องค์หงิญ

รักน้องอ้าย กด‘ไลค์’นิยายให้ด้วยเถิดหนา

ชื่อเรื่อง : รักเอย

สถานะเรื่อง : จบแล้ว

คำค้น : รักเอย

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

จำนวนตอน : 35

คนเข้าชมเดือนนี้ : 41,697

คนเข้าชมทั้งหมด : 191,048

คะแนนถูกใจทั้งหมด : 1,023

ความคิดเห็น : 541

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มิ.ย. 2562 13:09 น.

ยอดสนับสนุนเรื่อง
× 200
× 22,059
× 582,000
× 1,023
เริ่มติดตาม กดถูกใจนิยายเรื่องนี้
แชร์ :
บทนำ

รักเอย 

(แต่งสองคู่ค่ะ) 

 

ตอน เหมราช 

“ป้อจ๋า” 

“หืม..” 

“ป้อหิว” 

“ไม่ใช่พ่อ” 

“ป้ออุ้ม หม่ำๆหิว” เด็กน้อยชูสองแขนขึ้นให้อุ้มไปนั่งบนตัก พอได้ขึ้นมา มือเล็กๆก็วางแปะบนหน้าอกเหมราช ดวงตาแจ๋วอ้อนวอนให้ป้อนข้าว ริมฝีปากเล็กขยับจุ๊บจั๊บทำท่าราวกับหิวโซ 

เห็นแล้วก็อดตำหนิแม่ของเด็กไม่ได้ 

“น้องอ้าย” 

“แม่จ๋า” 

“เข้ามารับลูกไปสิ เป็นแม่ประสาอะไรเลี้ยงลูกอดๆอยากๆ” 

“น้องอ้ายมาหาแม่ แม่พาไปกินข้าว” 

“ม่าย” สองแขนเล็กกอดคอเหมราชไว้แน่นหันหลังไม่ให้มารดาเข้ามาอุ้มไป 

“จาหม่ำ... กับป้อ” เด็กน้อยเริ่มสะอื้น ดวงตากลมใสแจ๋วเคลือบหยาดน้ำตาใกล้จะเอ่อล้นออกมา 

“น้องอ้าย” 

“ม่ายปาย.. จาอยู่กับป้อ..ฮึก” คราวนี้หยาดน้ำตากลิ้งลงมาเป็นเม็ดฝน เด็กตัวเล็กเอาแต่ร้องไห้แต่กอดคอเขาแน่น 

แล้วเขาจะทำยังไงล่ะที่นี้ 

“ทำไมไม่บอกลูกไปว่าใครเป็นพ่อ” 

“ไม่ต้องยุ่ง” 

“เอย! พี่ถามดีๆก็ตอบดีๆสิวะ ไม่น่าไปรับมาน่าจะปล่อยให้ลำบากทั้งแม่ทั้งลูก” 

“อยากไปเหมือนกัน แต่โดนฉุดมาจะให้ทำยังไง สั่งคนปล่อยเอยกับลูกสิมาขังกันแบบนี้ทำไม” 

 

 

ตอน รามิล 

“เสี่ย ถ้าลินไม่รอดเสี่ยอย่าใจร้ายกับลูกนะ”  

เฌอริลิณญ์สะดุ้งทั้งน้ำตาเพราะแรงดิ้นของลูกน้อยในท้องและเผลอสะอื้นยามเมื่อนึกถึงใบหน้าพ่อของลูก เกือบเจ็ดเดือนที่ลูกมาอยู่ในท้องเธอยังไม่เคยห่างจากอ้อมกอดเขา 

“ลูกจ๋า แม่เจ็บจัง” 

เธอขยับตัวเบาๆในห้องมือสนิท ฝ่ามือลูบไล้หน้าท้องนูนไปมา เธอกลัวจริงๆ กลัวความเจ็บปวดกลัวบาดแผล กลัวสารพัดอย่างที่ต้องเผชิญในอีกไม่ช้า...หากมีเขาอยู่คงทำให้สบายใจได้ขึ้นมาก 

ความเจ็บหน่วงในท้องหนักและรุนแรงขึ้น เฌอริลิณญ์ขยับกายลุกขึ้นนั่ง ตอนนี้เธออยู่ในชุดคลุมท้องผ้าเนื้อนิ่มแบบที่เหมาะกับคนท้องเก้าเดือนรูปร่างพองโต หน้าอกขยายใหญ่จนปวดเต้า แรงถีบของลูกน้อยในท้องยังคงทำให้คนเป็นแม่มือใหม่เจ็บอย่างต่อเนื่อง เสียงสะอื้นดังขึ้นเมื่อความปวดตีตื้นขึ้นมาอีกครั้ง หนักเข้าก็ปล่อยเสียงร้องออกมาสูดหายใจแรงๆ ระงับความเจ็บปวดอย่างอ่อนล้า มาตั้งแต่เมื่อตอนเช้าแล้ว 

