I'm Mynt

#เปอร์กัญจน์ จีบหมอใครว่ายาก? เดี๋ยวเฮียเปอร์จะทำให้ดู!!!

จบ [สนพ.deep publishing]Extern! พี่หมอครับ!...รับเกียร์แล้วเป็นเมียกูที

ชื่อเรื่อง : [สนพ.deep publishing]Extern! พี่หมอครับ!...รับเกียร์แล้วเป็นเมียกูที

สถานะเรื่อง : จบแล้ว

คำค้น : เปอร์กัญจน์,หมอวิศวะ,คลายเครียด

หมวดหมู่ : นิยาย y

จำนวนตอน : 31

คนเข้าชมเดือนนี้ : 25,310

คนเข้าชมทั้งหมด : 3,085,899

คะแนนถูกใจทั้งหมด : 3,949

ความคิดเห็น : 3,679

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มิ.ย. 2562 17:41 น.

ยอดสนับสนุนเรื่อง
× 13,800
× 0
× 0
× 3,949
เริ่มติดตาม กดถูกใจนิยายเรื่องนี้
แชร์ :
บทนำ

PerGunjn’s part

#หมอวิศวะ #เปอร์กัญจน์

2 บทแรกของเรื่องอยู่หน้านี้จ้า!!

บทที่ -2

ภาคแยกจากเรื่อง Gown and Gear เมียวิศวะมัน(ส์)ดี หรือหมอจะลอง

“Extern!~ มีเคสใหม่เข้าค่าา!”

...

“Extern!! คนไข้ปวดท้อง!!”

...

“Extern!!! คนไข้Arrest!!!”

...

“Extern!”

...

“Externnnn!!”

“ครับบบบ!”

ผมวิ่งหอบร่างกึ่งไร้วิญญาณของตัวเองเพื่อวิ่งลงจากชั้น8ไปยังชั้น6เพื่อรับเคสที่เข้ามาใหม่ เหลือบมองนาฬิกาก็ใกล้จะตี5แล้ว คืนอันยาวนานกำลังจะจบลง.....แล้วต่อด้วยวันอันยาวนาน

กว่า

แทน!

เป็นนักศึกษาแพทย์ปี6ชีวิตก็อย่างนี้แหละครับ อยู่เวรถึง6โมงเช้าแล้วก็ต้องมาราวน์วอร์ดต่อเหมือนเมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมือนเมื่อคืนไม่ได้อยู่เวร(ราวน์วอร์ด = ดูอาการของผู้ป่วยตามเตียงในหอผู้ป่วยแล้วปรับเปลี่ยนการรักษาในแต่ละวัน) ซึ่งชีวิตนักศึกษาแพทย์ปีสุดท้ายก็อย่างงี้แหละครับ ต้องถูกจิกหัวใช้ทุกอย่างเหมือนเป็นทาสในเรือนเบี้ย เหมือนเป็นซินเดอเรลล่าที่ถูกรังแก...โถ่วว ชีวิตหมอกัญจน์!

“หมอกัญจน์ถ้าProgressเคสเสร็จก็กลับหอไปอาบน้ำพักก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยว7โมงค่อยมาราวน์ก็ได้”

ผมพยักหน้าให้พี่พยาบาลเล็กน้อยหลังจากใส่Tube(ท่อช่วยหายใจ)ให้ผู้ป่วยรายสุดท้ายเสร็จ

.

เดินแบกร่างโงนเงนสะลึมสะลือของตัวเองกลับมาที่รถBMWของพ่อที่ยึดมาขับซึ่งจอดบริเวณที่จอดรถของโรงพยาบาลใกล้ๆกับร้านสะดวกซื้อและร้านข้าวต้มที่เป็นแหล่งรวมตัวของพวกแฮงค์จากการท่องเที่ยวยามราตรี

แถ่ดดดด แถ่

ผมขมวดคิ้วน้อยๆ เมื่อรถสตาร์ทไม่ติด ตอนนี้สติสัมปชัญญะเริ่มถดถอยลง หรือผมควรจะนอนบนรถไปเลยดี ตอนนี้ง่วงมากๆจนแทบทนไม่ไหว ยอมไม่อาบน้ำก็ได้ ขอแค่ได้นอนก็พอ

ก๊อก ก๊อก

ผมผงกศีรษะขึ้นจากพวงมาลัยแล้วมองคนที่เคาะกระจกรถของผมอย่างงุนงน...มาได้ไงวะ?

กริ๊ก

ผมปลดล๊อครถแล้วเดินลงมาประจันหน้ากับคนตัวสูงผิวเข้มนิดหน่อยแบบนักกีฬาและที่สำคัญ หนวดของมันเด่นชัดกระแทกตาผมมาก เห็นแล้วรู้สึกรกหูรกตา แถมกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆยังพอให้เดาได้อีกว่ามันไปทำอะไรมา

“มีอะไร?”

