Yoyuto
email-icon

ฝากผลงานยูไว้อ้อมอกผู้อ่านทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านด้วยนะฮับขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่าน

[[ SERIAL Killer ]] คดีพิศวงฆาตกร(โรคจิต)ต่อเนื่อง

ชื่อเรื่อง : [[ SERIAL Killer ]] คดีพิศวงฆาตกร(โรคจิต)ต่อเนื่อง

คำค้น : สืบสวนฆาตกรรม ฆาตกรโรคจิต 20+NC สยองขวัญ ไล่ล่า

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

จำนวนตอน : 9

คนเข้าชมเดือนนี้ : 2,109

คนเข้าชมทั้งหมด : 2,430

คะแนนถูกใจทั้งหมด : 150

ความคิดเห็น : 53

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ย. 2562 20:52 น.

ยอดสนับสนุนเรื่อง
× 0
× 0
× 0
× 150
เริ่มติดตาม กดถูกใจนิยายเรื่องนี้
แชร์ :
บทนำ

 

จูอึน 

ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งตอนนี้กำลังศึกษาต่อระดับปริญญาตรีปี1 อายุ19ปี ใช้ชีวิตประจำวันอย่างปกติทั่วไป 

แต่แล้ววันหนึ่งเธอรู้สึกว่าชีวิตประจำวันเธอกลับไม่ปกติเหมือนดั่งเดิมตั้งแต่ 

"คดีฆาตกรรมสยองขวัญ" 

"ฆาตกรออกล่าฆ่าเหยื่อไม่เว้นอาทิตย์เจ้าหน้าที่ยังคงตามจับฆาตกรโรคจิตนี้ไม่ได้สักทียังคงลอยนวลมาเป็นร่วมปี" 

ศพของเหยื่อถูกทารุณกรรมอย่างสยดสยองเกินกว่าคำว่าจะเป็นฝีมือมนุษย์ 

เป็นข่าวดังทั่วจนทำให้ผู้คนหวาดผวากลัวไม่ค่อยมีผู้คนเดินพุ่งพล่านในเวลากลางคืน จนวันหนึ่งเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับเธอ 

ที่ไม่อาจลืมมันในชีวิตของเธอไปตลอดชั่วชีวิต 

"ซาตานที่ว่าเป็นความโหดร้ายชั่วช้าเลวในด้านความคิดศาสดาแล้ว 

ยังไม่อาจเทียบกับความสยดสยองการกระทำของมนุษย์โรคจิต" 

 

 

 

 

CHARACTERS 

 

 

 

 

จูอึน 

อายุ 19 ปี นักศึกษาปี1 มหาวิทยาลัยมินซาง เป็นคนเงียบๆไม่ค่อยสุงสิงกับใครนอกจากมินยอง 

มีมุมร่าเริงสดใสเมื่อได้อยู่กับจางซอกและมินยอง เธอมักโดนเพื่อนที่มหาลัยBully 

และเธอมักโดนรังแกตั้งแต่อยู่มัธยมปลายแล้ว  

เธอมีพี่ชายชื่อจางซอก ความทรงจำบางส่วนของเธอหายไป 

 

วิลเลน 

อายุ 26 ปี พันตำรวจตรีหนุ่มผู้มีความสามารถในการสืบคดีต่างๆ 

เป็นอัจฉริยะด้านคดีฆาตกรรมโดยเฉพาะสังกัดแผนกพิสูจน์หลักฐานสืบสวนอาชญากรรมพิเศษคดียากๆ 

สุขุม รอบคอบ ฉลาดนักวางแผน ร่าเริงยิ้มง่าย  

แต่ใครจะรู้ว่าเขามีโรคหลายบุคคลิกที่ปกปิดไม่ให้ใครรู้เป็นคู่หูสืบคดีกับจางซอกเขาแอบปลื้มจูอึนแบบลับๆ 

 

จางซอก 

อายุ 26 ปี พี่ชายของจูอึน ร้อยตำรวจเอกหนุ่มผู้ตามสืบคดีฆาตกรที่โด่งดังที่สุดในตอนนี้ 

