XIX

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อเรื่อง : breem

คำค้น : breem

หมวดหมู่ : นิยาย สยองขวัญ,สั่นประสาท

จำนวนตอน : 1

คนเข้าชมเดือนนี้ : 54

คนเข้าชมทั้งหมด : 143

คะแนนถูกใจทั้งหมด : 13

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ค. 2562 11:40 น.

ยอดสนับสนุนเรื่อง
× 0
× 0
× 0
× 13
เริ่มติดตาม กดถูกใจนิยายเรื่องนี้
แชร์ :
บทนำ

                                                                      

 

โลกในปี 2035

 

 #

 

 

เเจก: ฉันมาอยู่บนดาดฟ้าได้ยังไงมันมีอะไรแปลกๆหรือเปล่า ฉันคิดอย่างนี้มาตลอดกับสิ่งนี้เหมือนที่นี่มันมีอะไรแปลกๆอยู่รอบๆมันเป็นอะไรที่ฉันอาจต้องทำอะไรสักอย่าง เดียวนั่นมันอะไรเกิดอะไรขึ้นกับที่นี่กันแน่หรือว่าเราจะมาที่ที่ไม่ควรที่จะมาละฉันคิดว่าเราควรที่จะหาวิธีที่จะหนีออกไปจากที่นี่มันยากเหลือเกินแต่ฉันก็พยายามจะออกไปฉันก็เลยไม่สบายขึ้นมาล่ะที่นี่มันช่างหนาวมันยากเกินทำใจได้เเต่มันเหมือนอะไรสักอย่างที่เน่าเฟะมันช่างยากฉันต้องหาทางออกไปจากที่นี่ให้ได้เดี๋ยวนะทำไมถึงมีคนอยู่ในหม้อน้ำนั่นนี่มันหม้อน้ำหรือเหล็กครั้งคนกันแน่ทำไมเลือดอาบตัวเขาอย่างนั้นไม่ใช่แต่เขาคนอื่นๆด้วยนี่ฉันก็เพิ่งสังเกตนะเนี่ยเอาแล้วไงคิดแต่เรื่องของตัวเองลืมสังเกตรอบข้างเหมือนเดิมเราต้องหาวิธีที่จะออกไปจากที่นี่ด้วยวิธีการใดก็ตามแต่มันเป็นเรื่องยากออกไปจากที่นี่เพราะที่นี่มันทำจากกรงเหล็กเราต้องหาวิธีออกไปให้ได้เดี๋ยวนะฉันเป็นช่างประตูแต่ก็ไม่ได้เก่งเรื่องประตูเหล็กเท่าไหร่งั้นฉันก็จะดูไปที่ประตู   

 

“เวลาที่เดินไปที่ประตูมันรู้สึกอ้างว้างเหมือนที่นี่มีการฆ่ากันเกิดขึ้นนับไม่ถ้วนในเวลาที่ผมเดินไปที่ประตูบานนั้นมีความหวาดกลัวที่น่ากลัวของน่ากลัวจนทำอะไรไม่ได้จนอยากจะบ้าอยู่แล้วจะทำยังไงเมื่อคิดอย่างนี้จะทำยังไงจะทำไงจะทำอะไรจะทำยังไงไง แ***เอ้ยความกลัวมันเข้าครอบงำไงไม่รู้ก็ต้องเดินไปที่ประตูและหาทางออกให้ได้ ”

 

“ประตูเปิดขึ้นเองทำไมมันเปิดขึ้นเองได้เกิดอะไรขึ้นที่นี่มันต้องมีอะไรแปลก”

 

เดผ : hi เเจกเป็นยังไงบ้างที่เห็นสิ่งนี้คงจะรู้สึกแปลกสินะที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้ไม่ต้องห่วงมันแค่เป็นรายการทีวีมันแค่อำกันเล่นเฉยๆๆ ฉันชื่อเดผ

 

เดผ : 55555555555

 

เเจก : เป็นรายการทีวีเหรอรู้สึกตกใจมากเลยเป็นรายการที่เหมือนจริงมากๆเลยนะแต่ไม่สงสารฉันเหรอที่เอาฉันมาทำแบบนี้มีรายการทีวีบ้าอะไรนี้ด้วย

 

เดผ : 55555555555

 

เเจก : นี่นายหัวเราะอะไรนี่มันไม่ใช่เรื่องตลกที่จะมาเเกล้งกันแบบนี้คิดว่าเป็นเรื่องล้อเล่นที่เอาคนมาทำเป็นตกใจเล่นเหรอมันสนุกมากหรือไง

 

เดผ : เเจกเชื่อว่านี่มันเป็นรายการทีวีจริงเหรอนี่แหละตรงที่ฉันตลก

 

เเจก: อะไรนะแล้วที่นี่มันที่ไหนบอกฉันที

 

เดผ : อย่าถามอะไรที่มันไม่ได้คำตอบสิถ้าเเจกรู้เเจกคงจะร้องไห้

 

เดผ : เพราะฉันจะเป็นคนปกป้องเเจกเอง

 

