TheHolyWInds2000

นักเขียนมือใหม่ครับ ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ ^_^ เขียนเป็นแต่นิยายหลายๆหน้า เวลาอ่านจะมึนหน่อยๆ 😂

ชื่อเรื่อง : 15+ The revenge of the brotherhood

คำค้น : The revenge of the brotherhood

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

จำนวนตอน : 42

คนเข้าชมเดือนนี้ : 322

คนเข้าชมทั้งหมด : 5,439

คะแนนถูกใจทั้งหมด : 46

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ค. 2562 11:20 น.

ยอดสนับสนุนเรื่อง
× 0
× 6
× 0
× 46
เริ่มติดตาม กดถูกใจนิยายเรื่องนี้
แชร์ :
บทนำ

1.0 The revenge of Brotherhood สงครามหุ่นยนต์รบพลังแค้น ฉันไม่ตาย เราสู้ตาย

 

บทนำ

หลังจากที่สงครามครั้งใหญ่จบลงไปเกือบ100ปี แต่ละประเทศต่างคิดค้นอาวุธใหม่ขึ้นเพื่อป้องกันประเทศของตน บางชาติก็ยังคงซื้ออาวุธ และยุทโธปกรณ์จากประเทศที่พัฒนาแล้ว บางก็ยังคงใช้รถถังสมัยสงครามโลก แต่แล้ว เมื่อถึงยามที่ทรัพยากรมีจำนวนที่จำกัด บวกกับจำนวนประชากรโลกที่เยอะเกินไป จนไม่สามารถผลิตอาวุธและยุทโธปกรณ์ได้ไม่มากนัก ทั่วโลกจึงเริ่มการพัฒนาที่ไม่มีใครคิดว่าสามารถทำได้ เวลาต่อมา มีเพียงไม่กี่ชาติ ที่ประสบความสำเร็จในโครงการพัฒนา 'หุ่นยนต์รบ'

หลายชาติจึงตั้งหน้าตั้งตาเร่งพัฒนาตามๆกัน

จนแล้วจนรอดก็หนีไม่พ้นการจารกรรมและขโมยข้อมูล จึงเกิดสงครามขึ้นแบบลับๆ จนรุนแรงขึ้นมาเรื่อยๆ แต่ต่างฝ่ายก็ต่างพยายามปิดข่าว ไม่ให้แพร่กระจายออกไปเพื่อไม่ให้ทั่วโลกแตกตื่น แต่อีกไม่นาน มันจะไม่ใช่ความลับอีกต่อไป..

"ปรี๊ด ปรี๊ด ปรี๊ด!! ตุ้บๆๆๆๆๆๆๆๆ" สิ่งต่อมาหลังจากที่หุ่นยนต์รบลำแรกถูกพัฒนาและทดสอบสมรรถภาพและขีดจำกัดในการรบสำเร็จ คือการจัดตั้งหน่วยหุ่นยนต์รบขึ้น ที่ขึ้นตรงกับทั้งกองทัพบก กองทัพอากาศ และกองทัพเรือ

.

.

.

.

"Viper-76Viper-76 นี่คือ Centurion-76 ฟังอยู่หรือเปล่า? สถานการณ์เป็นอย่างไร ตอบด้วย เปลี่ยน.. แซ่ด..."บางที อาวุธที่ถูกติดตั้งบนหุ่นยนต์รบ1ลำ ก็สามารถถล่มเมืองเล็กๆ1เมืองได้แบบสบายๆ น้อยคนที่จะรู้ว่าอำนาจในการทำลายล้างของมันสูงแค่ไหน

 

23พฤษภาคม 2033

1855Hrs

ชายแดนโปแลนด์-รัสเซีย

หน่วย Viper-76

ภารกิจทิ้งระเบิดที่รัสเซีย

"ฟิ้ว! ฟุ้บๆๆๆ!" หุ่นยนต์รบทั้ง12ลำ ถูกส่งเข้าแนวรบเมื่อทราบข่าวหลังที่รัสเซียได้แอบส่งผู้ก่อการร้าย20คน เข้าระเบิดพลีชีพที่โปแลนด์ แต่ยังดีที่ทหารโปแลนด์ควบคุมสถานการณ์ไว้ได้ และได้ขอให้กองทัพเยอรมันเข้าช่วยเหลือ

"ได้ยินแล้ว Centurion-76 นี่คือ Viper-76 อีกประมาณ8นาทีน่าจะถึงพื้นที่เป้าหมายแล้ว แซ่ด" หน่วยViper-76 ประจำกองพันหุ่นยนต์รบที่76 แวร์ไทม์ เยอรมัน หน่วยนี้ในบทบาทตั้งแต่ช่วงปี2030 ถือว่าเป็นสุดยอดหน่วยหุ่นยนต์รบที่ดีที่สุด ในเยอรมัน และติดอันดับที่35 ของหน่วยหุ่นยนต์ที่ประสิทธิภาพสูงที่สุดในเยอรมัน ด้วยหุ่นยนต์รบที่ไม่ค่อยนิยมนักถูกนำมาใช้งานในกองพันนี้ แต่ด้วยการฝึกที่ค่อนข้างสมจริง และเข้มข้น ทำให้เขามีชื่อเสียงมากๆ

