Pimonpan

บุคคลและสถานที่หรือเหตุการณ์ดังกล่าวภายในเรื่อง เป็นเพียงจิตนาการของผู้เขียนเท่านั้น มิได้มีเจตนาทำร้ายหรือสร้างความเสียหายให้กับศิลปินแต่อย่างใด

ชื่อเรื่อง : Serendipity (lizkook) (hanlice)

คำค้น : Lizkook,Kookliz,ลิซกุก,กุกลิซ,Hanlice,ฮันลิซ,แดนลิซ,Danlice,Kooklice,Licekook,ลิซ่าจองกุก,จองกุกลิซ่า,ฮันบินลิซ่า

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

จำนวนตอน : 28

คนเข้าชมเดือนนี้ : 1,096

คนเข้าชมทั้งหมด : 28,863

คะแนนถูกใจทั้งหมด : 364

ความคิดเห็น : 161

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.พ. 2563 01:22 น.

ยอดสนับสนุนเรื่อง
× 0
× 0
× 0
× 364
เริ่มติดตาม กดถูกใจนิยายเรื่องนี้
แชร์ :
บทนำ

~~BROUGHT THIS ALL FOR YOU, JUST WALK MY WAY

JUST TELL ME HOW IT’S LOOKING BABE

JUST TELL ME HOW IT’S LOOKING BABE

I DO THIS ALL FOR YOU, BABY JUST TAKE AIM

TELL ME HOW I LOOKING BABE

TELL ME HOW I LOOKING BABE~~

*

yonce - Beyonce*

~~วู้ววววว~~

Jacob Talk

ค่ำคืนมืดมนผู้คนต่างหลับไหล แต่ทว่าตรงหน้าผมตอนนี้กลับมีเสียงหวีดร้องและตะโกนเชียร์ของหลายคนที่ต่างก็มาหาความสุขในยามราตรี สายตาทุกคู่ที่ส่งเสียงอยู่นั้นต่างจับจ้องไปยังร่างบางสวยที่กำลังขยับท่วงท่าและวาดลวดลายไปตามจังหวะดนตรีอย่างเย้ายวนอยู่ที่บนเวทีข้างหน้าสุดนั่น เสื้อคร็อปเอวลอยและกางเกงขาสั้นสีดำช่วยขับผิวสว่างๆและเรียวขายาวสวยของเธอท่ามกลางแสงไฟสลัวๆในผับแห่งนี้ได้เป็นอย่างดี

“คุณเจคครับ ตำรวจกำลังจะมาแล้วครับ เรารีบออกไปกันก่อนดีกว่านะครับ”

“เธอทำสำเร็จมั้ย” ผมถามกลับโดยที่สายตายังคงจับจ้องไปที่ร่างบางบนเวทีนั่น

“ครับ เรียบร้อยครับ”

ผมยังคงมองไปยังใบหน้าของผู้หญิงที่อยู่บนเวทีคนนั้น ชั่วครู่หนึ่งผมจึงค่อยๆละสายตาจากเธอ และเตรียมที่จะออกไปจากผับแห่งนี้

“...”

“...”

ขณะเดินออกจากผับผมบังเอิญสบสายตากับผู้ชายคนนึงที่นั่งอยู่โต๊ะริมสุดและเป็นมุมอับที่สุดของร้าน ผู้ชายคนนั้นสวมหมวกโบวเลอร์สีดำ และสวมเสื้อโค้ดสีกรมท่า ผมและเขาสบตากันเล็กน้อยก่อนที่จะมีใครสักคนเดินสวนมากั้นสายตาของผมกับเขา ผมพยายามจะเดินกลับเข้าไปหาผู้ชายคนนั้น แต่ทว่าเพียงเสี้ยววินาที เขาคนนั้นกลับหายตัวไปจากมุมนั้นเสียแล้ว

“หึ ทุกทีสิน่า..” ผมบ่นเบาๆ

“มีอะไรรึเปล่าคับคุณเจค”

“ไม่มี รีบไปกันเถอะ”

ผมหันไปบอกลูกน้องคนสนิท ก่อนจะทำท่าเหมือนไม่มีอะไร แต่จริงๆผมมีแหละ แต่แค่อาจยังไม่ใช่เวลานี้ เพราะดู

เขา

ก็คงไม่อยากให้ผมเจอสักเท่าไหร่...