เดผ :อีกอย่างฉันต้องไปทำธุระอะไรสักอย่างเลยอยากให้เเจกเดินเข้าไปที่สะพานทางด้านฝั่งทางโน้นและอีกอย่างให้เเจกระวังตัวด้วยเพราะที่นี่อาจมีอะไรแปลกๆ

 

เเจก : ว่าอะไรนะ เดี๋ยวก่อนเดพจะไปแล้วหรอไหนว่านายจะปกป้องฉันไง “เฮ้อ ฉันคงต้องเดินไปที่สะพานสินะ” ทั้งเรื่องที่นี่และเรื่องแปลกๆที่เจอมา มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

 

 

เเจก : นี่ฉันก็เดินมาถึงสะพานแล้วก็นะก็ไม่เห็นจะมีอะไรเกิดขึ้นเลย

 

ออร :  อะไรของแกเนี่ยนี้เเกมานี่ได้ยังไงฉันก็แค่มารอแกอยู่แถวนี้อยู่ๆก็มาหาฉันเลยหรอฉันนี่โชคดีจริงๆเลย ที่จะฆ่าแกด้วยสุดยอดอาวุธที่ไม่มีใครคนไหนรอดจากมันไปได้ ก่อนที่แกจะตายฉันอยากจะบอกชื่อของฉัน “ฉันชื่อออร” จำไว้นี่คือชื่อของคนที่จะฆ่าแก

 

เเจก : อะไรนะนี่ฉันจะตายแล้วเหรอ ฉันขอร้องอย่าฆ่าฉันเลยฉันยังอยากมีชีวิตต่อ

 

ออร : แกนะตายหลายครั้งแล้วไม่เหรอ สงสัยแกไม่รู้เรื่องอะไรเลยแต่ช่างมันเถอะฉันจะฆ่าแกด้วยสุดยอดอาวุรที่ไม่มีใครเคยรอดได้มาก่อน อาวุธนี่นะปลิดชีวิตมานักต่อนักแล้ว  ครั้งนี้แกต้องเจอสุดยอดอาวุธ

 

“จากนั้นเขาก็โยนอะไรมาสักอย่างมาที่ฉัน”

 

เเจก : ไม่ไม่ไม่ๆๆๆๆ เดี๋ยวน่ะ นี่มันน้ำตาลมันก็ไม่ใช่อาวุธที่ร้ายแรงเลยนี่ คิดอะไรของนาย

 

ออร : อะไรนี่ทำไมเเกถึงยังไม่ตาย นี่มันคือสุดยอดอาวุธเลยน่ะ เพราะอะไรน่ะเหรอฉันได้อ่านมาว่าน้ำตาลเป็นสาเหตุของโรคอ้วนและโรคเบาหวานและมนุษย์ทุกคนต้องกินมันแต่ทำไมเเกสนใจกับน้ำตาลเลย ในหนังสือบอกว่ามันคือสิ่งที่อันตรายทำไมเธอไม่สนใจเลย

 

เเจก : นายนี่มันโง่จริงๆ

 

ออร : ไหนใครบอกว่าอ่านหนังสือแล้วฉลาดไง เจ้าเดผแกหลอกฉันครั้งหน้าฉันจะมาฆ่าเเกเตรียมตัวไว้ให้ดีล่ะ

 

เเจก : เดี๋ยวน่ะ รู้จักเดผด้วยเหรอ !

 

ออร : อะไรนะเเกไม่รู้จักเดผ แกน่าจะรู้จักดีกว่าฉันนี่ เเต่ว่าไอ้หมอนั้น มันคิดอะไรของมันอยู่กันเเน่อีกอย่างมันก็ฉลาดสุดๆไปเลยก็เลยได้เป็นนักวิจัยของที่นี่ เเล้วยังได้เป็นนักสํารวจเเละวินิจฉัยโรคอีกด้วย

 

เเจก : ซึ่งฉันจะเเลกเปลี่ยนอะไรได้ ที่จะออกไปจากที่นี่

 

ออร : เดียวฉันจะให้เสื้อคลุมกันหนาวเเบบตัวยาวพ้นเข่าให้เเกนะเพราะที่นี่หนาวมากอีกอย่างฉันก็ไม่รู้ว่าจะพาเเกออกไปจากที่นี้อย่างไง

 

ออร : ฉันให้กุญเเจเพื่อที่จะเข้าบ้านฉันได้เพราะตอนนี้เเกไม่มีที่นอนก็เลยจะให้นอนบ้านฉันก่อนบ้านของฉันอยู่ทางข้างหน้านี้เอง

 

เเจก : ขอบคุณนะ

 

ออร : ฉันไปล่ะ

 

เเจก : ช่วงเวลาที่ฉันกําลังจะเดินไปที่บ้านของออรฉันก็เห็นเเม่นํ้าของที่นี้ว่ามันมีความสวยเหมือว่าโลกของฉันนั้นเปลี่ยนไปเยอะมาก

 

#

 

 

   เเจก : ในที่สุดฉันก็เดินมาถึงบ้านของออรสักที่



#

 

 

ชื่อตอน
อย่า 1 หน้า
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น