ดารารินทร์
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

หักเหลี่ยมรักเจ้าดวงใจ

ชื่อเรื่อง : หักเหลี่ยมรักเจ้าดวงใจ

คำค้น : หักเหลี่ยมรักเจ้าดวงใจ โคแก่ ตบจูบ หักเหลี่ยมเฉือนคม โรมานซ์ 20+

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

จำนวนตอน : 5

คนเข้าชมเดือนนี้ : 1,215

คนเข้าชมทั้งหมด : 1,269

คะแนนถูกใจทั้งหมด : 14

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ส.ค. 2562 08:53 น.

ยอดสนับสนุนเรื่อง
× 0
× 0
× 0
× 14
เริ่มติดตาม กดถูกใจนิยายเรื่องนี้
แชร์ :
บทนำ

 

 

เจ็บกว่าคำว่า ‘พิการ’ คือความทรมานจากการแต่งงานที่เป็นไม่ได้แม้กระทั่งผลประโยชน์ของเขา 

ราชาวดีเก็บเอาความทุกข์ความโกรธไว้ให้เจ็บช้ำทรมานใจแต่เพียงผู้เดียวไม่มีใคร นับตั้งแต่จำใจจดทะเบียนสมรสกับ คเชนทร์ คชฤทธิ์ โดยไร้ทางเลือก เก็บกดจนสุมเป็นเพลิงแค้นในหัวใจ ไม่มีวันจะดับและจางหาย ยิ่งนานวันยิ่งร้อนรุ่มร้อนราวกับไฟที่ลุกโชนเผาจิตใจ ยิ่งร้อนสักเพียงใด ยิ่งปวดใจเท่านั้น แล้วความเจ็บนี้จะหยุดลงได้หรือเมื่อหัวใจของเราไม่มีวันผสาน ยิ่งหล่อนเจ็บปวดทรมาน เขาก็ดูเหมือนจะสาแก่ใจ! 

 

 

“แต่งงาน! ฉันพิการคุณก็เห็น แถมยังมีลูกสาววัยห้าขวบพ่วงท้ายด้วยอีกคน คุณแน่ใจหรือว่าจะรับได้ กล้าหรือที่จะแต่งงานกับคนอย่างฉัน!” 

“ผมไม่ได้แต่งงานกับคุณเพื่อหน้าตา หรือว่าอยากแต่จะลากคุณขึ้นเตียงวันละหลายเวลาเหมือนผัวเมียคู่อื่นๆ หรอกคุณราชาวดี ผมแค่อยากได้ไร่นี้มาเป็นของตัวเอง ฉะนั้นความพิการกับลูกสาววัยห้าขวบของคุณจึงไม่ใช่ปัญหาสำหรับผม” 

วาจาอันแสบร้อนของเขาเล่นเอาหน้าหวานๆ ชาไปทั้งแถบ ไม่คิดว่านอกจากท่าทีเย่อหยิ่งจองหองแล้วเขายังปากจัดยิ่งกว่ากรรไกร แต่หล่อนจำต้องอดทนอดกลั้นกับความโกรธที่กำเดือดปุดจนแทบจะถึงขีดสุดแล้วเตือนเขาด้วยความหวังดี  

“ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะ ไร่ชาของฉันเก่าแก่ก็จริง แต่ไม่ได้ใหญ่โตพอที่จะทำให้คุณรวยได้ภายในพริบตาหรอกนะคะ คุณคิดให้ดีซะก่อนจะดีกว่า” แล้วตอนนี้มันก็แทบจะพังทลายเพราะพี่ชายคนเดียวปล่อยทิ้งร้างมาเกือบปี คนงานที่เหลืออยู่น้อยนิดจึงทำไปตามมีตามเกิด เก็บยอดชาได้ก็เอาไปส่งขายให้ไร่ใหญ่ๆ ทางตอนบน พอได้เงินมาซื้อข้าวปลาอาหารกินกันไปวันๆ เท่านั้นเอง 

“ผมมีสมอง มีทุนพอที่จะพัฒนาให้มันใหญ่โตขึ้นมาได้ ผมให้เวลาคุณคิดถึงพรุ่งนี้เก้าโมงเช้า แล้วเราไปจดทะเบียนสมรสกัน” 

“บ้าน่ะสิ! นั่นฉันแทบจะไม่มีเวลาได้ไตร่ตรองอะไรเลยนะ” หล่อนแทบจะลุกจากวีลแชร์ไฟฟ้ามาโวยวาย หากแต่เขากลับยืนหน้าตายไม่แยแสกันเลยสักนิด 

“ผมอยากพักผ่อน จะนอนห้องไหนได้บ้าง” 

คเชนทร์กวาดมองไปรอบๆ และในเมื่อหล่อนเอาแต่ปิดปากเงียบเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ยอม เขาก็เดินไปทางห้องที่หล่อนออกมาเมื่อครู่อย่างถือสิทธิ์ในความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของทันที 

ใช่… ทุกอย่างในไร่ชาสุพรรณิการ์ตกเป็นของ คเชนทร์ คชฤทธิ์ จนหมดสิ้นแล้ว อย่างถูกต้องตามกฎหมายทุกประการด้วย ฉะนั้นเขาจะทำอะไรต่อมิอะไรในอาณาเขตนี้ก็ได้ทั้งนั้น 

ส่วนหล่อน... กลายเป็นแค่ผู้อาศัยที่เขาอยากจะเฉดหัวไป หรือจะเมตตารับเลี้ยงไว้ก็ย่อมได้ทั้งนั้น 

 

 

 

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามค่า 

ขอให้มีความสุขและสนุกกับการอ่านนะคะ 

ดารารินทร์ 

      

(อัปเดตให้อ่านเป็นตัวอย่างเพียง 70% เท่านั้นค่า) 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น