BlurryFace

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ฟิค 9 ศาสตรา #ยักษ์กินอ็อด

ชื่อเรื่อง : ฟิค 9 ศาสตรา #ยักษ์กินอ็อด

คำค้น : ยักษ์กินอ็อด

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

จำนวนตอน : 18

คนเข้าชมเดือนนี้ : 759

คนเข้าชมทั้งหมด : 91,798

คะแนนถูกใจทั้งหมด : 199

ความคิดเห็น : 210

ปรับปรุงล่าสุด : 18 มี.ค. 2561 12:45 น.

ยอดสนับสนุนเรื่อง
× 0
× 0
× 0
× 199
เริ่มติดตาม กดถูกใจนิยายเรื่องนี้
แชร์ :
บทนำ

แฟนฟิค 9 ศาสตรา (#ยักษ์กินอ็อด) เทหะยักษา x อ็อด nc 18+

 

Story by : burryface

 

   สวัสดีค่าาาา แอบหนีมาปั่นฟิคนิดหน่อย แฮ่! เพิ่งได้มีโอกาสไปดู 9 ศาสตรามาค่ะ คือมันกร้าวใจมากกก ตรงเทหะยักษานี่ล่ะค่าา ช่างเป็นท่านจ้าวที่เท่อะไรเยี่ยงนี้ บ่าวใจไม่ดีเลยค่ะ 😂😂😂 นอกจากอนิเมชั่นฝีมือคนไทยจะสนุกแล้ว เราในฐานะสาววายคนนึง ก็อดแอบอาการตัวสั่นไม่ได้ ไม่คิดว่าจะมีคนจิ้นนุ้งอ็อดกับท่านจ้าวได้ จนได้มาดูเองนี่ล่ะ สาวๆที่ไปดูแล้วฟินจิ้นเหมือนกันก็มาฟินต่อกับฟิคนี้ได้นะคะ เรามาแบ่งปันความฟินให้ ❤❤❤

   สุดท้ายนี้ สนับสนุนฝีมือคนไทยกันเยอะๆนะคะ! ของเค้าดีจริง!! ไม่ดูแล้วจะพลาดน้าาา นอกจากอ็อดจะน่าเอ็นดูแล้ว ยักษ์ก็น่ายอมพลีกายถวายชีวีให้เหมือนกันด้วย 55555

 

Fanart ฟินๆจากคนนี้เลยค่าาา

👇👇👇👇

@DREAMING_OOR

 

#

 

 

 

#

 

   "เจ้าลงมาที่นี่...เพื่อจะมาสมเพชข้าสินะ เจ้ามนุษย์"

   "เปล่าจ่ะ...ข้าแค่ลงมาดูว่าท่านหิวหรือเปล่า"

อ็อดพูดยิ้มๆ เขาถือถาดที่ใส่อาหารไว้อยู่ในนั้น ทั้งหมดล้วนห่อด้วยใบตอง กลิ่นหอมน่ากินช่างเหลือเกิน เหมือนเพิ่งทำเสร็จมาหมาดๆ กำลังอุ่นได้ที่

   "ไม่ต้องมาทำเป็นสงสารข้า...เป็นมนุษย์แท้ๆริอาจมาทำดีกับยักษ์!"

   "จ่ะๆ เรื่องนั้นไว้ก่อนเถอะ ท่านควรจะกินอะไรซักหน่อยนะจ๊ะ"

   "เอ๊ะ! เจ้าฟังไม่รู้เรื่องหรือไง! ข้าไม่อยากกิน ก็ไม่ต้องเอามาให้ข้า!"

อ็อดถอนหายใจ ยักษาตรงหน้าที่โดนล่ามมือล่ามเท้ากับโซ่ตรวน ยังคงเกรี้ยวกราดไม่หาย อ็อดที่เห็นว่าตนเองอุตส่าห์ลงมาถึงนี่ จะเอากลับไปอีกก็ใช่เรื่อง จึงค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆ วางถาดลงบนพื้นช้าๆ ก่อนจะกระชับผ้าโพกหัวให้เข้าที่

   "หวังว่าท่านจะกินนะจ๊ะ"

   "เดี๋ยวก่อนเจ้ามนุษย์"

   "ข้าชื่ออ็อดต่างหาก"

   "ช่างเถอะ...ไม่มีใครบอกเจ้าหรือไงกัน ว่าไอ้โจงกระเบนที่เจ้านุ่งน่ะ มันสั้น!"