“ยังไม่ถึงกำหนดเลยนี่” 

คำนวณดูแล้วมันยังอีกตั้งสัปดาห์ 

อยากลุกขึ้นจากที่นอนเพื่อเรียกรถมารับหรือว่าหาเสื้อผ้าเปลี่ยนแต่ไม่มีแรง เธอไม่มีแรงจะทำอะไรสักอย่าง นอนงอตัวบนเตียงอีกครั้งเมื่อท้องบิดเกรียวด้วยความเจ็บปวด เธอสะอื้นออกมาจนกลายเป็นร้องไห้ในที่สุด ร้องจนหมดแรง ตัวเองเกือบวูบด้วยอาการเพลียจัด ครั้นพอนอนลงบนเตียงทอดตะแคงไว้ต้องผุดลุกขึ้นมาใหม่อย่างที่เห็น เพราะทนปวดไม่ไหว 

แต่ขนาดอยู่ในฝันแค่ไม่กี่นาทีก็ยังอุตส่าห์ฝันร้าย ฝันว่าเห็นพ่อของลูกตามมาถึงบ้านเช่าหลังใหม่ แต่จะไปเป็นอย่างนั้นได้ยังไงก็เขาไม่เคยสนใจเธอตั้งแต่ที่แต่งงานกันมา 

ว่าที่คุณแม่กำลังแย่ในตอนที่เสียงเคาะประตูดังขึ้น หากแต่ลุกขึ้นไปเปิดไม่ไหว นอนขดตัวก่อนจะพยายามฝืนตัวเองลุกยืนทั้งสะอื้นแล้วค่อยๆเดินไปเปิดห้องอย่างไม่คล่องตัวนัก ยังไม่ทันเปิด คนข้างนอกทนไม่ไหวก็พังประตูเข้ามา 

“เจอตัวแล้ว!” 

“เสี่ย” ใบหน้าซีดเซียวของเฌอริลิณญ์ยังถอดสีหน้าได้อีกเมื่ออุทานเรียกชื่อเขาด้วยริมฝีปากสั่นๆ ซึ่งเสี่ยหนุ่มไม่ได้มองข้ามมันแต่อยากสำรวจตรวจตราร่างกายเธอเพื่อค้นหาต้นเหตุของน้ำตา 

“เสี่ยลินปวดท้อง” เธอบอกเขาเสียงเบาคล้ายกับกำลังฟ้อง โผเข้ากอดเขาทั้งที่เขาไม่ได้อ้าแขนรับ ซ้ำร่างกายตัวเองก็ไม่ได้เอื้ออำนายนัก 

เขากางสองแขนออกรับภรรยาที่กำลังผวาซุกแนบอกพึมพำปลอบโยนว่าเธอจะไม่เป็นไร 

“ไหวไหม” น้ำเสียงไม่ถึงกับโอ๋อย่างอ่อยโยนเอาอกเอาใจเพราะเขาไม่ถนัด 

เธอพยักหน้า แต่เหมือนแม่คนตัวเล็กโอนเอนดูเหมือนจะยืนไม่ไหว เสี่ยหนุ่มจึงต้องอุ้ม 

หยดน้ำตาแหมะก่อนจะตัวลอยเมื่อเขายกตัวขึ้นอุ้ม เธอกอดคอเขาไว้แน่นเพราะเป็นห่วงความปลอดภัยของลูกน้อยในท้อง ปล่อยตัวให้เขารับน้ำหนักตัวไว้ทั้งหมด 

รามิลสั่งลูกน้องให้ไปหยิบผ้าผื่นใหญ่มาหุ้มตัวภรรยา คนตัวใหญ่แข็งแรงเช่นรามิลสามารถอุ้มผู้หญิงอวบพุงโตเคลื่อนย้ายขึ้นรถได้อย่างสบาย เขาระวังสุดความสามารถด้วยการเคลื่อนตัวเมียและลูกในท้อง แล้วเขาก็เอาตัวเองกับเธอเข้าไปในรถ วางสาวพุงโตนั่งเบาะหลังประคองศีรษะเธอบนตักให้นอนราบ ห่มด้วยผ้าคลุ่มไหล่ที่เอามาจากห้องเธอ ลูบผมนุ่มให้เธอคลายกังวล 

