ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่10

คำค้น : yaoi y

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2560 16:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่10
แบบอักษร

ครับวันนี้วันประกาศผลการคัดเลือกแล้ว 

"วันนี้จะมาบอกคนที่ผ่านการคัดเลือก3กลุ่ม ให้พวกเธอส่งตัวแทนกลุ่มออกมาเพื่อรับตารางการแข่งขันด้วย " ครูเอลที่วันนี้เดินมาพร้อมถือกระดาษในมือสามใบอยู่​ " ทีมแรกพยัคร์อักษร " 

"เยส " เสียงดีใจของคนในทีมเดมส์ดังขึ้น แล้วคนที่ชื่อเทปเปก็เดินออกไปรับกระดาษจากครูเอลทันที  

"ต่อไป4รัตนากร และพรายยมทูต" ผมเดินออกไปเอากระดาษกับครูเอลพร้อมกับเพื่อนอีกคนในห้องเรียนผมทันที 

"ไม่ผิดจากที่คาดสักเท่าไหร่แหะ" เสียงของเดมส์ดังขึ้นก่อนที่จะเดินมาหาพวกผม "ยินดีด้วยน่ะเจ้าหญิง " เดมส์ยิ้มมาให้ผม ผมเลยยิ้มตอบอย่างเกร็งๆ  

"เอาหล่ะพวกเธอทั้งสามกลุ่มคงเห็นรายละเอียดในกระดาษแล้วสิน่ะ " ผมนั่งมองกระดาษในมือตนเองโดยที่มีเพื่อนอีกสามคนมามุงด้วย  การแข่งขันแรกประลองแต่ละเขต  การแข่งขันที่สองปกป้องปลอกแขนและชิงปลอกแขน และการแข่งขันที่สามถือว่าเป็นสิ่งที่ผมกังวลมากที่สุดชิงธงจากป่าที่มีมารอยู่ 

" แค่ทำให้ดีที่สุดมันคงไม่พอพวกเธอต้องทำให้ดีมากกว่าดีที่สุด" ครูเอลว่าพลางชี้นิ้วขึ้นไปยนฟ้าพร้อมมองมาทางกลุ่มที่ผ่านการคัดเลือก "แล้วก็ฉันไม่ได้บังคับให้ติด1ในสามแต่พวกเธอต้องทำให้ได้" อื้มนี่หรือไม่บังคับ ผมที่ได้ยินถึงกับปวดหัวเลยทีเดียว

"โหดเอาเรื่องเลยแหะ"โกะโก่ะว่าพลางมองกระดาษในมือผม 

"น่านสิ อันแรกยังพอไหวแต่อันที่สองกับสามนี่ ฉันยังกังวลอยู่เลย" เชอร์รี่ก็เสนอตามมาทันที 

"ไปฝึกกันดีไหม" ผมเสนอให้พวกเพื่อนในกลุ่มได้ทราบ 

"ดีเหมือนกันกูอยากหน่วงโล่ให้ได้นานกว่านี้" สเวนเป็นเสียงข้างผมแล้วหนึ่งคนและผมเชื่อว่าอีกสองคนก็คงเห็นด้วย 

"ก็ดีนะ/โอเค" น่านไงพวกนั้นตามมาจริงๆด้วย

"งั้นเริ่มจากวันนี้เลยแล้วกัน " สเวนเสนอทำให้พวกผมสามคนพยักหน้าทันที 

พวกผมรีบกลับห้องกันทีเพราะตกลงแล้วว่าจะฝึกหน่วงพลังก่อน เลยไม่ต้องใช้พื้นที่มากสักเท่าไหร่ แต่จำเป็นต้องมีความสงบมากพอที่จะมีสมาธิให้หน่วงพลังไว้ได้ 

พวกผมเรียกอาวุธประจำกายออกมากันหลังจากอาบน้ำเปลี่ยนชุดแล้ว  

พวกผมใช้เวลาเกือบครึ่งวันที่เหลือในการหน่วงพลังให้พอสำหรับการคงสภาพอาวุธไว้ได้  

นี่ก็ดึกมากแล้วครับพวกผมก็ยังคงหน่วงอาวุธต่อ แต่ผมนี้ลำบากหน่อยเพราะต้องมาทำอาหารแล้วหน่วงอาวุธให้ลอยไปลอยไปลอยมา แต่ก็ผ่านไปด้วยดี 

หลังจากวันที่ฝึกหน่วงอาวุธผ่านไปเหลืออีกแค่3วันก็จะแข่งพวกผมพอเรีบนเสร็จ ก็วิ่งไปสนามทดสอบทันที 