เขาเป็นคู่หูสืบคดีกับวิลเลนสังกัดแผนกพิสูจน์หลักฐานสืบสวนอาชญากรรมพิเศษ 

เขาเป็นคนเดียวที่รู้ความลับของวิลเลนความสามารถต่างๆของเขาพอๆกับวิลแลน 

และความสามารถพิเศษของเขาคือปลอมเเต่งหญิง 

ไปสืบคดีโดยไม่มีใครรู้ในที่ทำงาน เขาเป็นคนเย็นชาในสายตาคนอื่นๆ 

สำหรับน้องสาวกับคู่หูเขา เขากลับเป็นคนร่าเริง 

 

มินยอง 

อายุ 19 ปี นักศึกษาปี1 มหาวิทยาลัยมินซาง เขาเป็นเพื่อนสนิทคนเดียวของจูอึนตั้งแต่มัธยมต้น 

เป็นหนุ่มฮอตเสน่ห์แรงidolประจำมหาวิทยาลัยมินซางที่ผู้หญิงทุกคนรู้จักหลงรักเขาทั้ง 

หล่อ รวย ฉลาด สมบูรณ์แบบไปทุกด้านเว้นแต่เขามักมีข่าวลือเสียๆหายๆ 

กับเพื่อนสนิทอย่างจูอึนตลอด 

 

 

 

 

บทนำ 

 

 

"ฮึก...ฮึก.." 

 

"ข่าวสภาพอากาศ พยากรณ์วันนี้ค่ะ ตอนนี้คาดว่าจะมีฝนตกร้อยล่ะ80ของพื้นที่ค่ะ ขอให้ทุกคนพกร่มติดตัวไปด้วยนะคะ" 

 

"ต่อไปกับข่าวหลักประจำวันค่ะ วันนี้เวลา 19.00น. ตำรวจไปพบศพหญิงสาวโดยไม่ทราบชื่อที่ตรอกมืดในโซลศพถูกยัดใส่กระเป๋าลากค่ะเนื่องจากสภาพศพเละละเอียดปนกันจนแยกไม่ออกว่าส่วนไหนเป็นส่วนไหน มีเพียงหลักฐานเป็นเสื้อผ้าที่เจ้าหน้าที่คาดการณ์เอาว่าเป็นผู้หญิง คดีนี้เป็นคดีที่10แล้วค่ะที่ยังไม่ทราบตัวฆาตกรแถมเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายล้วนจะเป็นผู้หญิงส่วนมาก ฆาตกรเป็นคนที่ฉลาดมากเขาลงมือก่อเหตุได้ไม่ผิดพลาดเลยสักครั้งค่ะจนถึงตอนนี้เจ้าหน้าที่ยังตามสืบหาหลักฐานไม่คืบหน้าไปไหนสร้างความหวาดกลัวให้ผู้คนเป็นอย่างมาก ช่วงนี้ขอให้ทุกคนดูแลตัวเองด้วยนะคะโดยเฉพาะผู้หญิงอย่างเราค่ะอย่าไปไหนคนเดียวช่วงนี้ ไว้เจ้าหน้าที่คืบหน้ายังไงต่อดิฉันจะมารายงานค่ะ คิมแจรายงานค่ะ" 

 

"รายการต่อไป...." 

. 

. 

. 

"หึ...หึ.... ผลงานฉันนี่น่าประทับใจจริงๆเลยน๊าออกข่าวดังไปทั่ว..." 

 

"ฮึก...แกต้องการอะไร!!ไอ้สัสเดรัจฉาน!! ฮึก..." 

 

หญิงสาวผมสั้นประบ่าตอนนี้ใบหน้าเต็มไปด้วยหยดน้ำตาคราบเลือดเปรอะเต็มแก้มบวมช้ำสีม่วงปนเขียวเธอตะเบ่งเสียงตะคอกใส่คนด้านหน้าด้วยสีหน้าอย่างคนอดกลั้นปนหวาดกลัว สายตาที่สั่นระริกมีสะอื้นปนมาตลอด 

 

"หื้มยังมีแรงพูดได้อีกหรอเนี่ยอึดจริงๆเลยน๊า...สงสัยเราเบามือเกินไปสินะ.."  