มันคือเปอร์ ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าเปอร์อะไร ไฮเปอร์? ไวเปอร์? เปอร์คัสชั่น? เปอร์ริเฟอรี่? รู้แค่ว่ามันคือเด็กวิศวะปี4ที่คุมงานฝั่งวิศวะในโครงการที่ผมดูแล...และหน้ามันกวนตีน ปากก็วอนโดนตีน

“สตาร์ทรถไม่ติดเหรอหมอ?”

“อืม”

ผมกอดอกพยักหน้าให้มันนิดหน่อย อากาศตอนเช้าๆชักจะหนาวเกินไปแล้ว

“เดี๋ยวซ่อมให้...ไปนอนบนรถผมก่อนมั้ย?”

คนตัวสูงโย่งว่าพลางชี้ไปทางแลมโบกินี่สีดำด้านทั้งคันที่จอดเด่นอยู่ด้านหลัง ผมก็ทำได้แค่ขมวดคิ้วอย่างสงสัย...จะมาไม้ไหนวะ?

“ซ่อมได้เหรอ? ทำไม?...เป็นพระเอกเหรอเราอะ...เสียใจด้วยนะกูไม่ใช่นางเอก”

ถึงผมจะง่วง แต่ปากผมก็ยังใช้การได้ดีอยู่เสมอ

“ผมก็ไม่ใช่พระเอก และถ้าพี่ไม่ได้เป็นนางเอก...แปลว่าเราก็คู่กันได้ใช่มั้ยครับ?”

ผมหรี่ตามองรุ่นน้องต่างคณะอย่างประเมินว่าเจ้าหนวดนี่ต้องการจะเล่นอะไร

“เหอะ เสี่ยวนะมึงอะ”

ผมถอนหายใจน้อยๆ ตอนนี้ผมง่วงเกินกว่าจะมายืนโต้เถียงกับใครได้

“ผมกำลังจะโทรตามช่างมาซ่อมให้ เพราะต่อให้ผมจะซ่อมได้แต่ผมก็ไม่มีอุปกรณ์อยู่ดี...พี่ขึ้นไปนอนบนรถก่อนเถอะ ผมจะอยู่ตรงนี้รอช่างให้”

“เออๆ”

เมื่อมีทางดีๆให้เลือก แล้วทำไมผมต้องเล่นตัวล่ะ?

ผมเดินโงนเงนเปิดประตูที่นั่งข้างคนขับแล้วยัดตัวเองเข้าไป ปรับเบาะเอนนอนทันที ภาพสุดท้ายที่ผมเห็นคือร่างสูงกำยำของรุ่นน้องเปิดฝากระโปรงรถของผม เช็คนู่นนี่ให้ด้วยหน้าตาจริงจัง ผิดจากวิสัยปกติของมัน...แบบนี้ก็ดูดีไปอีกแบบแฮะ

แล้วพลันสติของผมก็หลุดลอยไปทีละน้อย...ทีละน้อย

...

สัมผัสแผ่วเบาบริเวณศีรษะ คล้ายๆถูกลูบไปมาเบาๆ

...

สัมผัสอุ่นร้อนผะแผ่วประทับลงที่หน้าผาก...เลื่อนลงมาที่ริมฝีปากอ่อนนุ่ม และค้างไว้อย่างนั้นสักพัก...ก่อนสัมผัสนั้นจะหายไป

...

ความเหน็บหนาวหายไปฉับพลันเพราะอากาศรอบๆตัวถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นที่โอบล้อมไว้

...

..

Rrrrrrrrrr!!

ผมลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วรีบคว้ามือถือตัวเองตามสัญชาตญาณ อาจจะถูกวอร์ดโทรตามก็เป็นได้

“ครับ?”

[พี่กัญจน์ เรซสิเดนท์(แพทย์ประจำบ้าน)กับอินเทิร์น(แพทย์ใช้ทุน)วันนี้มาราวน์สายหน่อยนะ ติดคอนเฟอร์เรนซ์ พี่ไม่ต้องรีบมาก็ได้ นอนพักไปเหอะ...สักนิดหน่อยก็ยังดีพี่]

“อืมๆ ขอบใจ”

ผมกรอกเสียงตอบนักศึกษาแพทย์ปี4ไปก่อนจะกดวางสาย พลันสายตาก็เหลือบมองเสื้อช๊อปสีน้ำเงินที่ห่มคลุมตัวผมอยู่อย่างงงๆ ...ฮ่ะๆ กาวน์สั้นก็ใส่ แถมยังมีช๊อปมาห่มอีก อุ่นชิบหาย!

แชะ

ผมกดถ่ายรูปเสื้อกาวน์และเสื้อช๊อปที่พาดทับกันบนตัวผมโดยติดใบหน้าแค่ครึ่งหน้าของผมและไม่เห็นชื่อของผมบนกาวน์แล้วจึงอัพลงอินสตราแกรม...ผมลงแค่เพราะรู้สึกว่ามันแปลกดีที่สองสิ่งนี้มารวมกันได้ทั้งๆที่กว่าจะโคจรมาเจอกันได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ผมไม่ได้มีเจตนาจะสื่อสิ่งอื่นใดในเชิงรักใคร่จริงๆ...จะเหมือนแก้ตัวมั้ยครับ?