"วันนี้เค้าอยากให้ฝึกแยกกัน ในเมื่อต่างคนต่างมีข้อเสียเพราะงั้นในสนามประลองเราจะโดนเล่นได้ง่าย" ผมว่าพลางหยิบสมุดจดรายละเอียดออกมาจากสร้อย "เริ่มจากสเวนฝึกยกโล่วิ่งรอบสนาม 20รอบ  ต่อมาเชอร์รี่ต้องฝึกการยิงเป้าที่มีเป้าหมายเล็กและอยู่ระยะไกลให้ได้เวลาดีที่สุดและมากที่สุด  โกะโก่ะต้องเปลี่ยนท่าควงให้สามารถป้องกันตัวเองได้ ลองใช้ธาตุน้ำมาผสานตอนควงด้วยจะทำให้ป้องกันศัตรูได้ดีขึ้นรวมทั้งพยายามลดเวลาการควงหอกหรือทางที่ดีคือควงหอกได้สองเล่มเพราะเค้ารู้ว่าโกะโก่ะยังมีตรีศูรอยู่ เอาออกมาฝึกควงด้วยก็ดี"  ผมหันไปบอกทุกคนว่าให้เริ่มฝึกได้โดยสเวนเรียกโล่กระดูกและแบกวิ่งไปอย่างยากลำบาก  เชอร์รี่ที่บินไปบนควาทสูง5เมตร โดยต้องยิงให้โดนกระจกผม โกะโก่ะเรียกหอกและตรีศูรมาฝึกควงสองมือ ส่วนผมคอยควบคุมกระจกให้หนีการโจมตีของเชอร์รี่และใช้พลังไปในตัวเพื่อฝึกความอึดของตนเอง โดยตอนนี้โกะโก่ะลงไปควงตรงโขดหิน สเวนก็วิ่งรอบๆ บนเวทีจึงมีแค่ผมและเชอร์รี่ อยู่ 

"รับมือน่ะเจ้าหญิง" ฒพยักหน้าเชอร์รี่บินไปบนฟ้าที่ความสูง5เมตรทันที

"ฟิ้ว"กระสุนนัดแรกเฉียดขาผมแต่ไม่มีวีแววจะเฉียดกระจกแม้แต่น้อย ผมรีบหลบไปขอบๆเวทีทันที แล้วให้กระจก9บานอยู่กระจัดกระจายกันทั่วเวที่ 

"ฟิ้ว ฟิ้ว" เสียงของหารยิงพลาดยังคงดังขึ้นเรื่อยๆเป็นเสียงที่มาจากเชอร์รี่ 

"แกร้ง" เสียงหอกตกพื้นก็ตามมาทันที 

"ตึง" เสียงโล่กระแทกดินก็ตามๆกันมา 

"ตุบ"และเสียงสุดท้ายคือขาผมหมดแรงยืนเลยทรุดลงพื้นไป  

 แต่พวกผมก็ยังไม่ยอมแพ้ ยังคงฝึกกันต่อจนมืดจนค่ำ 

"โอ๊ย ชั้นหิวแล้ว" โกะโก่ะว่าพลางเดินควงหอก2มือมาหาผม ซึ่งผมก็ทำมือหยุดเธอไว้ก่อน

"กระจกแห่งความการุณ  จงปกคลุมพื้นที่ " ผมใช้คาถาแล้วพยายามเดินไปหาโก่ะโก่ะเอง 

"เคร้ง " เสียงกระสุนโดนกระจกผมดังขึ้นทำให้ผมหันไปมอกระจกทันที ว้าวกระจกผมโดนเชอร์รี่ยิงโดน

"อ๊ายฉันยิงโดนแล้ว แต่ว่าฉันว่าวันนี้กลับกันเหอะ มืดมากแล้ว" เชอร์รี่บินลงมาจากท้องฟ้าแล้วหันมาบอกพวกผม 

"ก็ดีน่ะชั้นก็หิว  นี่สเวนพอก่อนไปกินข้าวแล้วพรุ่งนี้ค่อยว่ากันต่อ"  สเวนเดินแบกโล่มาทางพวกผมทันทีที่โกะโก่ะเรียก 

"เออๆ"   สเวนเก็บโล่แล้ว ทำให้ทุกคนก็เก็บอาวุธประจำกายกันหมด "ขึ้นมาดิ้ กูจะฝึกต่อ" สเวนว่าพลางเดินมาอุ้มผม 

"เหวอ!!!" ตัวผมลอยจากพื้นทันที เพราะสเวนอุ้มผมด้วยมือข้างเดียวแล้วเดินไปเลย 

"โหย แกก็ขยันไปน่ะย่ะ" เชอร์รี่รี่ว่าพลางเดินตามมาและโกะโก่ะก็ตามมาด้วย 

"นั่นดิแต่ถ้าอยากฝึกหน่ะยกชั้นอีกคนสิ"โกะโก่ะว่าพลางทำท่าจะให้อุ้มแต่สเวนก็เดินผ่านไปโดยไม่สนใจอะไรเลย 

"โอ้ยอีโกะโก่ะถ้าแกให้อีสเวนอุ้มน่ะยะชั้นเชื่อว่ามันยอมแบกโล่ของมันวิ่งรอบเมืองยังดีกว่าดูขนาดตัวแกบ้าง อีห่า" เชอร์รี่ว่าพลางผลักโกะโก่ะให้กลับมายืนท่าปกติดั่งเดิม 