 

บุคคลที่โดนหญิงสาวผมสั้นประบ่าตะเบ่งเสียงใส่ค่อยๆหันกลับมามองหญิงสาวด้วยสีหน้ายิ้มแย้มวิปริตสุดๆ ที่ตอนแรกเขากำลังดูข่าวในโทรทัศน์หญิงสาวพยายามดิ้นทุรนทุรายออกจากเก้าอี้ไม้ที่ตนนั่งอยู่ซึ่งเธอก็รู้ดีว่าไม่น่ามีทางที่เธอจะหลุดออกจากสภาพแบบนี้ได้เชือกรัดมัดแขนทั้งสองตึงกับแขนเก้าอี้อย่างแน่นรวมถึงขาทั้งสองข้างเธอที่มันรัดซะชนิดว่าเชือกรัดเนื้อหนังจนเลือดเธอซิบออกมาตามเส้นเชือกได้ความเจ็บได้เข้ามาเยื้อนเธออีกครั้งหลังจากสติทุกอย่างเธอกลับมาปกติหายจากสภาวะช็อค ร่างกายเจ็บปวดไปทุกอย่างเหมือนมันจะแตกเป็นเสี่ยงๆ 

 

"ทำไมมึงต้องทำยังงี้ไอ้สารเลวโรคจิตมึงมันต้องไม่ตายดีแน่!!" 

 

"ปล่อยกูเดี๋ยวนี้!!ไอ้!..." 

 

หวืด... ผั๊วะ!! 

 

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดด!!" 

 

ก่อนที่หญิงสาวจะพูดถ้อยคำต่อไปถึงกับต้องหยุดพูดต่อกลับกลายเป็นเสียงหวีดร้องของเธอสุดเสียงกับสิ่งที่ทำให้เธอถึงกับกรี๊ดร้องออกมาท่อนเหล็กยาวพอดีมือของบุคคลด้านหน้าหญิงสาวได้หวดเข้ากับใบหน้าเธอแรงมากชนิดว่าหน้าหันไปอีกด้าน สัมผัสของผิวเหล็กเย็นกระทบเข้ากับสันกรามข้างขวาของเธอจนทำให้ได้ยินเสียงคล้ายว่ากระดูกกรามหักสะท้อนก้องไปทั่วหูภาพด้านหน้าเบลอทันทีด้วยความเจ็บปวดเกินจะต้านทานของเธอ 

 

"อึก..อึก..อั๊ก แคร่ก..แคร่ก!" 

 

ไม่ทันที่เธอจะได้ปรับโฟกัสกับภาพตรงด้านหน้าข่มความเจ็บไว้สุดใจ ท่อนเหล็กก็ฟาดเข้ามาอีกทีแต่ไม่ใช่ที่หน้าเธอเป็นที่ท้องของเธอจนเธอถึงกับสำลักเลือดสีแดงสดออกมาเปรอะเปรื้อนเต็มไปหมดในบริเวณนั้น 

ชายปริศนาถือท่อนเหล็กที่เต็มไปด้วยเลือดที่มันถูกอาบด้วยเลือดหญิงสาวปากดีที่นั่งเก้าอี้ตรงด้านหน้าเขาในตอนนี้สภาพหล่อนเหมือนคนจะตายแล้วไม่ตายเเหล่ตาเหม่อลอยเพราะเลือดยังคงกระอักไหลออกมาทางปากเธอไม่ขาดสายกลิ่นคาวของเลือดอบอวนไปทั่วบริเวณนี้ 

 

"เฮ้..อย่าพึ่งตายสิยังสนุกไม่พอเลยไหนตอนแรกยังเห่าได้อยู่เลยหื้ม.." 

 

เขายกท่อนเหล็กยาวไปวางไว้ตรงหัวหญิงสาว ภาพตรงหน้าเขานี่ถือได้ว่ามันวิเศษมากจริงๆศิลปะเลือดสีสดๆเขามีความฝันสูงสุดที่จะทำผลงานให้ใกล้เคียงแจ็คเดอะริปเปอร์เลยนะแต่งเเต้มไปทั่วตัวหญิงสาวไหนจะทั่วพื้นที่เขาเหยียบอยู่เขามองดูมันด้วยสีหน้าอิ่มเอมเกินจะบรรยายว่าวิปริตขนาดไหนกับสถานะการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น 

 

"อ๊า...แบบนี้สิที่ฉันต้องการ คิก..คิก..รู้สึกดีสุดๆ!! หึ..หึ. ฮ่าๆๆ!"  