Selena Talk

ฉันเคลื่อนกายไปตามจังหวะเพลงบีทหนักที่ได้ยินจนชินหูเพราะผ่านการฝึกซ้อมมาไม่น้อยกว่าร้อยรอบ พยายามเล่นหูเล่นตาและหว่านเสน่ห์ให้เหมือนพริตตี้มืออาชีพ พลางกวาดสายตามองดูสายสืบและเจ้าหน้าที่แต่ละคนที่ปลอมตัวเข้ามาเป็นลูกค้าของผับซึ่งตอนนี้ประจำอยู่ตามจุดต่างๆ

“รหัสขาว รหัสขาว”

เสียงรหัสลับจากเจ้าหน้าที่เทคนิคส่งสัญญานผ่านหูฟังไร้สายที่ฉันซ่อนเอาไว้ใต้เรือนผม รหัสขาวสำหรับแสตนด์บายเข้าจับกุมผู้ต้องหาคนสำคัญที่หน่วยงานเราพยายามตามสืบคดีกันนับร่วมแรมเดือนโดยมีฉันเป็นนังนกต่อปลอมตัวมาเป็นพริตตี้สาวพราวเสน่ห์คอยสืบความเป็นไปในผับแห่งนี้

เมื่อ2ปีก่อนตำรวจเคยตามสืบคดีนี้กันมาแล้ว ซึ่งคดีนี้ก็เกี่ยวข้องกับกระบวนการค้าประเวณีของนักการเมืองและนักธุรกิจข้ามชาติ ทำให้ตำรวจไม่สามารถสืบหาอะไรได้มากนัก เมื่อสืบต่อไม่ได้ก็จำเป็นต้องปิดคดีไป

แต่ไม่นานมานี้กลับมีจดหมายลับจากกระต่ายสีเหลือง ใช่ กระต่ายสีเหลือง คุณอ่านไม่ผิด เขาเหมือนบุคคลนิรนาม คอยว่าจ้างหน่วยงานของเราให้ตามสืบคดีใหญ่ๆที่ตำรวจธรรมดาไม่สามารถทำได้ เราเป็นหน่วยงานลับที่ทางรัฐบาลจัดตั้งขึ้นมาเรียกง่ายๆก็คล้ายๆพวก CIA หรือ FBI ที่เคยดูในหนังสายลับอะไรเทือกนั้น แต่พวกเราก็มีชื่อเท่ๆเหมือนกันนะ

Magic Shop

ใช่ นั่นแหละ ร้านเวทมนต์ ไม่รู้มันเท่รึเปล่า แต่มันมีที่มานะ เดี๋ยวทุกคนก็คงรู้

“รหัสเหลือง รหัสเหลือง”

เสียงรหัสตัวที่สองดังแทรกเข้ามาเป็นสัญญานบอกว่าเจ้าหน้าที่กำลังบุกเข้าไปข้างหลังผับและมุ่งหน้าตรงไปที่โซนVIPซึ่งใช้รับรองแขกคนสำคัญของทางผับเท่านั้น

ฉันมองเห็นสตีฟซึ่งก็คือเพื่อนร่วมงานและคู่หูคนสำคัญของฉันกำลังแอบเดินเข้าไปทางโซนนั้น ก่อนที่เข้าจะหันมาพยักหน้าให้ฉันหนึ่งทีเป็นการบอกกล่าว ฉันมองผ่านเขาและทำหน้าที่พริตตี้สาวพราวเสน่ห์ต่อไปเสมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“รหัสแดง รหัสแดง ทราบ”

