Candy-ขนมหวาน
email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

มือใหม่หัดแต่ง อาจจะไม่ค่อยว่างอัพแต่จะมาอัพให้จบจนได้ค่ะ!!

[Yaoi] Fic attack on titan ฟินิกซ์เปลี่ยนโลกไททัน

ชื่อเรื่อง : [Yaoi] Fic attack on titan ฟินิกซ์เปลี่ยนโลกไททัน

คำค้น : attack on titan yaoi รีไวล์ ฟินิกซ์ วีนัส ทีมสำรวจ เกิดใหม่ ราชาเปลี่ยนโลก

หมวดหมู่ : นิยาย y

จำนวนตอน : 4

คนเข้าชมเดือนนี้ : 80

คนเข้าชมทั้งหมด : 3,677

คะแนนถูกใจทั้งหมด : 22

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ค. 2562 18:55 น.

ยอดสนับสนุนเรื่อง
× 0
× 0
× 0
× 22
เริ่มติดตาม กดถูกใจนิยายเรื่องนี้
แชร์ :
บทนำ

บทนำ

เอิ่มมม..ตอนนี้เกิดอะไรขึ้นผมจะอธิบายให้ฟังก่อนเลยนะครับเริ่มจาก..

ผมตายแล้วครับตายด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์

ก่อนหน้านี้ผมเป็นนักวิทยาศาสตร์ประดิษฐ์สิ่งของมากมายแต่นั่นไม่ใช่ประเดนสำคัญ

จริงอยู่ที่ว่าผมตายแล้วก็ควรที่จะตายหรือหายไปไปนรกไปสวรรค์เหมือนในหลายๆความเชื่อของใครหลายๆคนแต่ตอนนี้ ณ. ตอนนี้สิ่งที่ผมลืมตาขึ้นมาเห็นคือป่ามองไปทางไหนก็เห็นเพียงต้นไม้เมื่อก้มลงมองตัวเองก็พบว่าไม่ได้สวมเสื้อผ้าซักสิ้นเดียว

แว่วหูก็พลันได้ยินเสียงลำธารเป็นเสียงน้ำแว่วๆมาจากที่ไกลๆก็เดินตามเสียงมานานพอสมควรก็มาพบกับลำธารเล็กๆตามที่คาดไว้ก็แปลกใจว่าทำไมเสียงไกลขนาดนี้ผมถึงได้ยินได้กัน..

 

ได้แต่พูดกับตัวเองว่าเพราะป่านี้เงียบมีแต่เสียงนกเสียงสัตว์น้อยใหญ่เท่านั้น

แค่ความคิดนั้นผุดขึ้นมาแว่วหูได้ยินเสียงตึงตังดังมาจากด้านหลังจากที่ไกลๆเสียงเหมือนสัตว์หรือตัวอะไรซักอย่างที่มีขนาดใหญ่มากแทนที่จะวิ่งหนีไปหลบซ่อนตามสัญชาตญาณความกลัวของมนุษย์ปกติแต่ถึงเมื่อก่อนก่อนที่ผมจะคิดว่าถึงวาระสุดท้ายของชีวิตแต่ดันไม่ใช่ซ่ะงั้น

..ด้วยความที่เป็นนักวิทยาศาสตร์ความสงสัยนั้นเป็นที่ 1 อยู่แล้วเหมือนกับนักวิทยาศาสตร์ทั่วไปหลายๆคนแต่ผมค่อนข้างจะอยากรู้อยากเห็นมากกว่าชาวบ้านเค้า(ไม่)นิดหน่อย

รู้ตัวอีกทีผมก็เดินมาถึงที่ๆเสียงนั้นเกิดขึ้นสิ่งที่ผมเห็นนั้นทำผมนิ่งค้างอึ้งกิมกี่ไปนานหลายวิ

ภาพที่ผมเห็นตรงหน้าเป็นมนุษย์ยักษ์!!

 

คุณฟังไม่ผิดหรอกมนุษย์ยักษ์ที่ไม่มีอวัยวะเพศผมกับมันจ้องตากันอย่างเมามันส์(?)ด้วยใบหน้าเจ้ายักษ์นั่นที่ยิ้มเหมือนดีใจอะไรซักอย่าง..(หรือมันยิ้มตลอดเวลาอยู่แล้วฟ่ะ-.,-)

 

ก่อนที่ผมจะคิดเพ้อเจ้อโดยไม่รู้สถานการ์ณไปมากกว่านี้เจ้ายักษ์อ้วนตรงหน้าก็นั่งยองๆลงข้างหน้าผมสัญชาตญาณผมร้องกู่ก้องดังอยู่ในใจว่าอันตรายหนีด่วนน!!ไม่ต้องคิดให้มากความผมออกตัวสับเกียร์หมาหนีไปข้างๆก่อนที่มือใหญ่ๆนั่นจะคว้าตัวผมได้หลังจากหนีซ่อกหนีแซ่กสักพักผมพึ่งเข้าใจคำว่าหนีเสือป่าจรเข้ก็วันนี้นี่แหละ!?

