ไออาย

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

CHIMERA หรือว่าผมเพ้อ #ธัญล่าฝัน

ชื่อเรื่อง : CHIMERA หรือว่าผมเพ้อ #ธัญล่าฝัน

คำค้น : จิ๊กซอ ฟิกซ์เจอร์ จิ๊กฟิกซ์ #JF #Chimera #หรือว่าผมเพ้อ

หมวดหมู่ : นิยาย y

จำนวนตอน : 3

คนเข้าชมเดือนนี้ : 10

คนเข้าชมทั้งหมด : 1,004

คะแนนถูกใจทั้งหมด : 27

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มิ.ย. 2561 18:56 น.

ยอดสนับสนุนเรื่อง
× 0
× 0
× 0
× 27
เริ่มติดตาม กดถูกใจนิยายเรื่องนี้
แชร์ :
บทนำ

 

เบื่อไหม?

ที่ต้องคอยตอบคำถามใครต่อใครว่า “ฝันอยากเป็นอะไร?

เด็กชายจันทรกานต์ มณีรัตน์ หรือจิ๊กซอวัย 6 ขวบ

“จิ๊กซอครับ โตขึ้นหนูฝันอยากเป็นอะไรครับลูก”

เด็กชายแก้มยุ้ยที่กำลังเทความสนใจทั้งหมดที่มีให้กับเจ้าไอติมรสสตอเบอรี่สีสวยหันมามองมารดาตาใสแป๋ว  เรียวคิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อยก่อนปากรูปกระจับสีอมชมพูจะแย้มยิ้มออกกว้างจนคนรอบข้างต่างก็หันมามองด้วยความเอ็นดู

“นักบินฮะ แต่จิ๊กซอไม่บินไปกับเครื่องบินนะฮะ จิ๊กซอจะบินแบบคุณไอรอนแมน คุณแม่ว่าจิ๊กซอจะเท่ได้แบบนั้นไหมฮะ?

 

เด็กชายจันทรกานต์ มณีรัตน์ หรือจิ๊กซอวัย 10 ขวบ

“การบ้านที่ครูให้ไปทำเสร็จหรือยังคะ? ไหนมาดูซิว่าใครฝันอยากเป็นอะไรกันบ้างเอ่ย?

กระดาษเอสี่แผ่นบางที่ถูกแต่งแต้มไปด้วยสีไม้หลากสีสันตามความต้องการของหนุ่มน้อยปรากฏภาพของนายตำรวจหนุ่มท่านหนึ่งที่ทำให้คุณครูสาวถึงกับแย้มยิ้มออกมา ความรักที่ใสซื่อบริสุทธิ์ของเด็กชายวัยสิบขวบที่มีต่อบิดานั้นถูกถ่ายทอดผ่านภาพสีที่ปรากฏอยู่บนแผ่นกระดาษเอสี่อย่างสวยงาม มันไม่ใช่เรื่องแปลกที่เด็กวัยนี้จะมองคุณพ่อคุณแม่เป็นฮีโร่ของตัวเอง แต่ก็ไม่ใช่ว่าเด็กทุกคนจะยึดบุพการีมาเป็นแบบอย่างหรือนำมาเป็นต้นแบบในการดำเนินชีวิต

“ทำไมถึงวาดรูปคุณพ่อล่ะคะ? ครูให้วาดรูปอาชีพในฝันนะ” ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตหันไปสบตากับคุณครูสาวก่อนจะเอ่ยตอบคำถามนั้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจังจนครูสาวรู้สึกปลาบปลื้มใจในความคิดของลูกศิษย์ตัวน้อย

ก็ตำรวจไงครับอาชีพในฝัน ผมอยากเป็นตำรวจที่ดีอย่างพ่อครับครู

 

นายจันทรกานต์ มณีรัตน์ หรือจิ๊กซออายุ 15 ปี

“ไอจิ๊ก มึงคิดยังวะว่าจะไปเรียนต่อสายไหน? อาชีพในฝันมึงคืออะไรวะ?

ชายหนุ่มร่างบางตักข้าวเข้าปากก่อนจะเงยหน้าสบตาเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะอาหารด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาโดนถามว่าฝันอยากเป็นอะไร? หรือว่าจะเรียนต่อสายไหน? ถ้าเขาจำไม่ผิด วันนี้เขาน่าจะตอบคำถามนี้มาเกือบยี่สิบรอบแล้ว และบางทีเขาควรจะเขียนคำตอบใส่กระดาษแล้วเอามาห้อยคอไว้ จะได้ไม่มีใครมาถามเขาอีกเป็นรอบที่ยี่สิบเอ็ด

“วิทย์-คณิต กูไม่ชอบภาษาอังกฤษจะไปเรียนศิลป์ภาษาได้ไง”

“อย่าเรียกว่าไม่ชอบเลย เรียกว่ามึงโง่จะง่ายกว่า” เจ้าของดวงตากลมสะบัดหน้าไปมองเพื่อนรักเพื่อนแค้นอย่างเหนื่อยหน่ายใจ ถึงรู้ว่าเพื่อนตัวเองเป็นคนพูดจาแดกดันมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแต่มันก็ทำใจให้ชินไม่ได้สักที “แล้วอาชีพในฝันมึงอะ มึงอยากเป็นอะไรวะ?

