะพามาทะเลเลยนะคะ ชุดวันพีชสีแดงเลือดหมูใส่แล้วมันขับผิวดีค่ะหนูช๊อบชอบ ^^” ชุดหนูออกจะน่ารัก อย่าดุหนูเลยนะคะป๋าเซน

“แต่ฉันไม่ชอบ ไปเปลี่ยน!”

อุ๊ย! โดนตวาดใส่เลยอ่า T^T

“คนอื่นเขาใส่ยิ่งกว่าหนูอีก ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยค่ะ”

ใช่! ฉันเห็นคนอื่นใส่ชุดยิ่งกว่าฉันอีกไม่เห็นจะมีใครว่าอะไรเลยอ่า คนอื่นใส่ได้ ทำไมฉันจะใส่ไม่ได้...ใช่ไหมล่ะ?

“นั่นมันคนอื่นแต่นี่เธอ เธอคือเมีย และฉันก็หวงเธอ คนอื่นจะแหกหอยโชว์นมฉันไม่สน ฉันสนแค่เธอ เพราะฉะนั้นไปเปลี่ยนชุดซะ ถ้าไม่ไปเปลี่ยน ฉันจะไม่ให้เธอออกห้องไปไหนเด็ดขาด!”

โห้...โดนคำสั่งเด็ดขาดขนาดนี้ฉันจะทำยังไงได้ถ้าไม่ไปเปลี่ยน ฮึก ชุดวันพีชของแม่ หนูไม่ได้ไปต่อนะคะลูกรัก T^T

ฉันเข้าไปในห้องสวมกางเกงขาสั้นทับ ฮะฮ่าๆ ยังไงวันนี้ฉันต้องได้ใส่ชุดวันพีชสุดสวยของฉันออกไปจากห้องอะ

“ดื้อ!”

“เรามาทะเลกันนะคะป๋า ป๋าจะให้หนูใส่ชุดวอร์มลงไปเล่นน้ำเหรอคะ? คนอื่นเขาได้หัวเราะหนูกันพอดีค่ะ”

“เออๆ ยอมให้ก็ได้วะ รอแป๊บ จะลงไปด้วย”

“ค่ะ ^^” ดีใจที่สามีเข้าใจ แต่ฉันต้องหุบยิ้มเมื่อเห็นชุดพี่เซนที่ใส่ออกมา

เสื้อยืดแขนกุดสีขาว กางเกงขาสั้นสีฟ้าคราม รองเท้าคีบเตะสีน้ำเงิน สวมแว่นกันแดดสีดำ

ทำไมต้องแต่งตัวหล่อด้วยอะ แค่จะลงไปเล่นน้ำเองนะ ข้าวฟ่างไม่ยอมน๊า ม่ายยยยย…. (ทำได้แค่กรีดร้องอยู่ในใจ) ทำอะไรไม่ได้นอกจากควงแขนไม่ยอมปล่อย

หวงผัวค่ะ ไม่ต้องมองกัน หรือพี่เซนกำลังประชดการใส่ชุดฉันอะ ทำไมต้องแต่งตัวหล่อด้วยฉันไม่เข้าใจ ขนาดไม่ได้ใส่สูทอะไรเลยนะ

ทำไมหล่อฟะ!

คนหล่อใส่อะไรก็หล่อ เพิ่งเข้าใจวันนี้แหละ

“จะเล่นน้ำตรงไหน?”

“ตรงโน้นค่ะ” ฉันชี้ไปที่คน (สวยๆ) ไม่ค่อยเล่น หวงพี่เซนฉันบอกเลย ตั้งแต่เดินลงมามีแต่คนมองพี่เซนอะ ฉันล่ะอยากตะโกนออกมาเสียงดังๆ ว่า...

‘ไม่เคยเห็นคนกันรึไง!?’