อ็อดเลิกคิ้วงงงวย ก้มมองยังโจงกระเบนที่ตนสวมใส่ แล้วก็นึกแปลกใจ เอ...ไอ้เราก็สวมแบบนี้อยู่นานแล้ว ก็ไม่มีใครทักอะไรเลยนี่

   "มันก็ปกตินี่จ๊ะ ท่านว่ามันสั้นไปหรือ?"

   "ช่างเถอะ...แบบนี้ล่ะดีแล้ว..."

ยักษายกยิ้มมุมปากบางๆ เหมือนนึกอะไรได้ เห็นเด็กหนุ่มมนุษย์กำลังจะเดินออกไป ก็เอ่ยปากเรียกรั้งไว้อีกครั้ง จนเด็กหนุ่มหันมาพร้อมขมวดคิ้วหงุดหงิดเล็กน้อย จะไปก็ไม่ให้ไปซักที ยักษ์ตนนี้ช่างเอาใจยากนัก

   "มีอะไรอีกหรือจ๊ะ ข้าจะรีบไปซ้อมมวยให้เด็กๆมัน"

   "ข้าหิวแล้ว เจ้ามาป้อนข้าซิ!"

   "โซ่ตรวนก็ไม่ได้สั้นนี่จ๊ะ"

   "ข้าขี้เกียจ เร็ว!ข้าหิว"

อ็อดได้แต่เดินไปตามคำสั่งอย่างงงๆ ยกมือหยิบอาหารป้อนให้ยักษาตรงหน้าช้าๆ พลันร่างกายก็โดนรวบไว้แน่น จนเด็กหนุ่มต้องถลึงตาแปลกใจ

   "ปล่อยข้านะ ท่านจะทำอะไร"

   "มีใครบอกเจ้ามั้ย ว่าห้ามไว้ใจยักษ์ เจ้ามันโง่นัก เจ้ามดปลวก"

   "ก็...ก็ท่านอยากให้ข้าป้อน ข้าก็ป้อน..."

อ็อดได้แต่ดิ้นอยู่อย่างนั้นในท่อนแขนยักษา ยิ่งดิ้นก็ดูเหมือนจะยิ่งโดนรัดแน่นกว่าเก่า ยักษาได้แต่หัวเราะหึในลำคอกับความซื่อของเด็กหนุ่มมนุษย์ ช่างน่าแกล้งอะไรเยี่ยงนี้ 

   "ดิ้นมาก เดี๋ยวข้ากินซะหรอก!"

   "พ...พี่เทหะจ๊ะ ปล่อยข้าเถอะจ่ะ"

   "หือ?"

ยักษาชะงักกึก ไอ้เจ้ามนุษย์นี่มันเรียกข้าว่าอะไรนะ พี่เทหะรึ? ช่างกล้านักที่มาเรียกข้าอย่างนี้ จะอ่อยข้าให้ข้าปล่อยไปหรือ!

   "บังอาจมากนัก...ไหนเรียกใหม่ซิ! ถ้าพูดดีๆข้าอาจจะปล่อยเจ้า"

   "พี่เทหะจ๊ะ ปล่อยข้าเถอะจ่ะ ท่านรัดแน่นไป ข้าหายใจไม่ออกนะจ๊ะ"

ยักษาได้แต่มองใบหน้าคนในอ้อมแขน พร้อมกับท่าทีที่ดิ้นไปมา ฝ่าพระหัตถ์ยกขึ้นลูบใบหน้าอ็อดเบาๆ  ไอ้เจ้ามนุษย์นี่ช่างแปลกนัก กล้าที่จะลงมาหาข้า ที่เป็นถึงเทหะยักษา ไม่กลัวบ้างหรือไงกัน แล้วดูท่าทีดิ้นขลุกขลักอย่างนั้นสิ มันช่างน่าแกล้งเสียจริง

   "อ...อื้อ! จะทำอะไรน่ะจ๊ะ อย่าดึงโจงกระเบนข้าสิ!"

   "ข้าบอกแล้วว่าอย่านุ่งสั้น เวลาดึงมันหลุดง่าย"

   "ช...ช้าก่อน!"

ฟึ่บ!!

   โจงกระเบนสีเข้มถูกดึงหลุด อ็อดรีบเอามือกุมทันที เทหะบ้า! ทำอะไรกันล่ะนี่ มันน่าอายจะตายไป! ถ้ามีทหารนายไหนลงมาเห็นล่ะก็ มันจะเป็นความอับอายอัปยศอดสูที่สุดเลยนะ!

