ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่13

คำค้น : yaoi y

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ค. 2560 23:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่13
แบบอักษร

เพียงเสียงของน้ำที่กระทบลงกับพื้นพร้อมกับกำแพงที่หายไปผมก็ใจหายทันที ​ 

"อีโกะโก่ะ " เชอร์รี่รีบวิ่งไปช้อนร่างของโกะโก่ะที่นอนนิ่งอยู่ที่พื้นทันที "แกมาชิงตายแบบนี้ได้ยังไงยะ ไหนแกเก่งนักเก่งหนาไง " เชอร์รี่ตะโกนลั่น ก่อนจะปาดน้ำตาแล้วหันหน้าไปมองศัตรู  "พวกแก" เชอร์รี่ชักปืนออกมาพร้อมกับร่างแยก4ร่างพุ่งเข้าหาศัตรูทันที 

"โอ่ะโอ มาแบบนี้จะแย่เอาน่ะ ใช่ไหมฟลาว " เสียงของชายตัวเล็กว่าขึ้นก่อนจะหันไปคุยกับีกคนที่อยู่ข้างๆ 

" อือ" ชายร่างสูงโปร่งตอบกลับสั้นก่อนที่ผมจะเอะใจ มองที่พื้นที่เชอร์รี่วิ่งไป 

"เชอร์รี่บินขึ้นไปบนฟ้า " ผมบอกเชอร์รี่ทันทีที่เห็นเถาวัลมันขยับไปมาที่พื้น 

"ช้าเกิน" เสียงเย็นๆของชายชื่อฟลาวกล่าวก่อนเถาวัลจะเลื้อยขึ้นไปบนตัวของเชอร์รี่และคลุมทั้งตัวเชอร์รี่ไว้จนหมด 

"ว้า เหลือคนเดียวแล้วน่ะ เหมือนเพื่อนที่หวังไว้จะไม่สมหวังแหละ ก็งี้แหละเป็นแค่องค์หญิงที่อยู่หลังผู้อื่นได้อย่างเดียวหนิ "  ชายตัวเล็กว่าพลางค่อยๆเดินขึ้นมาหาผมอย่างช้าๆ "ว่าไงหล่ะเป็นเจ้าหญิงหนิงั้นโดดลงไปจากสนามสิจะได้ไม่เจ็บตัว" ชายตัวเล็กเอามือมาบีบไหล่ผมก่อนจะพูดเหยียดหยามผมพร้อมส่งสายตาดูถูกดูแคลน

 "เพี๊ยะ" ผมตบมือที่อยู่บนไหล่ออกอย่างแรงก่อนจะหันมามองหน้าคนตรงหน้า "เพี๊ยะ" ผมตบเข้าที่หน้าอีกฝ่ายทันทีทำให้อีกฝ่ายถอยไปก้าวหนึ่งแล้วเอามือกุมหน้าไว้ 

"อย่ามาดูถูกคนอื่น ต่อให้ตายก็ไม่ลงเค้ามีศักร์ศรีพอเผอๆมากกว่านายด้วยซ้ำ" อีกฝ่ายเอามืออกจากหน้าปรากฏรอมือของผมที่แดงจางๆบนหน้าอีกฝ่าย 

"หนอยไอตุ๊ดเตี๊ยนี่!!! กล้าตบหน้าผมหรอ!!! " เสียงร้องดังตวาดไปทั่วเหมือนจะทำให้ผมกลัวแต่เปล่าเลย มันไม่ได้ทำให้ผมกลัวเลยสักนิด "กริช เทวา จงออกมา" ในมืออีกฝ่ายมีแสงสว่างๆเกิดขึ้นพร้อมกับมีดทรงยึกยือออกมา "แกตายตามเพื่อนแกไปเถอะ ผมคนนี้อุส่าใจดีแต่ไม่ยอมรับมันงั้นก็ตายอย่างทรมาณเสียเถอะ" อีกฝ่ายพุ่งมาทางผมอย่างรวดเร็วดูท่าจะเป็นสายความเร็ว ตรงมาจะเข้าแทงผม 

"ผัวะ" ผมถอยหลังก่อนหมุนตัวเอาหางฝาดกลางท้องทำให้อีกคนกระเด็นถอยหลังไป 

"ฟลาวเมื่อไหร่จะดูดซึมเสร็จสักที " คนตัวเล็กหันไปถามเพื่อนตนเองเหมือนต้องการกำลังเสริม 