“ทำไมทำหน้างอ ไม่อยากเล่นจะลงมาทำไม”

“ไม่ใช่หนูไม่อยากเล่นค่ะ แต่มีแต่สาวๆ มองป๋าอ่า หนูหวงนะคะ” ฉันเบะปากใส่พี่เซนอย่างงอนๆ ทำไมกลายเป็นฉันที่ต้องหวงพี่เซนแทนล่ะนี่ แล้วที่นี่อะทำไมมีแต่สาวๆ สวยๆ เล่า ผู้ชายหล่อๆ ไม่ค่อยมีเลย

“ฮึๆ เด็กน้อยเอ๊ย!” พี่เซนเอามือยีผมฉันและยิ้ม

อ้ายยย...พี่เซนยิ้มอ่า ยิ้มจนตาหยีเลย คือหล่อ ตายอย่างสงบค่ะ

“งื้อออ...ป๋าอ่า -//-” ฉันเอาหัวซบที่อกพี่เซนอย่างๆ เขิน เห็นรอยยิ้มพี่เซนเมื่อไหร่ใจละลายตลอดเลย

พวกคุณจะเข้าใจว่าทำไมฉันถึงได้เขินพี่เซนทั้งๆ ที่อยู่ด้วยกันทุกวัน คนไม่ค่อยยิ้ม มีกฎระเบียบในตัวเอง เวลายิ้มน่ารักมากบอกเลย

“จะเล่นไหมน้ำอะ ถ้าไม่เล่นก็จะได้ขึ้นห้อง”

“เล่นค่ะ เล่นค่ะ” ฉันรีบผละตัวจากพี่เซนทันที ลงมาเพื่อจะเล่นน้ำ แต่ดันมาเขินสามีก่อนซะนี่

“แต่ป๋าต้องเล่นน้ำกับหนูนะคะ” ให้นั่งรออยู่แถวนี้ไม่ได้ เดี๋ยวพี่เซนโดนม่อ

“อืม” พี่เซนพยักหน้าและพาฉันลงเล่นน้ำในสระ

พี่เซนลงไปก่อน แล้วจับมือฉันเพื่อให้ค่อยๆ ลงมาในสระ สระมันลึกหรือฉันเตี้ยกันนี่ ทำไมน้ำเท่าเอวพี่เซนแต่เกือบเท่าอกฉันเลยอ่า

โลกช่างไม่ยุติธรรม

ฉันว่ายน้ำเล่นหัวเราะคิกคักกับพี่เซน ฉันเล่นน้ำเหมือนผู้หญิงเล่นคือวักน้ำใส่พี่เซนหรือไม่ก็กระโดดขึ้นหลังพี่เซน แต่พี่เซนเล่นน้ำแบบผู้ชายเล่นกันไง จับฉันกดน้ำมั่ง เวลาฉันขึ้นหลังก็แกล้งหงายท้อง ฉันสำลักน้ำไปตั้งหลายรอบเลย

“อึก แค่กๆ ป๋าพอแล้วอ่า ไม่เล่นแบบนี้นะ หนูเกือบตายแนะ” โดนจับกดใต้น้ำ โดยมีพี่เซนดึงลงไปนะสิ เล่นอะไรไม่รู้เกือบจะตาย

หรือว่าที่พามาเที่ยว เพื่อแอบพามาฆ่าหมกสระที่นี่รึเปล่าอะ?

“แกล้งเธอสนุกดีจะตายไป” สนุกกับผีนะสิพี่เซนบ้า!

สำลักน้ำจนหน้าดำหน้าแดงหมดแล้ว

“หนูงอนป๋าแล้ว ชอบแกล้งหนู” ฉันพูดติดงอนและว่ายน้ำหนีพี่เซนไปเล่นอีกฝั่ง พี่เซนก็ว่ายน้ำตามมาและดึงฉันลงไปใต้สระอีกแล้ว ฮ่วย...

แต่ทว่าครั้งนี้มันไม่เหมือนครั้งที่แล้ว...

“อื้อออ...” พี่เซนดึงฉันไปจูบ

กรี๊ดดด....นี่ฉันกำลังจูบกับพี่เซนใต้น้ำ เหมือนฝันเลยอ่า >//<

ฟู่! ฟู่!

