ชายผู้หลงรักนิยายจีนโบราณ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชายาหวนรัก(ช่างเฟยอวี้)

ชื่อเรื่อง : ชายาหวนรัก(ช่างเฟยอวี้)

คำค้น : นิยายจีน นิยายจีนโบราณ ข้ามภพ

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

จำนวนตอน : 9

คนเข้าชมเดือนนี้ : 68

คนเข้าชมทั้งหมด : 11,100

คะแนนถูกใจทั้งหมด : 77

ความคิดเห็น : 68

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ค. 2562 15:53 น.

ยอดสนับสนุนเรื่อง
× 0
× 0
× 0
× 77
เริ่มติดตาม กดถูกใจนิยายเรื่องนี้
แชร์ :
บทนำ

ข้าผู้ซึ่งเป็นภรรยาท่านแล้ว.........ท่านยังจะทอดทิ้งข้าผู้เป็นภรรยาได้อีกหรือ

??

ข้ายังเด็กถึงเพียงนี้

ยังไม่ผ่านพ้นวัยปักปิ่นด้วยซ้ำ

ท่านอ๋องห้า

ท่าน

…..

อย่าไล่ข้าไปเลยนะ...ข้าไม่มีที่ไปแล้ว....

ยังไม่รีบลากสตรีผู้นี้ไปจากหน้าข้า

เอานางออกไป

!!”

ข้ารู้ว่าข้าทำผิด แต่คนสกุลลู่  ญาติผู้พี่ของนาง ล้วนก็ผิดเหมือนกันทำไมท่านถึงโทษแต่ข้า ในเมื่อเราเป็นสามีภรรยากันแล้วท่านยังจะไล่ข้าได้ลงคออีกเหรอ

เฉินหมิง

!!

ใจท่านทำด้วยอะไร

!!

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

........

แสงสะท้อนจากน้ำตาของเจ้านั้น ในความนุ่มนวลอ่อนแอนั้นแฝงไปด้วยความปวดร้าว........

จันทร์เสี้ยวซีดจางดังเคียว เกี่ยวอดีตที่ผ่านมาไว้

ราตรีนี้ช่างยาวนานเกินไปจนน้ำค้างจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็ง

ใครกันเล่าที่อยู่บนหอสูงนั่น ความสิ้นหวังช่างเย็นยะเยือกยิ่งนัก

สายฝนโปรยปรายบรรเลงอยู่นอกหน้าต่างสีชาด

บนแผ่นกระดาษที่เป็นดั่งชีวิตของข้าล่องลอยไปกับลมโชย

เหมือนความฝันดูไกลลับตา กลิ่นหอมค่อย ๆ จืดจางเลือนไป

ภาพเจ้าล่องลอยหายไปกับสายลม

กลีบดอกเบญจมาศที่แหลกราน ดุจความรวดร้าวโรยเกลื่อนเต็มพื้น

รอยยิ้มของเจ้าพลันเลือนราง

บุปผาโรยรา หัวใจคนแตกสลาย ความในใจข้าพลันเอ่อล้นออกมาท่ามกลางความเงียบงัน

ลมเหนือพัดผ่านตลอดจนถึงข้ามคืน แสงอรุณยังส่องมาไม่ถึง

......

เงาของเจ้าตัดเท่าไหร่ก็มิเคยเลือนหาย.......

**********************************************************************************************************

ข้าอยากจะขอโทษเจ้า ข้าอยากพูดคำนี้มานานเหลือเกิน

แต่เพราะข้าไม่กล้าพอ เลยทำให้วันนี้ ข้าไม่ใช่ คนที่เจ้าควรใส่ใจ ใช่ไหม

เขาพูดเสียงแผ่วเบาเจือเสียงรวนร้าว

นางหันกลับมามองเขาอย่างเย็นชา สายตาที่ใช้ ช่างเหมือนเขาแต่ก่อนนัก

!!

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

李商

见时难别亦难,东风无力百花残。

春蚕到死

丝方尽,蜡炬成灰泪始干。

晓镜但愁云鬓改,夜吟应觉月光寒。

蓬山此去无多路,青

鸟殷勤为探看。

ยามประสบพบยากจากแสนยาก

ลมโปรยโชยอ่อนบุปผาโรย

ตัวไหมสิ้นใจจึ่งสิ้นสุดสายใย

เปลวเทียนดับมอดน้ำตาจึ่งแห้งเหือด

โฉมนางงามระทมกาลแปรผัน

ครวญคร่ำยามดึกจันทร์ริบหรี่

จากนี้คิดไปไร้ซึ่งหนทาง

วอนวิหคส่งข่าวแทนข้าที

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

บทกวีจากเว็บนี้คะ

http://hakkapeople.com/node/3702.html

ชื่อตอน
บทที่ 5 ????? 1 หน้า
????? 1 หน้า
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น