ลมหนาว l เคียงจันทร์ l ัYoshisuki

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะคะ : ) ผิดพลาดยังไงก็ขออภัยด้วยนะคะ

ในรอยร้าว In the crack

ชื่อเรื่อง : ในรอยร้าว In the crack

คำค้น : ดราม่า/ ร้าว/ nc+ /โหด/ พระเอกร้าย/ ใจร้าย/ แค้น / ร้าย / รัก / โหด / ทรมาน

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

จำนวนตอน : 78

คนเข้าชมเดือนนี้ : 9,153

คนเข้าชมทั้งหมด : 845,574

คะแนนถูกใจทั้งหมด : 3,029

ความคิดเห็น : 2,832

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ย. 2562 20:56 น.

ยอดสนับสนุนเรื่อง
× 0
× 0
× 0
× 3,029
เริ่มติดตาม กดถูกใจนิยายเรื่องนี้
แชร์ :
บทนำ

   ****ก่อนอื่นเลยต้องขอโทษทุกคนด้วยนะคะที่อยู่ดีๆก็หายไปเลยรู้สึกผิดมาก จากนิยายเรื่อง"เพลิงเเค้น วิวาห์ร้าย"เป็นเรื่องเเรกที่เคยเเต่งเพราะมันไม่ได้มีการวางพล็อตเรื่องไว้ว่ามันจะเป็นเเบบไหน มันเลยทำให้ตันเเรงมากค่ะ แต่ก็พยายามเขียนมาจนถึงครึ่งเรื่อง โดยที่ไรท์จะยังไม่ลบเรื่องนั้นออก พยายามเขียนมันจะให้จบให้ได้แถมยังคิดว่าอาจจะเปลี่ยนช่วงเริ่มเรื่องที่มันอาจจะเบลอๆเพราะไรท์ก็เบลอค่ะ ถ้าเป็นไปได้ขอเเก้ตัวจากเรื่องนี้เเล้วกันนะคะ เรื่องนั้นไรท์จะพยายามทำมันให้จบให้ได้ หวังว่าทุกคนจะให้อภัยกับไรท์ที่เบลอๆคนนี้ด้วยนะคะ #นอบน้อมถ่อมตนนั่งท่าเทพธิดาเลยค่ะ 

 

 ในรอยร้าว  In the crack

#

 

                              แอรอน ดรอฟ พัฒธรากรณ์รุณ

                                   ผู้บริหารธุรกิจโรงเเรม ดรอฟ แกรนด์ แอรัล โรงเเรมหรูที่ตั้งตงาดอยู่ใจกลางเมืองหลวงของประเทศไทยที่ไม่ เคยหลับใหล เขาไม่ใช่เเค่ร้าย เเต่เรียกว่า โคตรเลว! เกลียดการถูกทอดทิ้งเมื่อครั้งเยาว์วัยเป็นที่สุด อารมณ์รุนเเรงเกินใครต้านไหว หล่อ รวย การศึกษาดี ครบสูตรชายเฟอร์เฟคแต่ทว่ากว่าจะมาเป็นในทุกวันนี้ได้มันก็มีอะไรที่ทำให้เขาต้องเปลี่ยนไป

 

                              มุทิตา จันทรากาญจ์

                                 หญิงสาวเเสนธรรมดาร่างอวบ ที่เผอิญดันเข้ามาทำงานในบ้านของแอรอน ที่คิดว่าการทำงานทุกอย่างมันเป็นไปอย่างราบรื่น มันกลับไม่ใช่ เพราะชีวิตเธอต้องมาพัวพันกับชายหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่า เจ้านาย!

