ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
INTRO [จุดเริ่มต้น]

INTRO


"เราเลิกกันเถอะ" ราวกับเวลารอบตัวหยุดหมุน ทุกอย่างในโลกล้วนหยุดการเคลื่อนไหว หัวใจของชายหนุ่มเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับแรงบีบรัดแน่นตรงทรวงอก น้ำตาลูกผู้ชายร่วงหล่นไหลรินอาบสองแก้ม คำพูดที่ได้ยินเมื่อครู่ช่างเหมือนปลายหอกแหลมที่พุ่งเข้ามาทิ่มแทงกลางใจ 

"มะ..หมายความว่ายังไง แล้วเรื่องของเราล่ะ?" คำถามงี่เง่าถูกพ่นออกจากปากชายหนุ่มที่บัดนี้แทบยืนทรงตัวไม่ไหว ทุกอย่างมันฉายชัดว่าถึงเวลาที่ต้องหยุดความสัมพันธ์ในครั้งนี้ ทั้งคำพูดและการกระทำของหญิงสาวตรงหน้ามันชัดเจนเกินกว่าจะหลอกตัวเอง


"ฉันมีแฟนใหม่แล้ว เขาคนนั้นดีกว่าคุณทุกอย่าง ให้ฉันได้มากกว่าที่คุณให้หลายเท่า!" ไม่มีการรักษาน้ำใจใดๆในคำพูดและการกระทำ 'ปีเตอร์' มองหญิงสาวตรงหน้าด้วยหัวใจสลาย นี่หรือคือสิ่งที่เธอตอบแทนความรักความซื่อสัตย์ของเขา ไหนกันผู้หญิงแสนดีคนนั้น ผู้หญิงอ่อนหวานและอ่อนโยนคนนั้นหายไปไหน นี่มันตลกร้ายหรืออะไร? 

"ฟะ..ฟ้า" ที่ผ่านมาเขาให้เธอไม่พอหรือไร มีอะไรบ้างที่เขาไม่ประเคนหามาให้เพียงแค่เธอเอ่ยปากบอกว่าต้องการ ไม่ว่าจะเป็นสิ่งของหรือเงินทอง ตลอดระยะเวลาห้าเดือนที่ผ่านมามันคงไร้ความหมายสำหรับเธอ ทุกอย่างมันกลายเป็นความทรงทำอันแสนเจ็บปวด เธอเข้ามาในชีวิตเขาเพียงแค่หวังผลประโยชน์เท่านั้น


"อึก..ผะผมไม่คิดเลยว่าคุณจะทำกับผมแบบนี้" 

"คุณมันโง่เอง! จะมาโทษฉันได้ยังไง!" หญิงสาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ไม่มีความเห็นใจหรือสงสารในแววตาคู่นั้น รอยยิ้มสมเพชผุดประดับขึ้นตรงมุมปากบาง ก่อนที่ร่างของหญิงสาวจะเดินจากไป โดยไม่คิดจะหันหลังกลับ 

"ฟ้า...." ปีเตอร์เอ่ยเรียกชื่อหญิงคนรักด้วยสติที่เลือนหาย เขาไม่รู้เลยว่าสภาพของตนเองตอนนี้น่าสมเพชขนาดไหน หากเป็นไปได้เขาก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว ความผิดหวังครั้งนี้มันช่างสาหัส


ปีเตอร์หวังเพียงแค่ว่า ทำอย่างไรก็ได้ให้ความเจ็บปวดครั้งนี้หายไป....

เพล้ง!!