 

ชายปริศนาปล่อยท่อนเหล็กออกจากมือก่อนเเตะเลือดมาเสยผมตัวเองลูบไล้หน้าตัวเองอย่างหลงใหลระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างคนคลั่ง 

 

"อึก..แคร่ก!..ฮึก..แก.มันน..ไอ้โร..คจิ..ต อึก!..ไ..ป..ตา..ย..ซะ..ไอ้..ชั่..ว..น่าสม..เพ..ช เหอะ!" 

 

หญิงสาวในตอนแรกดูเหมือนเธอจะสติหลุดไปสักพักก็กลับมาพูดเยาะชายปริศนาด้วยน้ำเสียงประติดปะต่อคำหายใจลำบากเพราะความเจ็บจุกใช้สายตามองชายปริศนาด้วยความสมเพซคนด้านหน้ากับความวิปริตผิดมนุษย์ของเขา 

ชายปริศนาค่อยๆหุบปากหัวเราะลงจากที่ตอนแรกสีหน้าเขายังคงยิ้มแย้มมีความสุขกลับกลายเป็นใบหน้าเรียบตึงสายตาเย็นยะเยือกไร้แววขี้เล่นเหมือนตอนแรกเป็นสายตาที่อำมหิตแทน 

 

"หึ น่าสมเพชงั้นรึ!?" 

 

หญิงสาวผมสั้นประบ่าเธอถึงกับต้องเบิกตาอย่างกว้างหัวใจเต้นระรัวอย่างเร็วหายใจติดขัดพยายามดิ้นทุรนทุรายอีกครั้งถึงจะไม่มีแรงแล้วกับสิ่งที่เขาทำชายปริสนาไม่รอช้าพุ่งเข้าไปหาเธอใช้มือซ้ายบีบกรามของเธออย่างเเรงจนได้ยินเสียงดังกึกก่อนจะใช้มือเปล่าข้างขวาซึ้งเขาถอดถุงมือหนังดำทิ้งไปก่อนหน้านั้นออกแรงควักกระชากลูกกระตาข้างขวาของเธออย่างอำมหิตเลือดเย็น 

 

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!" 

 

เสียงหวีดร้องปานหมูโดนเข้าโรงเชือดหวีดออกมาอย่างโหยหวนน้ำตาของลูกตาข้างซ้ายหลั่งไหลออกมาไม่ขาดสายหญิงสาวดิ้นชักกระตุกเป็นระยะมือจิกกับแขนเก้าอี้จนเล็บแตกทิ่มนิ้วเนื้อตัวสั่นไหวราวกับเกิดแผ่นดินไหว 

 

"รู้รึป่าวว่ากูเป็นคนที่เกลียดคำที่คนมักพูดว่าสมเพชน่ะห๊ะ!!!" 

 

"ดี!!ร้องให้มันดังกว่านี้เอาอีก!! ฮ่าๆๆๆ!!" 

 

เคว๊ก!! ฉั๊วะ!! กระฉูดด!! 

 

ชายหนุ่มแผดเสียงหัวเราะอย่างคลั่งจนในที่สุดเขาก็ควักลูกตาข้างนั้นได้ออกมาสำเร็จจนเลือดสดๆพุ่งโดนหน้าเขาเต็มๆ ลูกตาทรงสวยพร้อมเยื้อสายเอ็นต่างๆตอนนี้ได้อยู่ในมือเขาแล้ว ภาพตรงด้านหน้าเขาตอนนี้ช่างเอน็จอนาจหญิงสาวที่เขาควักลูกตาออกดิ้นทุรนทุรายตาข้างที่ไม่ได้ควักเบิกชี้ขึ้นด้านบนกับตรงช่องทางนั้นมันโล่งเป็นรูโป๋เต็มไปด้วยเอ็นเนื้อเต็มตุ๊บๆเป็นจังหวะเลือดไหลรั่วไม่ขาดสาย 

 

"กรี๊ดดดดดดดดดดดด..อึก!อึก!!" 

