Mallika097

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ปะป๋ามาเฟียคนใหม่ [เคะท้องได้ 20+]

ชื่อเรื่อง : ปะป๋ามาเฟียคนใหม่ [เคะท้องได้ 20+]

คำค้น : ปะป๋ามาเฟียคนใหม่

หมวดหมู่ : นิยาย y

จำนวนตอน : 5

คนเข้าชมเดือนนี้ : 7,286

คนเข้าชมทั้งหมด : 13,817

คะแนนถูกใจทั้งหมด : 110

ความคิดเห็น : 39

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ย. 2562 15:31 น.

ยอดสนับสนุนเรื่อง
× 0
× 0
× 0
× 110
เริ่มติดตาม กดถูกใจนิยายเรื่องนี้
แชร์ :
บทนำ

ป๊ะป๋ามาเฟียคนใหม่ [เคะท้องได้ 20+]

Intro...

 

'บอกอิฐให้กลับมาดูงานต่อแทนฉัน เลิกเอาแต่เที่ยวแล้วก็เลี้ยงคนอื่นไปเรื่อยได้แล้ว' 

'ครับท่าน' 

'ที่สำคัญ..อิฐจะต้องเป็นผู้ปกครองให้เด็กๆ ที่ฉันเอามาดูแล อิฐมันจะได้โตเป็นผู้ใหญ่สักที พินัยกรรมที่ฉันได้เขียนเอาไว้เมื่อ 3 ปีก่อน ของให้เป็นไปตามนั้นไม่มีเปลี่ยนแปลง' 

'คุณอิฐกำลังมาครับท่าน ตอนนี้อยู่ที่สนามบินแล้ว..ท่านรออีกนิดนะครับ' 

'ให้อิฐดูแลซันให้ดี ซันต่างจากเด็กคนอื่นๆ ซัน..' 

 

ตืดดดดดดดดดดดดด

 

เสืยงเครื่องวัดการเต้นของหัวใจดังขึ้นหลังจากที่คุณชัยวิชัตพูดยังไม่ทันจบ ท่านจากไปด้วยเหตุถูกลอบยิงขณะกำลังนั่งรถกลับบ้านช่วง ตี 1 ครึ่งของคืนวานก่อน คุณชัยวิชิตเป็นผู้มีหน้ามีตาทางสังคมและเป็นที่รู้จักกันอย่างมากเรื่องการทำบุญ ตามโรงพยาบาล มูลนิธิ สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าต่างๆ และเมื่อหลายปีก่อน คุณชัยวิชิตได้รับเด็ก 3 คนพี่น้องมาเลี้ยงดูเป็นลูกบุญธรรม เพราะหวังใจว่าเด็กๆ พวกนี้ที่เค้าดูแลอยู่อย่างใกล้ชิดจะสานงานต่อจากเค้าได้ดี เมื่อยามที่เค้าแก่ตัวลง

แต่เค้าก็ไม่ได้เห็นวันนั้น..

เพราะด้วยธุรกิจที่อยู่ใต้การทำบุญต่างๆ อีกด้านมันดำมืด ได้ขัดผลประโยชน์ของใครหลายต่อหลายคนมานาน ทำให้คุณชัยวิชิตจบชีวิตด้วยการถูกยิง

 

อิฐ 

 

ลูกชายแท้ๆ เพียงคนเดียวที่คุณชัยวิชิตมี หลังจากที่ภรรยาของท่านจากไปด้วยอาการป่วยหนักเมื่อ 5 ปีก่อน

อิฐได้เลือกที่จะไปอยู่ต่างประเทศนับจากนั้นและไม่กลับมาที่บ้านอีกเลย เขาใช้ชีวิตที่สนุกกับการปาร์ตี้ในทุกคืน การงานของพ่อก็ไม่แบ่งเบาช่วยเหลือ คืนที่คุณชัยวิชิตถูกลอบยิงเขากำลังจะออกไปงานปาร์ตี้ที่เจ้าตัวเป็นคนจัดขึ้นเอง

อิฐทราบข่าวจากกรก็สั่งยกเลิกงานที่จัดขึ้นทั้งหมดและรีบบินการมาทันที

 

แต่...กาลเวลาไม่เคยรอใคร

 

