Mallika097

ฝากติดตามทุกๆเรื่องที่มะลิแต่งตัวน๊าา า

เด็กไอ้หมอไม้ [Y 20+]

ชื่อเรื่อง : เด็กไอ้หมอไม้ [Y 20+]

คำค้น : เด็กไอ้หมอไม้

หมวดหมู่ : นิยาย y

จำนวนตอน : 43

คนเข้าชมเดือนนี้ : 11,588

คนเข้าชมทั้งหมด : 530,102

คะแนนถูกใจทั้งหมด : 873

ความคิดเห็น : 853

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มิ.ย. 2562 00:20 น.

ยอดสนับสนุนเรื่อง
× 0
× 0
× 0
× 873
เริ่มติดตาม กดถูกใจนิยายเรื่องนี้
แชร์ :
บทนำ

เด็กไอ้หมอไม้

Intro

 

[หมอไม้]

 

  สวัสดีครับ ผมชื่อ หมอกิตติกวิน ไพรศาลเดชสกุล จะเรียกสั้นๆว่า "หมอไม้"

ก็ได้ครับ ผมเป็นคุณหมอที่โรงพยาบาลเดชสกุล โรงพยาบาลที่ผมเข้าออกวิ่งเล่นมาตั้งแต่เล็กๆ เพราะคุณพ่อของผมเป็นเจ้าของที่นี่

พ่อมอบหน้าที่ให้ผมเป็นคนคุ้มนักศึกษาแพทย์ที่จะมาฝึกงาน

ผมจะต้องเป็นคนประเมินผลของเด็กแต่ละคน รวมไปถึงการจัดตารางให้นักศึกษาแพทย์เข้าเรียนรู้งานกับหมอใหญ่ทุกๆท่านอีกด้วย

 

ในทุกปีที่มีเด็กนักศึกษาแพทย์มาฝึกงาน พ่อของผมจะเป็นคนทำหน้าที่นี้เอง แต่ปีนี้ไม่รู้นึกยังไงให้ผมทำ ผ่าตัดคนไข้ยังง่ายกว่าครับ

 

ตอนนี้เวลา 7 นาฬิกา

นักศึกษาแพทย์ก็เริ่มเดินเข้าห้องประชุมกัน จนเวลาเกือบ 8 โมงเช้า

คือเวลาเส้นตายห้ามสาย ผมเริ่มทำการเช็คชื่อทันที

พอมาถึงกลางรายชื่อของเด็กทั้งหมด ก็เกิดปัญหาทันทีเลย!

 

 

"นักศึกษาแพทย์ ธนิน"  ไม่มีเสียงตอบรับผม ...

"..."

"นักศึกษาแพทย์ ธนิน" เรียกอีกครั้ง 

"ได้ยินผมเรียกชื่อไหม นักศึกษาแพทย์ธนิน ธนาตุลไพรศาล!!"

 

 

ผมเรียกชื่อของนักศึกษาแพทย์ธนิน ดังลั่นไปทั่วทั้งห้องประชุม ที่เต็มไปด้วยนักศึกษาแพทย์กว่ายี่สิบราย วันนี้เป็นวันแรกของการฝึกงานมีคนสายแล้วเหรอเนี่ย?

ผมมองไปรอบห้องประชุม มีแต่นักศึกษาที่หันมองหน้ากันและมองไปที่ประตู

 

ไม่มีเสียงของคนที่ชื่อ ธนิน ตอบกลับผม

 

"ผมจะเรียกอีกครั้งนะครับ" 

"ขออนุญาตค่ะ คือ.. คุณหมอกิตติกวินคะ ธนินเค้า..ยังไม่มาค่ะ" ผมจ้องหน้านักศึกษาแพทย์หญิงแถวหน้าสุดที่ยกมือขึ้นตอบด้วยสีหน้ากล้าๆกลัวที่จะบอกผม

"ยังไม่มา?" จะเป็นหมอ แต่ไม่สนใจเรื่องเวลา

 

คุณก็ไม่อาจเป็นหมอที่ดีได้!

 

"ขออนุญาตครับ คุณหมอกิตติกวินเดี๋ยวผมโทรตาม.."

"เรียกผมว่า 'พี่หมอไม้' ก็ได้ครับ ไม่ต้องเรียกชื่อเต็มขนาดนั้น" ผมพูดตัดบทนักศึกษาแพทย์คนที่อยู่เกือบแถวบนสุด 

"ผมให้เวลาพวกคุณตามเพื่อน 20 นาที ถ้าเพื่อนคุณยังไม่ไปพบผมที่ห้องทำงาน พวกคุณทุกๆ คน ที่นั่งอยู่ตรงนี้ ผมเช็คขาดและตอนนี้.. 8 นาฬิกากับอีกก 6 นาที เริ่ม!!" มาด้วยกัน ก็ต้องดูแลกัน

"หะ!" เด็กๆ ส่งเสียงตกใจกับทำสั่งผม 

 

บางคนรีบกดมือถือเพื่อโทร บางคนรีบยกมือขึ้นเพื่อทักทวง

 

"พี่หมอไม้คะ ฟังก่อนนะคะ"

"พี่หมอครับ อย่าเช็คขาดนะครับ ผมจะรีบโทรตามมินมันครับ"

"พี่หมอไม้ครับ! พวกผมอ่านเมลที่พี่หมอไม้ส่งให้และไม่ได้มาสาย ทำไมต้องเช็คพวกผมขาดเพราะไอ้มินคนเดียวด้วยครับ?"

 

ผมละสายตาจากเอกสารที่กำลังเก็บ เงยหน้าไปหาคนต้นเสียงและจ้องไปที่นักศึกษาแพทย์ที่ยกมือขึ้นและตะโกนถาม

 

"ตอนรับน้องรุ่นพี่ไม่สอนเหรอให้รักกัน? ทำไมถึงไม่คิดช่วยเพื่อน" คำตอบของผมทำเอาเสียงทั้งห้องเงียบลง

"สอนครับ แต่ตอนนี้มันก็ถึงเวลาที่ต้องดูแลตัวเองแล้วไม่ใช่เหรอครับ ถ้าเรียนจบไป จะมานั่งช่วยเพื่อนอีกก็คงไม่ไหวครับ" ผมส่ายหน้ากับความเห็นแบบนี้

"แล้วเรียนจบหรือยังครับ? งั้นเอาแบบนี้มาละลายพฤติกรรมการเห็นแก่ตัวหน่อยเป็นไง จาก 20 นาที ผมขอเปลี่ยนเป็น 5 นาที เผื่อมันจะกระตุ้นเซลล์สมองความรักเพื่อนขึ้นมาบ้าง เริ่ม!" 