ก๊อก ก๊อก

ผมหันมองตามเสียงเคาะตรงกระจกรถหรู แล้วเปิดประตูลงไปคุยกับเจ้าของรถที่ยืนยิ้มน้อยๆให้

“ครับ?”

พอได้นอนพักนิดหน่อยก็เริ่มคิดได้และไม่อยากเหวี่ยงใส่คนที่มาช่วยเหลือ

“รถเสร็จแล้วครับ”

เจ้าหนวดยืนยิ้มปริ่มให้ผม...กูล่ะเกลียดยิ้มกรุ้มกริ่มของมันจริงๆ เป็นเหี้ยไรครับ?

“อืม...”

“...”

“...ขอบใจ”

ผมว่าเสร็จก็เดินไปที่รถทันทีอย่างไม่อยากจะมองหน้ากวนตีนๆของเจ้าเด็กนี่สักเท่าไหร่

“หมอกัญจน์”

“อะไร!?”

ผมเผลอหันไปตวาดใส่เด็กวิศวะนิดหน่อยจนมันตกใจน้อยๆ ก็ผมเขินแปลกๆนี่ครับเวลาถูกมันมองด้วยสายตาเจ้าเล่ห์แบบนั้นแทบจะตลอดเวลา...ไอ้หมาจิ้งจอก!

“เอ่อ...ผมรู้นะว่าหมออาจจะชอบ...แต่คือ...”

“??”

“ผมยังต้องใช้เสื้อช๊อปเข้าแลปน่ะครับ”

ผมเบิกตาโตนิดหน่อยแล้วก้มลงมองช่วงอกตัวเองที่มีเสื้อช๊อปคลุมพาดอยู่

พรึ่บ ฟิ้วว

แล้วผมก็ขยุ้มผ้าและโยนคืนให้เจ้าของอีกที

“ฮ่ะๆๆ ไว้วันหลังจะเอามาให้ห่มอีกนะครับ!”

แม่งยังจะตะโกนตามหลังกูมาอีกนะ! กูก็อายเป็นนะโว่ย

“เออ! กูไปล่ะ”

แล้วผมก็เดินตึงตังกลับไปที่รถทันที ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้จนต้องหันกลับไปคุยกับเจ้าหนวดหยอมแหยมนั่นอีกที

“ครับ?”

“ค่าซ่อมอะ?”

ผมเอียงคอมองมันอย่างตั้งคำถาม พลางควานหากระเป๋าเงินในกระเป๋ากางเกงสแลค

“ถือว่าผมให้เป็นของหมั้น”

“หมั้นอะไรวะ?”

ตอนนี้ผมแรมต่ำและงุนงงกับคำพูดของมันมาก มึงช่วยพูดอะไรให้เคลียร์ๆดิ๊

“ก็แค่อยากจะหมั้นไว้เผื่อได้มาเป็นเขยหมอไงล่ะครับ”

ผมหรี่ตาลงทำหน้าเอือมๆ เอาที่น้องสบายใจเลยครับ

“คิดว่าจะเป็นได้ก็ลองดู”

แล้วผมก็สตาร์ทรถ ขับออกมาเลย โดยไม่ได้สนใจคนตัวสูงที่ยืนมองจนรถหายไปสุดสายตา

.

.

“ไม่ได้คิดว่าจะเป็นได้...แต่คิดว่าได้เป็นแน่...คุณสะใภ้วิศวะ”

บทที่ -1

ครับ...คุณรู้มั้ยว่าหนึ่งในความชิบหายs(เติมsให้แสดงถึงพหูพจน์)ของการเรียนหมอคืออะไร?

> เรียนหนัก?

ไม่หรอกครับ คณะไหนก็หนักทั้งนั้น

> เหนื่อย?

เป็นนักศึกษามันก็ต้องเหนื่อยอยู่แล้วครับ

> งานยุ่งจนโดนแฟนทิ้ง?

เอ่อ...มันก็ใช่นะครับ แต่ตอนนี้ผมยังไม่โดน ข้ามไปๆ

> อยู่เวร?

ใช่ครับ! มันคือการอยู่เวร!! และยิ่งเหี้ยมากถ้ามันคือการอยู่เวรสิ้นปี!! ดีนะครับที่วันนี้อาจารย์อนุญาตให้ลงเวรได้ตอนเที่ยงคืน

5

4

3

2

1

Happy New year!

ฟู้วว ตู้มมมม!