"อีกสักพัก" อีกฝ่ายตอบมาทำให้เพื่อนของตนที่รอฝังฉุนเฉียวมากขึ้น  

"ผมจัดการไอ้ตุ๊ดนี่เองก็ได้ ฟลาวก็รีบๆเถอะ" ร่างเล็กวิ่งมาหาผมอีกครั้งหลังจากที่ตอบเพื่อนของตนเสร็จ "คราวนี้ไม่มีทางโดนหางแน่"  อีกฝ่ายพุ่งมาหาผมอย่างรวดเร็ว ผมใช้หางตวัดไปหาอีกฝ่ายอีกครั้งแต่ครั้งนี้อีกฝ่ายโดดหลบได้ทันเลยไม่โดนหางผมฝาดไป 

"ปึก" ไม่โดนหางแต่ผมตวัดขาเตะโดนสีข้างจนอีกฝ่ายล้มไปกองกับพื้นเรียบร้อยแล้วครับ

"อัก" ร่างเล็กค่อยๆลุกขึ้น พลางทำสีหน้าคล้านฃยเครียดแค้นผม 

"แสงแห่งเทวามอบพลังให้แก่เรา" พอร่างเล็กลุกขึ้นก็ร่ายคาถาเกิดแสงสว่างออกมารอบๆตัวของร่างเล็ก "ผมไม่เล่นด้วยแล้วน่ะ" ร่างเล็กเอามีดตวัดไปมาเกิดเส้นแสงพุ่งมาทางผมจำนวนมาก  

"อีก" ผมหล่บได้แค่บางอันเลยได้รับความเสียหายจากเส้นแสงที่พุ่งมา 

"เสร็จแล้ว" ชายอีกคนว่าพลางเดินมาข้างๆร่างเล็ก 

"กว่าจะเสร็จนะฟลาว" ร่างเล็กที่มีแสงปกคลุมว่าขึ้น 

"บงกชมรณะ" ดอกบัวสีดำจำนวนมากออกมาจากพื้นทำให้ผมขยับขาไปไหนไม่ได้ "เสียแรงป่าว มันจะค่อยๆกัดกินเจ้าของร่างจนหมด อยู่เฉยๆรอความตายเถอะ"  ผมที่ได้ยินก็หวั่นๆเล็กน้อยแต่ก็เก็บมันไว้ 

"หึๆ จะไม่สนุกเอาน่ะสิผมขอเล่นด้วยอีกหน่อยละกัน "  สิ้นคำร่างเล็กก็ตวัดกริชไปมาก่อเกิดเส้นแสงสีขาวพุ่งมาทางผม  ผมที่ขยับหนีไม่ได้เลยเอามือมาบังไว้บางส่วน แต่ก็มีแผลมากมายตามตัวและเสื้อบางส่วนก็ขาด 

"อย่าไปแกล้งคนอื่น" ชายร่างสูงที่ชื่อฟลาวว่าขึ้นแต่ก็ไม่ได้ทำท่าจะห้ามแต่อย่างใด 

"เอาน่ากำลังสนุกเลย อีกอย่างเจ้าตัวก็ไม่ได้บ่นอะไรหนิ" ร่างเล็กเดินมาจับที่ใบหน้าของผมพร้อมหันไปมา 

"เพี๊ยะ" ผมตบมืออกทันทีที่อีกฝ่ายสัมผัสผม 

"โหยยังมีแรงอีกหรอเนี่ย" ร่างเล็กเดินถอยหลังไปก่อนจะค่อยๆตวัดกริชสร้างรอยขาดให้แก่เสื้อผ้าผมบางส่วน และแน่นอนว่าการตวัดนั้นทำให้เห็นถังผิวขาวของผมและเลือดที่ไหล่ออกมาเช่นกัน 

"คงใกล้ตายแล้วหล่ะดูจากดอกบัวที่มีจำนวนมากแล้ว" ชายชื่อฟลาวที่ยืนดูอยู่อย่างเลือดเย็นนั้นพูดขึ้น 

"น่านสิน่ะคงใกล้แล้ว" ร่างเล็กเสริมซ้ำขึ้นมาอีก 

ตอนนี้ผมก็รู้สึกเจ็บๆเท้าอยู่เหมือนกันเหมือนมันกำลังโดนกันไปทีละน้อยๆ 

"เห้อ พลาดท่าที่แบ่งกลุ่มเองนะถ้าสู้เป็นหมู่ยังมีโอกาสจะชนะมากกว่าอีก" ร่างเล็กยังคงพูดต่อเรื่อยๆเหมือนสะใจที่มารอดูความตายของผม 

"จะแน่หรอ" ผมว่าก่อนจะสูดลมหายใจลึกๆ   

"บึม " เสียงระเบิดดังขึ้นที่บริเวณผมทันที  ที่ระเบิดเพราะผมแอบปายาที่ทำจากตาหนูปีศาจกับพิษของกิ้งก่าแดง

