ป้าลูกหนึ่ง

ไม่อยากเทเลย เม้นเค้าหน่อยสิ

ผมเป็นนายเอกของนิยายรันทด

ชื่อเรื่อง : ผมเป็นนายเอกของนิยายรันทด

คำค้น : วาย ฝาแฝด ย้อนเวลา

หมวดหมู่ : นิยาย y

จำนวนตอน : 24

คนเข้าชมเดือนนี้ : 6,898

คนเข้าชมทั้งหมด : 19,064

คะแนนถูกใจทั้งหมด : 168

ความคิดเห็น : 122

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ย. 2562 21:32 น.

ยอดสนับสนุนเรื่อง
× 100
× 0
× 0
× 168
เริ่มติดตาม กดถูกใจนิยายเรื่องนี้
แชร์ :
บทนำ

หากว่าความผิดหวังดังฝนที่โปรยจากฟ้า 

ทุกครายามใจสลาย 

โลกของฉันคงพบแต่ฝนที่ไม่ขาดสาย 

น้ำตากลายเป็นแผ่นน้ำ 

ได้แต่เพียงไคว่คว้าความรักที่พลัดพรากไป 

หัวใจยังคงบอบช้ำ 

ในทะเลแห่งความกล่ำกลืนกลางคืนมืดดำ 

ว่ายวนในความห่วงหา 

กลับมาได้ไหม. 

อย่าปล่อยฉันไว้จงกลับมา 

ฉันจมน้ำตา ฉันทุกข์ใจ 

กลับมาได้ไหม. 

หยุดความเคลื่อนไหวจงกลับมา 

ฉันจมน้ำตา ฉันทุกข์ทม 

(รินน้ำตาท้วมท้น. 

ความทุกทนไม่หายไป 

จงรู้ตื่นจากเศร้าโศกเสียใจ 

มองให้ทันการจากลา) 

ตราบที่ยังคงตั้งคำถามถึงการจากลา 

น้ำตาคงรินเป็นสาย 

ไม่มีใครผลักให้ชีวิตพ้นวันสุดท้าย 

ทุกภัยคือทางแห่งกรรม 

คร่ำครวญเรียกร้อง. 

ให้สิ่งที่รักคืนกลับมา…  

เนื้อเพลงจพระปฎาจาราเถรี เรามีความพลัดพรากเป็นธรรมดา 

"เร็วเข้าแบกไปแห่รอบเมือง ตัวกาลกินีเป็นชู้กับชายรับใช้ สวมหมวกเขียวให้สามี จับแห่รอบเมืองแล้วเอาไปถ่วงน้ำ" 

ในตะกร้อใหญ่ที่ใช้ใส่หมูสานจากไม้ไผ่ มีร่างในชุดขาวนอนขดอยู่ภายในใบหน้ามีน้ำตานอง เนื้อตัวมีแต่รอยพกซ้ำไม่รวมถึงเลือดเก่าใหม่ที่เกราะกรังจากที่โดนหินขว้างและกลิ่นกายที่เน่าเหม็นจากผักและไข่เน่าที่ชาวบ้านปาใส่  

ในขณะที่กำลังจะแห่ไปรอบเมืองเพื่อเตือนสติสตรีและบุรุษที่ออกเรือนได้ตระหนักถึงบทสุดท้ายของการเป็นดอกซิ่งยื่นออกนอกกำแพงการนั้นคือการถ่วงน้ำทั้งเป็น บ่าวรับใช้ของท่านเจ้าเมืองอี้ซื่อ วิ่งมาพร้อมกับด้านหลังคือขนวบเกี้ยวของฮูหยินใหญ่คนใหม่ที่เพิ่งจะมีพิธีไปเมื่อไม่กี่วันก่อน  

หลังจากที่ฮูหยินคนเดิมถูกจับได้ว่าคบชู้ไม่น่าเชื่อว่าคนเราจะดูจากภายนอกไม่ได้เลยจริงๆ เห็นว่าเป็นบุตรชายของหมอหน้าดีสกุลดีนิสัยก็ดีแต่กลับทำผิดมหัตคบชู้สู่ชายให้เป็นที่อับอายต่อตระกลูของตน น่าสงสารบิดามารที่คลอดลูกที่ไม่รู้จักซั่วดีเช่นนี้ 