เสียงแก้วถูกปัดตกกระทบพื้นดังสนั่น ก่อนที่เศษส่วนของมันจะกระจายไปทั่วรัศมีของแรงที่ปัด ชายหนุ่มหอบหายใจหนักๆราวกับคนเป็นโรคหอบหืด มือหนาทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นด้วยความรู้สึกโกรธแค้นชิงชังที่สุ่มอยู่ในทรวง ดวงตาคมยามนี้ช่างมืดมนจนน่าหวาดกลัวหากมีใครได้จ้องมอง

การได้รับข่าวร้ายว่าน้องชายคนเดียวอันเป็นที่รักทำร้ายตัวเองด้วยการกรอกยาพิษเข้าปากมันเป็นเรื่องที่ยากจะยอมรับ แต่ทุกอย่างมันบัดซบกว่านั้นเมื่อความเป็นมาของเหตุการณ์ทั้งหมดมันเป็นเพียงเพราะผู้หญิงคนเดียวที่ก้าวเข้าไปในชีวิตของ 'ปีเตอร์' เพื่อหวังผลประโยชน์และเงินทองเท่านั้น


'วิคเตอร์' กระแทกตัวนั่งลงบนโซฟาห้องทำงานด้วยอารมณ์เดือดดาลยากจะดับ เขาขอบคุณพระเจ้าที่ยังไม่พรากชีวิตน้องชายของเขาให้จากไป แต่ทุกอยากยอมมีข้อแลกเปลี่ยน ท่านให้ปีเตอร์มีชีวิตอยู่ในขณะที่ร่างกายและสมองไม่สามารถรับรู้อะไรได้อีกเลย ปีเตอร์กลายเป็นเจ้าชายนิทราตลอดกาล คงจะมีเพียงปาฏิหาริย์เท่านั้นที่จะช่วยให้น้องชายของเราตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

เขาไม่เคยเห็นหน้าแฟนสาวของน้องชายเพราะน้องชายย้ายไปทำธุรกิจอยู่ที่อังกฤษ นึกโทษตัวเองนักที่ไม่เคยขอดูรูปผู้หญิงคนนั้นหรือให้ความสนใจกับความเป็นอยู่ของน้องชายมากกว่านี้ 


วิคเตอร์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ พยายามปรับอารมณ์ให้เย็นลง เขาอยากไปเยี่ยมน้องชาย แต่ตอนนี้มีพ่อกับแม่ดูแลอยู่ และคุณหมอที่มีประสบการณ์สูงคอยดูแลอย่างใกล้ชิด

ก๊อก ก๊อก 

"เข้ามา" เสียงเคาะประตูห้องเรียกสติของวิคเตอร์ให้กลับมาอีกครั้ง เขาหวังแค่ว่าลูกน้องที่เข้ามาจะไม่ทำงานพลาดและไม่ทำให้เขาผิดหวัง เพียงไม่กี่วินาทีบานประตูไม้แกะสลักก็เปิดออก พร้อมกับร่างของชายหนุ่มนามว่า 'ไซมอน' ที่เดินเข้ามา


"ไม่มีประวัติอะไรให้สืบได้เลยครับ เรารู้แค่ว่าผู้หญิงคนนั้นชื่อ 'ฟ้าลดา หิรัญกาจ์น' เท่านั้นครับ" มือขวาคนสนิทเอ่ยรายงานผู้เป็นนายถึงงานที่ได้รับมอบหมาย 

"ฟ้าลดา" วิคเตอร์เอ่ยทวนชื่อของบุคคลที่สามด้วยน้ำเสียงกดต่ำ ผู้หญิงคนนี้สินะที่ทำให้น้องชายของเขาต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนั้น เลวสิ้นดี! เขาไม่มีทางปล่อยให้ผู้หญิงแพศยาอย่างนั้นลอยนวลไปได้แน่! หล่อนต้องชดใช้กรรมที่ทำไว้อย่างสาสม! และเขาจะเป็นผู้พิพากษากรรมในครั้งนี้เอง!

"เราสืบมาได้ว่าเธอจะเดินทางกลับมาประเทศไทยพรุ่งนี้ครับ" ทุกอย่างดูสมเหตุสมผลไปหมดแม้กระทั่งเวลากลับมาของผู้หญิงคนนั้น หล่อนคงจะหนีความผิดกลับมาที่ประเทศบ้านเกิดเพื่อหวังปกปิดความชั่วช้าของตัวเอง 

ช่างน่ารังเกียจสิ้นดี!