เสียงโค้ดตัวสุดท้ายส่งเสียงเข้ามาตามสายเป็นสัญญานบอกว่าจับกุมผู้ต้องหาได้แล้ว ซึ่งฉันก็คงได้แค่ทำหน้าที่ตรงนี้โดยการเต้นไปให้จบเพลงเพื่อไม่ให้แขกในร้านแตกตื่นจนเกิดความวุ่นวาย แล้วค่อยตามไปสมทบกับทีมทีหลัง

เหตุการณ์ทุกอย่างในคืนนี้ตกอยู่ในสายตาของชายผู้หนึ่งโดยที่ไม่มีใครทราบเลยว่าเขาได้เฝ้าสังเกตการณ์อยู่อย่างเงียบๆที่มุมนึงของผับมาโดยตลอด

เช้าวันต่อมา... 08.00 น.

-MAGIC SHOP-

~กุ๊งกิ๊งๆ~

“Magic shop ยินดีต้อนรับค่ะ”

เสียงกระดิ่งเล็กๆตรงประตูคาเฟ่ที่ส่งเสียงกุ๊งกิ๊งเป็นสัญญานทุกครั้งเมื่อมีคนเปิดประตูเข้าไปในร้าน ตามด้วยเสียงหวานกล่าวต้อนรับลูกค้าจากพนักงานในร้าน พร้อมด้วยกลิ่นชาหอมๆลอยเข้ามาเตะจมูกฉัน มันให้ความรู้สึกดีทีเดียว และนั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันก็ชอบที่นี่มากๆเลยแหละ

“คุณเซลล์เชิญด้านในเลยค่ะ”

พนักงานหน้าตาจิ้มลิ้มเดินมาบอกฉันก่อนจะบอกให้ฉันเข้าไป

ด้านใน

ร้าน

ด้านใน

สำหรับฉันก็คือที่เฉพาะส่วนบุคคล ใช่แล้วแหละ ที่นี่คือสำนักงานของเรา ผู้ก่อตั้งองค์กรคนเก่าแก่ท่านเคยมีความฝันอยากเปิดคาเฟ่เล็กๆสักหลังน่ะ และมันช่วยเป็นฉากบังหน้าให้กับองค์กรเราได้เป็นอย่างดีเลยทีเดียว

เมจิกช็อปเป็นคาเฟ่เล็กๆ แต่

ด้านใน

หรือก็คือส่วนสำนักงานขององค์กรเรา มันอยู่ลึกเข้าไปด้านหลังตัวอาคารอีกฟากหนึ่ง ที่นี่มีทั้งหมด3ชั้น ชั้นใต้ดิน และบนดินอีก2ชั้น ไม่แคบหรือกว้างจนเกินไป พร้อมอุปกรณ์สื่อสารและเครื่องมืออิเล็คทรอนิกส์ต่างๆ ที่สำคัญในการทำงานของหน่วยงานฉันที่ได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลอย่างครบครัน

งานของพวกเราหลักๆก็คือสืบคดี ตามหาผู้ร้ายตัวจริง แฮ็คระบบ(ในบางครั้ง)เพื่อล้วงข้อมูล จากนั้นเมื่อได้ข้อมูลหรือความลับที่แน่นอนชัดเจนแล้ว เราก็จะส่งหลักฐานต่างๆให้ทางตำรวจเข้าจับกุมและดำเนินคดีต่อไป เรามีนักคอมพิวเตอร์เจ๋งๆเพียบเลยแหละ

“ปิดคดีเรียบร้อยละนะ”

เสียงสตีฟดังลอยมาโดยที่เขายังคงง่วนอยู่กับคอมพิวเตอร์ตรงหน้า ซึ่งตอนนี้ฉันเดินมาถึงโต๊ะทำงานของพวกเราแล้ว

“ดีสิ จะได้ไปฉลองกัน”

ฉันตอบเหมือนคดีที่เพิ่งปิดไปเป็นเรื่องสบายๆ

“ผมว่าเราคงไม่ได้ฉลองกันแบบมีความสุขเท่าไรนะ” สตีฟหันมาบอกฉันด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่มีแววตาของความจริงจังซ่อนไว้ ก่อนจะเหลือบไปมองบางสิ่งบนโต๊ะทำงานของฉัน