 

สมัยผมเรียน..

พวกเพื่อนที่ผมมีปัญหาด้วยมากที่สุดก็คือ พวกเด็กเรียนเก่งและเห็นแก่ตัว

เอาตัวรอดไม่เลือกเวลา พอมาเจอคนพวกนี้อีกทีแล้วมันใจขึ้นครับ

ต้องสอนสักหน่อย

 

"เห้ยยยย ไอ้คิมมึงแม้ง!"

"กู? กูทำไม กูแค่ไม่"

"หยุดพูดไปเลยคิม ถ้าไม่ช่วยก็นั่งสวดมนต์รอ!"

 

นักศึกษาแพทย์ข้างๆ เด็กชื่อคิมดึงมือของเค้าที่ยกขึ้นลง

แล้วชี้ไปที่มุมห้องประชุม เพื่อเป็นบอกให้คิมไปนั่งตรงนั้นคนเดียว

การมาฝึกงานไม่ใช่การเก็บคะแนนไว้คนเดียว ต้องช่วยกันและถ้าได้เข้าเวณห้องฉุกเฉินช่วงเทศกาล จะรู้ว่าฝันร้ายของการเห็นแก่ตัวจะเป็นยังไง

 

ผมปิดแฟ้มรายชื่อนักศึกษาแพทย์ในมือทันทีที่ออกคำสั่งเสร็จ

และเดินลงจากเวทีของประชุมทิ้งความเร่งรีบเอาไว้ให้เด็กๆ 

โทรตามธนินใน 5 นาที มันยากมากนะผมว่า

ยิ่งถ้าเค้าเป็นคนนอนดึกตื่นสายหรือว่าหลับลึก

 

 

แอ็ดดดดด

 

 

"น้องหมอไม้คะ จะให้พาเด็กๆไปตามแผนกเลยไหมคะ?" พี่เลขาของผมเปิดประตูเข้ามา

"ยังครับ มาไม่ครบอีก 1 ถ้าตามไม่ได้เช็คขาดแล้วผมจะโทรบอกพี่เลขาให้แจ้งไปทางมหาลัยฯ ว่าเด็กกลุ่มนี้ขาดความรับผิดชอบ มาฝึกงานวันแรกก็ขาดยกเซต!"

"พี่หมอไม้ๆ ไม่ได้นะคะ แบบนั้นพวกหนูตายแน่ๆ" เสียงความวุ่นวายดังลั่นด้านหลังผม

"ก็ตามให้ได้สิครับ ใกล้หมดเวลา.."

 

ก๊อกๆ

 

"ไม่โหดไปหน่อยหรอครับ คุณหมอ?"

 

อยู่ๆก็มีเสียงแทรกเข้าไปในห้องประชุม ทำเอาทุกๆคนเงียบสนิท

ผมจ้องไปที่พี่เลขาแล้วเอื้อมมือเข้าไปดึงแขนพี่เลขาให้ขยับตัวออกจากประตูห้องประชุม และผมก็ได้เห็นนักศึกษาแพทย์ผู้ชาย ผิวขาว แก้มแดงจัด ริมฝีปากสีพีช สูงประมาน 172 ซม. ผอมบาง

เส้นผมเปียกชุ้ม เสื้อเชิ้ตสีขาวที่ใส่ก็ไม่ต่างกันหรือข้างนอกฝนตกเหรอ?

 

"ผมนักศึกษาแพทย์ธนิน ธนาตุลไพรศาล มาแล้วครับ!"

"ไอ้มิน! มันมาแล้วโว้ย กูไม่ต้องโดนแม่ด่าแล้วว" ดีใจดังไปบางที ผมหันไปมองเด็กๆ ทุกคนเบาเสียงดีใจลง

 

ผมละสายตากลับมาจ้องหน้าธนินแบบตาไม่กระพริบ ก่อนจะยกแขนขึ้นมากอดอก

 

"นายสาย ไม่ได้อ่านเมลที่ส่งไปหรือไง?" อย่ามาสาย เพราะหน้าที่ดูแลคุณอยู่ที่ผม

"ผมไม่ได้สาย! และผมก็อ่านเมลที่ส่งไปหาตอนตี 3 แล้วด้วย!" ไอ้ ไอ้เด็กนี่ ขึ้นเสียงใส่ผมงั้นเหรอ!?

"นี่! อย่ามาขึ้นเสียงใส่ผมนะ ถ้าอ่านแล้วมาอะไรเวลานี้ คุณสายก็คือสายอย่ามาเถียงผม!"

"ไม่ได้ขึ้นเสียงแต่โมโห! และจะเถียงเพราะไม่ผิด! ผมมาถึงที่นี่ตอน 7 โมง 40 นาที วนรถรอบโรงพยาบาลไม่มีที่จอดเลยย! แล้วผมกดลิฟฟ์จากชั้น 1 ขึ้นมาที่ชั้น 16 แต่! ลิฟฟ์มันค้างอยู่ที่ชั้น 14 ผมร้องเรียกให้คนช่วยผมตั้งนานกว่า ร.ป.พ จะมาเจอและพึ่งเปิดประตูลิฟฟ์ให้ออกมาเมื่อตะกี้ มันจะผิดก็ต้องที่ระบบไฟและลิฟฟ์ไม่ใช่ผม!" 

 

ไอ้เด็กธนินมันวีนผม! 

