พระ_พาย

ขอบคุณสำหรับทุกๆคอมเมนต์นะ หวังว่าจะชอบ "ลูกๆทั้ง4" ของไรท์นะ :)

จตุหทัยแห่งไพรสัณฑ์(หิมพานต์)

ชื่อเรื่อง : จตุหทัยแห่งไพรสัณฑ์(หิมพานต์)

คำค้น : จตุหทัยแห่งไพรสัณฑ์(หิมพานต์),ThelittleCat,หิมพานต์,พญานาค,พญาครุฑ,กินนร,เจ้าชาย,เงือก,เทวดา,ฤาษี,แฟนตาซี

หมวดหมู่ : นิยาย y

จำนวนตอน : 33

คนเข้าชมเดือนนี้ : 1,510

คนเข้าชมทั้งหมด : 258,343

คะแนนถูกใจทั้งหมด : 700

ความคิดเห็น : 1,235

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.พ. 2562 22:32 น.

ยอดสนับสนุนเรื่อง
× 800
× 0
× 0
× 625
เริ่มติดตาม กดถูกใจนิยายเรื่องนี้
แชร์ :
บทนำ

จตุหทัยแห่งไพรสัณฑ์(หิมพานต์)

(Yaoi)

เปิดโรงตัวละคร

สี่มิตรสหาย [เคะ]

- พชคิน  นาคาเทพบุตร

เราเกลียดท่าน ได้ยินรึไม่!! ท่านพญาสุบรรณ!!!”

- สร้อยสุพรรณ  กินนร

ท่านขังข้าไว้ได้แค่เพียงกาย หากแต่ท่านหาได้สามารถขังใจของข้าได้ไม่……องค์ปิ่นมาลา

- สุวรรณมัจฉา  เงือกหนุ่ม

หากท่านมอง สุวรรณมัจฉา ผู้นี้เฉกเช่นสตรีที่นั่งอยู่ในดวงใจของท่านบ้างสักนิด เท่านี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับตัวข้า เจ้าชายโกมินทร์......

- เกสรสุราลัย  รุกขเทวดาที่สิงสถิตอยู่ในดอกไม้

สำหรับตัวข้านั้น การที่ได้อยู่คอยปรนนิบัติท่านเช่นนี้ตลอดกาล ก็เพียงพอแล้ว…..ท่านดาบส

 

[เมะ]

- สุบรรณ  พญาครุฑผู้ทรงฤทธิ์

ต่อให้ข้าต้องใช้กำลังทั้งหมดที่มีเพื่อแย่งเจ้ามา หรือต้องฆ่าใครสักคนเพื่อให้ได้เจ้ามาครอง ข้าก็พร้อมที่จะทำ จงจำไว้!! พชคินนาคา!!”

- พระปิ่นมาลา  เจ้าชายแห่งเมืองโกศล

เราจะต้องทำเช่นไร เจ้าจึงจะยอมกลับมาหาเราอีกครั้ง สร้อยสุพรรณ

- พระโกมินทร์  เจ้าชายแห่งเมืองผลึก

หากข้าได้พบเจ้าเร็วกว่านี้ ข้าคงจะรักเจ้าจนหมดดวงใจของข้าแล้ว สุวรรณมัจฉา

- วิศิษฏ์ดาบส  ฤาษีหนุ่มที่บำเพ็ญตบะใกล้กับป่าหิมพานต์

หากกลิ่นกายของเจ้าหอมรัญจวนจนยากที่จะหักห้ามกิเลสที่สุมอยู่ในอุราฉันใด ความใคร่ปรารถที่เรามีต่อท่านก็มีมากเฉกเช่นกลิ่นกายที่หอมรัญจวนของท่านฉันนั้น......เกสรสุราลัย  ”

 

------------------------------------------------Sample ปะทะคารม!!----------------------------------------

[พชคิน – สุบรรณ]

กินเราสิ!! พญาสุบรรณ เราจักไม่ขัดขืนท่านอีกต่อไปแล้ว....