ฉันกับพี่เซนโผล่ขึ้นจากน้ำพร้อมกัน

“แค่กๆ เฮ้อ...แค่กๆ” ฉันหอบและไอ ส่วนคนจูบฉันยืนพิงขอบสระยิ้มอยู่โน่น

พี่เซนบ้า ชอบแกล้งนิสัยไม่ดีเลย

“ขึ้นยัง หน้าเธอซีดมากแล้ว” เพราะใครกันเล่นคนบ้า! ถ้าไม่โดนแกล้งเล่นน้ำท่าแปลกๆ ก็ไม่สำลักน้ำจนหน้าซีดแบบนี้หรอก

“หนูยังอยากเล่นน้ำอยู่นี่คะ” ทำหน้าอ้อนๆ ใส่พี่เซนไป

“งั้นเล่นอยู่ตรงนี้ห้ามลงไปเล่นในทะเล”

“อ้าว...แล้วป๋าละคะ?” พูดเหมือนจะไม่เล่นน้ำด้วยเลยอ่า

“ไปซื้อน้ำมาให้กิน เดี๋ยวมา”

“อ่อค่ะ หนูเอาน้ำแตงโมปั่นนะคะ ^^”

“อืม”

พอพี่เซนไปฉันก็ว่ายน้ำเล่นคนเดียว ว่ายเสมือนสระนี้ผัวสร้างให้เล่น ฮะฮ่าๆ ไม่ค่อยมีใครเล่นแล้ว ส่วนใหญ่จะนอนอาบแดดหรือจับกลุ่มคุยกันมากกว่า

“เอ่อ...ขอโทษนะครับ”

วะฮะฮ่าๆ สนุกอ่า น้ำเย็นสบายด้วย นางเงือกข้าวฟ่างกำลังว่ายน้ำเล่น

“เอ่อ...คุณครับ!”

ขวับ!

“คะ?” ฉันรีบหันมองเมื่อได้ยินเหมือนมีใครเรียก พอหันไปก็เห็นผู้ชายหน้าตาหล่อยิ้มให้อยู่ข้างๆ ไม่รู้เลยว่าผู้ชายคนนี้ว่ายน้ำมาใกล้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่สิ ดูจากรอบๆ ฉันต่างหากที่ว่ายน้ำมาหาเขาเอง คือว่ายน้ำเล่นจนข้ามโซนนะสิ ตายห่าแน่ๆ อะถ้าพี่เซนมาเห็น

เวรกรรมแท้ข้าวฟ่าง

“มาคนเดียวเหรอครับ?” ถอยห่างทีละนิดและว่ายน้ำหนีกลับมาที่ฝั่งที่ตัวเองเล่นเมื่อกี้

“ว่ายน้ำเร็วจังเลยนะครับ” เอ้า! ตามมาทำไมเนี่ย เดี๋ยวก็ซวยหรอก

“ขอตัวก่อนนะคะ” ฉันรีบขึ้นจากน้ำทันที ไม่สนุกแล้วที่มีคนตามแบบนี้พี่เซนไปไหนอะ ทำไมไปนานจัง

“เดี๋ยวสิครับ จะหนีไปไหนเอ่ย?” เขาเดินมาดักหน้าฉันไว้

เป็นผู้ชายหล่อมากๆ คนหนึ่ง แต่ก็หล่อน้อยกว่าพี่เซนของฉันอยู่ดี

“หลีกไปค่ะ” ฉันพูดอย่างไม่สบอารมณ์ ก็น่าจะรู้ว่าผู้หญิงขาหนีแสดงว่าเขาไม่เล่นด้วย ไม่รู้จะตามมาทำไมอีก ฉันหันซ้ายหันขวาเพื่อมองหาพี่เซน ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา

“คุณชื่ออะไรครับ? ผมชื่อคิมนะ ^^” คิมอะไรก็ช่างไม่สนใจโว๊ย ตอนนี้สนใจแค่ว่าผัวไปไหน ทำไมยังไม่มาต่างหากเนี่ย

“อ่าค่ะ” ฉันยิ้มแห้งๆ ให้ผู้ชายตรงหน้าและเดินเลี่ยงหนีมา

หมับ!