"คิดว่าพวกนายควรจะบินขึ้นไปที่ความสูง 3800ฟิตนะ" Centurion-76 จากกองพันเดียวกัน มีหน้าที่ก็เพียงแต่เฝ้าระวัง ให้พระเอกของกองพันบินไปสวยๆหล่อๆ

"พูดมากน่าศูนย์ ผมได้ข้อมูลมาแล้วนะ พวกนั้นมีแค่SAMเองนะ" แม้ว่าฝีมือจะดี แต่วินัยทหารก็ยังหย่อนยาน ฟริทซ์ มาวาเรซ มือดีประจำหน่วย ได้กล่าวต่อว่าศูนย์

"แล้วนายจะบินต่ำบ้าๆแบบนั้นเพื่อหลบจรวดมิสไซล์ที่มีเซ็นเซอร์ตรวจจับไหมล่ะ?ศูนย์ถามฟริทซ์กลับแบบหงุดหงิด

"ติ๊ดๆๆ....ทามอฟ แอนนา ฟริทซ์ ฟังให้ดีนะ นี่ไม่ใช่แบบที่เราเจอในโรม มันหนักกว่านั้น"หุ่นยนต์พวกนี้ทำความเร็วได้สูงสุดที่290ไมล์./ชม. หรือมากกว่านั้น ใ้ช้เชื้อเพลิงชนิดทนทานจุดหลอมเหลวสูง ระบบคอมพิวเตอร์ขั้นสูง ใช้คนบังคับควบคุม และแน่นอน พวกมันสวมใส่อาวุธได้

"รู้อยู่น่า ผู้หมวดไวเปอร์ ปิ๊บๆ อีก5ไมล์ ถึงจุดทิ้งระเบิดครับ" ตอนนี้พวกเขาบินอยู่ในระดับความเร็ว ที่180ไมล์./ชม.

ทามอฟ นักบินมือฉมังจากโปแลนด์ เขามีเซนเซอร์ตรวจจับทุกอย่าง และยิงปืนบนหุ่นยนต์แม่นสุดๆ

"ถ้างานนี้สำเร็จนะ ฉันจะทุ่มเงินในกระเป๋าเลี้ยงพวกนาย และคนในกองร้อยแบบเต็มอิ่มไปเลย" ร้อยโทไวเปอร์ยิ้ม พลางตอบกลับทุกคนในหน่วย

"แข่งกันซัดเบียร์กับผม ใครเมาก่อนคนนั้นออกเงิน ใครไม่เมาลุยได้เรื่อยๆ อย่างนี้สิค่อยสะใจ หมวด" ฟริทซ์ชื่นชอบเบียร์อยู่แล้ว ด้วยความคิดที่ว่ามันถูกกว่าน้ำเปล่า

"ฮ่าๆๆๆ เดี๋ยวนายก็รู้กัน ฟริทซ์ ฉันกินนายจ่าย" พวกเขายังคงพูดหยอกกันแบบสนุกๆ

"ผิดแล้วๆ หมวดจ่ายผมกิน จัดหนักแน่นอน" เพราะพวกเขาเก่งพอที่จะคุยไปยิงไปได้

"แซ่ดๆๆ...พวกนายหยุดคุยกันก่อน!" มีคนในหน่วยพบข้อผิดปกติบางอย่างเข้าแล้ว

"พบอะไรผิดปกติ? ทามอฟ?" ผู้หมวดไวเปอร์เริ่มถามทามอฟ

"ติ๊ดๆๆ....3500ฟุต..หมวด เราอยู่ในความสูงเท่าไหร่" แม้จะมีประสิทธิภาพสูง แต่ไม่ใช่ว่าจะมีครบทุกอย่าง แอนนามีปืน12.7มม.4กระบอก เรดาห์ วิทยุดักฟัง แต่ไม่มีระบบระบุพิกัด เพราะหุ่นยนต์ในหน่วยนี้มักจะดัดแปลงกันเอง โดยใช้แค่ส่วนเฉพาะจุด ไม่ใช่ทั้งหมด

"เราอยู่ในความสูง3672ฟิต" เครื่องวัดความสูงของทามอฟ ก็แม่นยำที่สุดในหน่วย

"มันหมายถึงพวกเรา.....แซ่ด และพวกมันก็รู้ว่าเรากำลังดักฟังมันด้วย" พวกเขาถูกตรวจจับเข้าแล้ว

"เราบินในขบวนตรงสินะ จัดขบวนSwan ฟริทซ์ปีกขวา ทามอฟปีกซ้าย ไป!" คือรูปขบวนรูปหงส์นั่นเอง โดยที่ผู้ฝูงจะบินไปอยู่ข้างหน้าสุด และจะมีอีก2ลำคอยบินตามหลังผู้ฝูง

"ฟิ้ว....." หัวหน้าไวเปอร์ลดความเร็วอยู่ที่180แล้วรีบจัดขบวนกัน....และพวกเขาทำได้ภายในเวลา10วินาที

"เร่งความเร็ว 220"