ปากจัดมาก ปากจัดที่สุดไม่แคร์ว่าผมที่จะเป็นใคร ไม่แคร์ว่าผมมีป้ายชื่อติดที่อกขึ้นต้นว่า 'คุณหมอ' เลย วีนใส่ผมจนตัวสั่น

 

"พี่เลขา เช็คให้ผมทีลิฟฟ์ค้างจริงไหม ถ้าไม่! เตรียมส่งเด็กกลับมหาลัยฯได้เลย" ผมจ้องหน้าไอ้เด็กขี้วีนแบบไม่กระพริบตา

"ได้ค่ะ น้องหมอไม้ต้องใจเย็นลงนะคะ เดี๋ยวคุณพ่อจะเห็นเข้า"

"พยายามอยู่ครับ"

"เชิญ!" นี่! ไอ้เด็กขี้วีนไม่มีท่าทีกลัวผมเลยสักนิด กลับจะเดินแทรกเข้าห้อง

"หยุด จะไปไหน?" ผมยกแขนขึ้นมากั้นประตูไม่ให้ไอ้เด็กเตี้ยเข้าห้อง

"เข้าไปนั่งไง ร้อนจะเเย่แล้วดูสภาพสิ เปียกไปทั้งตัว"

"ผมยังไม่อนุญาต รอก่อน"

"ได้!" เนี่ย! ตะโกนใส่ผมอีกแล้ว

 

ไอ้เด็กเตี้ยยืนเท้าเอวทำหน้าทำตาจะกินหัวผม 

ลูกคุณหนูมาจากไหนวะ คนจะเซ็นฝึกงานผ่านไม่ผ่านอยู่ที่ผมนะ

ไม่กลัวบางหรือไง?

 

"น้องหมอไม้คะ ลิฟฟ์ค้างจริงๆค่ะ ตอนนี้ตามช่างเรียบร้อยค่ะ" ทำไมต้องแพ้เด็กนี้!

 

ธนินยกยิ้มที่มุมปาก ชอบใจบ้าไรถึงขั้นยิ้มหะ!

แต่ผมสิอารมณ์เสียเรียบร้อยแล้ว 

 

" คุณหมอกิตติกวิน โรงพยาบาลนี้เป็นของคุณไม่ใช่หรอครับ ดูแลรักษาลิฟฟ์บ้างนะครับ ถ้าเกิดเป็นคนไข้อาการโคมม่าต้องติดลิฟฟ์อะไรจะเกิดขึ้น? " ย้อน ย้อนผม ไอ้เด็กปากจัด พูดไปยิ้มไปยักคิ้วไป

"นี่นักศึกษาแพทย์ธนิน ผมจะบอกอะไรให้คุณรู้ไว้นะ ที่นี่เป็นตึกพักฟื้นและรวมไปถึงห้องจ่ายยา ห้องการเงิน ห้องพักแพทย์และนักศึกษาแพทย์" ผมขอเอาคือหน่อยเถอะ เพราะผมโมโหที่ถูกเด็กตรงหน้า กล่าวหาว่าลิฟฟ์ของโรงพยาบาลชั้นนำค้าง

"พูดนานไหม? ถ้านานจะไปนั่งฟัง" หะ!

"ไม่นาน เพราะผมพูดเร็วและคุณก็ต้องยืนฟัง ที่นี่ลิฟฟ์มีทั้งหมด 6 ตัว ฝั่งที่คนไข้และญาติต้องใช้แบ่งอยู่ฝั่งซ้ายตรงประตูเข้าตึก คือตัวที่ 1-4 ส่วนตัวที่ 5-6 ฝั่งขวาเป็นของพนักงานโรงพยาบาลอย่างผม อย่างคุณ

ลิฟฟ์ 1-4 มีช่างตวรจสอบทุกๆ 3 วัน ระบบไฟมีสำรอง ส่วนฝั่งพนักงาน 7 วันช่างมาตรวจ 1 ครั้ง ผมเข้าออกที่นี่ตั้งแต่เด็กก็ไม่เคยจะเห็นว่ามันค้าง

จนกระทั่งคุณ! มาที่นี่"

 

ผมชี้ไปที่หน้าของไอ้เด็กเตี้ยและชี้ลงที่พื้น

ทุกคนในห้องเงียบสนิท มีแค่หมอตัวสูงอย่างผมกับนักศึกษาแพทย์ตัวเล็กยืนเถียงกันไปมา 

 

"คุณหมอกิตติกวิน หมอเคยบอกแล้วนะว่าอย่าใจร้อน"

 

เสียงผู้ชายที่มีอายุดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก

ผู้ชายที่แทนตัวว่าหมอรูปร่างสูงใหญ่ลงพุงเล็กน้อย จับเข้าที่ไหล่ของธนิน

พ่อผมเอง

 

"นักศึกษาแพทย์ใช่ไหมเรา"

"ครับ"

"ไปหาที่นั่งนะ หมอไม้กลับไปทำงานได้แล้ว ตรงนี้ผมจัดการเอง" ไอ้เตี้ยยักคิ้วเดินออกจากตรงหน้าของผม เข้าไปนั่งอยู่ตรงกลุ่มเพื่อน

"ได้ครับ หมอใหญ่"

 

.

.

 

หมอไม้เข้าไปกระซิบเพื่อคุยบางอย่างกับหมอใหญ่

แต่ท่านส่ายหน้าให้กับหมอไม้ หลายต่อหลายครั้งทั้งสองคนคุยกับอยู่ครู่หนึ่งหมอไม้หันมองไปทางธนินแล้วก้าวเดินออกไป

มินเห็นหมอไม้หันมองมาทางเค้าก็ส่งยิ้มหวานไปให้แบบไม่มีท่าทีกลัวแม้แต่น้อย

 

 

หมอใหญ่เดินขึ้นไปบนเวที

กล่าวแนะนำตัวว่าเป็นเจ้าของโรงพยาบาลแห่งนี้ แถมยังเป็นคุณพ่อของหมอไม้อีกด้วย ทำเอาทุกๆคนเกร็งวางตัวไม่ถูกกันยกใหญ่

แต่หมอใหญ่ก็บอกให้ทำตัวสบายๆ และการพูดคุยที่เป็นกันเองก็ยิ่งทำให้บรรยากาศดีขึ้น นักศึกษาแพทย์ทุกคนรู้สึกสนุกกับการเข้าประชุมในวันเริ่มฝึกงานวันแรก

 

อารมณ์ต่างกับตอนที่หมอไม้อยู่ไม่มีผิด

 

 

[มิน]

 

 

 

  มินหงุดหงิดมากที่ต้องติดในลิฟฟ์คนเดียวมืดๆ

แถมยังต้องมายืนเถียงกับไอ้หมอบ้าตัวสูงนั้น มาหาว่ามินเถียง

ตัวเค้านั้นแหละ ที่ไม่ฟังเหตุผลจะหาเรื่องอย่างเดียว ตั้งแต่ส่งเมลมาเปลี่ยนเวลานัดตี 3 แล้วนะ!