"เดี๋ยวก่อนพวกท่าน ฮูหยินของข้ารู้สึกสงสารอยากจะบอกข่าวให้กับอดีตฮูหยินผู้นี้สักหน่อย เพื่อเอาบุญขอพวกท่านรอสักครู่" 

ร่างที่ขดอยู่ในกรงไม้ มิได้มีปฏิกิริยาแม้แต่น้อยมีเพียงน้ำตาที่ไหนนองตลอดเวลากับเสียงพึมพำแผ่วเบา ร่างอรชนของบุรุษบอบบางดังแก้วเจียรนัยเดินลงมาเกี้ยวพร้อมกับสาวใช้ที่คอยประคองอยู่ไม่ห่าง เสื้อผ้าดูสูงค่ายิ่งนักยิ่งขับเน้นให้ดูสูงส่ง รองเท้าที่สวมทำจากผ้าปักเนื้อดีที่หามิได้ในเมืองนี้แสดงถึงความใส่ใจของผู้ให้ ทุกอย่างก้าวที่เดินเข้ามาใกล้อวนหมูที่กักขังบุรุษอีกคนเอาไว้ 

"พวกท่านถอยไปก่อนเถอะขอให้ข้าได้คุยกับพี่ชายสักหน่อยเถิดถึงแม้พี่ของข้าจะทำผิดต่อประเพณีอันดีงาม แต่ทว่าข้านั้นเป็นน้องที่มีสายเลือดเดียวกันย่อมตัดมิขาดขอให้ข้าได้คุยกับพี่ชายสักครั้ง"  

เสียงที่เปล่งออกมากังวาลใสดังแก้วเจียระนัยชั้นดี ผู้คนที่รุมล้อมอยู่กระจายออกตามคำขอ รู้สึกซื่นชมในความมีน้ำใจยิ่งที่ยังนับถือผู้ที่ทำให้วงค์ตระกูลขายขี้หน้าเป็นพี่ชาย ผู้คนที่แห่แหนกล่าวชมด้วยความชื่นชม  

จนกระทั้งทุกคนถอยออกไปจนหมดแล้วเหลือเพียงแค่ สามคนที่อยู่ตรงนั้นร่างของฮูหยินเซียนหยางย่อตัวลงมองคนในคอกอย่างเวทนาในชะตาของพี่ชายยิ่งนัก 

"น่าสงสารท่านพี่เว่ยหยางยิ่งนัก จุ๊ จุ๊ ดูสิอยู่ในคอกหมูเ่ช่นนี้รู้สึกอย่างไรบ้างหละ จำได้หรือไม่ข้าเคยบอกท่านแล้วว่าให้หลีกทางให้ข้าแต่ท่านยังดึงดัน เพราะแบบนี้ท่านถึงได้ต้องจบแบบอเน็ดอนาถเหมือนหมาข้างถนนตัวหนึ่ง"  

คนด้านในไม่แม้แต่จะขยับเขยื้อนหรือแม้แต่จะสนใจร่างงามตรงหน้าแม้แต่น้อยดวงตาเลื่อนลอย เซียงหยางไม่พอใจเป็นอย่างมากที่ร่างในคอกไม่สนใจ การเยาะเย้ยถากถางของตนเองแม้แต่น้อย เอาแต่พึมพำโง่ๆ แต่อยู่ต่อหน้าคนหมู่มากจะแสดงกิริยาไม่งามไม่ได้ต้องรักษาภาพรักน้องที่แสนดีทั้งกายและใจ 

"ชือซือเอานั้นมาสิ" 

"เจ้าค่ะฮูหยิน" 

"เจ้าเห็นนี่หรือไม่ ยังจำสิ่งนี้ได้หรือไม่" 

เว่ยหยางแม้ไม่อยากสนใจแต่ว่าเสียงนี้มันเหมือนกับกระพรวนที่ใส่ให้กับบุตรที่เพิ่งจะคลอดได้เพียงสองเดือนก่อนที่จะเกิดเรื่อง ดวงตาที่เคยว่างเปล่าหันมามองอย่างเชื่องช้า  

ร่างที่อ่อนแรงรอเพียงความตายที่ใกล้เข้ามายื่นมืออันสั่นเทาออกไปคว้าสิ่งนั้นที่อยู่ในมือของน้องชายหรือเรียกว่าอดีตน้องชายดี แต่กลับคว้าเพียงความว่างเปล่าในเมื่ออีกคนยกหนี 