อ้าว...เวรกรรมแล้วทีนี้ โดนจับมือเลยไง

“คุยกันก่อนสิครับ จะหนีกันทำไม ผมไม่กัดนะ” แต่ฉันกัดยะ!

“กรุณาปล่อยมือคุณออกจากมือฉันด้วยค่ะ ดิฉันมากับแฟน ถ้าเขามาเห็นฉันเกรงว่าจะไม่ดีค่ะ” พูดดีใส่แล้วนะคะอย่าได้หน้าด้านตามอีกค่ะ

“มีแฟนแล้วเหรอครับ ว้า...แย่จัง ผมมาช้าไปสินะ”

“ถ้ารู้แล้วก็กรุณาปล่อยมือฉันค่ะ” ฉันพยายามจะดึงมือกลับ แต่ไอ้บ้านี่มันกำมือฉันแน่น ดึงเท่าไหร่ก็ดึงไม่ได้

“ถึงจะมีแฟนแล้วก็คุยกันได้นิครับ ^^” มันต้องการอะไรกันแน่ ทำไมต้องมายุ่งกับฉันด้วย

“ปล่อยฉันนะ!” ฉันพูดเสียงดังจนคนรอบข้างเริ่มหันมอง

“ก็ได้ครับ” พอไอ้บ้านี่มันปล่อยมือฉัน ฉันรีบฉันมือตัวเองดู ที่ข้อมือแดงเป็นรอยมือเลยอ่า

“มีอะไรกัน” พี่เซนมาพอดีเลย ถือน้ำแตงโมปั่นกับน้ำเปล่ามา แต่ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นผู้ชายตรงหน้าฉัน

“ไอ้คิม” พี่เซนขมวดคิ้วและเอ่ยชื่อผู้ชายตรงหน้าฉันเหมือนรู้จัก

Zayn Part

ผมไปซื้อน้ำแตงโมปั่นให้ข้าวฟ่างมา คนเยอะฉิบหายแต่ก็รอ ก็เมียอยากกินนี่ พอผมได้น้ำแตงโมปั่นตามที่รอเลยซื้อน้ำเปล่ามาด้วยแต่พอเดินมาที่สระน้ำก็เห็นข้าวฟ่างคุยกับใคร มันคุ้นๆ จนผมเห็นหน้ามันผมถึงจับมันได้

“ไอ้คิม” ผมเอ่ยชื่อของมันขึ้น มันยิ้มให้ผมและมองผมสลับกับข้าวฟ่าง

ไอ้คิมมันคือศัตรูของผมเอง อายุน้อยกว่าผม 2 ปี ครอบครัวมันทำธุรกิจแข่งกับผม เป็นศัตรูทางธุรกิจของบริษัทครอบครัว ผมเป็นเจ้าของห้างและผมก็บริหารธุรกิจของครอบครัวไปด้วย ในเมื่อผมเป็นลูกชายคนเดียวผมก็ต้องรับช่วงต่อจากพ่อที่เสียไป

พ่อของไอ้คิมเคยเป็นหุ้นส่วนกับบริษัทของผม แต่ว่าพ่อของมันเล่นไม่ซื่อ เอาข้อมูลบริษัทไปปรับเปลี่ยนและแอบเปิดบริษัทเป็นของตัวเอง เวลาลูกค้ามามันก็แนะนำให้ดูงานของมันโดยเอาชื่อบริษัทผมไปอ้าง พ่อผมจับได้เลยให้ถอนหุ้นออก หลังจากนั้นมันก็ตั้งตัวเป็นศัตรูกับบริษัทผมมาตลอด พยายามแย่งลูกค้าจากบริษัทผม แต่เพราะลูกค้าเขาไว้ใจฝั่งผมมากกว่าเลยไม่เชื่อพวกมัน นี่คือปัญหาในการทำงานของผม ที่ทำให้ผมต้องดูข้อมูลทุกอย่างด้วยตัวเองอีกครั้งหลังพนักงานตรวจสอบเสร็จ