 

ข้างหน้าผมมีมนุษย์ยักษ์ขนาดความสูงอ้วนแตกต่างกันไป 3 ตัวยืนเรียงเป็นบอยแบน

 

ก่อนที่จะได้คิดอะไรไร้สาระไปมากกว่านี้

 

พวกที่เดินเข้ามาหาผมสามตัวนั้นตัวที่เดินแปลกๆที่มันใช้มือและเท้าเดินเหมือนสัตว์สี่ขาจู่ๆความเร็วมันก็เพิ่มขึ้น!

 

เร็ว..เร็วมาก! ที่ผมหนีจากเจ้าตัวแรกได้เพราะมันเชื่องช้าทำเพียงเดินตามและพยายามเอามือมาไขว่คว้าเอาตัวผมไปเท่านั้น

 

ไม่เหมือนเจ้าตัววิปริตนี่!?(เดาเก่งงง)(เปล่าแค่ด่าตามความเป็นจริง-.,-)

 

มันวิ่งเข้าใส่ผมด้วยท่าทางเหมือนสัตว์ลิ้นห้อยต่องแต่งน้ำลายยืดไหลเป็นทางผมวิ่งหนีสุดตีน!

แต่เพียงไม่นานผมก็ถูกมันจับได้มันอ้าปากกว้างด้วยรอยยิ้มน่าขยะแขยงนั่น

 

"อ้าคคคค ปล่อยช้านนนน!!"ไม่มีการชะงักใดๆทั้งสิ้น- - มันส่งผมเข้าไปในปากของมันฟันมันกัดงับเข้าที่ตัวผมที่เข้าไปในปากมันมากกว่าครึ่งจนขาที่ยังคงอยู่ภายนอกปากของมันขาดเลือดสีแดงสดกระเดนเปื้อนรอบปากมัน 

 

เจ็บ..เจ็บ! เจ็บยิ่งกว่าตอนตายคราวที่แล้วเสียอีกครั้งก่อนแค่วืดเดียวทุกอย่างก็ดำมืด

 

แต่นี่!ขาขาดไปแล้วความเจ็บวิ่งเร้นขึ้นตาอย่างรวดเร็วพลันความเสียใจในการใช้ชีวิตไม่คุ้มผมพึ่งจะอายุ17เองนะ...หลายคนอาจจะสงสัยอายุ17ไหงเป็นนักวิทยาศาสตร์ระดับโลกได้

ก็ผมมันเก่งแง่ะ - - 

 

ใครที่ว่าผมเพี้ยนวันนี้ผมรู้แล้วและขณะที่อยู่ภายในกระเพาะเสี้ยววินาทีสมองผมดันคิดสิ่งต่างๆมากมายขึ้นมาในหัวซ่ะได้..

 

ไม่อยากตายมันยังไม่ถึงเวลา..อยากใช้ชีวิตอยู่ต่อผมยังไม่เคยรักใครเลยนะ!

นอกจากพ่อแม่ผมไม่เคยรักหรือได้ความรักที่แท้จริงจากใครเลย

พอคิดได้ถึงจุดนี้พลันน้ำตาก็ไหลจากนัยตาสีดำสนิท

 

"ยะ..ยัง..ไม่อยากตาย!"เสียงตะโกนของผมดังพร้อมกับสายฟ้าสีทองผ่าลงมาที่ตัวผมพร้อมกับปรากฎร่างของยักษ์สีดำที่หุ้มด้วยเกราะสีเดียวกันเส้นผมสีขาวโพลนกับจงอยผมหนึ่งจุกซึ่งเป็นสีดำร่างยักษ์สีดำมีปีกสีเดียวกันพร้อมประกายเพลิงสีทองแทรกอยู่ตามปีก

 

อาจจะด้วยฟ้าผ่าเมื่อกี้ทำให้เจ้ายักษ์หลายสิบตัวที่อยู่รอบๆต่างตามเสียงดังนั้นมาสายตาสีดำนัยตาสีดำทองเหลือบไปเห็นเจ้าร่างที่อยู่ใต้เท้าผมที่ร่างกายมันค่อยๆสมานและงอกใหม่ทำให้ผมฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าน่าจะเป็นความสามารถการฟื้นตัวของมัน

 

ผมกระพือปีกลอยตัวอยู่บนท้องฟ้าสบัดปีกสีดำแซมไฟสีทองที่อยู่ตามปีกก็พุ่งเป็นก้อนไฟใส่เจ้ายักษ์ตัวหนึ่งแต่ก็ผิดคาดผมคิดว่าร่างกายมันจะสมานเหมือนเดิมแต่มันกลับทรมานกรีดร้องและล้มลงระเหยเป็นไอหายไปในอากาศ

 

การสมานตัวไม่มีผลกับไฟของผมสินะ!