 

ความรู้สึกนี้เกินกว่าหญิงสาวอย่างเธอจะรับไหวแล้วทุกสิ่งทุกอย่างในร่างกายเธอนี้เริ่มจะไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดแล้วแต่มันกลับกลายเป็นชาเเทน เธอยังคงคิดในใจทำไมตัวเธอถึงไม่ตายสักทีทำไมมันต้องมาทรมานเธอ ตอนนี้สภาพเธอไม่ต่างจากตายไปแล้วเธอหรี่ตาที่ยังเหลืออยู่ข้างนึงของเธอมองดูคนอำมหิตข้างหน้า 

 

นี่มันเกินคำว่าฆาตกรทั่วไปแล้ว ไอ้โรคจิตนี่มันเป็นซาตานในร่างมนุษย์ชัดๆ 

 

"ลูกตาสวยดีนะปกติผมคงเก็บสะสมแล้วอ่ะน่ะ..แต่กูไม่ชอบตาที่มันดูถูกกูหรอก!" 

 

ในสายตาตอนแรกของเขาจ้องมองดูลูกตาในมือเขาอย่างกับเห็นเพชรเม็ดงามแต่ก็ต้องแปรเปลี่ยนเป็นสายตาที่ไร้อารมณ์เยือกเย็นทันทีปล่อยลูกตาตกลงพื้นก่อนจะใช้เท้าเขาขยี้จนเละด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ 

 

"เอาล่ะอุ่นเครื่องกันมามากกพอล่ะต่อไปก็ลงมือจริงได้แล้วนะ" 

 

"อะไรนะ!นี่มึงยังไม่พอใจอีกหรอ!ฆ่ากูให้ตายๆไปสักทีสิว่ะไอ้บัดสบ!!" 

 

หญิงสาวถึงกับเหมือนตัวเองหยุดหายใจอีกครั้งเมื่อได้ยินคำนั้นหลุดออกมาจากปากชายปริศนาคนนั้น 

 

"ผมจะไม่ฉีดยาชาให้เหมือนตอนแรกหรอกนะรอบนี้ขอสดเลยแล้วกันได้อารมณ์ดี"  

 

ชายปริศนาฉีกรอยยิ้มมาให้ก่อนจะเดินหายไปในความมืดสักพักก่อนจะเข็นรถเครื่องมืออุปกรณ์ต่างๆออกมาซึ่งมันคืออุปกรณ์ทรมานมนุษย์อย่างสมบูรณ์แบบยังไงล่ะ 

 

"ไม่...ไม่.ไม่เอาฆ่ากูสักทีได้โปรดด!!ฆ่ากูซะ!" 

 

หญิงสาวส่ายหน้าพลันวันกับสิ่งที่ตัวเองได้ยินจากมัจจุราชน้ำตาไหลพลั่งพรูออกมาไม่ขาดสายไหนจะเลือดที่ไม่หยุดอีกเธอขยับตัวแถบไม่ได้ เธอคงต้องตายด้วยการถูกทรมาน 

 

"หึ..หึ..ชู่ว..ผมรับรองว่าเธอต้องสนุกกับมันแน่ คิก คิก" 

 

"อึก! แกมันฆาตกรที่จับนักโทษมาทรมานสินะแกน่ะ! อึก! กูรู้นะว่ามึงเป็นใครถึงมึงจะปิดหน้าด้วยหน้ากากสกปรกนั่นก็เถอะ!" 

 

ชายปริศนาถึงกับหยุดชะงักเล็กน้อยมองหน้าหญิงสาวด้วยสายตาเฉยชาแสร้งทำสีหน้าตื่นตกใจว่าเธอรู้ได้ไงสักพักก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเเสยะมุมปาก 

 

"ยังไงความลับของผมก็ยังเป็นความลับต่อไปละนะครับ หึ หึ" 

 

"เอาล่ะอุปกรณ์เครื่องผมพร้อมล่ะนะเราเริ่มกันเถอะ!อยากจะรังสรรผลงานอย่างคุณแล้วสิ!" 

 

ตรื๊น! ตรื๊น! 

เสียงเปิดเครื่องเลื้อยไฟฟ้าดังขึ้น 

 

"เอาล่ะเริ่มตัดตรงไหนก่อนดีน๊า.." 

 

"ไม่..ไม่อย่าเข้ามานะแกมันไม่ใช่คน!!!..อย่าาาา!!" 