แล้วการที่มินสาย ก็ไม่ใช่ความผิดของมินเรื่องอะไรจะยอม

 

"มิน ไอ้พี่หมอไม้นี่แม้งโหดจังวะ ผิดกับพ่อตัวเองชิป" ดิวเพื่อนสนิทมินยื่นหน้ามากระซิบ

"อืมเห็นด้วย"

"แล้วมึงก็กล้าจะไปเถียงเค้านะ ไม่กลัวเค้าเซ็นไม่ผ่านฝึกงานหรือไง?" มินหันไปมองหน้าดิว ก่อนจะส่ายหน้าแล้วยิ้มให้

"ลืมไปแล้วเหรอว่าบ้านกูบริษัทอะไร ถ้าเค้าเซ็นไม่ผ่าน.. กูก็จะไปบอกม๊าให้ยกเลิกการสั่งนำเข้ายารักษาโรคต่างๆกับที่นี่ซะ"

"แล้วมึงไม่กลัวม๊ามึงเสียลูกค้าหรือเหรอวะ?" มินส่ายหน้าให้ดิวแล้วหัวเราะ

"ไม่ บริษัทที่บ้านกูเป็นรายใหญ่นะ เสียไปเจ้าเดียว เจ้าอื่นก็ยังอยู่"

 

ที่นี่ถึงจะเป็นโรงพยาบาลชั้นนำ แต่ไม่ใช่รายใหญ่ของการสั่งซื้อยา

กับที่บ้านมินไม่เห็นจำเป็นต้องแคร์ 

 

"มินๆ คืนนี้ไปเที่ยวกัน" พัตเตอร์ เพื่อนกลุ่มเดียวกันมันเรียกมินจากด้านหลัง

"ไปดิ ที่ไหน?" มินยื่นหน้าไปคุยกับไอ้พัตเตอร์ที่นั่งถัดดิวไป

"คือพี่กูให้บัตร VIP บาร์โฮสของ PDK มาเมื่อวาน กูชวนเพื่อนๆไว้หมดแล้วเหลือมึงไปไหม?" 

"บาร์โฮสอีกละ ไปผับไม่ได้เหรอวะ" มินไม่ชอบเข้าบาร์โฮส เคยไปกับพวกมันครั้งนึง 

 

คนที่ไปเที่ยวดึงมินไปนั่งที่โต๊ะ นึกว่าทำงานที่นั้น

เกือบวางมวยกันวุ่นวายไปหมด มินเลยจะไม่ไปเหยียบพวกบาร์โฮสอีก

เพราะเพื่อนมันมาเล่าทีหลังว่า รูปร่างแบบมินคือที่ต้องการของพวกคนไปเที่ยว ตัวเล็กๆ ขาวๆ ผอมๆ สเปคเลยมันบอกแบบนั้น

 

พอเลยครับ ลาขาด

ที่ไปก็เพราะอยากกินเหล้าเฉยๆ

 

"เฮ้ยๆ แต่ข้างๆบาร์โฮสมีผับนะ เจ้าของเดียวกันมึงจะตามไปทีหลังก็ได้ เดี๋ยวพวกกูโทรตาม" เออดีๆ

"งั้นกูไป" มินตอบตกลงทันทีแบบไม่คิด

"และในขณะที่ผมพูดอยู่ ก็ยังมีคนคุยกัน! นักศึกษาแพทย์ธนินและนักศึกษาแพทย์พัชรดิษฐ์!" หมอใหญ่ทำเสียงเข็มจนเด็กทั้งคู่สะดุ้ง

"ขอโทษครับ หมอใหญ่" 

 

หมอใหญ่ชี้มาที่กลุ่มพวกมิน จนต้องรีบขอโทษและกลับมาตั้งใจฟังอธิบายกฎต่างๆของที่นี่และเวลาฝึกงานว่ากี่โมงถึงกี่โมง

จะมีการเปลี่ยนกันเข้าเวณที่ห้องฉุกเฉิน ทั้งกลางวันและกลางคืน 

 

"นักศึกษาแพทย์ทุกคน วันนี้ผมจะให้เลขาของหมอไม้พาไปตามแผนกต่างๆที่ทำเรื่องมาขอนักศึกษาไปช่วยงาน 2 อาทิตย์ เข้างานเช้าและเลิกเย็นหลังจากนั้นก็ทำงานกันตามตารางที่แจกไว้ให้ เชิญคุณเลขาต่อเลยครับ"

 

หมอใหญ่เดินลงจากเวทีด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

แล้วเค้าก็หันไปทางมิน

 

"นักศึกษาแพทย์ธนิน ตามผมมาครับ"

"ครับ? ได้ครับ" มินรีบเก็บของที่โต๊ะทันที ทำไมเรียกมินคนเดียววะ

"โดนฆ่าแน่ คุยกันในห้องประชุม" เพื่อนผู้หญิงนั่งแถวล่างเงยหน้ามาบอกมิน

"ปากดีแนน"

"ไอ้มิน! ด่าอีกแล้ว"

"เร็วๆ นักศึกษาแพทย์ธนิน" หมอใหญ่หันมาเร่งผมอีกครั้ง

"ครับ ไปเดี่ยวนี้ครับ" 

 

มินเก็บของใส่กระเป๋าแล้วรีบเดินลงตามหลังหมอใหญ่ไปติดๆ

ตลอดทางเดิน หมอใหญ่ไม่ได้พูดบอกอะไรว่าจะให้ไปที่ไหน

เค้าเอาแต่เดินนำไปเรื่อย แล้วอยู่ๆ มินก็ใจคอไม่ดีเพราะการที่ต้องอยู่กันตามลำพังกับเจ้าของโรงพยาบาลไม่พอ ยังเป็นพ่อของหมอไม้ที่เถียงด้วยอีก

 

"นักศึกษาแพทย์ธนิน"

"ครับ!" มินสะดุ้งกับเสียงหมอใหญ่

"ตกใจอะไรฉันแค่เรียกชื่อเอง เข้าไปในห้องด้านซ้ายนั้น" หมอใหญ่ชี้ไปทางซ้าย เป็นกำแพงสีขาวประตูไม้สีน้ำเงินเข้มบานใหญ่ 

"ให้ผมเข้าไปทำไมเหรอครับ?"