“หวัดดีพี่เซน ไม่เจอกันนานเลยนะครับ ^^” ผมไม่พูดอะไรกับมัน คว้ามือข้าวฟ่างให้เดินตามมา

“คนนี้นะเหรอแฟนคุณที่กลัวว่าเขาจะมาเห็นเวลาเราจู๋จี๋กัน” ผมชะงักเท้าทันทีที่ได้ยินเสียงไอ้คิมพูดไล่หลังมา ผมจ้องหน้าข้าวฟ่างที่ส่ายหัวให้ผมเชิงว่าไอ้นี่มันคิดไปเอง ผมพยักหน้าให้ข้าวฟ่างและยื่นน้ำแตงโมปั่นให้ข้าวฟ่างไป

“ขึ้นห้องไป”

“แล้วป๋าละคะ? อย่าบอกนะคะว่าจะไปหาเรื่องผู้ชายคนนั้น หนูไม่ให้ไปนะคะ หนูเป็นห่วง” ผมปะทะคารมกับมันมาบ่อยครั้งไม่มีอะไรต้องกลัว แต่ที่กลัวตอนนี้คือมันรู้ว่าข้าวฟ่างมากับผม และรู้ว่าผมกับข้าวฟ่างเป็นอะไรกัน ดูมันก็สนใจข้าวฟ่างไม่น้อยเหมือนกัน

แต่ขอโทษขนาดธุรกิจมันยังเอาชนะผมไม่ได้ แล้วเรื่องข้าวฟ่างมันจะชนะผมได้งั้นเหรอ ฮึๆ หมาก็ดูออกว่าไอ้คิมมันกระจอกกว่าผมมากแค่ไหน

“ขึ้นไป อย่าให้โมโหข้าวฟ่าง”

“ป๋าห้ามมีเรื่องนะคะ ถ้าป๋าดื้อหนูจะงอนนะคะ”

“อืม” ผมพยักหน้าให้ข้าวฟ่าง ข้าวฟ่างมองหน้าผมจนขึ้นลิฟต์ไปบนห้อง

“แฟนพี่น่ารักดีนะครับ ^^” ไอ้คิมเดินเข้ามาหาผม

“อย่ายุ่งกับเมียกู”

“อ้าวเมื่อกี้แฟนตอนนี้เมีย หลายสถานะจังเลยนะครับ ^^” ไอ้คิมมันชอบยิ้ม แต่ถึงใบหน้าของมันจะยิ้มแย้มแต่นิสัยมันไม่ดีเอามากๆ ผมบอกเลย

“มึงมาที่นี่ได้ยังไง ตามกูมา?” ผมอดสงสัยไม่ได้ มันแปลกไปที่มันจะมาเจอผมที่นี่ เพราะไอ้คิมมันจะไม่ลงทุนอะไรเลยถ้ามันจะไม่ได้ผลประโยชน์ตามมาด้วย

“แล้วแต่พี่จะคิดเลยครับ ผมห้ามความคิดพี่ไม่ได้อยู่แล้ว จะบอกว่ามาเที่ยวพี่คงไม่เชื่อผมอยู่ดี ว่าแต่แฟน เอ๊ย! เมียของพี่ชื่ออะไรนะครับ ผมอยากรู้จักไว้”

“อย่ายุ่งกับเธอ ไม่งั้นธุรกิจมึงฉิบหายแน่”

“อะไรกันครับ ผมไม่ได้เอ่ยถึงธุรกิจสักนิดเลยนะครับ ที่ผมถามเพราะเราก็คนกันเอง รู้จักกันไว้คงจะดีไม่ใช่น้อย พี่ว่างั้นไหมครับ?”