"เอามาให้ข้า เอา!!ของลูกข้ามา" 

เสียงที่เปล่งออกมานั้นแหบแห้งเหมือนชายแก่ พยายามไขว้คว้ากำไลข้อเท้าของบุตรชายที่ไม่ได้เห็นหน้าอีกเลยหลังจากถูกลงโทษในสิ่งที่ตนไม่ผิด เซียงหยางรู้สึกสะใจที่สามารถทำให้พี่ชายร้อนรนทรมานเสียยิ่งกว่าที่ตนเองกำลังจะตาย 

"ของบุตรท่าน แต่ตอนนี้เป็นบุตรของข้า พี่ชายแต่อีกไม่นานข้าจะส่งเขาตามท่านไปเพราะข้านั้นตั้งท้องแล้วไงหละ หากลูกข้าเป็นชายย่อมต้องเป็นผู้สือสกุลถังของท่านพี่ถังอี้ ส่วนบุตรของท่านอีกนาน ข้าจะเป็นคนส่งไปให้ท่านเองพี่ชาย ฮ่า ฮ่า ฮ่า" 

"เซียนหยางเจ้ามันเป็นปีศาจ ข้าจะฆ่าเจ้าซะ!!!!!ฮ๊าก!!!!!" 

แต่ก่อนที่จะได้กระซากเสื้อของอีกคน มือที่ไขว้คว้าอยู่นอกคอกถูกสันดาบตีอย่างแรงจะได้ยินเสียงของกระดูกที่หัก พร้อมเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด แต่หาได้เจ็บปวดเท่าหัวใจที่กำลังหลั่งเป็นชายเลือดอยู่ในขณะนี้เมื่อคนที่ตีลงมานั้นคือสามีอันเป็นที่รักยิ่ง เป็นบิดาของบุตรชาย  

"หยุด!!เซียนเอ๋อร์เป็นอะไรหรือไม่ ข้าบอกเจ้าแล้วว่าไม่ให้มาก็ไม่เชื่อดูสิหน้าซีดเซียว" 

"ท่านพี่ข้าไม่เป็นอะไรเพียงแต่ข้าแค่สงสารพี่ชายเท่านั้นเองอย่างน้อยข้าก็รู้สึกผิด การที่ท่านพี่กับข้าแต่งงานกันคงทำให้ท่านพี่เศร้าเสียใจเป็นอย่างมาก ข้าก็แค่อยากจะมาร่ำลาเป็นครั้งสุดท้ายไม่คิดว่าพี่ชาย จะ จะ ฮือด่าทอว่าข้าเป็นนังแพศยาแย่งท่านมาจากพี่ชาย ข้า ข้า" 

"ชู่!!ไม่เป็นไรคนดี เจ้าไม่ได้ผิดอะไรในเมื่อพี่ชายเจ้าไม่รักดีเอง ข้ากับเขาหย่าขาดกันแล้วดังนั้นไม่ใช่เรื่องผิดที่ข้าจะแต่งกับเจ้าเซียนเอ๋อร์ กลับบ้านเรากันเถอะน้ำค้างลงหนักนักจะไม่สบายเอา"  

หนึ่งคือบุรุษที่หล่อเหลาเป็นถึงเจ้าเมืองอี้ซือ หนึ่งคือบุรุษอรชนอ้อนแอ้นงดงามดังดอกบัวงามชุ่มชื่นใจ เว่ยหยางเจ็บทั้งกายและใจเจ็บลึกถึงกระดูกดำบุรุษมากรัก เป็นเพียงบุรุษมากรัก  

ข้านั้นโง่งมเพียงใดถึงมองไม่ออก หลงไปกับเปลือกที่ห่อหุ้มร่างอันโสมโครก น้ำตาที่ไหลออกมามากมายเสียสิ่งกว่าสายน้ำเบื้องหน้าความรัก ความแค้น การหักหลัง ความหวัง ความสิ้นหวัง ถาโถมไม่สิ้นสุด 

"ซื่อซือพานายของเจ้ากลับไปรอที่จวนเดี๋ยวข้าตามไป"ร่างงามยอมไปแต่โดยดีโดยมีสายตารักไคร่ตามส่งจนลับตา 