เสียงทีวีในวอร์ดดังลั่นทั้งพี่ๆพยาบาลและคนไข้ต่างลุกมานั่งแล้วส่งเสียงร้องเพลง ยิ้มดีใจ เมื่อเข้าสู่ปีพศ.ใหม่

...ส่วนผมก็เก็บของไปเงียบๆ พร้อมจะลงเวรไปนอน ตอนนี้ผมทั้งง่วง ทั้งเหนื่อย ต้องการการพักผ่อนขั้นสุด

“หมอกัญจน์จะกลับแล้วเหรอคะ?”

“ครับบ”

ผมส่งยิ้มโบกมือให้กับพี่พยาบาลเป็นเชิงบอกลา เดี๋ยวพรุ่งนี้ตอนเช้าผมก็ต้องมาราวน์อีกอยู่ดี อาชีพแบบพวกผมเนี่ย ไม่ได้มีวันหยุดหรอกครับ

กริ๊ก

กดปลดล๊อครถแล้วยัดตัวเองเข้าไปนั่งในรถ ควานหาโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเช็คข้อความเผื่อว่าน้ำฟ้าแฟนสาวของผมจะส่งข้อความอะไรมาให้ แต่ก็ว่างเปล่า ช่วงนี้เราไม่ค่อยได้คุยกันเลย ตัวผมเองก็ไม่ค่อยว่าง ทั้งงานวอร์ด ทั้งงานคณะ ยุ่งจนแทบจะไม่มีเวลานอน ส่วนน้ำฟ้าเองก็คงจะยุ่งกับงานบริษัทที่เธอทำงานอยู่ เหมือนว่าจะเป็นบริษัทใหญ่ซึ่งค่อนข้างจะเคร่งกับงานบัญชีเราเลยไม่มีเวลาเจอกันเท่าไหร่ และเคาท์ดาวน์ปีนี้พอเธอรู้ว่าผมไม่ว่างเพราะอยู่เวร เธอก็ไม่ได้งอแงอะไร บอกว่าจะไปสวดมนต์ข้ามปีกับคุณแม่ของเขา ซึ่งผมก็เห็นว่าดี

Rrrrrrrrrr~

ไม่ทันที่ผมจะได้กดปิดหน้าจอมือถือและสตาร์ทรถ เสียงมือถือก็ดังลั่นมาจากเบอร์ของนัทชา เพื่อนสาวสุดแมนของผม

“ว่า?”

[มึงลงเวรรึยัง?]

นัทชามันอยู่เวรไปเมื่อวานแล้วครับ วันนี้มันคงจะออกล่าเหยื่อกับแก๊งค์ของมัน

“เออ...กำลังจะกลับคอนโด”

ผมว่าพลางสตาร์ทรถและขับออกมาจากลานจอดรถ

[รีบมาที่Z-clubด่วนๆ เขามึงงอกแล้วกัญจน์]

ผมขมวดคิ้วงุนงงกับคำพูดของเพื่อน เขางอกอะไรของมันวะ?

.

.

@Z-club

ผมจอดรถไว้ที่หน้าร้านก่อนจะถอดกาวน์สั้นข้างนอกออก เหลือแต่เสื้อยืดสีเทาเข้มข้างในกับกางเกงเข้ารูปสีดำรองเท้าหนัง ปัดผมฟูๆให้กลับมาเรียบอีกครั้ง แล้วเดินเข้าร้านไป

~🎵🎵~

เสียงเพลงคึกคักดังไปทั่วร้าน ผมทำเพียงแค่หันมองหาโต๊ะของเพื่อนสนิท แม้ว่าจะมีผู้หญิงเข้ามาขอชนและมาสะดุดให้ผมได้หลอกแต๊ะอั๋งพวกเธอหลายครั้ง สุดท้ายผมก็มาถึงโต๊ะจนได้

“เรียกกูมาทำไม...กูง่วง!”

ผมเหวี่ยงใส่เพื่อนสาวที่รบเร้าผมให้มาทันที มองไปรอบๆโต๊ะ ก็มีเพื่อนผมอยู่กันครบ ผมหยิบแก้วเหล้าที่เพื่อนส่งมาให้กระดกเข้าปากรวดเดียวจนหมด และนัทชาก็รินผสมให้ใหม่...มึงกะมอมกู?

“แฟนมึงอยู่ไหน?”

ไอ้ไกด์เพื่อนสนิทอีกคนที่ดำรงตำแหน่งรองนายกสโมฯผู้ซึ่งไม่ค่อยจะช่วยงาน ถามผมขึ้นเมื่อเรานั่งข้างกัน

“ไปสวดมนต์กับแม่”

ผมตอบส่งๆไป จะมาถามถึงเมียกูเพื่อ?

“แม่นี่ใช่คนที่ใส่เสื้อเชิ้ตสีฟ้ากางเกงแสลค หวีผมเรียบแปล้และนัวเนียกันอยู่โซฟานู่นป่ะ?”

ผมกระพริบตาตอบไปงงๆ อะไรของมันวะ?

“มึงดูโน่น!”