"นายช่วยงานที่นี่ เข้าไปเถอะเดี๋ยวก็มีงานให้ทำเอง" อ่อ แต่มาคนเดียวเลยเหรอ

"ครับ สวัสดีครับคุณหมอใหญ่ ผมขอตัวครับ" 

 

มินยกมือไหว้คุณหมอใหญ่ ท่านรับไหว้และเดินไปทางขวา

พอเดินเข้ามาด้านในชั้นที่ 16 มันเงียบเหมือนกันนะ ถึงไฟจะเปิดสว่างก็เถอะ

มินรีบเดินจะเข้าไปที่ห้องซ้ายมือตามที่หมอใหญ่บอก

พอมองไปรอบๆ ห้องนี้ไม่มีชื่อติดว่าเป็นห้องของใครหรือห้องไว้ทำอะไรเลย

เริ่มกลัวมากกว่าเก่า

 

ก๊อกๆ

 

"ขออนุญาตครับ เฮ้ย!" 

"เข้าไปในห้อง" เสียงเข้มๆ พร้อมกลิ่นกาแฟหอมๆจากด้านหลังของมิน

"เดี๋ยวครับ เดี๋ยว" ใครวะ ใครดันตัวมินเข้าห้อง

 

มินดิ้นเพื่อที่จะหันไปมองว่าเค้าเป็นใคร แต่มินสู้แรงเค้าไม่ไหว

เลยต้องเดินตามแรงที่เค้าผลักเข้าห้อง

 

"ไง กลัวเป็นแล้วเหรอ ถึงได้ดิ้นหนีขนาดนั้น" ไอ้หมอไม้! เค้าจับแขนมินลากไปที่เก้าอี้ตรงโต๊ะคอม

 

และเดินไปที่โต๊ะทำงานขนาดใหญ่หยิบเอาแฟ้มเอกสาร

5 เล่ม มาวางที่ตักมิน มินเงยหน้ามองหมอไม้ด้วยความไม่เข้าใจ

หมอไม้นั่งลงที่โต๊ะทำงานจ้องมองมินด้วยสีหน้าเรียบเฉย 

จะทำหน้าหล่อใส่เพื่อ? หล่อตาย! วางท่าทางหน้าหมั้นไส้

 

"สรุปเอกสารในแฟ้มลงในคอมและปริ้นใส่แฟ้มที่ยังไม่ได้ใช้ตรงชั้นนั้น วางที่โต๊ะผมก่อนบ่ายโมง เพราะผมมีประชุมบ่ายโมงครึ่ง" หมอไม้! นายจะเอาคืนสินะ วางท่านั่งจิบกาแฟและสั่งงานไปด้วย

"ให้เลขาคุณหมอทำสิครับ ผมมาฝึกงานเป็นแพทย์ไม่ใช่ฝ่ายเอกสาร" มินลุกขึ้นยืนเตรียมจะออกจากห้อง ไม่ทำหรอก

"นักศึกษาแพทย์ธนินนั่งลง!" เสียงดุเข้มทำมินชะงักในคำสั่ง มินหันไปจ้องหน้าหมอไม้ แต่มินก็ยอมนั่งโดยดีนะ 

"ครับ"

"หมอใหญ่ยังไม่แจ้งเหรอว่าให้ช่วยงานแผนกอื่นก่อน?" มินพยักหน้ารับที่ไอ้บ้าหมอไม้ถาม

"แจ้งครับ แต่ที่นี่คงไม่เรียกว่าแผนก" มองไปรอบๆห้อง ที่มีแต่ป้ายประกาศและเหรียญรางวัลต่างๆ จัดวางในตู้เต็มไปหมด

 

รางวัลที่ว่ามีเป็นถ้วยเหมือนแข่งประกวดอย่างไงอย่างงั้น

ถ้าไม่เอาของคนอื่นมาวาง ก็ถือว่าเก่งเหมือนกันนะ 

 

"คุณ ต้องมาช่วยงานผมที่ห้องนี้ทุกวัน เป็นเวลา 2 อาทิตย์!"

"อะไรนะ!"

 

มินละสายตาจากตู้ต่างๆที่ใส่รางวัลมากมาย มองไปที่หมอไม้อีกครั้ง

ถ้าเกิดมินต้องทำงานช่วยหมอไม้ในห้องนี้ คงได้ทะเลาะกับลูกเจ้าของโรงพยาบาลและถูกส่งกลับแน่ๆ

 

"หมอไม้ครับ ผมสามารถพูดอะไรกับหมอไม้ตรงๆได้ไหมครับ?" มินลุกขึ้นยืนและเดินมาตรงหน้าโต๊ะของหมอไม้

"ได้สิ นายจะพูดอะไร?" หมอไม้จ้องตามินแบบไม่กระพริบ ก็ต้องยอมรับว่าสายตาหมอไม้ทำมินใจสั่น

 

ดวงตาเค้าแวววาวมาก 

รอยยิ้มอ่อนๆที่มุมปาก สันจมูกที่มองจากปลายจมูกขึ้นไปจนถึงคิ้วเข้ม

หัวใจก็เต้นแรงขึ้นมาดื้อๆ มินหลบส่ายตาหมอไม้ทันที

ก่อนจะหัวใจจะวาย

 

"คือถ้า! ผมขอเปลี่ยนกับเพื่อนคนอื่นให้มาช่วยงานคุณหมอที่นี่ได้ไหมครับ" เค้าจะได้ยินเสียงหัวใจมินเต้นไหม เพราะห้องมันเงียบเอามากๆ

 

การปฏิเสธคำสั่งของคุณหมอที่ดูแลเป็นเรื่องผิดกฎของที่นี่ แต่! มินขอพูดตรงๆกับหมอไม้และเค้าอนุญาตแล้วด้วย

 

"ไม่ได้" หมอไม้ส่ายหน้า ทำไมวะ?

"แต่เพื่อนผมสวยๆเยอะนะครับ คงเจริญหูเจริญตากว่า.."

"ผมชอบผู้ชาย" เห้ย! มินสะดุ้งที่ได้ยินหมอไม้บอกชอบผู้ชาย ถึงว่าสายตาที่จ้องกันมันชัดเจนว่าเค้าว่านเสน่ห์

"......"