   "หึๆ อยากได้คืนมั้ยล่ะ เจ้ามนุษย์"

   "ข้าชื่ออ็อด..."

   "เลิกท้วงชื่อเจ้าได้แล้วน่า!"

   "เอาผ้าโจงกระเบนข้าคืนมาเถอะจ่ะ ข้าต้องรีบไปซ้อมมวยต่อนะจ๊ะ พี่เทหะ"

ยักษาที่ชูผ้าโจงกระเบนเหนือหัว ยกยิ้มเยาะอย่างพึงพอใจ เมื่อเด็กหนุ่มมนุษย์ตรงหน้าเขย่งตัวจะคว้าเอาของในมือตนเอง แต่ด้วยความสูงที่สูงเกินกว่าจะหยิบถึง ทำให้อ็อดต้องหยุดเขย่ง พลางหายใจหอบเหนื่อย 

   "เอ้า! ไม่เอารึ แล้วเดี๋ยวจะเอาอะไรนุ่งไปซ้อมมวยพวกเด็กๆมันเล่า ฮะๆ"

   "เลิกแกล้งซักทีสิจ๊ะ ข้าเหนื่อยแล้ว ข้าไม่ได้มีเวลามาเล่นกับท่านทั้งวันนะ"

   "ข้าคืนให้ก็ได้"

   "จริงหรือจ๊ะ!"

   "แต่เจ้าต้องมาให้ข้ากินก่อน"

   "ด...เดี๋ยวสิจ๊ะ!!"

ไม่ทันได้เอ่ยอะไรต่อ อ็อดก็โดนดึงเข้าไป จนใบหน้ากระแทกเข้ากับท้องยักษาเต็มๆ โดนจับให้นอนหงายลงกับพื้น สองแขนโดนตรึงแน่น เสียงโซ่ตรวนดังเป็นระยะๆ

   "อ...อื้อ! ปล่อยฉันเถอะจ่ะ"

   "เจ้าคิดผิดตั้งแต่เดินเข้ามาในนี้แล้ว เจ้ามนุษย์"

   "อ...อื้อ!"

ผ้าโพกหัวถูกดึงออก คมเขี้ยวของยักษาที่ค่อยๆขบเม้มลงไปยังต้นคอของเด็กหนุ่มเบาๆ ฝังลงไปจนหยาดโลหิตไหลออกมาช้าๆ อ็อดได้แต่ดีดดิ้นด้วยความเจ็บ เม้มริมฝีปากแน่น ยามที่คมเขี้ยวถูกถอนออกจากต้นคอช้าๆ

   "เลือดของเจ้าช่างหวานหอม แถมเนื้อยังนิ่มละมุนลิ้น"

   "ข...ข้าเจ็บ...พี่เทหะ"

   "เรียกข้าอีกซิ"

   "พี่...พี่เทหะจ๊ะ"

ยักษายกยิ้มอย่างพึงพอใจ โน้มกายลงมา พร้อมกับลากริมฝีปากไปทั่วเรือนร่าง ขบกัดยอดประทุมสีหวานเบาๆ อ็อดได้แต่หอบหายใจช้าๆ ก่อนจะแอ่นกายขึ้นอีกครั้ง เมื่อรู้สึกว่าอะไรบางอย่างถูกสอดใส่เข้ามา มันใหญ่และก็คับแน่น จนแทบจะกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บแปลบ 

   "อ๊ะ...จ...เจ็บจังเลยจ่ะ พี่เทหะ...เอาออกไปได้มั้ยจ๊ะ...ข้าเจ็บ!"

ได้ยินอย่างนั้นแล้ว ก็อยากจะแกล้งให้หนักกว่าเก่า เทหะยักษาขยับเรือนร่างช้าๆ จนเรือนร่างของคนใต้ร่างดีดดิ้นไปมา กับความรู้สึกถึงสิ่งแปลกปลอมที่สอดเข้ามาจนสุด อ็อดน้ำตานองหน้า เจ็บแปลบไปทั้งสะโพก ใบหน้าแดงก่ำจนต้องยกมือขึ้นมาปิด เกรงว่าคนเบื้องบนจะเห็นแล้วหัวเราะเยาะเข้า