ร่างบางอรชรผิวสีสังข์ในเครื่องอาภรณ์นาคราชเอ่ยพลางน้ำตาคลอเบ้าอย่างเวทนา ต่อหน้าบุรุษผิวสีแดงฉานดุจดั่งพระอาทิตย์ที่มิต่างจากพญามัจจุราชที่กำลังจะเอื้อมเด็ดชีวาของตนในไม่ช้า

หึ..!!”

พญาครุฑผู้ทรงฤทธิ์เหยียดยิ้มอย่างเยือกเย็น ดวงตาสีแดงคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวมองร่างบางอรชรที่บัดนี้สั่นสะท้านไปด้วยความกลัวราวกับลูกนกที่พึ่งตกน้ำ ในขณะกระชับวงแขนแกร่งให้แน่นขึ้น ก่อนจะวาดลิ้นลงบนทั่วร่างสีผิวดุจดั่งเปลือกหอยสังข์ของนาคาเทพบุตรราวกับจะกลืนกินไปทั้งตัว

เจ้าคิดว่าข้าจะฆ่าเจ้า แล้วค่อยกินเจ้าอย่างนั้นหรอ พชคินนาคา

“…..”

นาคาเทพบุตรที่บัดนี้กำลังหายใจอย่างโรยรินราวกับจะสิ้นใจลงบัดนั้นด้วยฤทธิ์ของมนต์อาลัมพายน์ ได้เพียงแค่บิดกายไปมาภายใต้อ้อมกอดของพญาปักษา เอาเลยสิ! พญาปักษา จงฉีกร่างเราด้วยกรงเล็บ เลียกินมันเหลวที่ท้องของเรา แล้วโยนร่างของเราลงทะเลซะ!!”ดวงตาสีมรกตมองพญาปักษาที่ ณ ตอนนี้กำลังวาดลิ้นไปมาบนกายของตนอย่างสำราญด้วยแววตาฝืดทนระคนอาฆาตแค้น หากจะต้องให้ตนมาเจอกับเรื่องพรรณนี้ สู้ถูกฆ่ากินยังดีเสียกว่า!!

คิดว่าข้าจะทำเช่นนั้นหรอ พชคินนาคา...

พญาปักษาผิวกายสีแดงพระอาทิตย์หยุดการละเลงลิ้นบนกายของนาคาเทพบุตร พลางหันสายตาสีแดงเพลิงไปมองดวงตาสีมรกต ขณะเคลื่อนริมฝีปากไปประกบบดขยี้ลงบนริมฝีปากสีชมพูระเรื่อ พลางสอดลิ้นรุกล้ำเข้าไปในปากของร่างบางอรชรจนอ่อนระทวย

จำเอาไว้ พชคินนาคา เราจะกลืนกินทั้งตัวและใจของเจ้าจนหมด ไม่หลงเหลือให้ใครแน่นอน

พญาปักษาหนุ่มคลี่ยิ้มด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยราคะ

 

[สร้อยสุพรรณ - พระปิ่นมาลา]

เข้ามาใกล้ๆเราสิ เจ้ากินนรน้อย

หน่อน้อยเชื้อขัติยวงศ์เอ่ยขึ้นด้วยพระพักตร์ยิ้มแย้ม พลางตบตักของตนเบาๆ เป็นสัญญาณเชื้อเชิญให้เข้ามาใกล้

“…….”

กินนรหนุ่มน้อยร่างอรชรในเครื่องอาภรณ์สีทอง จ้องมองดวงตาสีน้ำตาลอ่อนขององค์ขัติยะ ใบหน้างามระเรื่อที่บัดนี้กำลังแสดงสีหน้าระแวง ขณะค่อยๆเคลื่อนกายอรชรเข้ามาใกล้องค์กษัตริย์ ก่อนจะถูกพระปิ่นมาลาดึงกายเข้ามานั่งลงบนตัก