อิฐมาไม่ทันดูใจพ่อของเขา เขาทำได้เพียงจัดพิธีศพให้ยิ่งใหญ่สมฐานะและหน้าตาทางสังคมที่พ่อได้สร้างเอาไว้เท่านั้น หลังจากงานทุกอย่างจบลง..ทนายความของคุณชัยวิชิตได้เข้ามาที่บ้าน อิฐและลูกบุตรธรรมของพ่อเขาได้นั่งฟังพินัยกรรมทั้งหมด

กิจการต่างๆ ตกเป็นของอิฐเพราะเด็กทั้ง 3 คน เด็กเกินกว่าจะเข้าทำงานของที่บ้าน แต่เงินจากผลกำไรที่ได้หลังจากที่คุณชัยวิชิตเสียไปต้องแบ่งให้กับลูกบุญธรรมทั้ง 3 ไปจนกว่าทั้ง 3 คนจะมีงานเป็นหลักแหล่งของตัวเองและเงินที่ท่านมีเก็บเอาไว้ ให้แบ่งออกเป็น 4 กอง กองละเท่าๆ กัน กองแรกนั้นคือของอิฐผู้เป็นลูกชายแท้ๆ และอีก 3 กองที่เหลือเป็นของบุตรบุญธรรมเพื่อเอาไว้ตั้งตัวในอนาคต หากทั้ง 3คน ไม่ต้องการทำงานของที่บ้าน แต่ก่อนจะถึงวัน..อิฐจะเป็นผู้ดูแลจนกว่าจะอายุ 22 ปี

ส่วนเงินอีกกองที่คุณชัยวิชิตเก็บเอาไว้ ให้ใช้เป็นทุนการศึกษาของเด็กทั้ง 3

หลังจากที่ทนายกลับไปอิฐสั่งให้แม่บ้านและคนงานในบ้าน ย้ายข้าวของทั้งหมดของ 3 พี่น้องไปอยู่ที่ตึกคนงานชั้นบนสุด เขาให้เหตุผลว่า..ไม่สะดวกที่จะให้เด็กทั้ง 3 คน อยู่ในบ้านใหญ่ด้วยกัน เพราะไม่ชินกับการที่มีใครหลายๆ คนเดินเข้าออกบ้าน ทั้ง 3 คนไม่สามารถขัดคำสั่งอะไรได้เพราะพ่อที่เลี้ยงดูจากไปแล้ว ฐา อาทิ ซัน อยู่กันคนละห้องแต่ก็ติดๆ กัน

 

"พี่ไม่ชอบหน้าคุณอิฐเลย" ฐาที่กำลังช่วยซันเอาเสื้อผ้าเข้าตู้ หันไปบ่นกับน้องอีก 2 คน

"พี่ฐาเดี๋ยวเขาก็มาได้ยินหรอก" ซันบอกกับฐา แต่ฐาก็ทำหน้าตาไม่สนใจ

"แต่พี่ว่าเขาคงไม่มาสนใจเราหรอก ถ้าเขาจะสนใจจริงๆ คงไม่ไล่เราลงมาอยู่ตึกคนงาน" อาทิพูดจบ..ฐาก็หันมาพยักหน้าทันที

 

แล้วเป็นไปอย่างที่อาทิว่าไว้ อิฐไม่เคยสนใจว่าเด็ก 3 คนนี้ เขาให้เลขากรเป็นคนจัดการทั้งหมดไม่ว่าจะค่าเทอม ค่าใช้จ่าย ประชุมผู้ปกครองจนวันเวลาผ่านไป ฐาสอบชิงทุนได้ไปเรียนต่างประเทศ อาทิที่อายุห่างกับฐา 1ปีสอบติดมหาลัยทางเหนือเลยต้องย้ายไปอยู่หอ ส่วนซันตอนนี้ก็ม.6แล้ว ซันวางแผนว่าจะเข้าเรียนมหาลัยทางด้านเบเกอรี่เพราะชอบทางนี้ เลขากรเสนอให้ซันไปช่วยงานที่แผนกเบเกอรี่ที่โรงแรมจะได้ชินกับอุปกรณ์ แล้วก็ฝึกฝีมือทำขนมของตัวเองไปด้วย เวลาสอบจะได้มีแนวคิดทำขนมใหม่ๆ ไปสอบเข้ามหาลัย

และนั้นก็ทำให้พ่อบุญธรรมคนใหม่ได้เจอกันกับซันอีกครั้ง

 