"กลับไปนั่งที่โต๊ะคอมและสรุปเอกสารซะ" เอาวางแก้วกาแฟในมือ ชี้สั่งให้มินไปที่โต๊ะคอม

 

มินเดินไปนั่งที่โต๊ะอย่างขัดไม่ได้ 

2 อาทิตย์ที่ต้องติดอยู่ที่นี่ โอ้ยยยย อยากเป็นบ้าตาย มินถอนหายใจยาวๆและเริ่มเปิดแฟ้มเอกสารเพื่อสรุปตามเค้าสั่ง

 

"นักศึกษาแพทย์ธนิน มีชื่อเล่นไหม? ผมไม่ชอบเรียกใครชื่อจริง" คนไม่ใช่ปลาจะไม่มีชื่อเล่น 

"ชื่อ มิน ครับ"

"อืม คุณช่วยไปอาบน้ำได้ไหม ผมทนกลิ่นเหงื่อที่ติดเสื้อผ้าของคุณไม่ไหวแล้ว? เหม็นมาก" กลิ่นเหรอ ไม่เคยมีใครกล้าทักว่ามินตัวเหม็นนะ! แต่เดี๋ยวก่อน ไม่ชอบกลิ่นเหม็นเหงื่อเหรอ ดีๆ

"ทำงานเสร็จค่อยไปอาบครับ" ให้มันเหม็นตายไปเลย อีกอย่าง ห้องพักนักศึกษาแพทย์อยู่ชั้น 15 ขี้เกลียดเดินลงไปตอนนี้

 

ทนได้ก็ทนนะ คุณหมอออ

 

"ไม่ได้ ผมไม่ชอบให้คนตัวเหม็นนั่งในห้อง" 2 ดอกละนะหมอ!

"ทนหน่อยครับ ห้องพักผมอยู่ไกล เสียเวลาสรุปงาน" มินเริ่มสนุกแล้วสิ เพราะเกมส์การเอาคืนมืนเป็นต่อ ไม่เคยนั่งพิมพ์งานแล้วมีความสุขขนาดนี้มาก่อน

"อาบน้ำในห้องทำงานผมก็ได้ เดินไปขวามือ" เสียงหมอไม้เริ่มอารมณ์เสียแล้ว เย้ๆ

"ไม่มีสบู่ แชมพู ครีมนวดผม ครับ!" มินหันไปตอบหมอไม้ที่นั่งหมุนปากกาในมือ คิ้วเค้าขมวดด้วยนะ

"ในห้องน้ำมีทุกอย่างที่คุณพูด" ไม่ไป

"ผ้าเช็ดตัวไม่มีครับ" ลั้นล๊าาา เอางานมาให้อีก 8 แฟ้มยังสู้เลยเอาเส้

"ตู้ข้างกระจกบนอ้างล้างหน้ามี" 

"ผมไม่มีชุดเปลี่ยนครับ"

 

ไม่มีอะไรอีกดีน๊าาาาา

 

"เฮ้ย! ปล่อยนะ" ไอ้หมอไม้เข้ามาดึงแขนผมให้ลุกขึ้น แล้วลากผมไปที่ห้องน้ำ

 

แอ๊ดดดดด

 

"อาบซะ! เสื้อผ้าจะไปหามาให้"

"บอกดีๆก็ได้ ไม่เห็นต้องลากมาเลย" มินสะบัดแขนให้หมอไม้ปล่อย

"ก็บอกดีๆแล้วทำไหม?" หมอไม้ปล่อยมือจากแขนมินแล้วก็

 

ปึง!

 

ปิดประตูใส่หน้ามิน! 

อย่าได้ญาติดีกันอีกเลย! หงุดหงิด

 

ก๊อกๆ

 

'อาบเร็วๆด้วยนะ งานยังไม่เสร็จ!' 

"รู้แล้ว!" เรื่องเยอะจริงไอ้หมอไม้บ้า

 

มินมองไปรอบๆห้องน้ำ หรูหรามากนะเนี่ย

อ้างอาบน้ำก็มี ฝักบัวก็มี แถมยังเป็นระบบแร่มีทั้งน้ำร้อนกับน้ำเย็นเหมือนที่บ้านมินเลย แชมพู ครีมนวดผมก็ยี่ฮ้อเดี่ยวกับที่ม๊าใช้

คนแก่รุ่นไล่ๆกันก็แบบนี้อะเนอะใช้เหมือนกัน

 

ก๊อกๆ 

 

'มิน! ยังไม่ได้ยินเสียงน้ำเลยนะ!' ไอ้!

"อย่ามาแอบฟังนะ! เป็นคนอาบน้ำช้าาา" หมั้นไส้!

'เร็วๆ'

 

ชิ!

 

มินถอนเสื้อผ้ากองเอาไว้ที่หน้าประตูห้องน้ำ แล้วเปิดน้ำลงอ้างแช่อย่างสบายใจ ถ้านายรีบนะหมอไม้สรุปเอกสารไปเองแล้วกัน มินขอแช่ตัวก่อน

 

 

 

 

[หมอไม้]

 

 

 

  คิดผิดคิดถูกที่ไล่ไปอาบน้ำ

นี่เค้าหายเข้าไปในห้องน้ำเกือบชั่วโมงแล้วนะ ตะโกนเรียกก็ตะโกนกลับมาใส่

ถ้าออกมาเมื่อไรจะแกล้งให้ร้องไห้เลยไอ้เด็กเตี้ย

 

ตืดดด ตืดดด ตืดดด

 

"หมอไม้พูดครับ ได้ครับ ครับ" มีคนไข้อุบัติเหตุเข้าที่ห้องฉุกเฉิน ผมต้องไปตอนนี้เลย เด็กมินออกยังไม่ออกมา

 

ก๊อกๆ

 

"มิน! ผมจะไปห้องฉุกเฉิน คุณอาบน้ำเสร็จก็รีบทำงานที่สั่งด้วย เสื้อผ้าอยู่หน้าประตู มิน มิน! โว้ย!" เงียบสนิท น่ารำคาญจริง

 

ผมลงมาที่ตึกฉุกเฉิน

พ่อกำลังเตรียมตัวเข้าห้องผ่าตัดด่วนอยู่

 