เจ้าช่างงามเหลือเกิน เจ้ากินนรน้อย

หน่อน้อยเชื้อขัติยเอ่ยชมขณะสอดแขนทั้งสองข้างเข้าไปโอบกอดร่างอรชรอย่างทะนุถนอม งามเสียยิ่งกว่านางกำนัลในวังหลวงที่เราเคยพบเสียอีก ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองใบหน้างามของกินนรหนุ่มร่างอรชรด้วยแววตาเสน่หาก่อนจะกล่าวถามต่อ

เจ้ามีชื่อว่าอันใดเล่า เจ้ากินนรน้อย

ร่างอรชรผิวสีขาวเนียนดุจดอกบัวเอียงใบหน้างามหลบดวงตาสีน้ำตาลอ่อนอย่างเขินอาย ริมฝีปากอวบอิ่มขยับแต่พองามพลางเปล่งเสียงออกมาอย่างไว้ตัว

อันตัวข้ามีนามว่า สร้อยสุพรรณ พะยะคะ

สร้อยสุพรรณงั้นหรือ....

หน่อน้อยเชื้อขัติยเอ่ยในขณะกระชับวงแขนของตนให้แน่นขึ้น แน่นเสียจนทำให้ร่างอรชรขยับเข้ามาแนบติดตนยิ่งขึ้น ก่อนจะเคลื่อนริมฝีปากลงประทับที่แก้มงามของสร้อยสุพรรณกินนรอย่างเอ็นดู 

" เราชอบเจ้าเหลือเกินเจ้ากินนรตัวน้อย

พระปิ่นมาลากล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสน่หาราวกับต้องมนต์สะกด

แต่ข้าเป็นกินนร หาใช่มนุษย์เยี่ยงท่านไม่ องค์กษัตริย์

ร่างบางอรชรผิวสีขาวดุจดอกบัวเอ่ยขึ้น พลางปรายตามองหน่อน้อยเชื้อกษัตริย์ที่ ณ บัดนี้กำลังกอดจูบตนด้วยแววตาเสน่หา

“……”

ยังมิทันที่ร่างบางอรชรผิวสีขาวดั่งดอกบัวจะกล่าวต่อ ริมฝีปากอวบอิ่มของร่างอรชรก็พลันถูกริมฝีปากของหน่อน้อยเชื้อขัติยประทับปิดจนมิอาจจะกล่าวคำใดต่อได้ รสจุมพิตขององค์หน่อน้อยเชื้อขัติยที่ป้อนให้ตนนั้น ช่างหวานล้ำประดุจดั่งหยดน้ำตาลอ้อย หวานเสียจนเกือบจะไม่สามารถประครองสติของตนมิให้ไหลไปตามแรงปรารถนาได้

แล้วอย่างไรเล่า.....เจ้ากินนรตัวน้อย

สียงของพระปิ่นมาลาดังขึ้นในโสตของสร้อยสุพรรณกินนร ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองใบหน้างามที่ ณ บัดนี้แดงระเรื่อด้วยความเขินอายอย่างเสน่หา พลันโอบกอดร่างบางอรชรผิวสีขาวดุจดอกบัว

ไม่ว่าจะทำเช่นไร เราจะต้องเอาเจ้ามาเป็นของเราให้ได้ เจ้ากินนรตัวน้อยของเรา..”

หน่อน้อยเชื้อขัติยจ้องมองร่างบางอรชรในอ้อมกอดด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความปรารถนา

   

-------------------------------------------------หมายเหตุ-----------------------------------------------------

ขอขอบคุณทุกคอมเม้นของผู้อ่านทุกท่านไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะ

*หากชื่นชอบผลงานของไรท์ ก็อย่าลืม กดโหวต + กดถูกใจด้วยนะ

 

