nickkomkrit

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

กลับชาติมาเกิด

ชื่อเรื่อง : กลับชาติมาเกิด

คำค้น : อดีต ปัจจุบัน อนาคต

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

จำนวนตอน : 24

คนเข้าชมเดือนนี้ : 93

คนเข้าชมทั้งหมด : 1,340

คะแนนถูกใจทั้งหมด : 6

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2563 14:13 น.

ยอดสนับสนุนเรื่อง
× 0
× 0
× 0
× 6
เริ่มติดตาม กดถูกใจนิยายเรื่องนี้
แชร์ :
บทนำ

บทนำ 

ชีวิตคนเราไม่เที่ยง ขึ้นกับบุญวาสนาสะสมมาจากปางก่อนคงเป็นเช่นนั้นจริง ผมคงทำกรรมดีจากชาติก่อนมาพอสมควร ชะตาชีวิตชาตินี้จึงสุขสบายพอควร แต่อีกนั่นแหละครับ เพราะกรรมดีอาจสะสมไม่มากพอ ชีวิตนี้จึงแสนสั้นจบแบบไม่ค่อยสวยนัก

ผมเป็นลูกชายคนเดียวจึงเป็นที่รักอย่างมากของพ่อแม่ ทุกคนชมว่าผมหล่อเพราะตาโตมีประกายแวววาวแสดงถึงความมุ่งมั่น เป็นเด็กขี้อ้อนชอบให้พ่อและแม่กอดตั้งแต่เด็ก ครั้นโตขึ้นอุปนิสัยแก้ไม่หายอย่างหนึ่ง คือชอบก้มหน้าเอามือซ้ายเสยผมเวลาเขิน แต่ความที่ผมตัวสูงและผอมมาก เพื่อนๆ จึงตั้งฉายาผมว่า ‘ไอ้ก้าง’ 

ศุกร์ที่ ๘ กรกฎาคม ๒๕๓๔ อีกสัปดาห์เดียวก็จะอายุ ๑๕ แล้ว วันนี้ พ่อมารับผมที่โรงเรียนเข้ากรุงเทพฯ เพื่อไปรับแม่ที่โรงพยาบาลเพราะแม่อาเจียนไม่หยุด

วันนั้นเป็นวันที่เรียนอะไรไม่รู้เรื่องเลย เหมือนมีบางสิ่งเป็นลางร้าย เช่น นั่งเหม่อลอยในชั้นจนปากกาหล่นพื้นไม่รู้ตัว ระหว่างทานมื้อเที่ยงอยู่ดีๆ ก็สำลักอาหารจนจุก ที่น่าแปลกคือเกิดอาการเห็นแสงวูบวาบเป็นระยะที่ไม่เคยเกิดมาก่อน สร้างความรู้สึกเปล่าเปลี่ยวให้คิดถึงพ่อและแม่อย่างประหลาดตลอดทั้งวัน

พุทธมณฑลสายสองเวลานั้นถนนกำลังอยู่ระหว่างซ่อมปรับปรุงเป็นบางช่วง เมื่อถึงช่วงซ่อมถนน รถเราจะขับได้ช้าทำให้ใจพ่อร้อนรนพิกล และเมื่อผ่านพ้นช่วงนั้นแล้วรถจะน้อย พ่อก็จะถอนหายใจโล่งพร้อมเร่งความเร็วเต็มพิกัด

“พ่อ” ผมตกใจตะโกนเรียกพ่อลั่นเมื่อจู่ๆ มีหมาดำวิ่งตัดหน้ารถ พ่อหักพวงมาลัยหลบไปทางขวาทันที

ด้วยความเร็วขณะนั้นรถจึงเสียการควบคุม ผมรับรู้ได้จากหน้ารถว่าตัวหมุนติ้วเคว้งคว้างไปยังอีกฟากฝั่งถนน จากนั้นโลกกลับหัวกลับหางหลายตลบ ตามด้วยเสียงดังเหมือนโลกแตกเป็นเสี่ยง คล้ายเสียงระเบิดเป็นระลอกๆ ปากพร่ำร้องเรียกหาพ่อ พลันรู้สึกอุ่นใจทันทีด้วยกลิ่นคุ้นเคยในอ้อมกอดพ่อ แต่ความเร็วของรถที่ตีลังกากระแทกพื้นถนน ทำให้พ่อกระเด็นหลุดจากตัวผม

พ่อพยายามโผกลับมากอดผมอีกครั้ง ปากร้องตะโกนว่า ขอพ่อกอดอีกครั้ง ...ขอพ่อกอดอีกครั้ง

สมองผมพลันดับวูบดำมืดมิด พร้อมกระหายอ้อมกอดพ่อไม่เคยจาง

หรือผมฝัน ...เพราะมีควันสีเทาลอยล่องไปทั่ว เห็นฝูงชนชุลมุนวุ่นวาย นำพ่อออกจากซากรถบู้บี้วางกับพื้น ปิดร่างพ่อด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์ จึงรู้ว่าจะไม่มีอ้อมกอดพ่ออีกต่อไป และต้องตกใจเมื่อสัมผัสได้ว่า ตกอยู่ในอ้อมกอดชายชราผมขาวโพลนในอาภรณ์ขาว รัศมีเปล่งปลั่งทั่วร่างจนเห็นหน้าไม่ชัดนัก

