พัลลภาขยับไปนั่งซุกตัวติดผนังห้องขัง ซบหน้าที่มีน้ำตาหลั่งรินไม่หยุดกับหัวเข่า เธอซาสะอื้น แต่ไม่สามารถหยุดน้ำตาที่มาจากความร้าวรานใจได้

นึกตัดพ้อโชคชะตาที่ใจร้ายกับเธอมากเหลือเกิน พรากบุคคลที่รักเธอไปแล้วยังดับอนาคตของเธออีก ป่านนี้ใครต่อใครคงรู้กันไปทั่วหมดแล้ว อนาคตที่เพิ่งเริ่มต้นในรั้วมหาวิทยาลัยได้ไม่กี่เดือนดับวูบลง

คงไม่มีเพื่อนคนไหนอยากคบกับฆาตกรเช่นเธออีกแล้ว แม้แต่ผู้ชายท่าทางร้ายกาจคนนั้นยังเมินหน้าหนีเลย

ผู้ชายที่บังเอิญเคยช่วยเธอไว้จากคนชั่วช้าอย่างดนัยวิชและอาทิตย์

วันนั้นแม่เพ็ญฉายใช้ให้เธอเอาเอกสารสำคัญไปให้ดนัยวิชที่คอนโดหรูของเพื่อนเขา เธอไม่อยากไปแต่แม่เพ็ญย้ำว่ามันสำคัญมากและไม่ไว้ใจให้ใครอื่นถือไป เธอเลยต้องจำใจทำตามคำสั่งแม้จะไม่อยากเข้าใกล้ผู้ชายคนนั้น

นับแต่ที่เธอย้ายเข้ามาอยู่บ้านเลิศพงศ์พิเชษฐ์ในฐานะหลานสาวคนเดียวของเพ็ญฉายที่เธอเรียกว่าแม่ แดนมักกลั่นแกล้งหาเรื่องคุกคามกะลิ้มกะเหลี่ย ไม่แตะด้วยมือก็คุกคามเธอด้วยคำพูด ทำให้เธอต้องระมัดระวังและไม่อยากอยู่ใกล้ทายาทคนเดียวของเลิศพงศ์พิเชษฐ์

ครั้นไปถึงคอนโดหรู เธอกลับถูกดนัยวิชและเพื่อนจับกรอกน้ำผสมยาปลุกเซ็กซ์ วินาทีแห่งความสิ้นหวัง ผู้ชายคนนั้นที่หน้าตาเริงรื่นหากแววตาของเขาแฝงความร้ายกาจที่เธอบอกไม่ถูกกลับปรากฏตัวขึ้น

ชลวัส... พัลลภาได้ยินแดนและเพื่อนเรียกชื่อเขาแบบนั้น ภาพเหตุการณ์เหล่านั้นเธอจำได้ติดตา

เธอดิ้นรนเพื่อหลบหนีจากสายน้ำ ความเย็นเฉียบของมันกลายเป็นเข็มทิ่มแทงเนื้อหนังมังสา สร้างความแสบร้าวทรมานจึงพยายามปัดฝักบัวไปทางอื่น ได้ยินเสียงเขาจุปากคล้ายว่ารำคาญ มือใหญ่ข้างหนึ่งยึดแขนเธอไว้แน่น อีกมือถือฝักบัวฉีดน้ำรดตัวเธอจนเปียกปอน

ดิ้นแค่ไหนก็หนีไม่พ้น ต่อให้ปัดฝักบัวออกไปได้ น้ำในอ่างก็เพิ่มระดับขึ้นสูง เธอต้องจำนนยอมนั่งนิ่ง กอดเข่าตัวสั่นเทา ปากคอสั่นจนต้องเม้มกัดริมฝีปากแน่น สมองและร่างกายผ่อนคลายจากความทุรนทุรายลง เธอค่อยๆ สงบลง

ผู้ชายคนนั้น ...ชลวัส กลับฉีดน้ำรดตัวเธอไม่หยุด จวบกระทั่งเสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้น เขายอมปิดน้ำ จับแขนเธอให้ลุกยืน เธอแขนขาอ่อนเปลี้ย สั่นสะท้าน ควบคุมการเคลื่อนไหวแทบไม่ได้ เขาทำเสียง

เขาทำเสียงจุปากคล้ายรำคาญก่อนจะอุ้มตัวเธอออกมาวางบนเตียงกว้าง เธอกระตุกผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมตัวโดยไม่สนว่าจะทำให้ที่นอนและผ้าของเขาเปียก

ในความพร่าพรายของสายตา ผู้ชายสีหน้าเคร่งขรึมเดินเข้ามาในห้องนอน ตัวเขาสูงพอๆ กับชลวัส เธอยังมองเห็นชายฉกรรจ์ร่างใหญ่หน้าดุอีกคนยืนอยู่หน้าประตู ผู้ชายที่เป็นลูกน้องของชลวัส พัลลภาสะดุ้งโหยง อุทานเสียงสั่น

ผู้ชายคนนั้นเข้ามาใกล้และทำท่าจะดึงผ้าห่มออก มันทำให้เธอตะเกียกตะกายหนี แต่แล้วอาการทุรนทุรายในร่างกายเริ่มรุมเร้าขึ้นมาอีก เธอตัวสั่น หายใจหอบ

เขากลับทำเสียงเหมือนปลอบ ล็อกแขนทั้งสองข้างของเธอไว้ ความเจ็บจี๊ดแวบขึ้นในสมองพร้อมๆ กับอาการหอบหายใจของเธอ ท่ามกลางความทรมาน เสียงทุ้มของคนข้างหลังดังแว่ว

ที่นอนข้างตัวเด้งขึ้น พัลลภาขดตัวงอ กอดตัวเองแน่นกับอาการตะครั่นตะครอ ใจเหมือนจะขาด หายใจไม่ออกจนต้องบิดดิ้น สติและสมองเริ่มพร่าเบลอจนต้องหลับตาแน่น

เสียงพูดคุยของพวกเขาแว่วหายไป ไกลออกไปเรื่อย ๆ กระทั่งเธอไม่รับรู้อะไรอีก

จวบกระทั่ง ลืมตาขึ้นอีกครั้ง ปรับจูนสายตาและสมองได้ ภาพเหตุการณ์สดหมาดผุดขึ้นมาในหัวสมอง ทำให้เธอเด้งตัวลุกนั่ง เพื่อปะทะสายตากับตาคมกล้าคู่หนึ่ง