"เลขากร วันนี้ผมจะเข้าโรงแรมก่อนนะ แล้วเสร็จงานที่โรงแรมผมจะเข้าคาสิโนต่อเลย เมื่อวานงานที่โรงแรมยังไม่เรียบร้อยเท่าไร แล้วที่คาสิโนผู้จัดการก็ไม่ได้เรื่อง ไม่รู้พ่อจ้างให้ทำงานอยู่ทำไมตั้งหลายปี" อิฐนั่งดูข่าวหุ้นอยู่ด้านหลังของรถ แล้วปากก็สั่งเลขากรไปด้วย

"ครับ คุณอิฐ"

"เอ่อ..เมื่อวานผมขับรถผ่านไปที่โรงเรียนลูกบุตรธรรมของผม 3คนนั้นเรียนอยู่ พวกนั้นเป็นยังไงบ้าง..ถ้าเรียนไม่คุ้มเงินที่จ่ายก็ให้ลาออกไปซะ"

"คุณอิฐครับ.. ฐาเมื่อสองปีก่อนสอบได้ทุนไปเรียนต่างประเทศแล้วครับ ส่วนอาทิเมื่อต้นปีสอบติดมหาลัยทางเหนือไปอยู่หอครับ ตอนนี้ก็เหลือซันที่เรียนอยู่ที่นั่นและกำลังจะสอบเข้ามหาลัย เกรดของซันดีมากๆ ครับ" อิฐละสายตาจากไอแพแล้วก็มองไปที่เลขากร

"อืม..ก็ดี คิดว่าจะเสียเงินฟรีๆ ให้พวกไม่ตั้งใจเรียนซะอีก"

 

 

อิฐกับเลขากรมาถึงที่โรงแรมก็ตรงไปที่ลิฟต์เพื่อจะขึ้นไปที่ห้องทำงาน

แต่...

 

"ระวังครับ ระวังรถครับบบ ทุกคนหลบไปครับ หลบไป! " เสียงตะโกนดังลั่นทำให้อิฐผู้เป็นเจ้าของโรงแรมหันไปตามเสียง พร้อมสายตาอำมหิตเพื่อหาเสียงผู้ชายคนนั้น

"ใครมันส่งเสียง...."

 

โครม!

 

รถเข็นที่วางเค้กแต่งงาน 9 ชั้น ได้พุ่งตรงมาใส่ตัวของอิฐจนเขาล้มลงและก้อนเค้กทั้งหมดทับตัวของเข้าอยู่ที่พื้น ส่วนรถเข็นก็กระแทกเข้าที่แขน อิฐพยายามกระโดดหลบแต่ไม่พ้นเพราะแขนเสื้อไปเกี่ยวกับตัวรถ ส่วนเลขากรกระโดดหลบได้ทัน..เลขากรก็รีบลุกขึ้นมาปัดกองเค้กออกพร้อมๆ กับที่ ซันวิ่งตามมาช่วยแล้วก็เอาแต่พูดขอโทษแล้วก็พูดว่า

 

"ตายแน่ ตายแน่ๆ ขอโทษนะครับ ขอโทษ"

"ซันรู้ไหมเนี่ยว่าเขาเป็นใคร" เลขากรพอเห็นว่าเป็นซันที่เข็นรถเค้กแต่งงานอันนี้มาและเข้ามาช่วยก็ว่าเสียงดัง

"คะ..ใครเหรอครับ" หน้าซันถอดสีแต่ก็ช่วยปัดเค้กออกไปด้วย

"พ่อบุตรธรรมซันไง..ตามรถพยาบาล! คุณอิฐต้องไปหาหมอ" เลขากรตะโกนขึ้นทำให้พวกการ์ดวิ่งวุ่นโทรตามรถพยาบาลและเข้ามาช่วยอิฐออกจากกองเค้ก

 

อิฐที่ตัวเต็มไปด้วยเค้กเขาแขนหักและการ์ดทุกคนช่วยกันประคองอิฐให้นั่ง ก่อนจะตามหน่วยพยาบาลของโรงแรมเข้ามาปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้ ซันยืนตัวสั่นทำอะไรไม่ถูกอยู่ข้างๆ เลขากร

อิฐทั้งเจ็บและอายเพราะตรงนั้นพนักงานเข้ามาช่วยเต็มไปหมด

 

"ทำบ้าอะไรลงไป..ถ้าเป็นลูกค้าของโรงแรมจะเสียหายมากแค่ไหนรู้ตัวบ้างไหม! "

"ซันเข้าไปขอโทษคุณอิฐเร็ว" เลขากรดันตัวซันให้เข้าไป ซันพยักหน้าอย่างกลัวแล้วก็ค่อยๆ ย่อตัวลงไปข้างอิฐเพื่อขอโทษ