"ทะ ท่านพี่" 

"หุบปาก!!อย่ามาเรียก พวกเจ้าจงนำชายผู้นี้แห่รอบเมืองป่าวประกาศความชั่วของมันแล้วจับถ่วงน้ำอย่าให้ดินเมืองอี้ซือกลบหน้า" คำสั่งนั้นเหมือนฟ้าที่ฝ่ากลางหัวใจที่ร้าวราวจนแหลกสลาย  

ไม่มีใครต้องการข้า  

ไม่มีใครต้องการข้า  

ข้าไม่ได้ผิด แม้แต่บิดามารดาก็ไม่รักข้ามิมาช่วยเหลือข้า 

ข้าไม่ได้คบชู้ 

เสียงกรี๊ดร้อง ที่ใครๆมิอาจได้ยินดังก้องอยู่ในใจของเว่ยเซียนจนกระทั้งมาหยุดที่ข้างแม่น้ำเชี่ยวกราดในขณะที่ทุกอย่างกำลังจะจบสิ้นหูของเว่ยเซียนได้ยินเสียงคนผู้หนึ่ง เสียงที่สงบร่มเย็นทำให้หัวใจที่รุ่มร้อนด้วยแรงแค้นความหวาดกลัวจากความตายที่อยู่ตรงหน้าสงบลง  

ห่วงหนึ่งพันผูกคอด้วยรักและห่วงบุตรหลาน 

ห่วงสองพันผูกมือที่โอบกอดแนบชิดของสามีภรรยา 

ห่วงสามพันรอบเท้าด้วยทรัพย์สินนอกกาย  

ปดบ่วงเหล่านั้นเสียเถิด พระพุทธองค์ทรงเมตรากรรมในชาตินี้หมดสิ้นแล้วจงปล่อยวางความอาฆาตแค้น เดินตามแสงพระธรรมของพระพุทธองค์ แล้วเจ้าจะพบความสุขที่แท้จริง อามิตตาพุทธ 

ปล่อยวางงั้นหรือทั้งที่ข้ามิได้เป็นผู้ก่อ ท่านให้ข้าปล่อยวางงั้นหรือ 

"ตูม!!" 

ทันทีที่ร่างถูกโยนลงไปก็จมดิ่งลงสู่เบื้องล่างอันหนาวเหน็บ สายน้ำเย็บโอบล้อมรอบกาย อากาศหายใจเป็นฟองขาวขึ้นสู่เบื้องบน 

อึดอัด  

หายใจไม่ออก  

ช่วยด้วย  

หะ หายใจไม่ออก  

ทรมาน  

ทรมานหรือเกิน  

ทรมานใครก็ได้ช่วยข้าที  

ชื่อตอน
เพราะนอเป็นเหตุ 5 หน้า
หรูเว่ยหยาง 6 หน้า
ข้าขอเป็นเพียงตัวประกอบได้หรือไม่ 5 หน้า
แค่ไปตลาดก็วุ่นวายดีแท้ 11 หน้า
กระต่ายคู่แห่งกูซู 11 หน้า
ห้องเย็น 7 หน้า
บางที่มันก็เหมือนยำใหญ่ 10 หน้า
ชีวิตนี้หนีไม่พ้น 9 หน้า
ไม้และคนงาม 7 หน้า
ใจเต้นแรง 8 หน้า
ความลับของนัทเทพ 10 หน้า
บอกทีว่านี้คือห้องเรียนไม่ใช่โฮสต์คลับ 10% 5 หน้า
บอกทีนี้ห้องเรียนไม่ใช่โฮสต์คลับ100% 9 หน้า
ถังอี้ 16 หน้า
ปัักธงโดยไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะ 8 หน้า
จูบใครคิดว่าไม่สำคัญ 8 หน้า
เดอะแก๊ง 12 หน้า
เสียเอกราชเพราะปากล้วนๆ 11 หน้า
อูย อูย อูย 10 หน้า
คมกะบี่ตัดสัมพันธ์ 12 หน้า
งานนี้มีเฮ 8 หน้า
ไคคือคนที่เบลอ เธอคือคนที่ใช่..1 7 หน้า
หมอนนั้นนุ่มนิ้ม...มั้ง 11 หน้า
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น