 

                              กัณฑ์ธิรา สมากุลรัตน (สะ-มา-กุน-รัด-ตะ-นะ)

                                    ลูกสาวทายาทโรงเเรมเทียร์ทาวน์ เธอสวย เธอรวย เธอเเสนเฟอร์เฟค แต่ทว่าดวงใจกลับเศร้าหมองไม่เหมือนหน้าที่เเสนสวย เป็นคนที่ต้องอยู่ในปกครองของแอรอนอย่างจำใจ

 

                                อภิวัฒน์ คุณรพิวัฒน์

                                     เพื่อนสนิทร่วมคณะของมุทิตา เป็นลูกเจ้าของโรงพยาบาลชื่อดัง

 

                                นาธินันท์ มัทนา

                                     เพื่อนสาวคนสนิทของมุทิตา เธอมีเรื่องที่เมื่อพูดออกไปเท่าไหร่เขาคนนั้นก็ไม่เคยจะรับฟังมันเลย

 

เนื้อหาในเรื่อง

หึ กูไม่คิดว่าพนักงานบ้านฉันมันจะมาทำงานเสริมที่ร้านมึง

วันนี้ได้ไปเท่าไหร่แล้วล่ะ แม้จะเป็นเสียงเรียบๆแต่แฝงไปด้วยความดูถูกดูแคลน ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าคนประเภทนี้ก็คงไม่พ้นการมีเสี่ยรองรับและดูแลแต่ที่ต้องอาจมาทำงานอาจจะกำลังมองหาเหยื่อใหม่ที่อาจจะติดกับดักที่เธอวางไว้ก็ได้ แถมยิ่งเป็นนักศึกษาที่ใกล้จะจบด้วยแล้วก็คงต้องการเงินเยอะเลยล่ะ แม้ว่าจะไม่ได้มีรูปร่างที่ชวนสะดุดตาแต่ใครจะรู้ว่าลีลาอาจร้อนแรง

 คะ...???”

 ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรอห๊ะ ฉันถามว่าวันนี้เธอได้ไปเท่าไรแล้ว

 ขอโทษนะคะ ฉันไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร แต่ฉันขอตัวนะคะ ไม่ได้อยู่รอคำอนุญาตจากปากใครพูดจบก็เดินออกไปจากจุดนั้นทันที มีหวังถ้าอยู่นานกว่านี้น่าจะโดนเจ้าของคำถามยิงคำถามที่มันไม่น่าเข้าโสตประสาทหูใส่รัวๆเป็นแน่แท้

 หึ คิดว่าตัวเองเป็นใครถึงหยามฉันอย่างนี้ แอรอนคิดเคืองในจิตใจ ไม่มีใครที่กล้าจะปฏิเสธคำถามของเขาสักคนแล้วเธอเป็นใคร เป็นแค่แม่บ้านคนนึงในบ้านเขาก็หัดเตรียมตัวเสียซะบ้าง!

 

*****************************************

  ฉันบอกเธอว่าอะไรกัณฑ์ธิรา เหวี่ยงร่างบางที่ลากมาจากข้างล่างลงเตียงแรงๆ เขาบอกเธอแล้วย้ำแล้วย้ำอีกแต่ทว่าหญิงสาวกับขัดคำสั่ง

 

 “ฉันขอโทษค่ะ รีบถอยตัวหนี้ห่างจากเขาแล้วเอ่ยขอโทษทันที

 ทีหลังอย่าให้ฉันเห็นอีกเพราะเธออาจจะไม่ได้อยู่แบบนี้ เข้าใจมั้ย

 ค่ะ

 ดีงั้นก็ทำหน้าที่เธอซะ นี่คือบทลงโทษของเธอ

 ตะ...แต่ คุณแอรอนค่ะ

 

 ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้นเธอทำอะไรผิดก็น่าจะรู้นะ    

ค่ะ เธอตอบคำอื่นได้ไม่มากไปกว่านี้แล้ว สุดท้ายก็ต้องสยบให้แก่เขาทุกครั้งไป ไม่มีครั้งไหนที่เธอจะหนีเขาพ้นได้เลย ไม่มี...แม้ว่าใจดวงนี้มันอยากจะทำเช่นนั้นเหลือเกินแต่สุดท้ายเธอก็ต้องยอม ต่อให้มันจะเจ็บแค่ไหนก็ต้องทนสุดความพยายามแต่ในเมื่อมันจะมาถึงจุดที่รับไม่ไหวแล้วจริงๆเธอหวังว่าวันนั้นเขาจะปล่อยเธอไปเสียทีเถอะ มันทรมานเกินไป...

