บ้านไม่ใช่เซฟโซน
-
เสียงทุ้มนุ่มระรื่นหู หากเธอขยุ้มผ้าห่มแน่น หลบสายตา อดไม่ได้ที่จะกวาดตามองตัวเอง หายใจโล่งมากขึ้นเมื่อพบว่าเธอยังอยู่ในชุดเดิม
-
พัลลภา“ขะ ขอบคุณที่ช่วยหนู...”
-
ชลวัส“ไม่เป็นไร แค่บังเอิญ”
-
พัลลภา“นะ หนู...จะกลับบ้าน”
-
พัลลภาทั้งกลัวและตกประหม่า เขามีลูกน้องน่ากลัวหลายคน จัดการกับแดนและเอิร์ทอย่างไม่ลังเลสักนิด เธอรับรู้ได้ถึงความไม่ธรรมดานั่น คำพูดต่อมาของเขาทำให้เธอต้องเงยหน้ามอง
-
ชลวัส“รู้อะไรไหม”
-
ชลวัส“โลกนี้ไม่มีที่สำหรับคนอ่อนแอหรอก ถ้าเธอไม่รู้จักต่อสู้ ชั่วชีวิตก็จะเป็นได้แค่เหยื่อแค่เศษเนื้อที่ถูกผู้ล่ารุมแทะจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก”
-
เธอใจสั่นระรัว ชั่วแวบหนึ่งเธอมองเห็นแสงจัดจ้าในดวงตาคม หากแค่แป๊บเดียว ดวงตาคู่นั้นก็กลับมาพราวแพรวดุจเดิม
-
ชลวัส“เธออาจไม่โชคดีได้รับความช่วยเหลือเสมอไป”
-
พัลลภา“นะ หนู...”
-
ชลวัสจะกลับบ้านก็ลุก จะให้คนของฉันลงไปส่งข้างล่าง
-
เพียงได้ยินว่าจะได้ออกไปจากห้องนี้ ได้หลุดพ้นจากรัศมีสายตาคม เธอแทบผวาลงจากเตียง พร้อมกับที่คนของเขาคนหนึ่งก้าวเข้ามาในห้อง
-
ชลวัสเพียงพยักหน้าให้คนของเขา ผู้ชายคนนั้นผายมือให้เธอ
-
พัลลภาหลบสายตา ขยับตัว ใจเต้นระทึกเมื่อนึกถึงอิสรภาพที่กำลังจะได้รับในอีกไม่กี่นาที ทว่า... ขณะกำลังจะก้าวออกจากห้อง เธอรีบหันกลับมา ยกมือไหว้อีกฝ่ายรวดเร็ว
-
พัลลภา“ขอบคุณมากๆ นะคะ”
-
รีบพูดจนลิ้นแทบจะพันกัน ก่อนจะก้าวเร็ว ๆ ออกจากห้อง ภายในห้องด้านนอกของคอนโดหรูไม่มีใครอีก เธอเบาใจลงมากโขเมื่อได้ออกมานอกห้อง ใจจะยังเต้นตุ้มต่อมด้วยกลัวจะถูกหลอกไปทำมิดีมิร้ายอีกครั้ง
-
ทว่า... คนแปลกหน้ากลับไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่า กดลิฟต์ลงมาส่งเธอที่ชั้นจอดรถ แล้วถอยห่างไปรวดเร็วจนเธอมองไม่ทันว่าเขาหายไปทางไหนเร็วขนาดนี้ นั่นไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องสนใจ
-
พัลลภารีบขึ้นรถและขับกลับบ้านด้วยหัวใจที่ยังเต้นครึกโครม
-
พัลลภา
-
พัลลภาบ้านเลิศพงศ์พิเชษฐ์
-
เพียงเพื่อจะได้พบกับความชั่วช้าของดนัยวิชในสามวันต่อมา ค่ำคืนที่เงียบสงบไม่ต่างจากวันอื่น ๆ แดนกลับโผล่มาด้วยสีหน้าบูดบึ้งดวงตาแดงก่ำขุ่นขวาง เขาเข้ามาในห้องนอนเล็ก ๆ ของเธอที่ติดกับห้องครัวของบ้านหลังใหญ่
-
แดน“เพราะมึงอีพันช์! มึงทำให้กูเป็นแบบนี้!”