 

จากที่คิดผมก็โจมตีเก็บกวาดพวกยักษ์โดยการเผาเสียจนหมดผมกลับมาร่างมนุษย์หลังจากจัดการเจ้ายักษ์ตัวอ้วนกลมตัวสุดท้ายเสร็จ

 

เท้าบางยืนอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่ด้วยร่างกายที่เปลือยเปล่าและผมสีดำจุกที่เดียวกับร่างเมื่อกี้แต่เป็นสีขาวสลับกับร่างเมื่อกี้ที่เป็นสีขาวและแซมสีดำในตาขาวที่เป็นสีดำกลับมาขาวสะอาดเหมือนมนุษย์ทั่วไปนัยตาดำที่สีสีดำแซมทองเปร่งประกายที่เหมือนจะเรืองแสงได้ในความมืด

 

"เห้ออออ..ต้องหาอะไรมาทำเป็นเสื้อผ้าแล้วละมั้งเนี่ย.."ผมพูดงึมงำกับตัวเองเบาๆก่อนที่จะได้ยินเสียงฝีเท้าของม้าหลายสิบตัวมุ่งตรงมาทางที่ผมอยู่ตัวผมที่มีการเปลี่ยนแปลงหลังจากเหตุการ์ณในครั้งนั้นพุ่งตัวไปอีกกิ่งหนึ่งด้วยความเร็วเหนือมนุษย์แอบอยู่หลังต้นไม้มองดูฝูงม้าที่ถูกบังคับโดย มนุษย์! นั่นทำให้ผมคิดว่าต้องมีหมู่บ้านหรือเมืองอะไรที่คนพวกนี้อาศัยหลบพ้นจากเจ้ายักษ์พวกนั้นแน่ๆ!

 

ในใจผมเริ่มมีความหวังขึ้นมาบวกกับนัยตาสีดำทองที่เปร่งประกายงดงามด้วยสายตาค่อนข้างสนใจและซุกซน

 

คนพวกนั้นหยุดม้าและมองดูร่างของยักษ์ที่ติดเปลวไฟสีทองอยู่ในขณะที่บางตัวกำลังระเหยกลายเป็นไอหายไปในอากาศ

 

"นี่..นี่มันอะไรกันๆๆไฟละไฟๆๆไฟสีทองเอลวินดูนั่นสิต้องตัวอะไรที่พ้นไฟสีทองได้อยู่นอกกำแพงแน่ๆ"ผู้หญิงผมน้ำตาลใส่แว่นหันไปพูดกับผู้ชายผมทองที่ผมเป๊ะ!ไม่กระดิกซักกะติ๊ดด!(ยิ่งกว่าหน้าม้าลิซ่า-.,-)ผู้ชายผมทองคนนั้นน่าจะชื่อเอลวินสินะ

 

"ฉันก็คิดอย่างนั้นต้องมีอะไรบางอย่างนอกกำแพงแน่ๆสายฟ้าเมื่อกี้ก็เป็นสีทองแปลก..แปลกมากๆ" คนพวกนี้ตามสายฟ้าที่ผมแปลงร่างตอนนั้นมาสินะ

 

"ตัวอะไรฟะ!เผาไททันซ่ะเละแบบนี้"ชายร่างเล็กแต่ก็มีกล้ามเนื้อแข็งแรงผมสีดำตาสีดำพูดออกมาด้วยน้ำเสียงกวนบาทาสุดๆ..เจ้ายักษ์พวกนั้นคือไททันสินะ..

 

พลันประสาทการรับรู้ที่ว่าตื่นมาก็ดีขึ้นกว่าเดิมมากแต่พอได้แปลงเป็นไททันทุกอย่างก็ดูมากขึ้นเป็นเท่าตัว

 

ผมได้ยินเสียงเท้าของพวกไททันมาจากทางตะวันออกซึ่งก็คือด้านหลังของเจ้าพวกที่แต่งตัวเหมือนทหารพวกนั้น!

