Livinia

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อเรื่อง : The Blotch (Non Fiction)

คำค้น : Non Fection

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

จำนวนตอน : 22

คนเข้าชมเดือนนี้ : 102

คนเข้าชมทั้งหมด : 45,339

คะแนนถูกใจทั้งหมด : 254

ความคิดเห็น : 111

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ส.ค. 2560 00:06 น.

ยอดสนับสนุนเรื่อง
× 6,000
× 2,205
× 20,400
× 139
เริ่มติดตาม กดถูกใจนิยายเรื่องนี้
แชร์ :
บทนำ

 

นิยายเรื่องนี้มีเค้าโครงมาจากเรื่องจริง

อาจจะมีปรุงแต่งขึ้นเพื่อเพิ่มอรรถรสและความเพลิดเพลินให้กับผู้อ่าน

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

 #

 

ขอความกรุณาห้ามคัดลอก รูปภาพนี้สั่งทำขึ้นมาเพื่อนิยายเรื่องนี้โดยเฉพาะ

ตัวละครจากซ้ายมือไปทางขวา

Cherbill (เฌอบิล), YingYing (ญิงญิ๋ง), Lavius (เรวิอุส)

Meroron (เมโรรอน), K-Lose (เคลอซ), V-Oz (วีออซ)

 

THE BLOTCH

 

     "ทะเล~"

     ฉันตะโกนสุดเสียงพร้อมกับกางแขนรับลมที่พัดเข้าฝั่งในยามเช้าอันแสนสดใส วันนี้ฉันกับเพื่อนมาเที่ยวทะเลทางฝั่งเหนือของสถานศึกษาที่ขึ้นชื่อเรื่องอาหารและมีออนเซ็นแบบญี่ปุ่น แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว

     "เมโรรอน ฉันอยากกินข้าว!" เสียงของเฌอบิลตะโกนตามหลังมาติดๆ พร้อมกับพยายามลากฉันไปหาของกินที่เรียงรายกันอยู่อีกด้านของทะเล

     ฉันก็ไม่เข้าใจว่ากระเพาะของยัยนี่ทำด้วยอะไร มีระบบย่อยแบบอันลิมิเต็ดอิดิชั่นเกินไปมั้ยถึงสามารถกินได้เช้า สาย กลางวัน บ่าย เย็น หัวค่ำ ดึกมาก ก่อนนอน แต่ถึงอย่างนั้นหร่อนก็ไม่อ้วนสักที ไม่รู้ว่าเลี้ยงพยาธิไว้ในตัวหรือเปล่า

     ร้านอาหารที่นี่จัดเป็นระเบียบเรียบร้อยไม่ดูรกหูรกตาแถมยังสะอาดสะอ้าน พอตูดติดที่นั่งในร้านอาหารสไตล์ญี่ปุ่นเฌอบิลก็ระดมสั่งอาหารราวกับว่าตัวเองเป็นลูกสาวมหาเศรษฐีพันล้านกินจุแต่หุ่นดี

     อาหารทุกอย่างที่อยู่บนโต๊ะแค่ใช้ตามองก็รู้ว่ามันแพง!

     "เฌอบิล เธอเช็คราคาหรือยัง" ฉันเอ่ยถามเพื่อนสาวที่นั่งมูมมามอยู่ตรงข้าม

     "ฉันก็ยืมเงินเธอไงถ้าไม่พอ"

     "แต่..." 

     "..." เฌอบิลเงยหน้ามามองหน้าหงอยๆ ของฉันก่อนจะดึงกระดูกไก่ออกจากปาก "เธอลืมเอากระเป๋าตังค์มาหรอ...เมโรรอน"

     "(- -)(_ _)(- -)(_ _)(- -)" 

     เฌอบิลเบ้ปากเหมือนจะร้องไห้ให้ฉันนิดๆ แต่มือนั้นยังคงหยิบของทุกอย่างใส่ปากเหมือนเป็นสิ่งที่แสดงได้ว่าเธอไม่ได้รู้ร้อนรู้หนาวเลยสักปะติ๊วเดียวเลย

     ติ๊ด~ ติ๊ด~

     "ไฮย์" ฉันพูดทักทายเสียงหวานใส่โทรศัพท์ที่รู้ๆ กันอยู่ว่าปลายสายเป็นใคร

     (เมโรรอน เธออยู่ไหน)