"โอ้ย อะไรคนออกจะสวยเซี๊ย" โกะโก่ะเอามือประกอบท่าว่าตัวเองสวย จนเชอร์รี่ส่ายหน้าแล้วเดินหนีมาหาผมกับสเวนทันที "เอ้ารอชั้นด้วยสิ รอด้วย" โกะโก่ะที่เห็นว่าเหมือนจะถูกทิ้งก็รีบวิ่งมาหาพวกผมทันที 

"เออพวกฉันรอแกอยู่ ไม่ทิ้งแกให้ไปแรดที่ไหนหรอกยะ"เชอร์รี่ว่าพลางเอามือเท้าเอวแสดงทีท่าว่ากำลังรอโกะโก่ะอยู่ 

เมื่อโกะโก่ะวื่งมาถึงก็เดินทางกันต่อ

สรุปแล้ววันนั้นผมก็โดนสเวนอุ้มจนถึงหอเลยครับ 

ช่วงดึกในห้องนอน

"นี่สเวนคิดว่าเรามีสิทธิ์ที่จะชนะการแข่งขันของปีหนึ่งไหม" ผมถามออกไปทั้งที่ยังนอนหนุนแขนสเวนอยู่ 

"อืม ไม่รู้ดิ แต่ก็อยากทำเต็มให้ที่ "  สเวนตอบผมกลับมา 

"ถ้ามันเสียงอันตรายมากเกินไป ถ้าเค้าขอให้ล้มเลิกจะเป็นไปได้ไหม" ผมลองพูดสิ่งที่ผมคิดออกไป เพราะขนาดในคืนนั้นเรายังเกือบไม่รอดแล้วในป่าแบบนั้นมันคงอันตรายมากแน่ๆ 

"ก็ถ้ามันเกินกำลังจริงๆทุกคนก็ยอมเชื่อเจ้าหญิงอย่างมึงอยู่แล้ว เพราะที่ชนะมาุึงทุกวันนี้ ก็มีเจ้าหญิงช่วย พวกนั้นไม่ขัดหรอกน่า นวมถึงกูด้วยที่จะเคารพการตัดสินใจของมึงที่เป็นเจ้าหญิงของทีม "าเวนว่าพลางเอามือมาลูบหัวผมพลางตอบคำถามเมื่อครู่

"อื้ม จริงๆที่ผ่านมาถึงวันนี้เค้าว่าเพราะทุกคนช่วยกันมากกว่าแม้ว่ามันจะอันตรายไปบ้างในบางทีแต่พวกเราไม่เคยจะทิ้งกัน ไม่เคยหักหลังกันเลย และเพราะทุกคนยอมเชื่อคนอย่างเค้าด้วย ไม่งั้นแผนก็คงไม่สำเร็จแม้แต่แผนเดียว ยังไงก็ขอบคุณน่ะ " ผมว่าพลางพลิกตัวเข้าสู่อ้อมอกของสเวนทันที 

"พักเหอะอย่าเครียดหรืออะไรมากกว่านี้เลยสมองเจ้าหญิงยังต้องใช้วางแผนอีกเยอะแถมยังต้องเหนื่อยกับพรุ่งนี้อีก " 

"อื้ม" ผมหลับตาพริ้มก่อนจะหลับเข้าสู่ห้วงนิทรา ที่แสนอบอุ่น 

"ไม่อยากบอกความจริงเลยหว่ะ  แม่งไม่น่าเข้ามาในชีวิตกูเลยจริงๆ ไอเจ้าหญิงเอ้ย" เสียงบ่นพึมพำดังขึ้นแต่ร่างบางที่นอนอยู่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะได้ยินหรือรู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย  "ขอบคุณที่เข้ามาน่ะเว้ยเจ้าหญิง" สเวนเอ่ยก่อนจะก้มหน้าลงจุ๊บหน้าผากขาว แล้วพิงตัวลงเตียง เข้าห้วงแห่งนิทราตามคนร่างบางในอ้อมกอดไป 

 ------------------------------------

100%อันแสนสั้นขอโทษที่ติดเกมงอมแงมเลย แต่ไม่เคยคิดจะทิ้งนิยายเลยนะสำหรับคนที่ชอบฉากบู๊อีกไม่นานจะได้เจอแน่นอนแต่คนที่ไม่ชอบก็ช่วยทนอ่านหน่อยเนอะเพื่อไม่ให้ขาดตอนหรือเสียอรรถรสในตอนต่อๆไป ฝากคอมเม้นไลค์ แชร์ถูกใจ ให้แก่นางไพร่ด้วยน่ะเออ ใครมีอะไรอยากสอบถามหรืออยากให้ทำอะไรถ้าทำได้เดี๋ยวจะทำให้นะ แต่ตอนนี้หนีไปเล่นเกมต่อก่อนน่ะบ๊ายๆ

ความคิดเห็น