"หมอไม้ ลูกควรมาประจำที่นี่ไม่ใช่ให้โทรตาม" มั่วแต่นั่งทะเลาะกับไอ้เด็กเตี้ย ผมลืมไปเลยต้องเข้าเวณห้องฉุกเฉิน

"ขอโทษครับพ่อ แต่เด็กนั้นมันร้ายกาจ"

"ฮ่าๆ พ่อบอกแล้ว่าอย่า แค่เห็นเด็กคนนั้นเถียงลูกก็รู้ว่าแสบ ลูกก็ดื้อจะเอาไปแกล้ง เป็นไงปวดหัวเองสื ไปเข้าห้องผ่าตัดกันได้แล้ว"

"ครับพ่อ"

 

ผมเดินตามพ่อเข้าห้องผ่าตัด

เราแยกกันเข้าผ่าตัดคนไข้กันคนละราย ตอนนี้มีคนไข้เข้ามารอเพื่อผ่าตัด 2 ราย ดีที่ไม่หนักมากเท่าไรแต่ก็ต้องใช้รอดูอาการหลังผ่าตัดนานพอควร

ผมเดินออกมาล้างมือและเปลี่ยนเสื้อผ้า

จัดการบันทึกรายการผ่าตัดและสั่งยา

 

แล้วก็รีบเดินตรงกลับมาที่ห้องพักเพื่ออาบน้ำ

หวังว่าเจ้าเด็กมินคงออกมาจากห้องน้ำแล้งนะ เพราะผมไม่ชอบอาบน้ำที่ห้องน้ำรวม 

 

แอ๊ดดดด

 

 

ไอ้เด็กเตี้ยฟุบอยู่ที่โต๊ะคอม

นายหลับแบบนี้ได้ไง แล้วเอกสาร ผมมองไปที่โต๊ะทำงานมีแฟ้มเอกสารวางอยู่ พอผมเดินเข้าไปหยิบมาเปิดดู เค้าสรุปเอกสารให้ผมเสร็จแล้ว

ปล่อยนอนไปก่อนแล้วกัน ผมเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำแต่งตัวออกมา

 

พี่เลขาก็ยืนรอผมอยู่พอดี

 

"คือ.. พี่หาแฟ้มเอกสารที่น้องหมอไม้สั่งให้สรุปไม่เจอค่ะ" 

"ไม่ต้องสรุปแล้วครับพี่เลขา ผมให้มินทำแล้ววางอยู่บนโต๊ะเอาไปให้พ่อได้เลย  ผมขอเป่าผมให้แห้งแล้วจะตามไปครับ" 

"ได้ค่ะ น้องหมอไม้"

 

ผมนั่งเช็ดผมและเป่าที่หน้าโต๊ะกระจกอยู่ดีๆ

 

"เครื่องเป่าผมคุณหมอเสียงดัง" เด็กเตี้ยตื่นเพราะเสียงดังจากไดร์เป่าผม ผมยักไหล่ให้และเป่าผมต่อ

"ผมเอาแฟ้มที่สรุปเอกสารวางไว้ เฮ้ยยยย มันหายไปไหน?" 

"จะไปรู้หรือไง เข้ามาก็เห็นหลับ เร็วๆเข้าอย่าเอาแต่เล่นจะเข้าประชุมแล้ว"

"เอาวางไว้ให้แล้วจริงๆนะ"

"ไม่มีอ่ะ"

"มันต้องมีสิ" 

 

เด็กขี้วีนลุกจากเก้าอี้ ตรงไปหาแฟ้มเอกสารที่ผมให้พี่เลขาเอาไปส่งพ่อ

เค้าหาไปก็บ่นไป ลื้อข้าวของบนโต๊ะผมเพื่อหา

เดินไปมาตามชั้นเอกสาร 

 

"หมอไม้ คุณแกล้งผมใช่ไหม?" รู้ตัวแล้วเหรอ

"แกล้งอะไรพึ่งเข้ามาอาบน้ำ หาเร็วๆ"

"โว้ย มันไปไหนเนี่ย วางไว้บนโต๊ะแท้ๆ" เด็กขี้วีนเริ่มจะวีนอีกแล้ว

 

 

ก๊อกๆ 

 

"น้องหมอไม้ค่ะ พี่เอาแฟ้มเอกสารที่สรุปเสร็จแล้วไปส่งคุณพ่อเรียบร้อย รีบตามเข้าห้องประชุมนะคะ" พี่เลขาเข้ามาผิดเวลาไปนิด

"ครับ เดี๋ยวรีบไป"

 

แอ็ดดดดด

 

ปึง!

 

 

"สนุกมากไหมหมอไม้?" เด็กขี้วีนมาแล้ว

"ก็ดีนะ ผมขอตัวไปประชุมก่อน คุณก็กลับบ้านได้แล้วนะ วันนี้ผมใจดีให้คุณเลิกงานเร็วและพรุ่งนี้ 8 โมงเช้า ตรงมาที่นี่" หนีก่อนแกล้งไว้หนักเหมือนกัน

"จะไม่ขอโทษหน่อยเหรอ?" ไม่

"ขอโทษเรื่อง?"

"ที่แกล้งผมไง ให้ผมนั่งหาแฟ้มเอกสาร ที่บอกว่าไม่เห็น" ผมยักไหล่แล้วเดินออกจากห้องพัก

 

ผมจะขอโทษคุณทำไม ให้เมื่อคุณหักหน้าผมเรื่องลิฟฟ์เมื่อเช้า

พรุ่งนี้ค่อยมาให้แกล้งต่อแล้วกัน

 

 

 

 

[มิน]

 

 

 

ไอ้หมอเสาไฟฟ้ามันกวนโมโหมินมาก

แล้วยังไม่ขอโทษอีกด้วย ดี! เดี๋ยวพรุ่งนี้มินจะเอาคืนให้สาแก่ใจเลย

มินไลน์บอกพวกเพื่อนว่าได้ปล่อยกลับบ้านก่อนเวลา ขอพักให้หายโมโหแล้วนอนสักตื่นจะรีบตามไปผับ

 

มินจอดรถที่โรงเก็บรถได้ก็รีบขึ้นห้องนอน

แต่สมองมันเอาแต่คิดหาวิธีเอาคืนหมอเสาไฟฟ้าอยู่ตลอด จะทำยังไงให้เค้าเจ็บจนจุกดี

 

.