"คะ..คุณอิฐ ซันขอโทษครับ ซันผิดเองที่ดึงรถเข็นเค้กไม่ไหวจนมันหลุดมือแล้วไหลมาตามทาง"

"รู้ว่าไม่ไหวแล้วทำๆ บ้าอะไร? "

"ขอโทษครับคุณอิฐ" ซันยกมือไหว้ขอโทษ แล้วก็เกือบจะร้องไห้ออกมา

"เลขากร..นี่เด็กซันที่ผมเป็นพ่อบุญธรรมใช่ไหม? " เลขากรค่อยๆ พยักหน้ารับ

"ใช่ครับคุณอิฐ"

"ดี...ไม่ต้องมาวุ่นวายที่โรงแรมอีกและต่อจากนี้ ต้องมาแทนแขนฉันจนกว่ามันจะหาย นาย! ต้องอยู่ข้างตัวฉันตลอด 24 ชั่วโมง! "

 

ซันก้มหน้ารับโทษที่ตัวเองไม่ได้ตั้งใจก่อขึ้น รถพยาบาลมารับตัวอิฐและซันก็ต้องนั่งรถพยาบาลไปกับอิฐด้วย เลขากรนั่งรถตามไปติดๆ บรรยากาศในรถพยาบาลเงียบสนิท ถึงแม้ว่าซันจะเอากระดาษทิชชูค่อยๆ เช็ดใบหน้าของอิฐที่เปื้อนครีมเค้กออก อิฐก็ไม่ได้พูดหรือดุด่าซันออกมา แต่ยิ่งเช็ดสะอาดมากเท่าไรใบหน้าหล่อเหลาของอิฐค่อยๆ ปรากฏออกมาทีละนิด

ในรอบหลายปีที่ผ่านไป

ทั้งคู่ไม่ได้เจอกันเลยถึงบ้านจะอยู่ที่เดียวกันก็ตาม เช้าเด็ก 3 คนพี่น้องไปเรียน อิฐยังไม่กลับจากทำงาน เย็นเด็ก 3 คนกลับจากโรงเรียน อิฐก็ยังไม่ตื่นช่วงค่ำออกไปทำงาน เวลาของทั้งสองฝั่งสวนทางกันไปหมด

 

 

"ปีนี้อายุเท่าไร? " อิฐพูดขึ้นทำลายความเงียบที่มีมานาน ซันสะดุ้งเพราะสีอิฐอีกครั้ง

"สะ สะ..สิบแปดครับ" ซันตอบออกไปและก้มหน้าลงพร้อมหยุดเช็ดใบหน้าให้อิฐ

"เรียนม.ปลาย ทำไมผมยาว? "

"โรงเรียนเอกชนให้ไว้ผมยาวได้ครับ แต่ยาวมากไปกว่านี้ไม่ได้ครับ" อิฐมองไปรอบๆ ตัวของซัน เมื่อกับว่าเขากำลังจะหาคำถามเพื่อคุยกับซัน

"แล้วทำไมใส่ชุดแผนกเบเกอรี่ โรงเรียนทำไมไม่ไป" ซันก้มลงที่เสื้อของตัวเอง

"ปิดเทอมครับ พี่เลขากรให้ซันไปทำงานที่แผนกเบเกอรี่เพราะซันอยากเรียนด้านนี้ ก็เลยให้ทำงานที่นั่นจะได้ชินกับอุปกรณ์แล้วก็คิดขนมสูตรใหม่ๆ เพื่อไปสอบครับ"

"ไม่น่าจะได้คิดสูตรใหม่ เพราะเกือบเป็นฆาตกร"

 

ซันกำลังจะอ้าปากบอกขอโทษแต่ก็ถึงโรงพยาบาลซะก่อน

อิฐเดินลงจากรถพยาบาลแล้วตรงไปที่ห้องฉุกเฉิน จริงๆทางโรงพยาบาลอยากให้อิฐนั่งรถเข็นแต่เขาไม่ยอม ซันกับเลขากรนั่งรออยู่นานพักใหญ่ อิฐก็เดินออกมาพร้อมแขนและมือที่ใส่เฝือก เขามีสีหน้าที่เรียบเฉยไม่พูดไม่จาอะไรกับใคร ก่อนจะสั่งให้ซันนั่งรถกลับบ้านพร้อมเขาทันที อิฐลงจากรถก็ตรงขึ้นไปห้องนอนชั้นบน เลขากรส่งถุงยาและกำชับให้จัดยาให้ถูกต้อง ซันเดินตามอิฐขึ้นไปบนห้องนอนพร้อมถุงใส่ยาจากโรงพยาบาล อิฐนั่งลงที่เก้าอี้ริมหน้าต่างเหมือนกับคนหมดแรง ซันที่ก้าวเท้าเข้าห้องนอนได้ก็มองไปรอบๆห้องนอนอันแสนหรูหรา