ผมหันมองตามนิ้วขาวๆของเพื่อนไปยังโซฟาถัดๆไปใกล้ๆ ก็ปรากฏร่างบางๆของผู้หญิงที่ผมรู้จักดีทุกซอกทุกมุมมาตลอดระยะเวลา4ปี เธอถูกทาบทับด้วยผู้ชายชุดพนักงานออฟฟิศที่เสื้อผ้าของทั้งคู่เริ่มหลุดลุ่ย ผมเผ้าก็เริ่มฟูจากการขยำขยี้

“!!!”

ผมรู้สึกกายเย็นเยียบตั้งแต่ปลายผมถึงปลายนิ้วเท้า รู้สึกตัวหนักๆเหมือนทำอะไรไม่ถูก เหมือนหนักๆหัวคล้ายว่าเขาบนหัวจะงอกยาวโค้งเกือบชนเพดานคลับ

“หรือว่าในแก้วนั่นไม่ใช่เหล้า แต่คือน้ำมนต์งี้เหรอ? ...สวดมนต์อะไรของแม่งวะ!?”

เพื่อนผมเริ่มหัวร้อนแทนผมทันที พวกมันมานั่งก่อนผมก็คงจะเห็นอะไรดีๆมากกว่าผมสินะ

“หรือที่ยืนเปิดเพลงบนเวทีนั่นไม่ใช่ดีเจ แต่เป็นหลวงพี่?!”

“เอ้า! พวกเรา!...”

“สาาาาธุ!!”

แล้วพวกมันก็ยกมือขึ้นไหว้กล่าวสาธุพร้อมกัน

ผมคว้าแก้วเหล้าเพียวๆของไอ้ไกด์เข้าปากและกระดกรวดเดียวจนหมดอีกครั้ง เหมือนคนไม่รับรู้รสใดๆ ให้สติมันเบลอๆ ไม่อยากเห็นอะไรชัดๆ

พรึบ

“ไอ้กัญจน์จะไปไหน?”

ไอ้ไกด์ร้องเรียกผมเมื่อผมเดินออกมาจากโซฟาและตรงเข้าฟลอร์แทนที่จะไปจัดการกับผู้หญิงคนนั้น

“หาผัว...”

เมื่อชีวิตมันเหี้ยกับผมก่อน...ก็ต้องเหี้ยให้มันถึงที่สุด!

เดินตรงดิ่งไปยังผู้ชายที่เด่นที่สุดบนฟลอร์ แสงไฟตกกระทบลงมาทำให้ภาพผู้ชายตรงหน้าดูฟุ้งและน่าหลงใหลเพิ่มทวีคูณ ร่างสูงใหญ่แบบนักกีฬา ลุคคลูๆแบบที่ทำให้ไม่อยากจะละสายตา รอยยิ้มที่อบอุ่นจนน่าหมั่นไส้ ไรหนวดแบบที่ทำให้รู้สึกว่าเขามีเสน่ห์เซอร์ๆแบบเป็นตัวของตัวเอง

“หมอกัญจน์?”

ผมเบียดตัวแทรกเขาและผู้หญิงที่ยืนนัวเนียกันออกไป ผมคว้าคอของรุ่นน้องต่างคณะลงมาประกบปากบดเบียดลงไปทันที ...นาทีนี้ผมไม่แคร์ ไม่จำเป็นต้องแคร์อะไรทั้งนั้น มันถึงเวลาที่ผมจะทำอะไรตามใจตัวเองซะบ้าง!

.

.

ตึง!

ตุบ

ผลักตัวร่างสูงๆของเปอร์ให้กระแทกกับผนังห้องนอนในคอนโดของผม ก่อนจะตามไปบดเบียดกายทาบทับกับกายแกร่ง

“อื้อ”

สอดลิ้นลงไปลึกอย่างควานหาและสำรวจเช่นเดียวกับที่เจ้าหนุ่มวิศวะเองที่ล้วงลิ้นเข้ามาเกี่ยวกระหวัดกับผม สองมือใหญ่ของเขาบดบีบเค้นคลึงสะโพกของผม ผมเองก็ลูบไล้สอดมือไปใต้เสื้อเชิ้ตยีนส์ของเขา กระทบเข้ากับซิกแพคแน่นเต็มมือ ปลดกระดุมให้กับเขาด้วยความรวดเร็ว

...ต้องการ ตอนนี้ผมต้องการและอยากทำให้เขาเองก็ต้องการผมเช่นกัน...

อยากให้มีใครสักคนในนาทีนี้ที่ต้องการผม...

พลั่ก

ผลักร่างหนาๆลงกับเตียงก้าวขึ้นคร่อมนั่งทับซิคแพคแน่นแล้วโน้มตัวลงไปคลอเคลียซุกไซร้ซอกคอ สูดดมกลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นกายของเขาแบบสไตล์ผู้ชายสปอร์ต...เสพติด ผมกำลังจะเสพติดกลิ่นนี้

“อ๊ะ!”