- YELLOL RABBID -

“เขามาแล้วหรอ รอบนี้ทำไมเร็วจัง เราเพิ่งปิดคดีก่อนของเขาไปเมื่อเช้าเองนะ”

“...” สตีฟมองฉันแบบไม่มีคำตอบกลับมาให้

กระต่ายสีเหลือง

เขามักจะส่งโปสต์การ์ดจากที่ต่างๆมาให้ฉันเสมอ ก่อนจะตามมาด้วยอีเมลล์ฉบับที่เอ่อ..ไม่ค่อยสมบูรณ์เท่าไหร่มาให้ฉัน ครั้งนี้ก็คงเหมือนเช่นทุกครั้ง เขามักส่งมาแค่คีย์เวิร์ดเล็กๆให้ฉัน แล้ววันต่อมาบอสก็จะนำรายละเอียดต่างๆของผู้ต้องสงสัยหรือเหยื่อมาให้พวกเราทุกครั้ง

ครั้งแรกฉันได้รับมันตอนมาฝึกงานที่นี่ โปสการ์ด ตามมาด้วยอีเมล์อีกหนึ่งฉบับ เขียนเจตนารมณ์ชัดเจนว่าจะส่งคีย์เวิร์ดให้ฉันและองค์กรไปตามสืบคดีต่างๆ ตอนแรกคนในองค์กรแตกตื่นกันมากเพราะกลัวความลับรั่วไหล ทุกคนพยายามตามรอยทุกอย่างแต่เขาก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยทุกครั้ง นักคอมพิวเตอร์ของเราไม่สามารถเจาะข้อมูลหรือตามต้นทางอีเมล์ของเขาได้เลย คนของเราเก่ง แต่ทว่า เขามักเก่งกว่าและเดินนำหน้าเราไปก่อนหนึ่งก้าวเสมอ

หลังได้รับโปสการ์ดและอีเมล์ฉบับแรกนั้น เราก็ได้รับคำสั่งจากรัฐบาลให้ไปทำคดีหนึ่ง ซึ่งมันก็...เหมือนที่เขาบอก พวกเราสืบคดีจนสำเร็จ จากนั้นไม่นาน คดีใหม่ก็เริ่มขึ้น และเป็นเขา ที่นำหน้าเราไปก่อนหนึ่งก้าวเสมอ จนทุกคนในองค์กรคิดว่าเขาอาจเป็นคนที่รัฐบาลส่งมาควบคุมเราก็เป็นได้ และไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็นใคร...

2 วันต่อมา..

22.00 น.

~

ติ๊ง~

เสียงแม็คบุ๊คที่โต๊ะทำงานฉันส่งเสียงเบาๆ เป็นสัญญานโนติว่ามีอีเมล์ฉบับใหม่ส่งเข้ามา

ฉันคิดว่าฉันเดาถูกแหละว่าเป็นใคร..

... จาก

- YELLOL RABBID -

ตระกูลคัง —

XX/XX/20XX

“พระเจ้า...”

ฉันรีบส่งอีเมล์ฉบับนี้ไปให้สตีฟทันที

“ตระกูลคังหรอ??” ฉันพึมพำเบาๆ

ชื่อตอน
| 13 หน้า
| 14 หน้า
| 12 หน้า
| 13 หน้า
| 16 หน้า
| 14 หน้า
| 19 หน้า
| 16 หน้า
| 20 หน้า
| 22 หน้า
| 16 หน้า
| 17 หน้า
| 20 หน้า
| 19 หน้า
| 24 หน้า
| 16 หน้า
| 18 หน้า
| 13 หน้า
| 16 หน้า
| 20 หน้า
| 21 หน้า
| 17 หน้า
| 24 หน้า
| 27 หน้า
| 23 หน้า
| 18 หน้า
| 21 หน้า
| 20 หน้า
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น