-
พัลลภา“มะ ไม่...”
-
เขาย่างสามขุมเข้าหา ดนัยวิชหายหน้าไปสามวันและเป็นสามวันที่เธอหวาดระแวง ไม่กล้าถามถึงเขาและไม่กล้าบอกใคร มีข่าวซุบซิบออกมาทางโซเชียลถึงหนุ่มหล่อลูกเศรษฐีที่เพิ่งมีข่าวฉาวเรื่องปาร์ตี้เซ็กซ์หมู่กับลูกสาวเจ้าสัวไปไม่นานก็มีข่าวฉาวออกมาอีก
-
ฉาวครั้งนี้เป็นไลฟ์เซ็กซ์กับหนุ่มล่ำหลายคน ในข่าวเห็นหน้าไม่ชัดแต่เธอนึกถึงดนัยวิชกับอาทิตย์ กลัวพวกเขาจับใจ ก่อนที่วันต่อมาข่าวพวกนั้นจะหายไป
-
มาตอนนี้สภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าลุ่ยหลุดยับเยินกับกลิ่นเหล้าฉุนชวนอ้วกทำให้เธอผวาหน้าตื่น
-
แดน“เพราะมึงกูถึงไม่มีหน้าออกไปพบใคร!”
-
แดน“เพราะมึงคนเดียว”
-
พัลลภาจำได้ว่า ชลวัสสั่งให้ลูกน้องของเขาทำอะไรดนัยวิชกับอาทิตย์บ้าง มันเข้าใจได้ไม่ยากว่าอะไรทำให้เขาคลั่ง
-
พัลลภา“ฉันไม่ได้ทำ กะ แก แกต่างหากที่หลอกจะทำร้ายฉัน”
-
แดน“หุบปาก! มึงมันตัวซวย กูจะฆ่ามึงให้ตาย!”
-
สิ้นคำนั้น เธอกระโจนจะหนีออกจากห้อง แต่กลับถูกคว้าแขนกระชากเต็มแรง
-
พัลลภา“กรี๊ด!!!”
-
ฝ่ามือใหญ่ทั้งสองจับหมับที่ลำคอบีบเต็มแรง
-
เธอน้ำตาแตก เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว พยายามทุบตีแขนทั้งสองเพื่อให้เขาปล่อยมือจากลำคอ ร่างกายเริ่มขาดอากาศหายใจจนทุรนทุราย จ้องมองอสุรกายตรงหน้าตาถลน
-
แดนหึ!
-
ดนัยวิชกลับแสยะยิ้มเหี้ยม ท่าทางของเขาราวคนเสียสติ เขาคลายมือเล็กน้อย
-
แดนฆ่ามึงง่ายๆ มันก็ไม่สะใจกูสิ
-
พัลลภาต้องอุทานกรีดเสียงลั่นห้องเมื่อถูกเหวี่ยงจนช่วงเอวกระแทกกับขอบเตียง เธอเจ็บร้าวจนสมองชา ยังไม่ทันตั้งตัว ร่างกายก็ถูกกระชากจับกดลงบนพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ ศีรษะกระแทกกับพื้นดังลั่น
-
แดนอย่างมึงมันต้องตายอย่างทรมานให้สาสมกับที่มึงทำให้กูอับอาย
-
พัลลภากะ อื้อ!