     "อยู่ร้านอาหารสไตล์ญี่ปุ่นฝั่งตรงข้ามกับทะเลข้างๆ ที่พัก"

     (เดียวฉันไปหานะ)

     "อืม" พูดจบฉันก็วางสายพร้อมกับเหลือบมาเห็นสายตาสุดแสนจะชั่วร้ายของเฌอบิลจอมเขมือบ นางกำลังคิดว่าจะให้คนที่กำลังมาหานี่จ่ายเงินค่าอาหารให้แน่นอน แต่ก็น่ะถึงจะไม่ทำตัวชั่วร้ายมันก็ควรจะเป็นเช่นนั้นอยู่แล้วล่ะ

     ไม่นานเสียงกรี๊ดกร๊าดราวกับเทพเจ้าเสด็จลงมาโปรดนั้นก็ดังขึ้นจนทำให้ฉันกับเฌอบิลต้องหันไปมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น

     "แก! นั้นมัน..."

     "นายแบบสุดฮอตของสถานศึกษาเลยนี่"

     หนุ่มร่างสูงโปร่งผิวขาวกระจ่างดูโดดเด็นกว่าคนปกติอย่างเห็นได้ชัดโดยเฉพาะผมสีบลอนนั้นแสดงให้เห็นว่าเขาเป็นลูกครึ่ง ชายหนุ่มสวมเสื้อยืดกางเกงขาสั้นที่เผยให้เห็นขาเรียวๆ นั้นเดินเข้ามาที่โต๊ะก่อนจะใช้มือจัดผมด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย

     "ที่นี่มันร้อนเกินไปหรือเปล่าเมโรรอน"

     "**[]**" เฌอบิลที่ก่อนหน้านี้เอาแต่นั่งกินอย่างกับอดอาหารมาสิบปีถึงกับอ้าปากค้างจนกระดูกไก่ไหลลงมากองอยู่ในจาน

     "ก็ร้อนสิ นี่มันหน้าร้อนนายจะให้หิมะตกหรอ"

     "นี่คำทักทายเพื่อนรักที่พรากจากกันมานานหรอ!" มือเรียวหยิกแก้มฉันแรงๆ อย่างไม่ใยดี

     "อ่าาาาาา"

     "ยัยบ้าเอ๊ย" ร่างสูงๆ นั้นนั่งลงข้างตัวฉันพร้อมกับกางแขนยาวๆ มากอดคออย่างสนิทสนม "อ่าวแล้วยันนี่มันใครเนี่ย"

     "นี่เฌอบิลไง"

     "คนที่บอกว่าฉันไม่หล่อสินะ" วีออซเอ่ยด้วยสีหน้านิ่งเรียบ

     "ก็...ก็ไม่หล่อ=[]=" เฌอบิล

     "หรอ" เสียงหวานๆ ของวีออซเอ่ยถามเสียงเบาพลางดันตัวเองให้ลุกขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับเอนตัวไปข้างหน้าจนใบหน้าหล่อๆ ของเขาเกือบจะชนเข้าที่ใบหน้าของเฌอบิล "นี่ขนาดไม่หล่อ อยู่แค่นี้หน้าเธอแดงหมดแล้ว"

     แค่นี่...ถ้าดันอีกนิดจูบกันได้แล้วนะ

     "อ่าก็...เอ่อ...อ่า"

     "ฉันพาเพื่อนอีกสองคนมาด้วย แต่ตอนนี้ยังไม่ได้ลงมาด้วยนะ" วีออซนั่งลงที่เดิมก่อนจะหันมาคุยกับฉันโดยไม่สนใจเฌอบิลที่โดนรุกเข้า

     เขินจนเป็นใบ้ไปแล้ว

     "อืมแต่...ตอนนี้อะ...นายช่วยจ่ายค่าอาหารให้พวกฉันหน่อยดิ คือว่าเฌอบิลมันเงินไม่พอส่วนฉันลืมเอากระเป๋าตังค์มา-3-" ฉันอธิบายพลางทำนิ้วจิ้มกันไปมา

     "- - เออ"

 