"อักอะไรหน่ะ ควันนี่แสบตาแสบจมูกชะมัด แค่กๆ " ร่างเล็กว่าขึ้นพร้อมกับเอามาขยีตา  

"แค่กๆ"   ร่างสูงโปร่งของฟลาวก็โดนไปด้วยเช่นกัน 

"ปัง" เสียงกระสุนปืนดังมาจากด้านหลังทันที ทำให้คนในหมอกควันตกใจ "ปัง" เสียงกระสุนดังอย่างต่อเนื่องก่อนที่ร่างของฟลาวจะล้มลง 

"ปีศาจหรอ งั้นลองชิมกระสุนของฉันหน่อยจะได้รู้ปีศาจไหนจะน่ากลัวกว่ากัน ระหว่างปีศาจอย่างนายกับปีศาจของฉัน" เชอร์รี่ครับเชอร์รี่ยิงปืนใส่ฟลาวทำให้ฟลาวทรุดลงไปที่พื้น 

"เธอหลุดออกมาได้ยังไง เธอน่าจะตายไปแล้วหนิ อัก" ฟลาวถามเชอร์รี่ที่ยืนถือปืนอย่างน่ากลัวอยู่ จังหว่ะที่พวกนี้สับสนกันผมที่ตอนนี้ดอกบัวสีดำโดนเผาไปจนหมดแล้ว ทำให้ผมขยับได้ เลยทนเจ็บกระโดดไปทับตัวของร่างเล็กข้างๆ ชายร่างสูงโปร่งที่นั่งทรุดอยู่ทันที 

"อัก ไอ้ตุ๊ด ลุกออกไปน่ะ" ชายร่างเล็กว่าพลางจะเอากริชมาแทงผมแต่ผมไหวตัวทัน ปัดกริชทิ้งก่อน ทำให้กริชหล่นจากมือของอีกฝ่ายทันที 

"ตรวนแสง" ผมร่ายโว่แสงทันทีโว่แสงตรึงแขนของร่างเล็กไว้กลับพื้นทันที 

"หึ!!!ธาตุแสงทำอะไรผมไม่ได้หรอกน่ะ ปลด " ร่างเล็กว่าพลางร่ายคาถาปลดโซ่งแสงผมออกทันที "เป็นไงหล่ะ  เอานี่ไปกิน" ฝ่ามือที่ตรงมาจะเล่นงานผม 

"งั้นหรอ ตรวจโลกี" โซ่สีดำตรึงแขนที่จะตบผมไว้ก่อนที่จะโดนหน้า และค่อยๆขยายไปตรึงขึงร่างเล็กไว้ดังเดิม "งั้นธาตุตรงข้ามก็ได้สิน่ะ" ผมว่าก่อนจะลุกไปตรงที่กริชตกอยู่ 

"หึคิดจะทำอะไรกับกริชของผมหรอคนปกติถือมันไม่ได้หรอกน่ะ " ผมทำท่าไม่แยแสก่อนจะก้มลงไปหยิบกริชขาวที่ตกอยู่อย่างสบายๆ "เป็นไปไม่ได้ทำไมถึงหยิบได้หล่ะมันควรจะต่อต้านสิ" ร่างเล็กที่ถูกตรึงอยู่ทำหน้าตาสงสัยทันที 

"คุณควรรู้ตัวตั้งแต่เค้าปัดกริชคุณทิ้งแล้วน่ะครับ"  ผมว่าเดินไปหาร่างเล็กแล้วนั่งลงทับตัวเช่นเดิม "ถุงมืออาภรเทพหน่ะมันก็ทำมาจากส่วนหนึ่งของเทพเหมือนกันไม่แปลกหรอกมั้งท่ามันจะสัมผัสอาวุธเทพได้หน่ะ" ผมว่าพลางโชว์ถุงมือขาวให้ร่างเล็กดู 

"อึก อย่าน่ะอย่าผมขอโทษ ผมกลัวแล้ว " เสียงร่างเล็กโวยวายขึ้นมาทำให้ผมยิ้มน้อยๆ "ฟลาวช่วยด้วย" ร่างเล็กเรียกหาเพื่อนของตนที่นั่งข้างๆ 

"แกหมายถึงใครหรอย่ะอีเตี๊ยถ้าหมายถึงหนุ่มคนนี้ละก็ตอนนี้คงเจอภาพหลอนจนไม่ได้ยินโลกภายนอกไปแล้วละยะ" เชอร์รี่ว่าพลางเอาเท้าเหยียบไหล่ของคนที่ชื่อฟลาวไว้ "ว่าแล้วเอาอีกสักนัดละกัน"เชอร์รี่ว่าพลางหยิบปืนสั้นขึ้นมา "ปัง" กระสุนเจาะหัวเข้าไปทันทีแต่เหมือนมันจะไม่สร้างความเสียหายทางกายภาพแต่สร้างทางจิตใจแทน 