ผมอยากให้แม่กอดตอนนี้ แทนชายชราผู้นี้ จึงร้องสุดเสียงเหมือนเด็กว่า “แม่... แม่คร้าบบบ... แม่อยู่หนายยย” จากนั้น ตะโกนเรียกหาแม่นับพันครั้งท่ามกลางหมอกควันสีเทารอบตัว นั่นคืออารมณ์อันแสนอ้างว้างเหมือนถูกทอดทิ้ง ณ. ขณะนั้น

กระทั่งควบคุมตัวเองได้ ล่องลอยอย่างมีจุดหมาย มองผู้คนขวักไขว่ต่างทำธุระตน เห็นทารกเกิดใหม่ไม่เว้นแต่ละวันยิ่งทำให้ต้องการแม่เหนืออื่นใด

ทันใด มีนารีองค์หนึ่งปรากฏกายอ้าแขนพูดว่า “แม่รออยู่นะ” พร้อมแสงวาบจากฟากฟ้าผ่าเข้ากลางศีรษะ สุดท้ายจำได้ว่านอนขดตัวอยู่ในห้องอันแสนอบอุ่น เต็มเปี่ยมด้วยความรัก จากนั้นจำอะไรไม่ได้อีกเลย

ตอนนั้น ...ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมชื่ออะไร? 

*************************************   

 

ผมชื่อโตโต้ครับ อายุ ๑๕ มาหมาดๆ เมื่อ ๑๕ กรกฎาคม ๒๕๕๑ 

ผมสะดุ้งพรวดตื่นเป็นนั่ง ใจเต้นโครมเหงื่อท่วมตัว มันเกิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าตั้งแต่เด็กถึงปัจจุบัน เคยลองสวดมนต์ก่อนนอนก็ไม่ช่วยให้เลิกฝันนี้ได้เลย

               ตอนวัยเด็ก เคยเล่าความฝันให้แม่ฟัง แม่เพียงยิ้มให้ด้วยความเอ็นดูและลูบหัวผมเบาๆ พูดว่า “ไม่มีอะไรหรอกโตโต้ ...ทุกคนฝันจ๊ะ” สุดท้ายจึงเลิกเล่าให้แม่ฟังรวมถึงทุกคน โธ่... จะมีใครฟังล่ะขนาดแม่ยังไม่เลย และเชื่อว่านี่คือต้นเหตุให้ผมเป็นคนพูดน้อย แต่ยังคงสนุกสนานรื่นเริงตามประสาเด็ก ครั้นอายุย่าง ๑๓ ฮอร์โมนวัยรุ่นทำให้ผมเปลี่ยนไป มีท่าทางเด๋อด๋า ขี้อายไม่สบตาคน อุปนิสัยชอบย้ำคำตอบซ้ำซากและถามคำตอบคำ

ผมรักการกอดมาก ...ทั้งกอดคนที่รักและการถูกกอดโดยเฉพาะกอดของแม่

ผมจำหน้าพ่อไม่ได้หากไม่ได้เห็นจากรูปถ่าย ทราบมาว่าพ่อแต่งงานช้าและอายุเพียง ๔๙ ปีก็เสียชีวิตจากโรคร้ายเมื่อผมอายุได้สามขวบ แต่ความที่พ่อได้รับมรดกมาเยอะจากปู่ ฐานะความเป็นอยู่ของเราสองแม่ลูกจึงสุขสบายเกินพอ พูดภาษาชาวบ้านว่าร่ำรวยก็แล้วกัน แม่จึงให้ได้ทุกสิ่งที่คิดว่าดีที่สุดสำหรับผม เช่น ส่งเรียนว่ายน้ำ แม้กระทั่งเล่นกอล์ฟเมื่ออายุห้าขวบที่สมัยนั้นยังไม่เป็นที่นิยมมากนัก ...ความสามารถทางดนตรีและร้องเพลงก็เก่งพอตัวนะ แต่ผลดีกว่านั้นคือมีสมาธิและความมุ่งมั่นสูงที่จะเอาชนะตัวเอง  

               นอกจากเกิดมาฐานะดีแล้ว ผมยังน่ารักและหล่อมากแต่เด็ก เมื่อแรกเกิดแม่บอกเพราะนัยน์ตาโต้โต จึงตั้งชื่อเล่นผมว่าโตโต้ ทุกคนชมว่าผมมีนัยน์ตาสวยมาก และมักเปรียบเปรยว่าตาโตเท่าไข่ห่าน แต่เด่นชัดที่สุดคือขนตางอนยาวที่หลายคนแอบอิจฉา สิ่งเดียวที่ไม่ชอบในตัวคือผอมมากจนเพื่อนๆ ที่โรงเรียนล้อว่า‘ไอ้แห้ง’

หากพูดว่าชาติก่อนๆ ผมทำบุญมาเยอะ ชาตินี้จึงโชคดีแสนสุขสบายก็ถูกอยู่ แต่หากบอกว่าผมโชคดีเพราะ‘กลับชาติมาเกิด’ คงอึดอัดน่าดูเพราะจะมีใครเชื่อ!