"แน่ใจนะว่าใช่เธอจริงๆ และชื่อนั้นจริงๆ" วิคเตอร์ถามย้ำเพื่อความมั่นใจ เขาเกลียดความผิดพลาดที่สุด 

"ครับ เราทราบแค่ชื่อของเธอ ไม่มีรูปถ่ายหรืออะไรที่ชัดเจน คล้ายว่าเธอระวังตัวดีมากตอนที่ยังคบกับคุณปีเตอร์" ยิ่งได้ฟังความจากลูกน้องคนสนิท ความแค้นเคืองในใจวิคเตอร์ก็ยิ่งร้อนระอุ ผู้หญิงคนนั้นวางแผนจะเข้ามาหลอกล่อทรัพย์สมบัติจากน้องชายเขาตั้งแต่แรก พอสูบจนพอใจแล้วก็เฉดหัวทิ้งโดยไม่คำนึงถึงว่าน้องชายของเขาจะเจ็บปวดเพียงใด


"ไปเอาตัวมันมา! จะด้วยวิธีไหนก็ได้! แต่ฉันต้องได้ตัวนังแพศยานั่น!" ผู้หญิงคนนั้นมันต้องทรมานกว่าน้องชายเขาหลายเท่า! 

"ให้เอาตัวไปไว้ที่ไหนดีครับ" 

"เอามันไปไว้ที่เกาะ! ฉันจะสั่งสอนมันด้วยตัวเอง!" 

"ครับนาย" ไซมอนรับคำอย่างหนักแน่น โค้งตัวทำความเคารพผู้เป็นนายก่อนจะเดินเลี่ยงออกมา ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจหนักๆที่พ่นออกมาด้วยจังหวะถี่ยิบ วิคเตอร์ขบกรามแน่น เขาแทบจะรอไม่ไหวที่จะสนองความเจ็บปวดให้ผู้หญิงแพศยาคนนั้น หล่อนระวังตัวดีมากที่ไม่เปิดเผยข้อมูลอะไรเลย ตลอดเวลาห้าเดือนที่คบกับปีเตอร์ ปีเตอร์ก็บอกเขาเพียงแค่หล่อนมีชื่อเล่นว่าฟ้าเท่านั้น

"เธอไม่มีวันหนีฉันพ้นหรอก นังแพศยา!"


- สนามบิน -

"Hello Thailand!!!  วู้วววววววว!" หญิงสาวร่างเล็กใบหน้าจิ้มลิ้มตะโกนออกมาสุดเสียงเมื่อก้าวขาออกมาจากสนามบินโดยหาแคร์สายตาของผู้คนที่มองอยู่ไม่ นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เธอได้กลับมาบ้านเกิด หลังจากที่ไปเรียนต่อที่อังกฤษตั้งแต่เกรด 10 จนกระทั่งตอนนี้จบปริญญาตรีแล้ว 

"อากาศยังร้อนเหมือนเดิมนะเนี้ย" แม้จะบ่นออกมาเช่นนั้น แต่ใบหน้าสวยหวานของ 'ฟ้าลดา' ก็ยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้ม เธอกลับมาโดยไม่ได้บอกคนในครอบครัวก่อนล้วงหน้าเพราะต้องการจะเซอร์ไพรส์ และตอนนี้ก็คงถึงเวลาที่ต้องกลับบ้านเสียที


หญิงสาวคิดในใจพลางหมุนตัวหันหลังกลับเพื่อจะหยิบสัมภาระ แต่ในขณะนั้นเธอไม่รู้เลยว่ามีชายคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาจากทางด้านหลัง หมับ! 