     หลังจากที่นั่งรอจอมเขมือบอย่างเฌอบิลกินเสร็จวีออซก็เดินมาส่งที่บ้านพักของฉันกับเฌอบิลก่อนจะกลับไปที่บ้านพักของเขาเอง ซึ่งก็ไม่ได้อยู่ไกลกันมากนัก...จะบอกว่าไม่ไกลเลยยังได้...จะบอกว่าที่จริงก็อยู่ข้างๆ กันเนี้ยแหละ- -^

     เฌอบิลก็เอาแต่บ่นว่าวีออซน่ะไม่หล่ออย่างงั้นอย่างงี้ แต่ก็เอาแต่พูดถึงเขานี่หมายความยังไงกันล่ะค่ะแม่คุณ ปากไม่ตรงกับใจเอาสะเลย ส่วนฉันยอมรับว่าวีออซเป็นผู้ชายที่หล่อมาก หล่อกว่าคนปกติเพราะเขาเป็นดาราไง...

     แต่เขามีออร่าที่กระจายได้ไกลกว่าไวเลตแถมเขายังเรียนเก่งระดับต้นๆ ของสถานศึกษา อีกความสามารถก็มากมายแถมยังเป็นนายแบบ ยอมรับเลยว่าเขาเกินมนุษย์จริงๆ

     "ฉันอยากรู้จริงๆ น่ะว่าถ้าวีออซมีแฟนเขาจะปรนิบัติกับแฟนยังไง-3-" เฌอบิลเอ่ยในขณะที่เรากำลังแช่น้ำออนเซ็นอย่างมีความสุข ยัยนี่ก็พูดถึงแต่วีออซอยู่นั้นแหละ ถ้าจะบอกว่าไม่ชอบฉันก็ออกลูกเป็นควายแล้ว!

     "เธอก็ลองขอเป็นแฟนสิ"

     "ธะ...เธอจะบ้าหรอ ตานั้นน่ะปากร้าย หน้าก็นิ่ง ไม่ค่อยหล่อแล้วยังจะมากวนประสาทอีก...ว่าแต่เธอจะไปไหน" เฌอบิลเอ่ยถามฉันที่กำลังลุกขึ้นมาหยิบผ้าขนหนูพันตัวไว้"

     "ไปซื้อน้ำเดี๋ยวมาๆ"

     ปากร้ายอันนั้นยอมรับส่วนหน้านิ่งนี่มันก็ทำแค่กับแกคนเดียวนะจะบอกให้ แต่เรื่องไม่หล่อขอค้านแรงมากค่ะ ถ้าหน้าแบบนี้ไม่หล่อชาตินี่หร่อนก็ไม่ต้องมีผัวแล้วมั้ยคะ!

     ฉันเดินออกมาโดยมีผ้าขนหนูแค่ผืนเดียว! แต่มันไม่น่าตกใจหรอกเพราะที่นี่คนก็ทำกันเยอะแยะแถมที่กดน้ำมันก็อยู่แค่ตรงนี้เอง เดินไม่ถึงยี่สิบก้าวด้วยซ้ำ

     ฉันที่กำลังจะสอดแบงค์เล็กๆ เข้าไปในตู้กดนั้นก็ถูกลมสวรรค์พัดลอยละล่องไปตามสายลมและฉันก็ต้องวิ่งตามไปด้วยสภาพที่มีแค่ผ้าขนหนูแล้วก็ไม่ได้สวมรองเท้า!

     หยิบได้แล้ว เหนื่อยชะมัดยาก เอะ! นี่ฉันวิ่งมาไกลจากบ้านพักมาถึงสะพานข้ามไปทะเลเลยหรอ ต้องรีบกลับถ้าเกิดชาวบ้านชาวช่องมาเห็นเขาต้องเป็นข่าวหน้าสองแน่

     ฉันเหลือบ...ไม่เหลือบอ่ะฉันมองเห็นเลยมองเลยตรงๆ เนี้ยแหละ ที่สะพานข้ามไปทะเลนั้นมีชายร่างสูงโปร่งคล้ายๆ วีออซแต่เขาสูงกว่าแถมยังออร่ามากกว่าอีกด้วยและยิ่งไปกว่านั้นเรือนผมของเขายังขาวราวกับหิมะในฤดูร้อน นี่ขนาดเห็นแต่ข้างหลังยังหล่อขนาดนี้!