“กูขอเตือนมึงนะไอ้คิม ที่กูนิ่งเพราะกูไม่อยากทำร้ายคนที่อ่อนแอกว่า แต่ถ้ามึงอยากลองดีกับกู กูก็พร้อมเสมอ”

“เฮ้อ...ในหัวพี่นี่มีแต่คิดว่าผมจะมาทำไม่ดี พี่ไม่คิดมั่งเหรอว่าผมอยากจะสนิทกับพี่”

“กูรู้จักนิสัยมึงดีไอ้คิม ทั้งพ่อของมึงและมึง สันดานเลวแค่ไหน หน้าซื่อๆ ของมึงไม่ได้ทำให้กูเชื่อได้ว่าคนอย่างมึงจะเป็นคนดีได้”

“ฮึๆ พี่นี่มองโลกในแง่ร้ายจัง เฮ้อ...แต่เอาเถอะครับ ผมไม่สนใจหรอกว่าพี่จะมองเป็นอะไร ผมสนแค่ว่าเมียพี่ชื่ออะไร? ^^”

หมับ!

“ไอ้คิม!” ผมคว้าคอเสื้อมันด้วยความโมโห

“คนนี้รักมากสินะครับถึงได้หวงอย่างกับไข่ในหิน ผมก็เคยได้ยินมานะครับว่าพี่หวงเมีย แต่พอมาวันนี้ผมรู้แล้วล่ะว่าทำไมพี่ถึงหวงเมียจัง เพราะเมียพี่ตัวเล็กน่ารักแบบนี้นี่เอง ^^”

“มึงอยากลองดีกับกูใช่ไหมเหี้ยคิม!” ขนาดผมกำคอเสื้อมันอยู่ มันยังไม่มีท่าทีจะกลัวผมแม้แต่น้อยเดียว ยังพูดจายียวนใส่ผมไม่หยุด

“ใครจะกล้าลองดีกับพี่กัน ชื่อเสียงพี่ในแต่ละด้านมันไม่ทำให้ผมกล้าเล่นด้วยหรอกครับ พี่น่ากลัวเกินกว่าที่ผมจะเล่นด้วยนะ”

“ถ้ามึงกลัวกูจริงมึงจะไม่ปากดี และกูไม่เคยที่ให้คนปากดีรอดจากมือไปมีชีวิตที่ดี มึงรู้ดีว่ากูทำอะไรได้บ้าง”

“ผมล่ะไม่อยากจะคิด ว่าถ้าเมียพี่รู้ว่าแท้จริงแล้วพี่ก็ไม่ต่างจากมาเฟีย เธอจะอยู่หรือจะไปจากพี่”

“…”

“พี่ฆ่าคนมากี่ศพเธอเคยรู้รึเปล่า? ผมคิดว่าเธอคงไม่รู้เพราะหน้าตาเธอใสซื่อเกินกว่าจะรู้ว่าผัวตัวเองมันก็เลวไม่ต่างกับคนที่เธอพยายามหนีเมื่อกี้สักเท่าไหร่”

“อย่าแส่เรื่องของกูให้มากนัก เอาชีวิตตัวเองให้รอดก่อนค่อยมาเสือกเรื่องของกู” ผมจ้องหน้ามันอย่างไม่ลดละ

ผมไม่เคยบอกว่าผมเป็นคนดี ทุกคนคงจำได้ว่าตอนที่ผมเจอข้าวฟ่างตอนแรกผมก็เอาปืนจี้เธอให้มาบ้านด้วยแล้ว แรกๆ ข้าวฟ่างก็กลัว แต่พอเธอปรับตัวได้ก็เป็นอย่างที่เห็น ผมไม่เคยให้ใครรู้ว่าผมทำอะไรไม่ดีบ้าง แม้กระทั่งแม่ของผม คนที่รู้ก็มีแต่เพื่อนของผมทั้งนั้น ไม่งั้นพวกเราก็คงคบกันไม่ได้ พวกคุณก็รู้ดีว่าเพื่อนแต่ละคนของผมเป็นคนยังไง และมีฐานะอำนาจทางไหนกันบ้าง

ผมจะเป็นคนดีคอยให้คนเลวมาทำร้ายเหรอไม่มีทางหรอก สมัยนี้นะคนดีตายคนเลวรอด แล้วจะแปลกอะไรถ้าผมอยากจะรอดบ้างไม่ได้

“ชีวิตผมพี่ไม่ต้องห่วงหรอก ห่วงเมียตัวเองเถอะ ไม่รู้ว่าไปสร้างศัตรูที่ไหนถึงได้มีคนไม่ชอบขี้หน้าอย่างหนัก จนมาขอให้ผมช่วย จนผมตกลงรับมือช่วย เฮ้อ...”