"ฟี่ๆๆๆ....ฟู่ววววว" เครื่องยนต์ของหุ่นยนต์รบเหล่านี้เป็น เป็นเครื่องยนต์ชนิดไอพ่น

"ขบวนสวยงามมาก มากกว่าที่ซ้อมรบในบูดาเปสต์อีก ฮ่าๆๆๆ เธอว่ามั้ย แอนนา เคธ" ฟริทซ์ก็ยังไม่หยุดพล่าม

"ฉันเคธธี่ย่ะ!! เรียกชื่อใครกรุณาเรียกเต็มๆด้วย" ชาวต่างชาติบางคนจะถือเรื่องชื่อ หากไม่ได้สนิทกันจริงๆ จะเรียกชื่อจริงหรือชื่อจริงแบบย่อไม่ได้

"จ้าๆๆๆ เคธธี่" แต่ฟริทซ์สนิทกับเคธธี่มาแล้ว5ปี

"พบอะไรอีกรึเปล่า? ทามอฟ?" ผู้หมวดถามทามอฟอีกครั้ง

"ไม่พบแล้ว มองยากมากเลยครับ ผู้หมวดไวเปอร์" ทามอฟรายงานให้ผู้หมวดไวเปอร์ทราบ

"เคธ ตาเธอแล้ว ใช้กล้องตรวจจับความร้อน" ผู้หมวดไวเปอร์สั่งเคธธี่ ที่มีกล้องตรวจจับความร้อน

"จ้าๆๆ หัวหน้า~" เคธนั้นดีกับผู้หมวดมาก ต่างจากฟริทซ์ที่คอยแหย่เธอมา5ปี

"ยัยเคธลำเอียง ให้หัวหน้าเรียก" ฟริทซ์เซ็ง

"จริงจังทุกคน..." ถึงเวลาตึงเครียดแล้ว คงหาเสียงหัวเราะจากมุขตลกฝืดๆไม่ได้แล้วในขณะนี้

"รู้สึกว่าอีก2ไมล์ครึ่ง เราจะถึงจุดปล่อยระเบิดค่ะ" แอนนาแจ้งผู้หมวดไวเปอร์

"ทามอฟ AAAพวกมันระยะเท่าไหร่?" AAAย่อมาจาก Anti-Aircraft Artilerryหรือปืนใหญ่ต่อสู้อากาศยานนั่นเอง มักจะใช้กระสุนแตกอากาศยิงขึ้นมา

"ไม่รู้ครับ แต่ผมว่ามันคงยิงไม่ถึงระยะของเรา....ปุ้งๆ!! ตุ้ม!" ยังพูดไม่ทันขาดคำ สิ่งที่ถูกกล่าวถึง ก็ได้ระเบิดใกล้ๆกับหุ่นยนต์ของทามอฟ

"ไอ้เวร? ไหนบอกไม่ถึง?? บินขึ้นไปที่5000ฟุต!" ร้อยโทไวเปอร์สบถ กลุ่มกระสุนแตกอากาศลอยขึ้นมาสู่หน่วยรบนี้

"ก็บอกแล้วไงว่าให้บินสูงๆ เป็นแบบนี้เดี๋ยวก็ได้ตายยกฝูงกันพอดี" ศูนย์ซ้ำเติม

"เดี๋ยว หมวด ผมขอโทษ!..ปุ้บๆๆ"

"เรื่องอะไร? ฟริทซ์?"

"ถังออกซิเจนหนักไป ผมไม่ได้พกมา ผมบินได้ไม่ถึง5000หรอก" ยิ่งบินสูง ก็ยิ่งหายใจได้ลำบาก ฟริทซ์มีอ็อกซิเจนในถังที่ค่อนข้างจะน้อย

"โอ้ว ไอ้บ้าฟริทซ์ ไอ้หุ่นยนต์เฮงซวยเอ้ย! ปั้ง!!” ฟริทซ์ทำแผนของผู้หมวดพัง เพื่อนๆในหน่วยต่อว่าเขา เสียงกระสุนแตกอากาศดังสนั่นไปทั่วทั้งฝูงบิน

"ถ้าฉันเฮงซวยป่านนี้แกร่วงลงพื้นไปนานแล้ว! พาร์คเกอร์!" ฟริทซ์เซียนมากๆในเรื่องของการบินต่ำ

"4500ล่ะ?" ผู้หมวดถามอีกครั้ง

"ได้สุดๆก็ตรงนี้ล่ะครับ...ปุ้ง!" ฟริทซ์ผู้สะเพร่าเริ่มเซ็งที่ตัวเองเก่งแต่บินต่ำ

"....บ้าที่สุด ปีกซ้ายปีกขวาแยก! ฉันล่อปืนเอง!" ไวเปอร์พยายามบินต่ำลงให้ปืนใหญ่เห็นเขาได้ง่ายขึ้น พวกนั้นจะได้ยิงใส่แต่เขา

"แต่หมวด?" ฟริทซ์ซึ่งคุมปีกซ้ายคิดว่าไม่ดีแน่

"เอาน่า แยกเลย!" นายหัวหน้าหน่วยตบไปที่หน้าผากตัวเอง1ที แล้วสั่งการต่อ(หมวกนักบิน)