     แต่ก็ช่างมันเพราะ ฉันอยู่ในสภาพที่โดนปล้ำได้ทุกเมื่อถ้าเข้าไปตอนนี้มีหวัง...

     "เฮ๊ยนาย=[]=!" ทันใดนั้นร่างสูงก็กระโดดข้ามรั่วของสะพานจากด้านในออกไปยืนด้านนอก คนหล่อกำลังจะฆ่าตัวตาย! นายรู้ไหมว่าผู้ชายสมัยนี่มันหายากมากแค่ไหนยิ่งหล่อๆ น่ะมันหายากกว่ายูนิคอร์นสะอีก สงสารผู้หญิงบ้างสิย่ะ

     "นายจะทำอะไร ฆ่าตัวตายหรอ!" ฉันวิ่งเข้าไปดึงแขนแกร่งของเขาไว้พร้อมกับโวยวาย

     "ใช่..."

     "นาย...นายเครียดอะไรนายมาปรึกษาฉันได้น่ะฉันจะช่วยนายทุกอย่างเลย!"

     "จริงหรอ"

     "จริงสิ เพราะงั้นนายเข้ามาก่อนนะ"

     "ไม่..."

     คำพูดเท่ๆ นั้นของฉันเหมือนจะปลิวหายไปในอากาศน่ะว่ามั้ย ฉันปล่อยมือจากร่างสูงก่อนจะพยายามปีนรัวสะพานออกไปยืนเป็นเพื่อนเขา ถ้าใช้วิธีนี่เขาต้องไม่โดดแน่นอน!

     "ถ้านายโดดฉันจะกระโดดด้วย!"

     "เอาสิ"

     "จะบ้าหรอ! นายต้องบอกว่า 'เธอจะโดดไม่ได้เด็ดขาด' แล้วก็พาฉันขึ้นไปบนสะพานเส่!"

     "เธอนี่น่ารำคาญจัง"

     "T[]T" เสียงเข้มนั้นเอ่ยขึ้นเรียบๆ ก่อนใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรนั้นจะหันไปทำสายตาดุใส่ฉัน นี่มัน...เทพบุตรลงมาจุติบนโลกมนุษย์หรอ! คนบ้าอะไรหล่อขนาดนี้ หนุ่มร่างสูงราวกับนายแบบผิวขาวออร่าอมชมพูใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติดวงตาสีม่วงอ่อนสวยและยิ่งไปกว่านั้นเขามีเรือนผมสีขาวราวกับหิมะที่บ่งบอกว่าเป็นลูกครึ่ง

     "ฉันไม่ได้จะโดด อย่ามาไร้สาระ"

     แต่ติดที่ใจร้ายไส้ระยำ เอ้ย! ระกำไปหน่อย

     "แล้วมายืนรอยูเอฟโอมารับกลับดาวหรอ"

     "พูดมา! เดียวก็พลักสะเลย!"

     "กรี๊ดดดดด!!" ฉันแทบจะเผลอปล่อยผ้าขนหนูที่ปกปิดเรือนร่างสุดแสนจะเซ็กซี่นั้นสะทันทีเมื่อมือเรียวของคนข้างๆ พยายามจะพลักฉันลงจากสะพาน แต่ก็ดึงไว้เหมือนไม่ตั้งใจจะให้หล่นลงไป แกล้งกันชัด! ชัด!

     "เธอนี่ไม่ใช่คนที่นี้นิ"

     "ใช่สิ"

     "ทำไมไม่เคยเห็นหน้า"

     "นายเป็นตำรวจตรวจคนเข้าเมืองหรือไงถึงมีสิทธิ์มาพูด"

     "เดี๋ยวจับโยนลงน้ำสะเลย! ฉันถามดีๆ นะเธอเป็นใคร มาจากไหน เรียนที่ไหน"

     อย่าบอกน่ะตานี่เป็นตำรวจจริงๆ

     "เป็นคน มาจากบ้าน เรียนที่โรงเรียน"

     สายตาดุๆ และใบหน้านิ่งๆ นั้นทำให้ฉันอยากจะร้องไห้ได้ในทันทีไม่ต้องย้ำอีกรอบฉันก็จำใจต้องบอกด้วยความกลัว

     "เป็นนักเรียนมาจากสถานศึกษา"

     "เด็กใหม่?"