               จึงเงียบไว้ดีที่สุดครับ  

********************************  

               

อภิชาต เทพดากูล คือชื่อสกุลของผมครับ อายุ ๒๖ ปีบริบูรณ์เมื่อห้าวันที่ผ่านมานี่เอง

แม่เล่าที่มาของชื่ออภิชาตว่า เพราะทารกนัยน์ตาโตแวววับด้วยขนตางอนยาวนี้ โตขึ้นจะสร้างชื่อเสียงโดดเด่นยิ่งขึ้นแก่วงศ์ตระกูลผู้ดีเก่าของพ่อ พ่อจึงตั้งชื่อจริงผมว่าอภิชาต มีความหมายว่า‘หนุ่มรูปงามเกิดจากตระกูลดี’  

เพราะจำอดีตชาติได้ สมัยยังเด็กจึงเกิดความสับสนในชีวิตทำให้มีบุคลิกและมีพฤติกรรมแปลกๆ แต่ทั้งหมดสูญหายไปพร้อมอดีตชีวิตเด็กอายุ ๑๕ ปี คนหนึ่ง ครั้นอายุย่าง ๑๖ ปี ผมกลับเป็นตัวตนแท้จริง เลิกเอามือเสยผมเวลาเขินอาย หรือบุคลิกถามคำตอบคำก็ไม่เหลือให้เห็นอีกเลย แต่กลับถูกทดแทนด้วยต่อมน้ำตาตื้นเขินหากเป็นเรื่องความรัก ความเมตตาต่อเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน ...เหนืออื่นใด ผมไม่ใช่เด็กที่ฝังใจกับอดีตชาติอีกต่อไป

แต่ที่โรงเรียนนานาชาติตั้งแต่ชั้นอนุบาลถึงเกรด ๙ (มัธยมต้น) แทบไม่มีใครแม้กระทั่งคุณครูเรียกชื่อจริงผมเลย ทุกคนเรียกแต่ชื่อเล่นครับ ครั้นขึ้นเกรด ๑๐ มีนักเรียนใหม่สมัครเข้ามากมายทดแทนเด็กเก่า ที่ส่วนใหญ่จะไปเรียนต่อหรือย้ายตามผู้ปกครองยังต่างประเทศ เพื่อนเก่าและคุณครูจึงเรียกผมตามเพื่อนใหม่ว่าอภิชาตนับจากนั้น

โครงหน้าผมเปลี่ยนไปจากเด็กใสซื่อดูแข็งกร้าวขึ้น ยกเว้นนัยน์ตายังคงมุ่งมั่นของความเป็นนักสู้ไม่เคยจางหาย

ผมยอมรับโดยดุษฎีว่ามีแม่สองคนที่ผมมอบความรักให้เท่าเทียมกัน เช่นเดียวกับความผูกพันที่ไม่สามารถอธิบายได้ต่ออดีตเด็กหญิงคนหนึ่งก็ไม่เคยเปลี่ยน  

ผมจบวิศวกรรมศาสตร์มหาบัณฑิตสาขาเคมีฟิสิกส์ ด้วยเกียรตินิยมเหรียญทองจากสถาบันอันดับหนึ่งของประเทศ แน่นอนว่า ทุกคนยุให้เรียนต่อปริญญาเอก แต่จะสนใจทำไมเล่าเมื่อสามารถเรียนรู้ทุกสิ่งได้เพียงปลายนิ้วสัมผัสผ่านอินเตอร์เน็ท แม้กระทั่งศึกษาเรื่อง “การกลับชาติมาเกิด”  

               ตอนนี้ผมเป็นชายฉกรรจ์เต็มตัว รูปร่างกำยำส่วนสูงถึง ๑๙๐ เซนติเมตร ทว่า ความฝันที่ยังคงตามหลอกหลอน โดยชายชราผมขาวโพลนในอาภรณ์ขาวนี่สิ ทำให้อนาคตผมต้องเหนื่อย 

******************************** 

ชื่อตอน
| 12 หน้า
| 12 หน้า
| 9 หน้า
| 9 หน้า
| 10 หน้า
| 8 หน้า
| 5 หน้า
| 10 หน้า
| 14 หน้า
| 7 หน้า
| 12 หน้า
| 7 หน้า
| 17 หน้า
| 8 หน้า
| 8 หน้า
| 14 หน้า
| 3 หน้า
| 8 หน้า
| 9 หน้า
| 8 หน้า
| 8 หน้า
| 9 หน้า
| 11 หน้า
| 9 หน้า
ความคิดเห็น