ห้องใหญ่และกว้างกว่าที่ซันอยู่ 2-3 เท่าเห็นจะได้ สมัยตอนซันกับพี่ชายยังเด็กก็อยู่ห้องกว้างๆ แบบนี้

และบ้านหลังนี้อีกด้วย 

 

"เปิดแอร์..ร้อน" ซันหันไปมองอิฐแล้วก็รีบเดินหารีโมทเพื่อเปิดแอร์

"ไปเตรียมน้ำอุ่นด้วยฉันจะอาบน้ำ"

"ไม่ได้นะครับ ต้องเช็ดตัวแทน..พยาบาลบอกเอาไว้เพราะน้ำจะเข้าเฝือกได้" ซันหันไปบอกกับอิฐ

"ไม่เช็ด หัวฉันมีแต่ครีมเค้ก เนื้อตัวก็เหนียวไปหมดแล้วยังจะให้เช็ดตัวอีกเหรอ? ไปเตรียมน้ำอุ่น" ซันถอนหายใจทำอะไรไม่ได้ เขาเดินเข้าไปเตรียมน้ำอุ่นตามที่ได้รับคำสั่งมาแล้วก็นั่งอยู่ในห้องนอนจนอิฐรอไม่ไหวต้องเดินมาดู

"ปกตินายเรียกฉันว่าอะไร? " ซันที่กำลังนั่งนิ่งๆ คิดอะไรไปเรื่อย ตกใจเสียงอิฐ

"อ้าว! คิดนานอะไรขนาดนั้นเรียกว่าอะไรก็บอกๆ มาสิ"

"คุณอิฐครับ" ในชีวิตประจำวันซันไม่ค่อยได้พูดชื่ออิฐ เพราะด้วยความที่ไม่เจอกันเลย,,แถมมีเรื่องอะไรก็เข้าหาแต่เลขากรคนเดียว

"ต่อไปให้เรียกฉันว่า ป๊ะป๋า..เพราะฉันเป็นพ่อบุญธรรมนาย" ซันนิ่งไปอีกครั้งแต่ครั้งนี้พักใหญ่ คำพูดมากมายไหลเข้ามาในหัว

 

'กลับมาตั้งนานกี่ปีแล้วก็ไม่รู้ตั้งแต่พ่อตายไป ร้อยวันพันปีไม่เคยสนใจอะไรเราสามคนพี่น้องเลย แถมไล่ให้ไปอยู่ตึกคนงานอีก ทีตอนนี้บอกให้เรียกป๊ะป๋าเพราะเป็นพ่อบุญธรรม เห้อ! ตลกเถอะ ป๊ะป๋าที่ไม่รู้อายุลูกตัวเองเนี่ยนะ บ้าไปแล้ว..แถมยังไม่รู้ว่าลูกเรียนโรงเรียนรัฐหรือเอกชนอีก พี่ฐากับพี่อาทิก็เปลี่ยนที่เรียนไปแล้วเขาก็ยังไม่รู้' 

 

"นี่! เข้าใจที่บอกไหม? นั่งเงียบอีกแล้วในใจมีอะไรให้คิดมากมายขนาดนั้นเลยเหรอ" ใช่ไง มากมายเลยยย

"เข้าใจครับ" ซันพยักหน้ารับ

"เข้าใจก็ดีแล้ว ลุกมาถอดเสื้อผ้าให้หน่อยจะลงไปแช่น้ำในอ่าง" ซันทำตาโตแล้วก็เงยหน้ามองป๊ะป๋าคนใหม่ของเขา

"ถะ..ถอดเสื้อผ้า รวมถึงกางเกงด้วย เหรอครับ"

 

อิฐพยักหน้ารับแล้วก็ทำหน้าตาประมาณหนึ่งว่ามีอะไรตรงไหนแปลก แค่ให้ถอดเสื้อผ้าให้เอง

แต่กับซันมันแปลกและน่ากลัวที่ต้องถอดเสื้อผ้าให้คนอื่น ไม่สิ! เขาเป็นป๊ะป๋า..

