Kedrasa

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

กรงรักร้อนราคะร้าย

ชื่อเรื่อง : กรงรักร้อนราคะร้าย

คำค้น : กรงรักร้อนราคะร้าย

หมวดหมู่ : นิยาย y

จำนวนตอน : 7

คนเข้าชมเดือนนี้ : 621

คนเข้าชมทั้งหมด : 695

คะแนนถูกใจทั้งหมด : 5

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ย. 2562 16:22 น.

ยอดสนับสนุนเรื่อง
× 0
× 0
× 0
× 5
เริ่มติดตาม กดถูกใจนิยายเรื่องนี้
แชร์ :
บทนำ

กานต์กวี เด็กหนุ่มต่างจังหวัด อยู่ในครอบครัวฐานะปานกลาง แต่ด้วยมีน้องชายฝาแฝดถึงสามคนทำให้กานต์กวีต้องสอบชิงทุนเรียนในระดับมหาวิทยาลัย ในที่สุดจดหมายตอบรับนักศึกษา คณะแพทยศาสตร์ ก็ส่งมาถึงที่บ้าน

กานต์กวีนำตัวเองมายืนอยู่หน้าตึกคณะแพทยศาตร์ มหาวิทยาลัยนานาชาติ

" เอาน่าวี สู้ๆ เว้ย " กานต์กวีพูดพึมพำกับตัวเอง ก่อนเดินเข้าไปในตึก

แต่แปลกทำไมไม่เห็นมีนักศึกษาคนอื่นๆมารายงานตัวเหมือนเค้าเลย ลองเดินไปถามที่ประชาสัมพันธ์ดีกว่า

"เอ่อ ขอโทษนะฮะ ผมนักศึกษาใหม่มารายงานตัวฮะ" ผมยื่นหนังสือตอบรับให้พี่ประชาสัมพันธ์สุดสวย เธอสวยจริงๆนะฮะ คนในเมืองนี่เค้าหน้าตาดีกันหมดรึเปล่าน้า

" อ่อ คุณกานต์กวี ท่าน ผ.อ.รอพบอยู่แล้วคะ เชิญทางนี้คะ " เธอผายมืออย่างสุภาพ พร้อมกับเดินนำผมไป

ตื่นเต้นจังเลย ผมเดินตามเธอเข้าไปในลิฟ หน้าปุ่มที่บอกชั้นเลื่อนขึ้นจนถึงชั้นบนสุด

" ติ้ง " เสียงลิฟเปิดออกผมสะดุ้งเล็กน้อย รู้สึกถึงแรงกดดันที่เข้ามาในใจผม

" วีนายจะกลัวอะไรว่ะ แค่มารายงานตัว" ผมพูดให้กำลังใจตัวเอง

" เชิญคุณกานต์กวีด้านในได้เลยคะ ท่านรออยู่ในห้องคะ" แล้วพี่สาวคนสวยก็เดินกลับเข้าลิฟไป

ผมยื่นมือไปบิดลูกบิดประตูอย่างแผ่วเบา แสงในห้องสาดกระทบตาของผม มันเป็นห้องโล่งที่มีกระจกรอบด้าน เห็นวิวทิวทัศน์ในเมืองได้ชัดเจน แม่น้ำเจ้าพระยา รถราวิ่งกวักไกว่

" นั่งก่อนสิ" เสียงนึงดังขึ้น ผมหรี่ตามอง เพราะปรับสายตาให้เข้ากับความสว่าง

" เอ่อ ฮะ เอ้ย คะ ครับ " ผมตอบตะกุกตะกัก ชายตรงหน้าผม เค้าไม่เหมือนที่ผมคิด ผ.อ.ต้องมีอายุหน่อยสิ นี่เค้าดูดี โครงหน้าคม คิ้วเข้ม จมูกโด่ง ตาเค้าก็ อืมมมมม สองสีเหรอ ชุดสูที่ใส่ เนี๊ยบสุดๆ เอออออ ผอ.ต้องเป็นลูกครึ่งแน่ๆเลย อายุก็ไม่น่าเกิน 35

" ชั้นยินดีด้วยนะนักศึกษากานต์กวี ที่คุณสอบได้ทุนของมหาลัยเรา แต่ในฐานะนี้ อย่างที่เข้าใจ เงื่อนไขคือ หลังจากเรียนจบ คุณต้องเป็นหมอให้กับทาง ร.พ.เรา 5 ปี รวมถึงระหว่างนั้นคุณต้องพักอยู่กับเรา เข้าใจนะ" ท่านผ.อ.บอกรายระเอียดเรื่อยๆ

ผมตั้งใจฟังเพราะ ผมจะได้ไม่ทำให้ทีาบ้านเป็นห่วง

" สรุป คุณต้องพักอยู่กับผม "

" ฮ่ะ อะไรนะครับ" ผมตกใจ นาทีนี้มันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิคของผมเนี๊ยะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น