และที่สำคัญคือ "ผู้แต่งเรื่องนี้เกลียดนักอ่านเงามาก ขอร้องล่ะ กรุณาคอมเมนต์ให้เราได้อ่านพอให้ได้มีกำลังใจที่จะแต่งต่อด้วยเถอะ คุณรู้อะไรมั้ย??! ว่ากว่าที่นิยายแต่งละองก์ของนิยายเรื่องนี้จะออกมาได้ให้ได้อ่านนั้น มันต้องใช้เวลา สมาธิ อารมณ์ในการแต่ง และความรู้สึกมากมายขนาดไหน " เพราะฉะนั้น ขอร้องล่ะ ถือซะว่าเห็นแก่ทุกสิ่งอย่างที่เราได้ทุ่มเทสร้างมันขึ้นมา ได้โปรดสละเวลา(อันแสนจะมีค่าของท่าน)มาคอมเมนต์ให้เสียหน่อยเถิด ถือซะว่าเห็นแก่หัวอกของนักแต่งนิยายกระโหลกกะลาคนนึงที่อุส่าแต่งนิยายทั้งๆที่ไร้ซึ่งประสบการณ์ผู้นี้ด้วยเถิด 

 

"ก้มกราบงามๆแบบเบญจางคประดิษฐ์"

 

 

ฝากกด Like เพจ Facebook ของผู้เขียนไว้เพื่อติดตามข่าวสาร การอัพนิยายด้วยนะ (พึ่งเริ่มทำเพจยังไงก็ขอรบกวนคุณผู้อ่านทุกท่านด้วยนะ//คอมเมนต์ Inbox มาพูดคุยกับไรท์ด้วยจะปลิ่มใจมาก 55555+ )

 

 

 

 

ชื่อตอน
องก์ที่ ๑ สี่สหายในไพรสัณฑ์ 8 หน้า
องก์ที่ ๒ นาคราชเล่นน้ำ
องก์ที่ ๓ การพบพาน
องก์ที่ ๔ ความทรงจำที่ฝังจิต
องก์ที่ ๕ ลักพาพชคิน
สอบถามคุณผู้เขียนถึงภาคต่อของ 4 คู่หลัก
องก์ที่ ๖ นาคราชน้อยที่ถูกจองจำ
องก์ที่ ๗ เดินดงพงไพร
ประกาศให้คุณผู้อ่านทุกท่านเข้าใจตรงกัน
องก์ที่ ๘ ตามหาแสงอาทิตย์
องก์ที่ ๙ นาคราชต้องพิษ
องก์ที่ ๑๐ คำเตือนของยมนา
องก์ที่ ๑๑ แผนการช่วยเหลือ (๑)
องก์ที่ ๑๒ แผนการช่วยเหลือ (๒)
องก์ที่ ๑๓ เริ่มต้นแผนการ!!
องก์ที่ ๑๔ ช่วยเหลือสหาย
องก์ที่ ๑๕ ล้มเหลว
จดหมายเหตุของแมวน้อย (ประกาศครั้งสำคัญและต้องเข้ามาอ่าน)
องก์ที่ ๑๖ บทลงโทษ
องก์ที่ ๑๗ รสสวาท 13 หน้า
องก์ที่ ๑๘ ภัยที่ย่างกราย
องก์ที่ ๑๙ รอยอาฆาต
องก์ที่ ๒๐ คำขอร้อง 24 หน้า
องก์ที่ ๒๑ ข้อแลกเปลี่ยน 14 หน้า
องก์ที่ ๒๒ ลางเตือนบอกเหตุ 12 หน้า
องก์ที่ ๒๓ เหมือนดั่งความฝัน 22 หน้า
องก์ที่ ๒๔ การพบกันที่ไม่น่าจดจำ​​ (๑) 19 หน้า
องก์ที่ ๒๕ การพบกันที่ไม่น่าจดจำ (๒) 29 หน้า
องก์ที่ ๒๖ คราวเคราะห์ 33 หน้า
องก์ที่ ๒๗ เพราะคำว่า"เพื่อน" 30 หน้า
องก์ที่ ๒๘ นี่แหละหนาความทุกข์ 38 หน้า
องก์ที่ ๒๙ 25 หน้า
องก์ที่ ๓๐ (ครบ) 23 หน้า
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น