"อื้อ!!!!" ฟ้าลดาตะโกนก้องอยู่ในลำคอสุดเสียงเมื่อโดนล็อคคัวจากทางด้านหลัง พร้อมกับผ้าสีขาวมีกลิ่นฉุนที่ปิดปากและจมูกอยู่ หญิงสาวฝืนดิ้นสุดชีวิต ภาวนาขอให้ใครสักคนสังเกตเห็นถึงความผิดปกติของเธอ โปรดอย่ามองว่ามันคือการกอดกันจากทางด้านหลัง และเหมือนพระเจ้าจะไม่ฟังคำขอจากเธอ เพราะตอนนี้สติของฟ้าลดากำลังเลื่อนลอย จนดับไปในที่สุด.....


ซ่า!!!

"อึก! แค่ก แค่ก" ฟ้าลดาสำลักออกมาหน้าดำหน้าแดงเมื่อถูกน้ำเย็นๆสาดเข้ากระทบกับใบหน้าอย่างแรงจนรู้สึกชาไปชั่วขณะ สมองกำลังประมวลผลถึงเหตุการณ์ต่างๆก่อนหน้านี้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่มันช่างยากเย็นเหลือเกินเพราะอาการปวดศีรษะกำลังเล่นงานเธออย่างหนัก เปลือกตาบางอันหนักอึ้งกะพริบขึ้นลงช้าๆด้วยความพร่ามัว ไม่ต่างจากร่างกายที่อ่อนล้าจนไร้เรี่ยวแรง


"ไง ผู้หญิงแพศยา" 

"..!!!" ฟ้าลดาพยายามพยุงตัวลุกขึ้นแล้วเพ่งมองผู้ชายตรงหน้าที่ใช้ถ้อยคำต่ำช้าเรียกแทนชื่อเธอ นะนี่มันเรื่องอะไรกัน? ทำไมเธอถึงมาอยู่ในกระท่อมหลังนี้ ไหนจะผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธออีก 

"หน้าตาใสซื่อแบบนี้ซินะ น้องชายฉันถึงได้หลงนักหลงหนา" เขากำลังพูดเรื่องบ้าบออะไร? ฟ้าลดายกมือขึ้นกุมขมุบพร้อมกับบีบนวดเบาๆ การกระทำของเธอตกอยู่ในสายตาคมของวิคเตอร์ในทุกท่วงท่า ผู้หญิงรูปร่างผอมบางน่าทะนุถนอมคนนี้หรือที่หลอกลวงน้องชายของเขา


หน้าใสหัวใจอำมหิต!


"ยินดีต้อนรับรับเข้าสู่นรกของฉัน ฟ้าลดา หิรัญกาน์จ"


________________________

อยากอ่านต่อคอมเมนท์เยอะๆ 😂 เค้าชอบบบบบบบ~

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/831305/1860326501-member.jpg

  http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/831305/915176702-member.jpg

ห้ามคัดลอกเนื้อหาหรือดัดแปลงเนื้อหาเด็ดขาด นิยายทุกเรื่องกลั่นกรองออกมาจากสมองของตัวเอง ติดลิขสิทธิ์ทุกเรื่อง หากพบเห็นการคัดลอกเนื้อไม่ว่าจะทั้งหมดหรือน้อยนิด เวย์จะดำเนินการตาทกฎหมายทันที เอาเรื่องให้ถึงที่สุด

อย่าคิดว่าไม่กล้าเอาเรื่อง!!!

 

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/831305/1421561423-member.jpg

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/831305/1763353668-member.jpg

 

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/831305/915176702-member.jpg

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/831305/216442808-member.jpg

"ขอบคุณทุกๆกำลังใจและแรงสนับสนุนที่ให้ไรท์นะคะ สัญญาจะพัฒนาฝีมือให้ดีกว่านี้ ขอบคุณจากใจค่ะ"

 ช่องทางการติดตาม คลิก → เวย์นิส/นิยายรักอีโรติก

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/831305/915176702-member.jpg

 

- แต่งนิยายครั้งแรก 13 พฤศจิกายน 2016 -

 

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น