"ฟ่าววววว..." ทั้งหมดทำตามแผนที่วางไว้

"ฟุ่บๆๆๆ...." กระสุนเหล่านั้นแล่นผ่านพวกเขาไปแบบเฉียดๆ

"ปุ้งๆๆๆ.....ปุ้บ!" และตามที่คาดไว้ ปืนทั้งหมดเล็งไปที่หัวหน้าหมวด ที่เสี่ยงตัวเพื่อให้ลูกทีมรอด

"แป๊ง!! ติ๊ดๆ เกราะเครื่องยนต์เสียหายปานกลาง" หุ่นยนต์รบทุกลำก็มีระบบแจ้งเตือนโดนบ่งบอกส่วนที่เสียหายด้วยเสียง หรือบางทีอาจจะเป็นแค่ไฟเตือน ผู้หมวดถูกยิง

"ดีกว่าโดนปีกล่ะน่า! จะถึงจุดปล่อยระเบิดในอีกไม่กี่ไมล์!" หุ่นยนต์รบที่มีระเบิดนั้น ตอนนี้เตรียมพร้อมที่จะดิ่งลงไปทิ้งระเบิดแล้ว

"ฟุ้บ.....ปุ้งๆๆๆๆ" ไวเปอร์ทำมุม30องศา ทิ้งดิ่งลงไปหาพวกนั้น เพื่อดึงดูดความสนใจของศัตรูไม่ให้ไปหาทีมทิ้งระเบิด

"เฮ้!? หมวด!? ทำอะไรน่ะ!?" ในระดับความสูง2900ฟิต เขากำลังถูกล่า ปีกขวาไม่เข้าใจ

"ซวยล่ะ.....ปีกซ้ายเตรียมตัว" แต่ผีกซ้ายเตรียมตัวแล้ว อีกไม่ช้า กองกำลังทางอากาศของข้าศึกก็จะมาถึง

"เปรี้ยงๆๆๆๆๆๆ....เป้งๆๆๆ.....เปรี้ยงๆๆๆๆๆๆๆๆๆ.....ปุ้ง!!" กระสุนนั้น กระแทกไปที่ใต้ท้องหุ่นยนต์เต็มๆ

"จากปีกขวา! ทามอฟถูกยิง" เสียงยิงที่รวดเร็วปานนั้น คงไม่ใช่ปืนใหญ่เป็นแน่

"แซ่ดๆๆๆ...." และตรงใต้ท้อง คือที่เก็บแบตเตอรี่

"ทามอฟ ทามอฟ!?.....บึ้ม!!" ประจุไฟฟ้าเหล่านั้นรั่วออกมาจนไปช็อตกับถังน้ำมันที่อยู่ตรงปีก ระเบิดไปในที่สุด

"จากปีกขวา ทามอฟร่วงแล้ว! กำลังระบุทิศทางการยิง ไม่ใช่จากพื้น...เป้งๆๆๆ! อ้า! หุ่นยนต์รบยูเครน กำลังรบ 1หน่วยรบ! ในนั้นก็มีหุ่นยนต์รบรัสเซีย! ปุ้งๆๆๆๆ" พาร์คเกอร์โวยวาย

"ยูเครนมีปืน85มม." กองทัพยูเครนอาสามาเอง

"ตรวจจับได้1หน่วย! หุ่นยนต์รบ12ลำ!" ปีกซ้ายเริ่มทำงานแล้ว เขาปล่อยให้คนที่มีระเบิดบินไปเนิบๆ ส่วนพวกเขาเริ่มตีลำกลับเพื่อไล่ล่า

"โยฮัน! ยิงเลย!" และเมื่อเขาตามทัน ฟริทซ์สั่งยิง

"ครับท่าน! กริ๊ก! ปุ้ง!!" ทั้งปีกขวาและซ้ายมีปืนกล12.7มม. ปืนใหญ่20มม.และปืนขนาด88มม.(มีแค่ฟริทซ์และทามอฟ) ส่วนไวเปอร์มีปืนใหญ่20มม.และ37มม.

"ฟิ้วๆๆๆๆ....พวกมันบินผ่านไป!" มีแค่หุ่นยนต์ของฟริทซ์ที่ดัดแปลงทุกอย่าง ต่างจากหุ่นยนต์ของคนอื่นที่ดัดแปลงเฉพาะส่วน

"ทีมซ้ายขับไล่! ชุดทิ้งระเบิด ปุ้ง!! จัดขบวนตรง" ไวเปอร์เริ่มสั่งแล้ว ตัวเขาเองยังถูกระดมยิงจากปืนใหญ่อยู่

"ทีมขวาขับไล่ ชุดทิ้งระเบิดไปจัดขบวนกับปีกซ้าย" โยฮันออกคำสั่งแทนซากศพลอยฟ้าที่กำลังตกสู่ดิน

"ปุ้งๆๆๆ...." พวกเขาเริ่มปะทะกันแล้ว

"หมวดไวเปอร์ครับ! เราถึงจุดทิ้งระเบิดแล้วครับ!!”