 

.

 

ตืดดดดดด ตืดดดดด

 

 

"อืมมมม เออๆ เดี๋ยวรีบไป" มินหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ครับ เพื่อนโทรมาตามแล้ว

 

มินลุกอาบน้ำแต่งตัวและดูนาฬิกาตามเพื่อนไปที่ผับเวลา เกือบเที่ยงคืนแล้ว

 

'ไม้อย่า มึงพอได้แล้วไอ้ไม้ เดี๋ยวมันตาย' ไม้?

'พี่หมอไม้ ฮันนี่ขอเดี๋ยวเค้าตาย' หมอไม้? คงไม่ใช่คนที่คิดนะ

'กูจะฆ่ามึง!'

'พี่หมอพอนะ พอได้แล้ว' 

 

เสียงมันดังมาจากด้านหลังของบาร์โฮสครับ

มินค่อยๆเดินเข้าไปแอบดู ใช้ความมืดแถวๆนั้นให้เป็นประโยชน์ มินเห็นผู้ชายรูปร่างดี สูงโปร่ง จมูกคมเป็นสัน น้ำเสียงเข้ม หมอไม้นี่หว่า!

เป็นเค้าจริงๆด้วย มีผู้ชายตัวเล็กๆน่าจะพอๆกับมินกอดเค้าไว้อยู่ด้วย และผู้ชายที่สูงไล่ๆกันอีก 4 คนยืนอยู่

 

"มึงเอาปืนมาดิ ไอ้ปาร์คกูจะยิงแม้งไอ้สัส!" ยิงเลยเหรอวะ

"ไม่ได้ไอ้หมอ ถ้ามึงฆ่ามันมึงได้ออกจากการเป็นหมอแน่" โหดจังวะ

"ก็แม้งมาวุ่นวายเป็นเด็กกูทำไม!" เด็ก? หมายถึงที่กอดเอวกันอยู่นั้นอะเหรอ

"พี่หมออออ กลับกันฮันนี่ไม่อยากให้พี่หมอฆ่าใคร ไปนะ นะๆ"

"แต่มันดึงฮันนี่ไปนั่งตักแล้วฟัดฮันนี่ต่อหน้าพี่นะเว้ย!

"ก็พี่หมอช่วยฮันนี่แล้วไง ไปคอนโดฮันนี่กันนะ ไม่ฆ่าเค้านะ"

"ฮันนี่อย่าห้ามได้ปะ!"

"พวกมึงลากไอ้หมอไปเลย ลากไป" ทำไมหมอไม้ดูเป็นคนใจร้อนต่างกับตอนอยู่โรงพยาบาลจัง

"ฮันนี่ขังมันให้อยู่นะ ทำวิธีไหนก็ได้อย่าให้หลุดมาที่นี่ ไป"

 

ผู้ชาย 4 คนช่วยกันดึงหมอไม้ออกไปจากตรงนั้น

รวมไปถึงผู้ชายตัวเล็กนั้นด้วย มินแอบดูกลุ่มพวกหมอไม้ขับรถออกไปจากหน้าบาร์โฮสสักพักแล้วรีบวิ่งเข้าไปดู

 

มีผู้ชายตัวสูงที่หน้าเต็มไปด้วยเลือดนอนกองอยู่กับถุงขยะ

 

 

"ช่วยผม ช่วยผมด้วย"

"คุณอย่าพึ่งพูดอะไรนะ ผมช่วยคุณแน่นอน"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ชื่อตอน
Ep1 มุมมืดของหมอไม้ 28 หน้า
Ep2 มินรู้ แต่มินไม่พูด 35 หน้า
Ep3 ว่าที่เมีย 30 หน้า
Ep4 กลัวใจหมอ [NC 20+] 49 หน้า
Ep5 ข้าวใหม่ปลามัน [NC 20+] 34 หน้า
Ep6 รักที่ป๋าไม่ปลื้ม 26 หน้า
EP7 ไนท์ 25 หน้า
EP8 ช่อดอกไม้ [Nc20+] 28 หน้า
Ep9 แนะนำตัว 24 หน้า
Ep10 ตัวเล็กใจร้าย 26 หน้า
Ep11 สะกดรอยตาม 32 หน้า
Ep12 เผา! [NC 18+] 33 หน้า
Ep 13 ห่วง 25 หน้า
Ep14 ต้องรู้สึกยังไงดี 23 หน้า
Ep15 คืนให้นะ 30 หน้า
Ep16 พี่ไม้ไม่ผิด 26 หน้า
Ep17 ตัวแม่! 21 หน้า
Ep18 แก้ไปทีละเรื่อง 30 หน้า
Ep19 สัญญาณอันตรายของความเป็นเพื่อน 25 หน้า
Ep20 กูชอบน้อง 35 หน้า
EP21 กูวันคี่ มึงวันคู่ 26 หน้า
Ep22 เดือนโฮสของมัตสึ 20 หน้า
Ep23 ดีน 28 หน้า
EP24 1 วันของดีน เที่ยงคืนของพายุ 26 หน้า
Ep25 พายุ 34 หน้า
Ep26 1 วันของพายุ 38 หน้า
Ep27 ไม่เคยคิดโกธร แต่แค่...น้อยใจ 35 หน้า
Ep28 โฮยอน 32 หน้า
Ep29 เด็กหื่น 30 หน้า
Ep30 รีดพิษ [NC 20+] 35 หน้า
Ep31 แย่งแฟนคนอื่น 31 หน้า
Ep32 พี่เลือกแล้ว 22 หน้า
Ep33 ถ้าหากว่าฉันหายไป 24 หน้า
Ep34 เป็นแฟนไม่กี่วัน ต้องแต่งกันแล้วเหรอ? 25 หน้า
Ep35 ยังไม่พร้อมจะเจอ 28 หน้า
Ep36 จบกันแล้วนะ 29 หน้า
Ep37 หมอมาร์ค 23 หน้า
Ep38 เริ่มต้นในห้องฉุกเฉิน 31 หน้า
Ep39 อ่อนแอ 26 หน้า
Ep40 คนดีไม่มีที่อยู่ 25 หน้า
EP 41 พัตเตอร์ 30 หน้า
Ep42 ก็...น้ำตาไง 29 หน้า
Ep43 ให้อภัย 42 หน้า
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น