“ไม่รู้ว่ะ แต่วิศวะก็น่าสนใจดี แล้วมึงอะบี จะต่อวิทย์-คณิตเหมือนกูไหม?

 

นายจันทรกานต์ มณีรัตน์ หรือจิ๊กซออายุ 18 ปี

“ทำไมถึงอยากเข้าเรียนที่นี่ครับ?

ริมฝีปากบางสีอมชมพูแย้มยิ้มออกมาเล็กน้อยเมื่อได้ฟังคำถามของอาจารย์สูงวัยที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ถึงแม้ว่าเขาจะเตรียมตัวมาอย่างดีแล้วสำหรับการสัมภาษณ์เข้าศึกษาต่อในระดมอุดมศึกษาของวันนี้ แต่การที่เด็กมัธยมคนหนึ่งตกอยู่ในบรรยากาศเงียบเฉียบและมีสายตานับสิบคู่จ้องมาที่เขาอย่างใจจดใจจ่อนั้น อาการตื่นเต้นที่ถูกเก็บซ่อนไว้ในใจก็     พวยพุ่งออกมาจนควบคุมไม่อยู่ ฝ่ามือเรียวสวยชื้นเหงื่อจนเจ้าตัวเองยังรู้สึกประหม่า

“ผมอยากเข้าเรียนที่นี่เพราะว่าใกล้บ้านครับ แล้วผมก็เคยมาเข้าค่ายวิศวะของมหาลัยนี้ด้วย ผมคิดว่าผมน่าจะชอบความเป็นวิศวะตั้งแต่ที่ได้มาเข้าค่ายที่นี่ ส่วนสาเหตุที่ผมเลือกวิศวะอุตสาหการเพราะผมคิดว่าผมจะสามารถเรียนได้ดีในสาขาวิชานี้ครับ”

“ตอบได้ดีครับ แต่ที่บอกว่าสามารถจะเรียนได้ดีในสาขาวิชานี้ ผมว่ามันยังเป็นเหตุผลที่ไม่ดีพอในการเลือกเส้นทางในอนาคตของคุณนะ จริงๆ แล้ววิศวะคืออาชีพในฝันของคุณหรือเปล่าครับ?”

“ก่อนหน้านี้ผมฝันมาหลายอาชีพแล้วครับ แต่วิศวะคือฝันที่ชัดเจนที่สุดของผม”

“ถ้าอย่างนั้นก็ขอให้คุณโชคดีครับ แต่ถ้าคุณคิดจะมาเข้าเรียนที่นี่แค่เพราะว่าการใส่ชอปแล้วมันดูเท่ หรือแค่เพราะตามเพื่อนมาเรียนผมไม่แนะนำให้คุณอยู่ต่อนะครับ วิศวะต้องการอะไรที่มากกว่าแค่ความรู้สึกว่าจะสามารถเรียนได้ดี”

 

นายจันทรกานต์ มณีรัตน์ หรือจิ๊กซออายุ 22 ปี

“จิ๊กซอครับ ตอนนี้ฝันอยากเป็นอะไรลูก?

หญิงวัยกลางคนในชุดผ้ากันเปื้อนหันมาถามลูกชายเพียงคนเดียวที่เป็นเหมือนของขวัญชิ้นพิเศษจากพระเจ้าด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข ต่อให้ลูกของเธอจะโตขึ้นมากแค่ไหน? ส่วนสูงจะเพิ่มมากขึ้นเท่าไร? แต่จิ๊กซอก็ยังเป็นเด็กน้อยแก้มยุ้ย    ที่ชอบกินไอติมรสสตอเบอรี่ของผู้เป็นแม่อย่างเคย และไม่มีช่วงอายุไหนเลยที่เธอจะไม่ถามคำถามนี้กับผู้เป็นลูกชาย

“จิ๊กเรียนวิศวะจนจะจบอยู่แล้วนะครับแม่ ยังจะถามคำถามนี้อยู่อีกหรอครับ”

“ก็แม่อยากรู้นี่ครับว่าวิศวะยังเป็นฝันของลูกอยู่ไหม? ตั้งแต่ที่แม่เลี้ยงลูกมานะ แม่ว่าจิ๊กฝันอยากเป็นนู่นเป็นนี่มาไม่ต่ำกว่าสิบอาชีพ แล้วถ้าแม่จำไม่ผิด วิศวะคืออาชีพที่สิบที่ลูกอยากจะเป็น”

จิ๊กซอยิ้มตอบผู้เป็นแม่ก่อนจะยกแก้วโอวัลตินของตัวเองขึ้นดื่ม หัวใจดวงน้อยสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อได้คิดทบทวนถึงคำพูดของมารดาที่ถามว่าวิศวะยังเป็นฝันของเขาอยู่ไหม? ชายหนุ่มจมดิ่งลงไปในความรู้สึกนึกคิดของตัวเองจนกระทั่งได้ยินเสียงของมารดาร้องขึ้นมาอย่างตกใจ

“โอ้ย!!