ผมตกใจน้อยๆเมื่อคนข้างล่างคงจะแทบทนไม่ไหวจึงพลิกขึ้นมาฟาดตัวผมกระแทกลงกับเตียงและคร่อมทับตัวผมไว้

“อื้ออ”

บดเบียดริมฝีปากลงมาอีกครั้ง ดูดดึงกลีบปากแรงบ้างสลับเลียเบาๆให้พอรู้สึกเสียวซ่าน ก่อนจะไล่ลงมาที่ซอกคอขาวของผม

“อ๊ะ...อย่าทำรอย”

และเขาคงไม่ฟัง รู้สึกเจ็บแปลบทันทีที่ต้นคอ ตอนนี้คงขึ้นสีกลีบกุหลาบช้ำๆ เช่นเดียวกับหัวใจผมตอนนี้...บอบช้ำซะไม่มี

ฟิ้ว

เสื้อยืดถูกกระชากและโยนออกไปให้พ้นตัว เช่นเดียวกับเสื้อเชิ้ตยีนส์ของเขา ผมลงมือปลดเข็มขัดและซิปกางเกงของเขาออก พร้อมกับที่เขาก็ทำแบบเดียวกันนั้นให้กับผม

“อ๊าา”

รู้สึกเสียวซ่านทันทีที่เขาดูดดึงโลมเลียลงกับยอดอกไวต่อความรู้สึกของผม จนอดที่จะจิกขย้ำกลุ่มผมสีน้ำตาลของเขาไม่ได้

“อื้ออ!”

สะดุ้งและร้องครางอย่างตกใจเมื่อกางเกงถูกถอดออกไปพร้อมๆกับแกนกายที่ถูกล้วงควักออกมาด้วยฝีมือของรุ่นน้อง...เห้ย! ผมไม่ยอมเป็นฝ่ายรับนะ!

“เดี๋ยว!!”

ร่างกำยำที่อวดสายตาผมอยู่ตอนนี้กำลังลุกขึ้นยืนเพื่อถอดกางเกงที่ใกล้จะหลุดแหล่มิหลุดแหล่ ตาคู่สวยสีน้ำตาลเข้มกระทบแสงไฟที่สาดส่องดูวิปวับเจ้าเล่ห์ เขายกคิ้วขึ้นอย่างสงสัยว่าผมมีอะไร

“ครับ?”

“มะ ไม่เป็นรับนะเว่ย!”

ใครจะยอมล่ะครับ มันเจ็บนะเว่ย! ยิ่งเคยเห็นเคยทำการตรวจส่องทางรูทวารของคนไข้ ได้ยินเสียงคนไข้ร้องโอดโอยก็พอรู้ว่ามันต้องเจ็บแน่ๆ กูไม่ยอมอะ!

“ครับ...”

พูดเหมือนยอมรับแต่เขากลับค่อยๆถอดกางเกงยีนส์ตัวเท่นั้นโยนทิ้งไป คลืบคลานขึ้นมาจากปลายเตียงช้าๆ ก้มลงจูบซับตั้งแต่น่อง...เข่า...ต้นขา...ต้นขาด้านใน

จูบเรื่อยมาจนท่อนเอ็นที่เริ่มแข็งข้อสู้มือเขา

“อ๊ะ!”

สะดุ้งสุดตัวเมื่อเขาครอบครองทั้งท่อนด้วยปากของเขา ดูดโลมเลียรอบๆแกนกายจนผมแทบไม่เป็นตัวของตัวเอง

“อ๊าา”

จิกเกร็งไปทุกสัดส่วน ผมขยุ้มมือลงกับกลุ่มผมนิ่มของเปอร์ ด้วยความเสียวซ่าน ลิ้นร้อนลากขึ้นลงดูดดึงทั่วๆแท่งเนื้ออย่างมีจังหวะ

...กะ...เก่งเกินไปแล้ว!

“อื้อออ”

เขาถอนริมฝีปากออกแล้วจูบซับขึ้นมาที่ท้องน้อย ลากลิ้นลงไปในแอ่งสะดือ มือก็ช่วยชักเร่งเร้าท่อนเนื้อของผมจนแทบจะระเบิด

“แฮ่ก!”

ผมดีดดิ้นไปมา ไม่ไหวแล้วนะ มันเสียวจนผมต้องกัดปากข่มอารมณ์ที่เริ่มพุ่งขึ้นสูงของตัวเอง มองใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มของเขาที่มักจะมีรอยยิ้มดูอบอุ่นเสมอ...แต่ตอนนี้กลับดูร้อนแรงและอันตรายจนแทบเผาผมให้มอดไหม้ไป

“อย่ากัดปาก”

“อ๊ะ!”

เขาเงยหน้าจ้องมองผมแล้วสั่งด้วยเสียงมีอำนาจ ก่อนจะขยับมือขึ้นลงเร็วๆอย่างเร่งจังหวะ...ทำเอาผมแทบข่มไว้ไม่ได้

“อื้ออ...มะ ไม่ไหวแล้ว!”