 

"โอ๊ยกู! ตัวก็เหนียวแถมสั่งใครก็ไม่ได้อย่างใจเลยสักคน" อิฐไม่รอให้ซันเดินเข้ามาถอดเสื้อให้แต่เขาพยายามถอดเอง

 

มือและแขนที่ใส่เฝือก เลยทำให้อิฐหงุดหงิดแล้วก็โมโหมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะยิ่งพยายามแกะกระดุมมากเท่าไรมันก็ไม่สำเร็จเลยสักรอบ จนซันที่นั่งชั่งใจอยู่นานว่าควรจะเข้าไปช่วยดีไหมก็ลุกขึ้นแล้วตรงไปแกะกระดุมเสื้อให้อิฐ รูปร่างป๊ะป๋าที่ตัวสูงใหญ่ค่อยๆ เปิดเผยตรงหน้าของเขา หน้าอกที่มีกล้าม ผิวสีแทน กลิ่นนมเนยที่เตะจมูกของซัน เริ่มทำให้ซันมือสั่น..

 

"มือสั่นอะไรขนาดนั้น ไม่เคยแก้ผ้าให้แฟนหรือไง" เสียงเรียบๆ นุ่มๆ พูดออกมาข้างหูซัน

"แฟน..ซันมีแฟนเป็นผู้หญิง มะ..มันก็เลย"

"ถึงฉันจะไม่สนใจในตัวพวกนายเท่าที่ควรจะทำ แต่ฉันก็ไม่ใช่จะไม่รู้เรื่องของพวกนายโดยเฉพาะตัวนายเอง ซัน นายไม่ได้ชอบผู้หญิง"

"ครับ.. ไม่ได้ชอบทั้งผู้หญิงและก็ไม่เคยมีแฟนด้วย" ซันรีบแกะกระดุมแล้วก็ถอดเสื้อให้อิฐโดยเร็ว เพื่อจะได้หนีออกไปจากห้องน้ำ..แต่ยิ่งรีบมันก็ยิ่งช้า เพราะอิฐไม่ค่อยให้ความร่วมมือให้การถอดเสื้อผ้าเท่าไร

 

เขาทำตัวแข็งเหมือนกันจะแกล้งซันอย่างไงอย่างนั้น ซันจะดึงเสื้อแรงๆก็กลัวอิฐจะเจ็บที่มือกับแขน อิฐจับเข้าที่เอวของซันด้วยมืออีกข้างหนึ่งและดันตัวของซันไปชนกับกำแพงห้องน้ำ ซันที่ตัวเด็กกว่าสู้แรงอะไรของอิฐไม่ได้ อิฐก้มลงมาใกล้ใบหน้าของซันเรื่อยๆ ซันหันหนีเพราะปลายจมูกของอิฐเกือบจะโดนแก้มของเขาอยู่แล้วอีกแค่นิดเดียว

 

"พ่อฝากให้ฉันดูแลนายเป็นพิเศษซัน พี่คนอื่นๆของนายเขาก็ไม่ได้พูดถึง..คำพูดสุดท้ายแทนที่เขาจะพูดถึงชื่อฉัน แต่เขาพูดชื่อนายและให้ฉันเป็นพ่อของนายแทนเขา พ่อบอกว่านายไม่เหมือนพี่คนอื่นๆในตัวนายมีอะไรพิเศษ..ฉันชักอยากรู้ขึ้นมาแล้วสิ"

 

 

ซันนิ่งและฟังแต่เสียงของอิฐไม่ได้สังเกตหรือรู้สึกตัวเลยว่า อิฐกำลังถอดเสื้อของซันอยู่

ในใจอิฐต้องการอยากรู้ว่าเด็กผู้ชายตรงหน้ามีอะไรที่ไม่เหมือนกับตัวเขา หรือพี่ชายอีก 2 คนของซันตรงไหน

 

 

 

 

-----------------------------------------------------------------

 

 

ฝากด้วยนะคะ เรื่อง : ป๊ะป๋ามาเฟียคนใหม่ 

มะลิลงตอนที่ 1 แล้วที่เว็บ readawrite ไปแล้วนะคะ สามารถตามอ่านที่เว็บได้ก่อนธัญวลัยนะ

หรือสามารถตามการอัปเดทได้ที่ เพจ : Mallika Y และ ทวิตเตอร์ : @Mallika097 ค่ะ

แปะลิงก์นิยายเอาไว้ให้เรียบร้อยค่ะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น