“มึงหมายความว่ายังไง?” ข้าวฟ่างไปทำอะไรใครไว้

“มันอาจจะเป็นเรื่องไร้สาระสำหรับผมนะ แต่เรื่องของผู้หญิงอะนะ ไม่ได้เอาคืนก็คงนอนตายตาไม่หลับ”

ใครวะ? ใครกันที่ข้าวฟ่างไปมีเรื่องด้วย ผมคิดไม่ออกเลยจริงๆ

“ที่ผมเตือนไม่ใช่เพราะผมหวังดีกับพี่หรอกนะ แต่เป็นเพราะเมียพี่น่ารักต่างหาก”

“กูไม่รู้ว่าคนที่จะมาทำร้ายเป็นใคร แต่กูขอบอกไว้ก่อน ถ้าแตะต้องเมียกูแม้แต่นิดเดียว ชีวิตมันสั้นแน่ ถ้าอยากลองดีก็จัดมา แล้วจะรู้ว่านรกมีอยู่จริง”

“...”

“กูฝากไปบอกผู้หญิงคนนั้นด้วย ถ้าไม่มีปัญญาจัดการเอง ก็ไม่ต้องเสร่อมาแค้นเคียงเมียกู”

“ปากคอเราะร้าย ถ้ายัยนั้นได้ยินคงจะเสียใจแย่”

“ถ้าคนมันเคยแพ้มันก็ไม่มีวันที่จะชนะขึ้นมาหรอกถ้าเก่งแต่ปาก ทั้งมึงและผู้หญิงคนที่ให้มึงช่วยก็ระวังตัวไว้เพราะกูไม่อยู่เฉยแน่”

“…”

“อ่อ...และกูขอบอกมึงไว้ก่อนนะ เห็นเมียกูใสใสแบบนั้นไม่ได้เป็นอย่างที่มึงเห็น ถ้าไม่เจ๋งจริงกูไม่เอาทำเมียให้เสียน้ำหรอก”

ผมพูดทิ้งท้ายใส่ไอ้คิมจบก็เดินไปที่ลิฟต์เพื่อไปหาข้าวฟ่างที่ห้อง

ผมไม่รู้ว่าการมาทะเลครั้งนี้จะทำให้ผมได้เจอศัตรูอันดับ1 ผมมันคนศัตรูมากผมก็พอรู้ เพราะตัวเองถึงทำให้มีศัตรูมากมาย แต่ข้าวฟ่างผมไม่รู้เลยว่าเธอไปทำอะไรใครไว้ เขาถึงได้เคียดแค้นจนถึงต้องให้ไอ้คิมช่วย ผมไม่รู้หรอกนะว่ามันเป็นใคร แต่ผมบอกไว้ก่อนเลย ถ้าผมสืบรู้ข้อมูลมันเมื่อไหร่ มันทั้งสองตัวได้ชีวิตฉิบหายแน่

แตะต้องผม ผมไม่ว่า แต่มายุ่งกับข้าวฟ่างเมียตัวน้อยว่าที่หมอในอนาคตไม่ได้











#จบตอนแล้วนะคะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ

ขอบคุณมากค่ะ ^^

ตัวร้ายที่ใครๆ ก็รู้ มีไม่กี่คนที่ตั้งตนเป็นศัตรูกับข้าวฟ่าง ความคิดแบบกูไปตั้งหลักให้เท่าเทียมค่อยมาเอาคืน

ความคิดเห็น