-
เธอพยายามจะร้องขอความช่วยเหลือ ดนัยวิชตะครุบคอเธอบีบแน่นด้วยมือข้างหนึ่ง อีกมือพยายามกระตุกกางเกงวอร์มของเธอลง พัลลภาจิกข่วนและทุบตีเนื้อตัวอีกฝ่ายไม่ยั้งเพราะความกลัวสุดขีด
-
ทว่าบ้านหลังนี้ในตอนกลางคืนชั้นล่างมีแค่เธอ คนอื่นๆ มีเรือนพักคนงานด้านหลัง
-
พัลลภาอื้อ อ่อย
-
ยิ่งอีกฝ่ายหัวเราะเหมือนคนคุ้มคลั่งทั้งพยายามดึงกางเกงเธอออกยิ่งทำให้เธอแทบบ้าตาย ดิ้นสุดฤทธิ์ แตะและถีบ
-
แดนฤทธิ์เยอะนักอีนี่
-
ดนัยวิชคำราม ประเคนหมัดใส่ท้องเธอเต็มแรง ความเจ็บร้าวแผ่ซ่านจนเธอตัวงอ เรี่ยวแรงลดฮวบฮาบ ทำให้กางเกงและกางเกงชั้นในถูกกระตุกพ้นสะโพก เขาคลายมือจากลำคออย่างย่ามใจ
-
เธอรวบแรงฮึดสุดท้ายถีบท้องอีกฝ่ายเต็มเหนี่ยว แดนเสียหลักผงะ เธอกระเสือกกระสนหนี คว้าจับขอบโต๊ะเพื่อเหนี่ยวตัวลุกขึ้น
-
พัลลภาช่วยด้วย! ช่วยหนูที!
-
แดนฤทธิ์เยอะนักใช่มั้ย!
-
เพียะ!!!
-
พัลลภากรี๊ด!!!
-
ดนัยวิชตบหน้าเธอเต็มแรง ความกลัวและเจ็บทำให้เธอกรีดร้องดังลั่น ในจังหวะที่จะล้มกระแทกพื้น มือกับปัดไปโดนจานผลไม้ร่วงกระจัดกระจาย มีดเล่มหนึ่งที่ตกลงข้างๆ ทำให้เธอคว้ามันเอาไว้
-
หลับหูหลับตายกขึ้นกันอีกฝ่ายที่พุ่งตามมา เสียงประตูห้องถูกผลักเข้ามาเต็มแรง นั่นทำให้เธอลืมตาขึ้น
-
สายตาปะทะกับสีหน้าบิดเบี้ยวของปีศาจร้าย ดวงตาแดงเถือกถลนจ้องหน้าเธอนิ่ง ความกลัวทำให้เธอผลักเขาออกเต็มแรง
-
ก่อนจะพบว่ามีดเล่มนั้นปักที่ท้องของแดน เลือดสีแดงฉานซึมเปียกขยายเป็นวงกว้างรวดเร็ว
-
ดนุยศแดน!
-
เพ็ญฉายว้าย! อีพันช์มึงทำอะไร!
-
พัลลภาหนูเปล่า...หนูไม่ตั้งใจ
-
ดุจดารินพี่พันช์กะจะฆ่าพี่แดนหรือไง!
-
ดุจดารินกรีดร้องกับสภาพของพี่ชาย
-
ดนัยวิชหมดสติ พัลลภาสติแตก
-
พัลลภาพี่ไม่ได้ตั้งใจ ไม่ได้ตั้งใจ
-
มีดปอกผลไม้เล่มนั้นปักลึกมิดด้าม เลือดของเขาออกเยอะมาก ดนุยศรีบสั่งให้โทรศัพท์เรียกรถพยาบาลพร้อมกับพยายามปฐมพยาบาลลูกชายไปด้วย เธอถูกคนในบ้านควบคุมตัวไว้ เมื่อดนัยวิชถูกพาออกไปขึ้นรถพยาบาล เธอถูกส่งตัวให้ตำรวจ...
คลิกบริเวณนี้เพื่ออ่าน
หรือสัญลักษณ์ด้านขวาเพื่ออ่านต่อเนื่อง
ติดตามข่าวสารข้อมูลเกี่ยวกับนิยายของดากานดา/อัคนียา/ทิวลม ได้ที่นี่นะคะ

กรุณาเข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็นปักหมุด
ความคิดเห็นทั้งหมด ()