"ทิ้งเลย!!....ครึ่กๆๆ....." ระเบิดหลายลูกถูกทิ้งไปแล้วระบบคอมพิวเตอร์ทำให้การทิ้งระเบิดชนิดแม่นยำมากขึ้น แต่ปืนใหญ่ทุกกระบอกไม่สามารถตั้งศูนย์เล็งผ่านคอมพิวเตอร์ได้ มันยากเกินไป

"ปุ้งๆๆๆ! เพล้ง! ฟู่...." เคธธี่ถูกปืนต่อต้านอากาศยานยิงจนเกราะกับกระจกแตก

"แค่กๆๆ....กึกๆๆๆ" เธอพยายามที่จะหยิบหน้ากากนักบินขึ้นมาใส่

"เคธไม่ใส่หน้ากากอีกแล้ว!? ปั้งๆๆๆๆๆๆ.....เปรี้ยงๆๆๆ.....เป้งๆๆๆ" ปีกขวาของไวเปอร์เสียหายเล็กน้อยจากการที่ถูกหุ่นยนต์รบยูเครนไล่ยิง

"ลืมไป ทีมนาปาล์มล่วงหน้ากลับไปก่อน! ตู้ม!! บึ้ม!!" แต่ไม่ทันเสียแล้ว พวกเขาถูกยิงก่อนที่จะตีลำกลับเสียอีก

"เคธ เธอไหวรึเปล่า อย่าเพิ่งตายนะ!?"

"ค่อกๆ...แอ่ก....เฮือกกกก" เคธธี่ทำอะไรไม่ได้เลย เพราะขาดอากาศหายใจ ทั้งๆที่มือของเธอพยายามจะหยิบหน้ากาก เธอเริ่มหน้ามืดและควบคุมหุ่นยนต์ไม่อยู่

"Centurion-76 นี่คือ Viper-76 ต้องการกำลังเสริม! พิกัด Emil König57281.233 พื้นที่ของภารกิจM" ไวเปอร์รู้ตัวว่าไม่ไหวแล้ว จึงขอการช่วยเหลือ

"แซ่ดๆๆ....Viper-76 เราไม่สามารถส่งทีมไปช่วยเหลือคุณได้ ให้พวกคุณช่วยเหลือตัวเอง ถ้านายเก่งพอ นายพาลูกทีมกลับมาให้ครบ จบ...แซ่ด" ไวเปอร์ตกใจมากที่ไม่มีใครสามารถมาช่วยเขาได้ และมีศัตรูอยู่ข้างหลังเขา

"แซ่ดๆ เฮ้?" เขาถูกตัดขาดแล้วพวกเขาทั้งหน่วย

"ปุ้ง..ปุ้ง..ปุ้ง...ปุ้ง..กิ๊กๆ...ปืนฉันติด!" ปืน37มม.นั้นร้อนไวมาก บวกกับแอนนาชอบกดไกปืนแน่นเกินไป

"ฟุ้บ!?" พวกเขาสู้รบกัน แม้จะถูกทอดทิ้ง แต่พวกเขาต้องรอดให้ได้

"ฟริทซ์ จะไปไหน?"

"จึก...ฟิ่บ...ฟุ้วววว" เขาปิดระบบเสียงและเปิดเฉพาะไวเปอร์ ฟริทซ์เขากำลังคิดทำอะไรบางอย่าง เพราะเขาเบี่ยงออกไปจากฝูงและดิ่งลงด้วยความเร็วสูง ในฉบับที่เขาถนัดมากที่สุด

"เป้งๆๆๆ ปุ้บๆ"

"ปุ้ง!!....บรึ้ม!" เป้าบนศูนย์เล็งของฟริทซ์ตายทันทีเมื่อเขาถูกกระสุนหัวระเบิดของปืน88มม.

"HVAP!...ก๊องๆ....กรึก!"HVAPย่อมาจาก High Velocity Armor Piercing คือกระสุนเจาะเกราะความเร็วสูง

"ฟิ้ว...ฟริทซ์ นายบ้าไปแล้วหรือไง!?" หุ่นยนต์ของเขาหนักถึง13ตัน(รวมปืน) ใส่ได้อยู่แล้ว

"ฟิ่วววว...ฟี่ๆๆๆ" เขาเร่งเครื่องยนต์จนร้อนเต็มที่

"อย่าเพิ่งเป็นอะไรนะ หมวด"

"ติ๊ด...ระดับความร้อนของเครื่องยนต์ 700องศาเซลเซียส" ในขณะที่เครื่องยนต์ของฟริทซ์ทนได้แค่750

"บึ้ม!!" ทีมทั้งหมดของปีกขวาถูกยิงร่วง เหลือแค่แอนนาเท่านั้น

"ย่าาาาา....กริ๊ก....ปุ้ง!!" เธอใช้แอร์เบรค หันหลังกลับ แล้วยิง แรงถีบกลับของปืนใหญ่ทำให้เธอไม่เสียความเร็วระหว่างถอย แล้วกลับลำบินได้ต่อ

"....." ไวเปอร์ไม่เข้าใจฟริทซ์

"กระจาย!! ไม่ชอบหน้าลำไหนก็อัดมันซะ!" คำสั่งต่อไปของไวเปอร์มาแล้ว

"ฟู่วววววว"