“โอ๊ย” คนที่ท้องใหญ่โดนกักไว้ในอ้อมกอดนั้นสะท้านเพราะแรงดิ้นของลูกน้อย 

“ทนไหวไหม” เขาถามอีกหน 

“เสี่ยขา ลินกลัว” น้ำเสียงไม่เชิงว่าอ้อน แต่มันหลุดออกมาเพราะร่างกายร้าวระบมจนทนแทบไม่ไหว มือเล็กคว้ามือหนาที่ประคองตรงช่วงเอวมาวางที่พุงโตๆของตน สื่อความหมายว่าเจ้าตัวกำลังหวาดกลัวเรื่องอะไร 

“เสี่ย ถ้าลินไม่รอดเสี่ยอย่าใจร้ายกับลูกนะ” คนเจ็บครางระโหย ว่าที่พ่อลูกอ่อนจึงอุทิศมือหนาให้เธอกุมไว้ เขาไม่มีรอยยิ้มมอบให้และเธอเองรู้สึกได้ถึงความเคืองขุ่น 

 

*บุคคลในภาพไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องแต่อย่างใด มีไว้เพื่อเพิ่งอรรถรษในการอ่านเท่านั้น 

เนื้อเรื่องทั้งหมดนี้แต่งขึ้นตามจิตนาการผู้เขียนโดยทั้งสิ้น ไม่มีเจตนาให้ใครได้รับความเสียหาย* 

ชื่อตอน
คำโปรย(always free!) บทที่1 2 หน้า
รักเอย บทที่2 ย้อนอดีต 6 หน้า
รักเอย บทที่3 ปัจจุบัน 3 หน้า
รักเอย บทที่4 4 หน้า
รักเอย บทที่5 5 หน้า
รักเอย บทที่6 7 หน้า
รักเอย บทที่7 6 หน้า
รักเอย บทที่8 พี่อยากได้คุณเหมคืน | 7 หน้า × 300 , × 3
รักเอย บทที่9 นายเหมทะเลาะกับเมีย | 7 หน้า × 300 , × 3
รักเอย บทที่10 หึง | 7 หน้า × 300 , × 3
รักเอย บทที่11 6 หน้า
รักเอย บทที่12 เสร็จพี่แน่! | 7 หน้า × 300 , × 3
รักเอย บทที่13 ยาคุมกำเนิด | 8 หน้า × 300 , × 3
รักเอย บทที่14 “ช่วยแล้วพี่จะได้อะไรตอบแทน”​ | 9 หน้า × 300 , × 3
รักเอย บทที่15 “พี่ดุนะ เอยไหวหรอ” | 7 หน้า × 300 , × 3
รักเอย บทที่16 แผนจับแยก | 9 หน้า × 300 , × 3
รักเอย บทที่17 รักแบบไร้ลิมิต 7 หน้า
รักเอย บทที่18 อาการหนัก (ป่วย?) | 7 หน้า × 300 , × 3
รักเอย บทที่19 ภรรยาหรือกิ๊ก | 8 หน้า × 300 , × 3
รักเอย บทที่20 ห่วง? | 7 หน้า × 300 , × 3
ชี้แจงค่ะ 1 หน้า
รักเอย บทที่21 โจรลักพาตัว | 10 หน้า × 300 , × 3
รักเอย บทที่22 “จะไปไหนก็ไปเลย” | 7 หน้า × 300 , × 3
รักเอย บทที่23 เด็กสองขวบผูกเปียสองข้าง | 7 หน้า × 300 , × 3
รักเอย บทที่24 เหม็นขี้หน้า | 7 หน้า × 300 , × 3
รักเอย บทที่25 เมียดื้อปกครองยาก! | 7 หน้า × 300 , × 3
รักเอย บทที่26 รั้วรัก จบ(คู่แรก) | 12 หน้า × 300 , × 3
คำโปรยคู่รอง(always free!) บทที่27 “ถ้าลินไม่รอด เสี่ยอย่าใจร้ายกับลูกนะ” 5 หน้า
บทที่28 อดีตเฌอริลิณญ์ 7 หน้า
บทที่29 ผู้หญิงของรามิล 6 หน้า
บทที่30 พอใจแล้วต้องได้ 6 หน้า
บทที่31 “ลินไม่ใช่ผู้ต้องหานะ” | 7 หน้า × 300 , ( ... )
บทที่32 โยกเบาหน่อย เสี่ยปวดเอว | 8 หน้า × 300 , ( ... )
รักเอย บทที่33 เสี่ยมีเมียน้อย *บทสั้น* 1 หน้า
Update Chapter32 kaa! 1 หน้า
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น