 

************************************************

 ลงมานั่งข้างหน้าสิ ฉันไม่ใช่คนขับรถให้เธอนั่งสบายๆนะ

 “...... นาธินันท์ไม่พูดสิ่งใดแค่ขยับตัวตามคำบอกของเขา

 ทางมันไปทางไหนฉันไม่เคยไป ครั้งหน้าฉันจะได้ไม่ต้องขับรถผ่าน หันมาถามเธอเสียงเรียบ

 แค่ตรงไปแล้วพอเจอซอยก็เลี้ยวเข้าไปแล้วจอดได้เลย เดี๋ยวฉันเดินลงไปเอง

 ดี

หลังจบการสนทนาการถามทางจบสิ้น ก็ไม่มีเสียงใดเปล่งออกมาอีกเลยจนถึงเส้นทางที่หญิงสาวจะต้องลงไปเฮก็เอ่ยเพียงแค่การของบคุณเท่านั้นแล้วก็ไม่ได้พูดสิ่งใดต่อไป

 ฮึก ฮึก ฮือ!”

รถที่นั่งมานั้นขับเคลื่อนออกไปแล้ว เสียงสะอื้นไห้ที่แผ่วเบาก็ล่องลอยตามมา...

 

 

นิยายที่เเต่งขึ้นมันเป็นเพียงการมโนของไรท์เองล้วนๆ ผิดพลาดตรงไหนก็ขออภัยนะคะ

ไรท์ไม่ใส่อิมเมจเพราะต้องการให้รีดอ่านและฝันถึงหน้าตัวละครได้หลากหลายนะคะ 

ที่สำคัญ ห้ามคัดลอกหรือดัดแปลงใดๆนะคะ

ชื่อตอน
| 8 หน้า
| 27 หน้า
| 29 หน้า
| 25 หน้า
| 24 หน้า
| 24 หน้า
| 23 หน้า
| 21 หน้า
| 15 หน้า
| 21 หน้า
| 23 หน้า
| 28 หน้า
| 20 หน้า
| 21 หน้า
| 26 หน้า
| 24 หน้า
| 24 หน้า
| 26 หน้า
| 29 หน้า
| 6 หน้า
| 7 หน้า
| 8 หน้า
| 5 หน้า
| 7 หน้า
| 1 หน้า
| 8 หน้า
| 3 หน้า
| 8 หน้า
| 6 หน้า
| 9 หน้า
| 8 หน้า
| 10 หน้า
| 10 หน้า
| 1 หน้า
| 8 หน้า
| 7 หน้า
| 9 หน้า
| 8 หน้า
| 9 หน้า
| 9 หน้า
| 11 หน้า
| 9 หน้า
| 10 หน้า
| 9 หน้า
| 9 หน้า
| 7 หน้า
| 10 หน้า
| 15 หน้า
| 13 หน้า
| 13 หน้า
| 11 หน้า
| 14 หน้า
| 8 หน้า
| 16 หน้า
| 14 หน้า
| 13 หน้า
| 17 หน้า
| 1 หน้า
| 6 หน้า
| 9 หน้า
| 7 หน้า
| 10 หน้า
| 9 หน้า
| 9 หน้า
| 11 หน้า
| 9 หน้า
| 9 หน้า
| 11 หน้า
| 10 หน้า
| 10 หน้า
| 11 หน้า
| 9 หน้า
| 6 หน้า
| 17 หน้า
| 11 หน้า
| 9 หน้า
| 1 หน้า
| 7 หน้า
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น