"มาวาริค! ฉันติดต่อฟริทซ์ไม่ได้!" แอนนามองหุ่นยนต์ที่แปลกประหลาดกว่าใครเพื่อนแล้วพยายามหลบหลีกเป้าปืนของข้าศึกทางด้านหลัง

"ถึงเวลานี้! ฮึก!? ฉันไม่ใช่ตัวซวยเว่ย!....กริ๊ก แตกอากาศ กับHVAPสลับกัน!....กรึกๆ...ครึก!" ระบบป้อนกระสุนแบบรางรุ่นใหม่ ทำให้การบรรจุนั้น เร็วขึ้น และสามารถสั่งการด้วยเสียงได้

"ข้าศึกเหลือ4 เปรี้ยงๆๆๆๆๆๆ เป้งๆๆ ปั้กๆๆๆๆ" ไวเปอร์คิดในใจ แต่คนที่ถูกยิงคือ มาวาริค

"มาวาริค!?" ไวเปอร์เห็นมาวาริคที่ถูกยิง หุ่นยนต์รบของมาวาริค มัวร์ ไฟลุกพรึ่บ

"ผมโอเค หมวด! บินกลับไป! แป๊งๆๆๆ"4 ต่อ3

"เป้งๆๆ แฟ่ดๆๆๆๆๆ.......ฟู่" มาวาริคใช้เชื้อเพลิงผิดมาตรฐาน เข้าใช้แก๊สโซฮอล์110ที่มีความไวไฟสูง บวกกับไอน้ำมันที่เกาะตามส่วนเครื่องยนต์ ตอนนี้เครื่องยนต์ทั้ง2ของเขาไฟลุก เขาก็ไม่ต่างอะไรจากถังเชื้อเพลิงบินได้ และก็ร่วงลงไปในที่สุด

"ฟุ่บ.....ปึ้ง!!....ปึ้ง!" แอนนาไม่มีอาวุธเหลือแล้ว เลยต้องใช้ปีกชนปีก แอนนาทำสำเร็จ แต่ตัวเธอนั้นยังบินได้อยู่ เหลืออีก1ลำที่ไล่ตามเธอ

"ปั้งๆๆๆ....เป้งๆๆ!" และก็ยิงใส่เธอ ถูกบ้างพลาดบ้าง

"กริ๊ก....ตายซะ ไอ้สาระเลว! แอนนา เบี่ยงขวา!!" ฟริทซ์นั้นพยายามจะช่วยยิงศัตรูที่หลังแอนนา แต่เขาไม่มีทางเลือก จึงต้องทำ

"ปั้งๆๆๆๆๆ..." แอนนายังไม่หลบเพราะถูกยิงไล่หลังมาอยู่

"ฟริทซ์! อย่ายิงนะตาบ้า!!"

"กริ๊ก....ปุ้ง!!.....ปุ้บ!!!" ฟริทซ์ลืมไปหมด ว่าเขาปิดสัญญาณวิทยุ และในรังเพลิงของเขาบรรจุกระสุกแตกอากาศ ทั้งคู่เลยร่วงลงพื้น แอนนาเสียชีวิตทันที และปีกขวาของหุ่นยนต์ข้าศึกแตกกระจาย

"หืม?"

"แอนนา ฉันขอโทษ"2-1 และข้าศึกลำสุดท้ายเกาะหลังไวเปอร์อยู่

"เปรี้ยงๆๆๆๆๆ" พวกเขาเร็วจนฟริทซ์เร่งเครื่องไม่ทัน และความร้อนที่เครื่องยนต์ของฟริทซ์อยู่ที่730องศาเซลเซียส

"ขอโทษนะ....กริ๊งๆ!" สร้อยคอของแอนนา ที่ให้ฟริทซ์มา สั่นไหวตามแรงความเร็ว

"ฟริทซ์! ไม่ต้องมาหาฉัน! เสร็จภารกิจแล้ว! กลับฐานไป!!"

"เบี่ยงซ้ายไป หัวหน้า!" ฟริทซ์ขัดขืน เพราะว่าเขาชอบเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยเหลือหัวหน้าหมวดของเขา

"กลับไป!"

"ฟื้ดดดดดดดด...." เขาเร่งเครื่องจนสุดกำลัง ล็อคคันเร่งและอัดฉีดน้ำมันในระดับที่สูงที่สุด หรือจะพูดง่ายๆ ปรับระบบเครื่องยนต์ให้รับแรงอัดเกินขนาด

"ไปสิโว้ย!!" ไวเปอร์ตะโกนใส่วิทยุ

'ฉันไม่ทิ้งนายหรอกโว้ย ไอ้หัวหน้า! กริ๊ก!'ฟริทซ์คิดในใจ เพราะสำหรับไวเปอร์แล้ว เขามีบุญคุณต่อเขามากๆ

"เปรี้ยงๆๆๆๆ" ข้าศึกยังคงยิงใส่ แต่พลาดเป้า

"ฟุ้บๆๆๆ" ข้าศึกนั้นพยายามยิงไวเปอร์ให้ร่วง โดยการยิงไป และเบี่ยงไปให้กระสุนกระจายออกไปทางซ้ายขวา แต่ไวเปอร์ไม่ได้เบี่ยงหลบ เป้าจึงคลาดเคลื่อน

"ฟี้ดดดด~" เขาใกล้จะถึงระยะปืนของเขาแล้ว ระยะที่เขาเท่านั้นมั่นใจว่ายิงมันได้ คือ 200เมตร

"ฟุ้บๆๆ...แฟ้งๆๆๆ"ใกล้ถึงระยะปืนของฟริทซ์แล้ว ขณะที่ปีกซ้ายและเกราะส่วนที่หนาที่สุดถูกยิงเสียหาย

"บอกให้กลับฐานไปไง ฟริทซ์! ได้ยินที่ฉันพูดไหม!?"