 

ขอดูหน่อยนะว่าพวกมนุษย์จัดการกับพวกที่ฟื้นตัวเองได้ไม่มีที่สิ้นสุดแบบนั้นยังไงกัน:)

 

บางทีผมอาจจะได้ข้อมูลของไอ้พวกนี้เพิ่มมากขึ้นก็ได้ใครจะไปรู้

"ผู้บรรชาการเอลวินครับมีไททันประเภทวิปริต4ตัวจากทิศตะวันออกครับ!!"

"รีไวล์"เอลวินหันไปพูดกับชายหน้าตากวนบาทาคนนั้นดูเหมือนจะชื่อรีไวล์นะ..ชิไม่ยอมรับหรอกว่ามันหล่อน่ะ!!

 

"ไม่ต้องบอกก็รู้น่า!"รีไวล์โลดโผนไปตามต้นไม้ฟันเข้าที่ท้ายทอยของพวกไททันด้วยเครื่องที่เคลื่อนย้ายด้วยแก๊สและที่ติดอยู่กับดาบยิงไปควบคุมทิศทางที่จะปล่อยแก๊สและพุ่งไป สงสัยผมคงต้องทำขึ้นมาซักเครื่องละสิ:)

 

ให้กระโดดด้วยแรงเหนือมนุษย์คงได้ตื่นตระหนกกันไปหมดนะสิ

 

ดูเหมือนท้ายทอยจะเป็นจุดอ่อนของมันนะเพราะหลังจากฟันไปร่างกายของมันก็ล้มลงระเหยกลายเป็นไอไม่มีการฟื้นฟูใดๆหลังจากคนที่ชื่อไรไวล์ฟันท้ายทอยไททันตัวที่สี่เสร็จ

 

ด้วยความที่ผมมัวแต่สนใจวิธีการจัดการกับพวกไททันโดยกำลังของมนุษย์แค่คนเดียวนั้นทำให้ผมไม่ได้รู้ตัวเลยว่ารีไวล์นั้นอยู่ห่างจากผมแค่3ต้นไม้เท่านั้น!?

 

นัยตาสีทองที่โผล่มาแค่ครึ่งหน้าเพื่อสอดส่องเก็บรวบรวมข้อมูลด้วยความมืดของป่าทำให้รีไวล์นั้นเป็นเพียงแค่นัยตาสีดำแซมสีทองที่้เปร่งประกายในความมืดเท่านั้น

 

รีไวล์รีบใช้เครื่องเคลื่อนย้ายสามมิติพุ่งไปทางร่างบางทันทีพร้อมๆกับร่างบางที่พุ่งไปอีกทางด้วยความเร็วเหนือมนุษย์!?

 

"เกิดอะไรขึ้นรีไวล์!?"เอลวินชายผมทองพูดขึ้นหลังจากเห็นเพื่อนตัวเองพุ่งเข้าไปในป่าไล่ตามอะไรบางอย่าง

 

"มนุษย์!!มีมนุษย์อาศัยอยู่นอกกำแพง!"หลังจากรีไวล์พูดคำนั้นออกมานัยตาสีฟ้าใสเบิกกว้างพร้อมมองไปยังร่างที่ทิ้งห่างไปไกลเห็นเพียงร่างมนุษย์เปลือยเปล่าที่พุ่งไปยังต้นไม้ต้นต่างๆ..แบบที่มนุษย์ไม่สามารถทำได้!

 

เอลวินออกคำสั่งกับทีมสำรวจทันที

 

"อ้อมไปล้อมไว้ทุกทาง!อย่าให้หนีไปได้!!"ออกคำสั่งเสร็จในหัวของชายหนุ่มพลันคิดไปต่างๆนานาว่ามนุษย์สามารถอาศัยอยู่นอกกำแพงที่มีไททันยั้วเยี้ยแบบนี้ได้ยังไง..นี่คือความหวังเดียวของมนุษย์ชาติมันคือการค้นพบที่ทีมสำรวจไม่ได้ประสบพบเจอกับคำนี้มานาน

 

เขาจะไม่ให้คนๆนั้นหลุดไปได้เด็ดขาด!

 

หลังจากเอลวินออกคำสั่งทุกคนในทีมสำรวจปิดอ้อมล้อมป่าและทางที่คนๆมุ่งไปด้วยทางลัดเนื่องจากป่านี้เขาสำรวจตรวจค้น'แทบ'ทุกที่แล้ว

 

"ผู้บรรชาการเอลวินครับทางนี้ครับ!!"

 

"เกิดอะไรขึ้น!"เอลวินถามทหารนายหนึ่ง

 

"ผ้าคลุมและเครื่องเคลื่อนย้ายสามมิติของชายคนหนึ่งของหน่วยเสบียงโดนกระชากไปครับ!"