หน้าหล่อๆดูเข้มขึงขึ้นจนผมรู้สึกว่ามันน่ามองแปลกๆ

“อื้อ!”

ผมกัดปากตัวเองอีกครั้งแล้วจิกมือลงกับท่อนแขนแข็งแรงที่แน่นด้วยกล้ามเนื้อ มองหน้าเขาอย่างกับจะอ้อนวอน

“อย่ากัดปาก!”

ผมก็อยากจะหยุดกัดปาก แต่มันเสียวมากจริงๆ เพราะยิ่งเขาห้าม เขาก็ยิ่งเร่งแรงมือมากขึ้น จนสุดท้ายผมก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป!

“อ๊ะ อ๊าาาาา!”

น้ำสีขาวขุ่นพุ่งพรวดเปรอะเปื้อนทั่วซิคแพคแน่นๆของคนฮอต

ฟึ่บ

ไม่ทันที่ผมจะได้หายเกร็งกระตุก เขาก็พลิกตัวผมคว่ำลงแล้วทาบทับลงมาทันที

“...บอกว่าอย่ากัดปาก ทำไมไม่ฟังล่ะ หืม?”

เสียงทุ้มนุ่มแหบพร่ากระซิบข้างใบหู ก่อนจะสอดลิ้นร้อนเข้ามาในรูหู เล่นเอาผมเสียวซ่านไปทั่วทุกอณูของร่างกาย

“อ๊ะ! ยะ อย่าา!”

ไม่ทันที่ผมจะได้ห้ามอะไร ท่อนเนื้อแข็งแกร่งขนาดใหญ่ก็สอดเข้ามาอย่างแรงจนผมที่ไม่ทันได้ผ่อนคลายหรือตั้งรับเจ็บแปลบและจุกขึ้นมาทันที

“อึก! อื้ออ! เจ็บเหี้ยๆ!!”

ผมสบถและดิ้นพล่านไปมา มันเจ็บจนผมแทบจะร้องไห้

“ชู่ว!...รีแลกซ์นะครับ...อืมม”

เขาจูบซับลงมาที่หลังใบหู...ท้ายทอย เรื่อยลงมาตามกระดูกสันหลังทีละข้อ...ทีละข้อดูดดึงฝากรอยไว้จนผมเจ็บแปลบเบาๆ สุดท้ายผมก็รู้สึกเสียวและผ่อนคลายไปพร้อมๆกัน เผลอกระตุกตอดรับท่อนเนื้อที่เริ่มขยับช้าๆ

“อ๊าาา...”

เมื่อเจ็บน้อยลง และเสียวมากขึ้นผมก็ยิ่งขมิบตอดรับท่อนเนื้อแรงมากขึ้นเพื่อช่วยลดความเจ็บปวดและระบายความเสียวซ่านมากขึ้นไปอีก

“อืมม...อย่าตอดแรงมากสิครับ ผมยังไม่อยากรีบนะ”

“สะ เสียวอะ!”

เขาขยับเข้าออกช้าๆ พ่นลมหายใจข้างใบหูผม เล่นเอาขนลุกไปทั่วร่าง

“อื้อออ...”

ผมร้องครางคลอไปเมื่อเขายืดตัวจับสะโพกผมแน่น หยัดกายเข้าออกแรงขึ้นและเร็วขึ้น

“อืมม”

เสียงครางต่ำในลำคอของเขาบ่งบอกว่าเขาเองก็พอใจมากเช่นกัน

พรึ่บ

เมื่อเขาชะลอความเร็วลง ผมก็พลิกตัวขึ้นมาและผลักเขากดลงกับเตียง...ผมอยากคุมเกมส์บ้าง

“กัญจน์...”

แววตาต้องการตัวผมจากเขามันยิ่งทำให้ผมมีความสุขและอยากทำให้เขาสุขมากขึ้นไปอีก

“อื้ออ”

ผมกดตัวเองลงไปกับท่อนเนื้อแข็งแรงนั่นอีกครั้ง เท้าสองแขนลงข้างตัวเขา

“อ๊าา!”

“อืมม..ใจเย็นๆสิครับ”

ผมขมิบตอดรัดท่อนเนื้ออย่างรุนแรงเพื่อให้เขาเข้าไปได้ทั้งท่อน

“อื้อ”

ขยับขึ้นลงช้าๆโดยมีสองแขนแกร่งพยุงช่วงสะโพกผมไว้

“อื้มม”

คนข้างล่างชันตัวขึ้นนั่ง จ้องมองผมอย่างไม่ละสายตา ตอนนี้ใบหน้าผมและเขาอยู่ในระดับเดียวกันระยะประชิด

...ซึ่งผมไม่สามารถที่จะละสายตาจากเขาได้อีกต่อไป

“อ๊าาา เสียววว!”