"HVAP!....กรึก....แซ่ด ถอยกลับไปไม่ได้แล้วโว้ย! เราไม่มีคนนำทางแล้ว! แต่คุณยังมี!!” ฟริทซ์ทนไม่ไหวแล้วเลยต้องจำขึ้นเสียงใส่คนที่เขาเคารพ แต่ด้วยน้ำเสียงอันดุดันนั้น แฝงไปด้วยความห่วงใย

"กิ๊กๆๆ...แกร็ง" ข้าศึกหันปืน45ขึ้นมาแล้ว

"ฟี้ดๆๆๆๆๆ 748 คราวนี้ล่ะ! กริ๊ก...ปุ้ง!"

"ป๊อง...ป๊อง..." ภาพช้าเกิดขึ้นมาหลังจากที่กระสุนขนาดใหญ่ ถูกคัดปลอกออกมาจากรังเพลิง

"ปุ้ง....บึ้ม!!" กระสุนกระทบเป้าหมายเต็มๆ

"หืม? ฟริทซ์!?" ไวเปอร์เหลือบมองข้าศึกข้างหลังที่ถูกยิงจนระเบิด

"ฟี้ดๆๆๆๆๆ...ฟู่ว" ไม่มีใครรู้ว่าเครื่องยนต์ที่ผ่านการเปิดระบบความเร็วเกินพิกัดจะจบแบบไหน

"ฟริทซ์ นายใช้ระบบเกินพิกัดงั้นเหรอ!?" เพราะพวกเขาไม่ได้บ้าบิ่นไปมากกว่านี้เลย

"ปิ๊บๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ" เสียงแจ้งเตือนที่มีความถี่.25วิ นั่นหมายถึง 'เครื่องยนต์ใช้การไม่ได้แล้ว'

"ฟริทซ์!?..ฟู่วววว...." ผู้หมวดค่อยๆลดความเร็วลง และมองไปที่ฟริทซ์

"ไม่ทันแล้ว ผู้หมวด.....แฟ่ดๆๆๆๆ" ความร้อนที่สูงถึง753องศาเซลเซียส มันสูงเกินไป ทำให้เครื่องยนต์ แผ่วเบา และดับลง

"ฟุ่ววว....ฟริทซ์!" หมวดบินไปหาฟริทซ์ทันทีเมื่อเขากำลังร่วง เขากำลังอยู่นิ่งในความสูง3300ฟุต

"ปึกๆๆ....ปุ้ง!......ฟู่วววว" แรงบิดที่ถูกรีดพลังออกมาเกินมาตรฐานถึง200นิวตันเมตร ทำให้เครื่องยนต์เกิดอาการเค้น รอบที่ถูกอัดขึ้นมาสูงมากเกินไป ทำให้ระบบจ่ายน้ำมันภายในห้องเครื่อง จ่ายน้ำมันในปริมาณเกินกำหนด

"ฟริทซ์!!?"

"พรึ่บ!!" ประกายไฟจากห้องเครื่องเข้าลุกลามในส่วนของไอพ่น ฟริทซ์ไม่พูดอะไรซักแปบ ก่อนที่จะพูดว่า...

"หมวด...ขอโทษนะที่ผมทำผิดสัญญานะ...แต่ผมอยากให้หมวดรอดกลับไป.."

"ไม่ๆ....นายต้องไปกินกับฉัน....ปุ้งๆๆ....พรึ่บ" ระเบิดที่ทิ้งไปถูกเป้าหมายเต็มๆ นั่นหมายถึง ภารกิจสำเร็จ อย่างสมบูรณ์

"ผมคงไป...ไม่ได้....ผมดีใจที่หมวดรอด...หมวดต้องรู้จักน้องชายของผม...ฟรานส์ ถึงเขาห่ามๆไปหน่อย แต่เขาเป็นคนดี.....พรึ่บ!" จากเหล็กความร้อนสูงกลับลุกโชนขึ้นมา ระบบไฟฟ้าเริ่มถูกเผา ฟริทซ์รู้อยู่แก่ใจ

"ฟริทซ์ ฉันจะช่วยนายเอง นายต้องรอด ขอบใจที่ช่วยฉัน จะดีกว่านี้ถ้าเรารอดไปด้วยกัน นะ"

"ผมขออะไรอย่างนึง...ในฐานะทหารของหน่วย และ...ลูกกำพร้าพ่อแม่" ขณะที่ลูกกำพร้าขออะไรไป เขาทำมุมกับพื้นที่65องศา และความเร็วสูงขึ้นเร็วมาก