     "อืม" ฉันพูดขณะที่พยายามหันตัวเข้าหาสะพาน เพราะถ้าตกลงไปมีหวังตายแน่ ไม่รู้ว่าตกไปแล้วในน้ำนี่จะมีก้อนหินเยอะมั้ยถ้าหัวโขกเข้าไปแรงๆ เป็นพระเจ้าก็ไม่รอด

     "แล้วนายอะ"

     "ยุ่ง"

     กรี๊ดดดดด! นายตาไม่ช่วยอะไรเลย!

     "เฮ๊ยนาย...นายๆๆๆๆๆ!"

     "เฮ๊ย!"

     ตูมมมมม!!

     ฉันรู้สึกได้ว่าร่างกายของฉันมันสั่นระริกพร้อมกับดำดิ่งลึกลงมาเรื่อยจนแทบจะมองไม่เห็นแสง แย่จังน่ะที่ฉันกลับว่ายน้ำไม่เป็น แต่ในขณะที่ดวงตาของฉันกำลังจะหลับลงนั้นก็มีเทพบุตรว่ายน้ำมาช่วยฉัน เรือนผมขาวๆ นั้นทำให้ฉันนึกได้ว่าเขาเป็นใคร 

     ในน้ำนี้เย็นจนหนาวเลย ถึงจะเป็นฤดูร้อนแต่มันก็หนาวอย่างไม่น่าเชื่อ เล่นสะเด็กร่างบางอย่างฉันแทบจะแข็งตายไปเลย แต่เมื่อร่างสูงโอบฉันเข้าไปแนบกายฉันก็รู้สึกถึงความอุ่นจากร่างกายของเขา ผู้หญิงถูกสร้างมาให้ร่ายกายและฝ่ามือเย็นกว่าผู้ชายเพื่อสิ่งนี่สินะ

     "แฮกๆๆๆๆ!!" เมื่อรู้สึกได้ว่าศีรษะโผล่ขึ้นมาเหนือน้ำฉันก็สำลักออกมายกใหญ่พร้อมทั้งสูดหายใจเข้าออก "แฮกๆๆๆๆๆ!!"

     สองมือของฉันกอดคอร่างสูงไว้แน่นโดยที่เขาไม่บ่นหรือว่าอะไรใดใด ร่างสูงใช้มืออีกข้างโอบเอวฉันไว้ก่อนจะพยายามว่ายขึ้นฝั่ง เขาตัวสูงมากส่วนฉันก็ตัวเล็กมากเลยทำให้เวลาเขาอุ้มแล้วเอวฉันอยู่ตรงเอวของเขาส่วนหน้าอกของฉันอยู่ตรงคอ...ไม่สิคาง...ไม่สิ...กรี๊ดดดดด! 

     "เธอจะดิ้นทำไมเนี้ย!" ฉันรีบหันหน้าไปกอดร่างสูงแน่นจนเขาแอบบ่นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

     "นายห้ามมองนะ"

     "ไม่ได้มอง..." เมื่อพูดถึงเรื่องนี้น้ำเสียงหงุดหงิดนั้นก็เบาลงอย่างเห็นได้ชัด มันแน่สิ! ก็ผ้าขนหนูนั้นมันหลั่งไหลไปกับสายน้ำส่วนฉันก็เนื้อตัวเปล่าเปลือยโดยมีผู้ชายที่ไหนไม่รู้อุ้มไว้ด้วย TOT แบบนี้เรียกเสียตัวมั้ย

     ถึงแม้มือนั้นจะโอบเอวที่ไม่มีอาทรปกปิดของฉันมันก็ดีกว่าที่เขาได้ใช้สายตาสอดส่องไปทั่วร่างกายของฉัน อยากตาย! ได้โปรดโยนฉันลงน้ำที

     "ไม่น่ะ!"

     "อะไรของเธออีก" ฉันรีบคัดค้านทันทีเมื่อร่างสูงทำท่าจะปล่อยฉันลง

     "เดียวนายเห็น..."

     "แต่อยู่แบบนี้มันก็ไม่ดีนี่!"