   "จะปิดไปทำไมกัน เจ้าในเวลานี้ก็ดูน่าเอ็นดูออก"

   "ม...มันน่าอายนี่จ๊ะ ข้าไม่เคยทำอะไรเยี่ยงนี้มาก่อน"

   "งั้นเจ้าก็จำไว้ตั้งแต่ตอนนี้เลยว่า เจ้าทำกับข้าแบบนี้ได้แค่คนเดียว"

   "ด...เดี๋ยวสิจ๊ะ! อ๊ะ! พี่เท...หะ"

 

ร่างของเด็กหนุ่มมนุษย์ นอนหลับตาพริ้มไปด้วยความเหนื่อยล้าไปแล้ว ยักษาลอบมองใบหน้าเนียนที่มีแต่ความน่าเอ็นดู แล้วอดที่จะเอามือลูบไล้แก้มเนียนนั่นได้ ทำไมกัน...เป็นเพียงแค่มนุษย์ แค่มดปลวกแท้ๆ แทนที่จะเกรงกลัวยักษ์ แต่ทำไมกลับทำให้ยักษาตนนี้ใจสั่นหวั่นไหวทุกครา เวลาที่สบตา...เจ้ามีดีอะไรกัน เป็นแค่มนุษย์แท้ๆ...

   นั่นสิ...เป็นแค่มนุษย์แท้ๆ...

ยักษายกยิ้มมุมปากบางๆ ก่อนจะดึงคนร่างเล็กที่นอนสลบไสล ให้ขึ้นมาบนตัก โอบกอดเด็กหนุ่มไว้ข้างกาย เหมือนไม่อยากจะปล่อยไปไหน 

   "เจ้าทำให้ข้ารักเจ้าซะแล้ว...เจ้ามนุษย์"

 

 

 

 

   แต่งด้วยความเมากาวค่ะ เมากาวมากกกก อิคนบาปปปป ว่าจะไม่ nc แล้วนะ! แต่มันอดมิดรั้ยยยย ฮือออออ มีแพลนจะแต่งเต็มเรื่องสิบตอนจบค่ะ หาเวลาว่างก่อนนะคะ ตอนนี้ก็เอาฟิคสั้นๆไปเสพก่อนเด้อ คู่ต่อไป #ทมิฬติดอ็อด นะคะ! เราชิปทุกคู่ บอกเลอ-----

 

***แจ้ง***

ทวิตเรามีปัญหา ไม่สามารถเข้าได้ค่ะ และเราก็ขี้เกียจสมัครใหม่ด้วย เราเลยสร้างเพจแทน เพื่อจะได้อัพเดตตอนใหม่ๆในนั้นแทน ยังไงก็ขออภัยสำหรับคนที่ติดตามในทวิตด้วยนะคะ //กราบเบญจางคบดิษฐ์

 

ชื่อแฟนเพจ

👇👇👇

 

BlurryFace/butter

 

❤❤❤❤❤❤❤

ชื่อตอน
ในห้วงนิทรา...ตอนที่ 1 อดีต 12 หน้า
ในห้วงนิทรา...ตอนที่ 2 หลุด 10 หน้า
ในห้วงนิทรา...ตอนที่ 3 ละทิ้ง 11 หน้า
ในห้วงนิทรา...ตอนที่ 4 ตัณหา 9 หน้า
ในห้วงนิทรา...ตอนที่ 5 เข้าใจ 9 หน้า
ในห้วงนิทรา...ตอนที่ 6 สงสัย 10 หน้า
ในห้วงนิทรา...ตอนที่ 7 หวง 8 หน้า
ในห้วงนิทรา...ตอนที่ 8 คำพูด 7 หน้า
ในห้วงนิทรา...ตอนที่ 9 พี่เทหะ 9 หน้า
ในห้วงนิทรา...ตอนที่ 10 จนนิรันดร์ 12 หน้า
แจ้งงง!! วันเปิดเรื่องใหม่!! 1 หน้า
สเน่หายักษาทารคา บทนำ 11 หน้า
สเน่หายักษาทารคา บทที่ 1 10 หน้า
สเน่หายักษาทารคา บทที่ 2 8 หน้า
สเน่หายักษาทารคา บทที่ 3 9 หน้า
สเน่หายักษาทารคา บทที่ 4 7 หน้า
สเน่หายักษาทารคา บทที่ 5 9 หน้า
เสน่หายักษาทารคา บทที่ 6 7 หน้า
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น