"???" ไวเปอร์เพิ่งรู้ความจริงว่าฟริทซ์เป็นผู้กำพร้า

"หมวด..ต้องดูแลน้องชายผม....แทน....ผม....เฮือก" ชิ้นส่วนของเขาค่อยๆหลุดออกมาทีละน้อย

"ฟริทซ์!? ฟริทซ์!!?" และการที่ดิ่งลงไปลึกพอสมควร ฟริทซ์เลือกตกเยอะมาก

"ฟู้ววววว" เขาร่วงลงไปในความสูง2500ฟิตกับหุ่นยนต์ของเขา ความเร็วทิ้งดิ่งเท่ากับ140ไมล์.ชม. ไวเปอร์พยายามคิดจะช่วยฟริทซ์ แต่ทำอะไรไม่ได้เลย

"พรึ่บ...ฟู่..." ไฟเริ่มเข้าลุกลามทำลายระบบไฟฟ้าแล้ว

"ม่ายยย!!"

"ปุ้งๆๆๆ...." คลังกระสุนของฟริทซ์ถูกไฟไหม้

.

.

.

ตึ้ง....โครม....แก๊งๆ! และระเบิดลงเมื่อตกถึงพื้น

v

v

v

v

ก็..สวัสดีครับท่านผู้อ่านทุกๆท่านเลยนะ ผมคือTheHolyWinds2000นะครับ และก็นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายที่อ้างอิงสถานที่จริงในแผนที่โลกเลยครับ เป็นการเปิดตัวครั้งแรกในเว็ปนี้เลยล่ะครับเพราะว่าที่ผมเขียนไปเขียนมาแก้ไปแก้มาถึง3ปีด้วยกัน แต่ด้วยความอายไม่กล้าลงเลยแช่อยู่อย่างนั้นล่ะ 5555 หากผิดพลาดตรงไหนก็ติชมกันได้นะครับ เป็นกำลังใจให้ผมด้วยนะครับ จากมือใหม่ ^_^

 

โปรดติดตามตอนต่อไป....

ชื่อตอน
1.0 รอคอย 32 หน้า
1.1.1 ความจริง 40 หน้า
1.1.2 เลือก 51 หน้า
1.2.1 โรงเรียนหุ่นยนต์รบ 46 หน้า
1.2.2 หุ่นยนต์ประจำห้อง 75 หน้า
1.3.1 เจ้าหนูกุนมะ 27 หน้า
1.3.2 นักเรียนใหม่ 57 หน้า
1.4.1 ดวล 37 หน้า
1.4.2 พลาดพลั้ง 47 หน้า
1.5.1 โฉมงามจากเวียนนา 30 หน้า
1.5.2 ไอ้ยุ่นอีกคน 44 หน้า
1.6.1 คิดหนัก 42 หน้า
1.6.2 บอกลา 51 หน้า
1.7.1 รบกันเอง 50 หน้า
1.7.2 ความพิเศษของผู้ไร้ประสบการณ์ 35 หน้า
1.8.1 ภารกิจค้นหาและช่วยเหลือ 45 หน้า
1.8.2 ป่าสน 51 หน้า
1.9.1 จากใจของนักรบผู้บ้าคลั่ง 23 หน้า
1.9.2 ให้ฉันตายฉันก็ไม่ทิ้งนาย 43 หน้า
1.10 พระเจ้าผู้ลงทัณฑ์ 31 หน้า
1.10.2 ผู้ที่ไม่เคยดวลกัน 37 หน้า
1.11.1 ไปเอาคืน 45 หน้า
1.11.2 สงครามภายในสนามฝึก 27 หน้า
1.12.1 ความเสี่ยง 37 หน้า
1.12.2 เปลี่ยนความไม่เข้าใจ เป็นความมั่นใจ 35 หน้า
1.13.1 ไก่อ่อน 30 หน้า
1.13.1 ไก่อ่อน 30 หน้า
1.13.2 ปรับตัว 31 หน้า
1.14.1 เหตุเกิดเพราะไม่ชอบหน้ากัน 40 หน้า
1.14.2 เกือบไม่สูสี | 35 หน้า × 300 , × 3
1.15.1 เบลารุส 47 หน้า
1.5.2 วอนตาย 25 หน้า
1.16.1 ตัวแทนของหัวหน้า 32 หน้า
1.6.2 จากบ้าน 19 หน้า
1.17.1 ภัยร้าย 21 หน้า
1.17.2 การเตรียมการของทั้งสองฝ่าย 19 หน้า
1.18.2 การฝึกสุดโหดในคอนสตันซา 33 หน้า
1.19 ฝึกและฝึก 45 หน้า
1.20 อดีตของผู้ร้ายที่รักชาติ 53 หน้า
1.21 ผู้กล้าหาญกลุ่มแรกที่ถูกสังเวย 48 หน้า
1.22.1 เที่ยวบินแรกที่เสี่ยงที่สุด 35 หน้า
1.22.2 กองพลแรกที่บุกโรมาเนีย 25 หน้า
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น