"อ๊ากกกกกก  กลัวแล้ว อ๊ากอย่าทำต่อไปอีกเลย อย่าาาา อ๊ากกกก" เสียงของชายร่างสูงโปร่งดังขึ้นเหมือนเจออะไรสักอย่างทั้งที่ก็ไม่มีอะไรทำชายร่างสูงเลย "ไม่ไหวแล้วอึก อ๊ากกกก "สิ้นเสียงชายร่างสูงโปร่งก็สลบไป 

"เพื่อนนายช็อคไปแล้วหล่ะ"เชอร์รี่ว่าพลางยิ้มร้ายขึ้น "องหญิงอยากเล่นกับเจ้าเตี๊ยั้นต่อหรอ รีบๆน่ะชั้นอยากไปหาทุกคนแล้ว" เชอร์รี่ว่าพลางเดินไปหาศพโกะโก่ะทันที แล้วนั่งลงข้างๆ และทำท่าเหมือนหมดแรง 

   "สนุกกับเค้ามากไหมหล่ะ ดูถูกเค้ามากไม่ใช่หรอ" ผมว่าพลางกดกริชลงบนเนื้อบางคอยๆลากไปตามใบหน้าร่างเล็ก "เป็นไงพอโดนเล่นด้วยแบบนี้มันไม่สนุกใช่ไหมหละ" ผมว่าพลางหยุดการลากกริชไปตามใบหน้าแล้วหันมายิ้มให้กับร่างเล็ก"เค้าไม่อยากให้โกรธแค้นเพราะงั้นหลับตาสิ" ผมบอกให้ร่างเล็กหลับตา ่างเล็กที่เหมือนหมดทางสู้หรือต่อกรก็ยอมหลัตาลงแต่โดยดี 

"ฉึก"เสียงกริชขาวปักลงที่หัวใจร่างเล็กที่โดนขึงไหวก่อนที่โซ่สีดำจะหายไปพร้อมกับลมหายใจของร่างที่อยู่ข้างใต้ของร่างบาง  

"จบการแข่งขันของวงกลมแรกแล้วค่ะ ขอให้ผู้ที่เหลือรอดลงจากสนามได้ค่ะ" ผมลุกออกจากร่างเล็กที่นอนนิ่งทันทีแล้วล้มลงข้างๆกัน ขาผมที่โดนระเบิดตอนนี้มันเดินไม่ไหวอีกแล้ว 

"เจ้าหญิงนี่ใจดีจังน่ะ ถ้าเป็นฉันคงทำมากกว่านี้ " เชอร์รี่ว่าพลางเดินมาพยุงผมให้เดินลงจากสนามไปอย่างทุลักทุเล"ขอบคุณที่ช่วยฉันจนต้องเจ็บตัวน่ะ" เชอร์รี่หันมาพูดกับผมก่อนจะยิ้มให้อย่างอ่อนโยน 

"อื้มเค้าเชื่อว่าเชอร์รี่ต้องไม่ตาย และจริงๆเค้าไม่อยากให้คนในทีมเราตายเลย " ผมว่าพลางมองไปยังโกะโก่ะที่นอนบนสนามประลอง 

"เอาน่ายังไงพอจบการประลองยัยนั่นก็ฟื้นขึ้นมาอยู่ดี แต่ตอนนี้เราไปพักกันเถอะ" เชอร์รี่พยุงผมลงไปพักได้อย่างทุลักทุเลเพราะจริงๆเชอร์รี่ก็ตัวไม่ได้ใหญ่กว่าผมสักเท่าไหร่ จนตอนนี้ผมมานั่งรอวงอื่นๆให้จบการประลองแรงไวๆ 

-------------------------------------------------------------------------------

100% เอ้าๆใครอยากรู้สาเหตุที่เชอร์รี่ไม่ตายรอติดตามตอนหน้าน่ะจ้ะ แต่ยังไงอ่านแล้วก็คอมเม้นให้กำลังใจเราหน่อยเนอะ กดไลค์ให้ด้วยก็ดีแชร์ให้เพ่อนพี่น้องอ่านด้วยก็จะยิ้งดีเลย555 ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน่ะ 

เค้ามีคำถามมาถามด้วย ใครที่ยังจำชื่อของเจ้าหญิงได้ ขอชื่อเต็มน่ะ ใครที่จำได้เม้นมาเดี๋ยวเราจะมาลงอีกตอนให้ไวเลย แต่อย่าแอบเปิดย้อนกลับไปดูน้า

ความคิดเห็น