     "ไม่รู้! ฉันกลัวสายตามากกว่า นายก็อย่าใช้มือไปจับโดนอะไรเข้าล่ะ"

     "น่ารำคาญชะมัด!" ผู้ชายอะไรปากเปราะ -0-! "อะ"

     นายตัวสูงหน้าสวยถอดเสื้อยืดตัวใหญ่ยื่นมาให้ฉัน จะว่าไปนายนี่ก็น่ารักเหมือน..

     "จะเอาไม่เอา"

     "เอาค่า>0<"

     ฉันรับน้ำใจตานี่มาด้วยมืออันสั่นระริกระรัว รู้สึกได้ถึงใบหน้าร้อนผ่าว ขอให้เขาไม่รู้ด้วยเถอะว่าฉันกำลังเขิน >///< ดีที่เสื้อสีดำยาวเกือบปิดหัวเข่า ทำให้ถึงแม้เสื้อจะเปียกชุ่มแต่ก็ไม่สามารถมองทะลุเข้าไปถึงเนื้อหนังมังสาภายใต้ร่มผ้าได้

     "ฉันจะกลับบ้าน"

     ร่างสูงเอ่ยในสภาพที่อยู่ในกางเกงขาสั้นสีดำตัวเดียวนอกจากขาจะเรียวเพราะความสูงแล้วเรือนร่างของเขาก็ดูดีเป็นบ้า ถ้าไม่ติดว่าฉันรู้ว่าเขาปากเปราะป่านนี้น้ำกำเดาไหลเข้าปากไปแล้ว

     "ดะ...เดี๋ยวๆ แล้วฉันละ"

     "นั่นมันก็เรื่องของเธอ...บาย"

     -0-!! หน็อยย ฉันควานหาโทรศัพท์เพื่อจะโทรหาเฌอบิลให้มารับ แต่...ทั้งเนื้อทั้งตัวมีแต่วิญญาณและเสื้อของตาบ้านั่น

     ฉันพยายามเดินกลับทางที่จำได้ว่าเคยผ่านมาเพื่อจะได้กลับไปยังที่เดิมที่ฉันมา แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะเป็นผล...ฉันเริ่มหมดแรงจากการตะเกียกตะกายในน้ำเมื่อกี้ทำให้ฉันรู้สึกหนักอึ้งที่ดวงตา แล้วฉันก็ไม่รู้สึกอะไรอีกเลย...

 

แต่งโดย

LIVINIA & LISIA

 

บ.ก / พิสูจน์อักษร / เพิ่มเติ่มเนื้อเรื่อง

LELOUCH & VIXX & KOSE

 

ชื่อตอน
[Special Talk] Message : จดหมาย
Prepare : เตรียมตัวเป็นเจ้าสาวฉันได้เลย
Warning : เธอเป็นแฟนฉันแล้ว
[Special Talk] Brother : พี่ชาย
Force : ผู้หญิงข้าใครอย่าแตะ
I Love You : ผู้ชายใจง่าย | 11 หน้า × 300 , × 5
[Special Talk] Boy Secrets : ความลับ | 11 หน้า × 300 , × 5
Third Party : เห็นแก่ตัว | 12 หน้า × 300 , × 5
Worthless : ความซื่อสัตย์ | 4 หน้า × 300 , × 5
[Special Talk] K-Lose : ฝาแฝด | 16 หน้า × 300 , × 5
[Special Talk] Petition : เป็นแฟนกับผมนะครับ | 13 หน้า × 300 , × 5
[Special Talk] Inquire : ความบังเอิญ | 10 หน้า × 300 , × 5
[Special Talk] Conduct : แผนการ | 11 หน้า × 300 , × 5
[Special Talk] Mystery Woman : จับตัว
[Special Talk] Email : รุ่นพี่เอสเปรย์ 13 หน้า
[Special Talk] Deal : เคลอซยอดนักสืบ I 10 หน้า
[Special Talk] The Shadow : เคลอซยอดนักสืบ II 14 หน้า
[Special Talk] Spy : เคลอซยอดนักสืบ III 15 หน้า
[Special Talk] Important Thing : ผู้หญิงของผม 16 หน้า
Truth : แค่เรื่องเข้าใจผิด 14 หน้า
You're My Girl : สัญญา 12 หน้า
[Special Talk] Eating : โรงเรียนสองภาษา 10 หน้า
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น