เขากอดรัดผมแน่นกดลงและขยับสะโพกซอยถี่ๆกระแทกขึ้นมาในท่านั่งแบบนี้ เล่นเอาผมหัวสั่นหัวคลอนกอดตอบเขากลับเช่นกัน

“อื้ออ”

“อ๊ะ! มะ...มะ ไม่ไหวๆ ...ไม่ไหวแล้วเปอร์!”

ผมร้องครางส่งสายตาอ้อนวอนรุ่นน้องให้ช่วยปราณีผมที เพราะตอนนี้ผมแทบอดทนไว้ไม่ไหวแล้ว แต่คล้ายว่าคนใจร้ายจะไม่ฟัง กลับกระแทกเข้ามารัวๆด้วยแรงอารมณ์

“อื้อ!”

เขาบดจูบล้วงลิ้นลงมาในโพรงปากอย่างกับจะชิมทุกสัมผัสของผม

พลั่ก

เขาผลักผมจากบนตักให้นอนราบลงไปแล้วกระแทกตามมาไม่ยั้ง เช่นเดียวกับลมหายใจที่ถูกช่วงชิงไป

“อื้ออออ”

คล้ายกับว่าแค่ถึงสวรรค์มันยังน้อยไป เพราะตอนนี้ความรู้สึกของผมมันไปไกลกว่านั่นมากแล้ว

“อืมม”

คิ้วเข้มขมวดมุ่นอย่างข่มอารมณ์ ผละจูบออกแล้วมองหน้าผมนิดหน่อยก่อนจะบดจูบลงมาอีกทีซ้ำ ปรนเปรอความรู้สึกยิ่งกว่าดีให้กับผม

“อ๊ะ!”

จูบหวานปนซาบซ่านคลุ้งไปทั่วโพรงปาก เขาขบเม้มลงมาที่ริมฝีปากผมอย่างแรงด้วยอารมณ์ จนผมรับรู้ถึงกลิ่นคาวเลือด

“เจ็บ!”

เปอร์เงยหน้าขึ้นมองผมอีกครั้งแล้วกระแทกถี่เข้ามาแรงขึ้นจนผมทนไม่ไหวอีกครั้ง

“อ๊าาาาาา!!”

“อื้ออ”

ผมตัวเกร็งกระตุกอย่างแรงแต่เปอร์ก็ยังหยัดกายเข้าออกรัวๆอย่างคนใหล้ถึงฝั่ง

“อะ...อื้มมม”

ความอุ่นร้อนฉาบแผ่ไปทั่วทางเดินด้านใน จนผมต้องขมิบตอดรัดอย่างควบคุมไม่ได้

ฟุ่บ

คนฮอตฟุบตัวลงมาทับตัวผมอย่างหมดแรง ริมฝีปากของเขาแนบกับใบหูของผม รู้สึกเสียวมากขึ้นจนขนอ่อนลุกชันเมื่อไรหนวดถูไปมาที่ข้างๆกกหู

“...อย่าตอดสิครับ เสียว”

คนหล่อแสยะยิ้มล้อๆผมเมื่อผมเหลือบไปมอง เขากอดผมไว้แน่นแต่แปลกที่ผมกลับไม่อึดอัด

“เงียบไปเลย...”

ผมหลับตาอย่างผ่อนคลาย ไม่อยากจะคิดว่าตัวเองได้ทำอะไรลงไป...ไม่ได้อยากจะเสียใจ

...ก็มันทำลงไปแล้ว จะเสียใจไปทำไม?

“สวัสดีปีใหม่ครับคุณหมอ”

คนหล่อกระซิบเสียงทุ้มแผ่วเบาข้างๆหูผม และกอดกระชับแน่นขึ้นอีกนิด

“อืม...หวัดดีปีใหม่ครับ คุณวิศวกร”

ชื่อตอน
Extern! : Intro 5 หน้า
Extern! : 1 11 หน้า
Extern! : 2 11 หน้า
Extern! : 3 11 หน้า
Extern! : 4 {รักแรกพบ?} 4 หน้า
Extern! : 5 10 หน้า
Extern! : 6 11 หน้า
Extern! : 7 10 หน้า
Extern! : 8 10 หน้า
Extern! : 9 16 หน้า
Extern! : 10 12 หน้า
Extern! : 11 12 หน้า
Extern! : Special 1 (ในวันที่น้องโดนเท...) 9 หน้า
Extern! : 12 12 หน้า
Extern! : 13 10 หน้า
Extern! : 14 10 หน้า
Extern! : 15 12 หน้า
Extern! : 16 11 หน้า
Extern! : 17 11 หน้า
Extern! : 18 13 หน้า
Extern! : 19 12 หน้า
Extern! : 20 9 หน้า
Extern! : 21 11 หน้า
Extern! : 22 15 หน้า
Extern! : 23 14 หน้า
Extern! : 24 10 หน้า
Extern! : 25 12 หน้า
Extern! : 26 12 หน้า
Extern! : 27 12 หน้า
Extern! : 28 11 หน้า
[END] The Extern off service 14 หน้า
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น