 

รีไวล์ที่พลัดหลงกับชายคนนั้นชายคนที่สีนัยตาสีดำเหลือบทองนั่น..เขาติดใจในสายตานั่น..

 

รีไวล์กลับมาสมทบกับพวกเอลวินที่สั่งรวมพลเพราะหลังจากที่ชายคนนั้นหายไปพร้อมกับพื้นที่ๆยังสำรวจไม่ถึงจึงจำเป็นต้องตัดใจ

 

"คลาดสายตาไปจนได้!..ชิท์!!"รีไวท์สถบออกมาด้วยความอารมณ์เสียเนื่องด้วยความเร็วเหนือมนุษย์และการไปกระชากผ้าคลุมยาวของหน่วยเสบียงและเครื่องเคลื่อนย้ายสามมิติทำให้กลืนหายไปกับหน่วยสำรวจคนอื่นและหนีหายไปในที่สุด

 

"เป็นไปได้ยังไง..จะมีมนุษย์คนอื่นนอกจากทีมสำรวจที่ออกมานอกกำแพงได้ไง หรือเขาอยู่ข้างนอกนี่ตั้งแต่แรก แถมเปลือยแบบนั้นอีก "เอลวินบ่นพึมพัมคิดถึงเรื่องที่พึ่งเกิดขึ้นด้วยอาการเหม่อกับรีไวล์ที่ก็มีอาการเหม่อไปถึงดวงตานั่นเช่นกัน

 

"แกได้เห็นหน้าเค้ารึเปล่ารีไวล์..หน้าตาเค้าเป็นยังไงๆๆทำยังไงเค้าถึงได้กระโดดและวิ่งได้ไวขนาดนั้นกันน้าาาอยากคุยกับเค้าจัง!!"ฮันจิที่พึ่งไปสอบถามฝ่ายเสบียงที่ถูกกระชากเสื้อคลุมกับเครื่องเคลื่อนย้ายสามมิติไปถึงความเร็วและจังหวะตอนการโดนกระชากที่ทำเอาคนแถวนั้นเอือมระอากับหัวหน้าหน่วยจอมบ๊องคนนี้

 

คำพูดของฮันจิทำให้รีไวล์และเอลวินที่หันไปมองหน้ากันด้วยความสงสัยปนตื่นเต้น

 

ถ้าเราหาเค้าพบเราก็จะได้อีกหนึ่งความหวัง!

 

"นี่ๆๆๆเอลวินคิดว่าไฟสีทองที่เผาพวกไททัน10กว่าตัวนั้นจะเป็นฝีมือของเค้ารึป่าว!"

 

"อะไรที่ทำให้เธอคิดแบบนั้นฮันจิ"รีไวล์ถามด้วยความสงสัย

 

"ก็แถวนั้นไม่มีใครหรือว่าตัวอะไรเลยนี่น่าาาาแถมรอยละเสียงก็พึ่งเกิดการต่อสู้ด้วย!แล้วเราก็พบเขาาา อ้าคคผิวเค้าขาวมากเลยอะอ้ารรรรคคค#(#)@;@:#+*(#)@::@@(*(✓" 

 

หลังจากนั้นฮันจิสาวผมน้ำตาลสวมแว่นก็ดีดดิ้นไปมาพร้อมกับสีหน้าเอือมระอาของคนในทีมสำรวจแม้ในหัวของแต่ละคนจะคิดว่าชายคนนั้นผิวขาวมากจริงๆเหมือนที่ฮันจิว่าก็ตาม=.,=ถึงจะได้เห็นผิวขาวนั่นจากไกลๆก็เห็นอาร่าความขาวพุ่งกระจายบาดตาถ้าไม่กระชากผ้าคลุมของฝ่ายเสบียงไปไม่มีทางหนีรอดหรอกก็เด่นซ่ะขนาดนั้น

 

"..." เอลวิน

"..." รีไวล์

 

-//-

 

คำเตือน

บุคคลในภาพไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆกับนิยายเรื่องนี้นะคะเป็นเพียงภาพที่นำมาแปะเพื่อประกอบการจิ้นเท่านั้นค่าา

 

นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับชายxชายใครรับไม่ได้เชิญออกไปเลยค่ะ

เรื่องนี้คนเขียนมโนขึ้นเองไม่ได้มีส่วนเกี่ยวกับอนิเมะเรื่อง Attack on titan ใดๆทั้งสิ้นค่ะ

 

มีเพจแล้วนะคะ

Candy-ขนมหวาน

 

 

 

ความคิดเห็น