 

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!" 

 

 

เสียงกรีดร้องของหญิงสาวยังคงดังไปทั่วกึงก้องในราตรีนี้ที่ฝนยังคงตกลงมาบดบังเสียงอันน่าหดหู่เวทนานี้ไว้ 

 

 

 

 

 

 

 

เปิดเรื่อง 26/8/2562 ลงตามใจเเต่งจบตอนไหนคือลง 

 

[ท๊าด๊าา สวัสดีฮับยูเองนะเเวะมาเปิดเรื่องใหม่สดๆร้อนๆได้แรงบันดาลใจมาจากการ์ตูน It's Mine เธอเป็นของฉัน | LINE WEBTOON สนุกมากพระเอกนางรักนางเอกมาก(สปอยเฉย55)เลยปิ๊งไอเดียเลยอยากลองสื่อในแบบทางเราบ้างฝากติดตามผลงานด้วยนะฮับอยากเพ้ออะไรที่มันจิตๆอยู่พอดี55] 

 

**ใครไม่ชอบแนวนี้บรรยายเลือดๆเนื้อๆ55โรคจิตวิปริตกดข้ามไม่อ่านได้เลยฮับขอบคุณล่วงหน้าคนอ่านทุกคนฮับเลิฟๆ** 

 

 

>>>คำแนะนำเกี่ยวกับเรื่องนี้กับรูปภาพ<< 

1.เรื่องที่แต่งขึ้นไม่ได้เกี่ยวข้องไรกับชีวิตจริงในปัจจุบันทันด่วนเลยค่ะสถานที่ต่างๆชื่อตัวละครแต่งขึ้นโดยความเพ้อระดับx2ของไรท์เตอร์เน้อ *รูปภาพที่นำมาประกอบเพื่อให้อรรถรสมากขึ้นเท่านั้น 

2.รูปภาพที่นำมาประกอบไม่ได้เกี่ยวข้องไรกับชีวิตจริงของเจ้าของรูปภาพเลยค่ะ!!ย้ำ!!ว่าไม่เกี่ยวเลยเป็นเพียงแค่นำมาประกอบในฟิคนิยายเท่านั้น!!โปรดใช้จักรยานปั่นให้ดีๆค่ะฮ่าๆ *โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะผู้อ่านที่ดีของไรท์ 

3.เคดิตรูปภาพ>>Cd.www.google.co.thขอบคุณพี่กลูเกิลมากๆค่ะที่ทำให้มีรูปภาพประกอบ  

ส่วนชื่อคนcastนี้ขอบคุณพี่Cd.www.dek-d.com >ที่ให้ข้อมูลศึกษาเลือกมาเป็นอินเมจของตัวละคร ชื่อสถานที่มีอยู่จริงแต่ตัวละครเนื้อเรื่องชื่อสถานที่เพิ่มเติมเข้ามาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับสถานที่มีอยู่จริงเป็นเพียงเเค่ผู้แต่งจินตนาการเพิ่มเติมเข้ามาเท่านั้นส่วนสถานที่เราอิงจากที่จริงมาบางส่วนบางส่วนก็ตั้งเอานะคะไม่เกี่ยวข้องกับในชีวิตจริงเน้อ 

**เพิ่มเติมค่ะ เรื่องนี้ยูโตะขอร้องและขอเห็นใจอย่างแรง** 

ห้ามcoppy ผลงานเรานะคะถึงจะเป็นนักแต่งมือใหม่ยังซิงๆอยู่ก็เถอะเผื่อจะเพ้อออกมาได้แต่ละคำนี้กับคิดบทของเรื่องนี้ได้บางครั้งสมองแถบกระจุ้นเลยค่ะขอความเห็นใจด้วยนะคะ55^[++]^ คิดเองเพ้อเองยังจะภูมิใจในผลงานตัวเองมากกว่าไปcoppyความคิดผลงานคนอื่นเน้อจะหาว่ายูโตะเรื่องมากก็ไม่ได้นะคะเพราะนี้ก็ผลงานเรานี้เนาะเป็นใครก็ไม่ปลื้มหรอกค่ะที่เห็นผลงานตัวเองไปโผล่ในของคนอื่น 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น