ของเหลวสีแดงหยดลงสู่พื้นกระเบื้องสีขาวจนจิ๊กซอเองรู้สึกเจ็บแทนผู้เป็นมารดาที่กำลังพาบาดแผลบริเวณปลายนิ้วของตัวเองไปล้างน้ำที่ซิงค์ ชายหนุ่มแค่นยิ้มให้กับสิ่งที่อยู่ในหัวของตัวเอง ถ้ามีใครสักคนเดินเข้ามาถามว่าเขาฝันอยากเป็นอะไร คนคนนั้นคงต้องจากไปพร้อมกับความว่างเปล่าเพราะจิ๊กซอไม่มีคำตอบจะให้ แต่ถ้าใครคนนั้นเปลี่ยนมาถามว่า เมื่อคืนเขาฝันเห็นอะไร? จิ๊กซอคงสามารถเล่าให้ฟังได้เป็นฉากๆ

แล้วฉากต่อไปก็กำลังจะเกิดขึ้นในอีก 3 2 1

เพล้ง!!

“อีกสองก้าวแม่จะโดนเศษแก้วบาดเพิ่มที่ฝ่าเท้านะครับ” ดวงตากลมโตของผู้เป็นมารดาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดที่บริเวณฝ่าเท้าของตัวเอง

ถึงแม้ว่าลูกชายจะเอ่ยปากบอกก่อนหน้าแล้ว แต่จังหวะการก้าวเดินของหญิงวัยกลางคนก็ไม่อาจหยุดชะงักลงกลางอากาศได้ เศษแก้วสีใสบาดลึกลงไปในเนื้อจนเลือดค่อยๆ ไหลออกมาประณามความประมาทของผู้เป็นมารดา        จิ๊กซอมองภาพตรงหน้าด้วยความอิดหนาระอาใจ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นนั้นเหมือนสิ่งที่เขาฝันเห็นเมื่อคืนไม่มีผิด จะต่างก็ตรงที่สีหน้าของผู้เป็นแม่นั้นดูเจ็บปวดยิ่งกว่าภาพในความฝัน

“ลูกฝันอีกแล้วหรอจิ๊กซอ เมื่อไรลูกจะฝันเห็นแม่ถูกรางวัลที่หนึ่งบ้างนะ ฝันเห็นแม่เจ็บตัวทีไร แม่เจ็บตัวทุกทีเลย”

“โถ่แม่ครับ ความฝันมันบังคับกันได้ที่ไหนล่ะครับ? แล้วจิ๊กก็ไม่ได้อยากฝันเห็นใครเจ็บตัวซะหน่อย การที่รู้ความจริงล่วงหน้ามันไม่สนุกหรอกนะครับแม่” จิ๊กซอยื่นมือเข้าไปพยุงร่างของผู้เป็นแม่ขึ้นมาจากพื้นด้วยความรู้สึกน้อยใจในสิ่งที่แม่บอกว่ามันคือความพิเศษที่ติดตัวเขามาตั้งแต่เกิด

“แหนะ ไม่ต้องมาทำหน้ายู่ใส่แม่เลยนะ ฝันบอกเหตุมันไม่ดีตรงไหนล่ะลูก ความพิเศษนี้มันไม่ได้มีอยู่ในตัวของคนทุกคนนะจิ๊กซอ” ผู้เป็นมารดายื่นมือมาลูบศีรษะของลูกชายเบาๆ ด้วยความเข้าใจในสิ่งที่อยู่ในหัวใจดวงน้อยๆ นั่น

ถึงแม้ว่าชายหนุ่มจะได้ฟังคำปลอบประโลมของมารดาสักกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แต่จิ๊กซอก็ยังคงรู้สึกแย่ในความพิเศษของตัวเองอยู่ดี การที่ได้รู้ความจริงล่วงหน้านั้นมันไม่ได้น่าพิศมัยเสมอไป สิ่งที่เขาฝันมันมักเป็นจริงเสมอเมื่อเข้าตื่น บางทีการเล่าความฝันของตัวเองให้ใครคนหนึ่งฟังมันอาจจะง่ายกว่าการตอบคำถามว่าฝันอยากเป็นอะไร?

เพราะสิ่งที่เกิดในห้วงภวังค์แห่งความฝันนั้น มันชัดเจนเสียยิ่งกว่าหนทางในอนาคตข้างหน้าของจิ๊กซอเสียอีก

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น